Σεραφείμ Κοτρώτσος

Για να παραφράσουμε το εμβληματικό τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν, η αριστερά του άλλοτε ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ ήταν μόνο το “Μανχάταν”, ο πραγματικός στόχος ήταν και είναι το “Βερολίνο”, δηλαδή (και) τον πολιτικό χώρο που κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ στις δόξες του.

Όταν, για παράδειγμα, ως προς τα ιδιωτικά πανεπιστήμια του “νόμου Πιερρακάκη”, τα στελέχη της ΕΛΑΣ μιλούν για βελτίωση και όχι για κατάργησή του, απομακρύνονται από την πάγια αρνητική στάση του παλαιότερου ΣΥΡΙΖΑ (γι’ αυτό και θυμώνουν τους “πρώην συντρόφους”) και προσεγγίζουν περισσότερο τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου. Κι’ όταν ανοίγουν την αντιπαράθεση για τα κομματικά δάνεια το κάνουν για να υπενθυμίσουν πώς το νέο κόμμα δεν κουβαλάει τα βάρη και τις εξαρτήσεις του ΠΑΣΟΚ και, φυσικά, της Ν.Δ.

Επιπλέον, όταν ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει (στην Ελένη Στεργίου και το in.gr) πώς το ΠΑΣΟΚ είναι μόνο ανταγωνιστής και όχι αντίπαλος –όπως η Ν.Δ– στέλνει μήνυμα στην ευρύτερη εκλογική βάση του κόμματος ότι αυτός μπορεί καλύτερα να αμφισβητήσει την πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Στο νέο κύκλο δημοσκοπήσεων, από τον Σεπτέμβριο, θα διαπιστώσουμε κατά πόσο ο συγκεκριμένος σχεδιασμός θα αρχίσει να αποδίδει με νέες εισροές από τον χώρο του λεγόμενου κέντρου όπου το ΠΑΣΟΚ διατηρεί ερείσματα. Η αλήθεια είναι πώς το τελευταίο κάνει ότι μπορεί για να τον βοηθήσει: ένα τμήμα του έχει ανοίξει “αυτοκτονικά” τη συζήτηση περί επανεξέτασης της συνεδριακής απόφασης περί συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ, και ένα άλλο κρατά ορθάνοιχτους διαύλους επικοινωνίας με την ΕΛΑΣ και προσωπικά με τον Τσίπρα.

Για τους δικούς της λόγους τον βοηθά και η κυβέρνηση, εκτιμώντας πώς η ανάδειξη του πρώην πρωθυπουργού ως “προτιμητέου” (βασικού) αντιπάλου συσπειρώνει την εκλογική της βάση και προσελκύει εκείνο το τμήμα του κέντρου που ψήφισε το 2019 τον Μητσοτάκη, ως τον πολιτικό που θα αποκαθήλωνε τον ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της περιόδου. Αυτοί οι ψηφοφόροι κρατούν αποστάσεις εδώ και καιρό από την κυβέρνηση και κάποιοι έκλιναν προς το ΠΑΣΟΚ. Το εγχείρημα είναι δύσκολο καθώς βαραίνουν οι υποθέσεις που όζουν (από τις υποκλοπές και εν γένει το Κράτος Δικαίου μέχρι την διαχείριση του δημοσίου χρήματος και τον ΟΠΕΚΕΠΕ), ωστόσο είναι ίσως η μοναδική διέξοδος καθώς τα κόμματα στα δεξιά της Ν.Δ δείχνουν μεγάλες αντοχές, η δε προσθήκη του κόμματος του Αντώνη Σαμαρά θα δημιουργήσει ακόμα δυσκολότερες συνθήκες με αξιοσημείωτες απώλειες στην αναζήτηση της αυτοδυναμίας.

Εφόσον, λοιπόν, αποδειχθεί ακριβές ότι στόχος του Αλέξη Τσίπρα είναι να παρουσιάσει ένα μοντέλο που θα συγκεράσει την αριστερή κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ με την πιό μετριοπαθή εκδοχή της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας του παλαιότερου ΠΑΣΟΚ, πρέπει να αναμένουμε και άλλα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση με την παρουσίαση του προγράμματος διακυβέρνησης στη ΔΕΘ. Παράλληλα, αυτό θα κρατήσει σε απόσταση για κάποιο χρόνο ακόμα όλα εκείνα τα στελέχη και τους βουλευτές που προέρχονται από την Κουμουνδούρου της δικής του εποχής, και θα αξιοποιήσει το συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό (προσεκτικά και σε μικρό αριθμό) μόνο στην τελική εκλογική ευθεία, όταν θα χρειάζονται έμπειροι “στρατιώτες” στη μάχη του σταυρού, ειδικά στην περιφέρεια.

Όταν ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει “τώρα ξέρω τι θέλω και πώς να το κάνω”, εννοεί πιθανότατα και αυτό. Η έμφαση στο “ηθικό πλεονέκτημα” δεν αφήνει εκτός του σχεδιασμού και την εκπομπή της εικόνας μιας στροφής στην “συστημική μετριοπάθεια”. Κι απ΄ ότι φαίνεται τα μη πολιτικά κέντρα του τόπου, ακόμα και τα λεγόμενα “συμφέροντα” (που πάντοτε διεκδικούσαν ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και εύκολα άλλαζαν τις προτιμήσεις τους σε κόμματα και πρόσωπα), δεν αντιμετωπίζουν πλέον τον Τσίπρα ως τον “εξωτικό”, απρόβλεπτο και αφερέγγυο παίκτη του παρελθόντος( “Μαδούρο” τον αποκαλούσαν), αλλά ως το πρόσωπο που έχει τη δυνατότητα να πρωταγωνιστήσει στην μετάβαση προς τους νέους συσχετισμούς.

Κι επειδή στο εγχώριο πολιτικό σύστημα εξουσίας, ως προς αυτό, μάλλον δεν υπάρχουν “αναμάρτητοι”, ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί ακόμα να υποστηρίζει πώς φέρει τις λιγότερες αμαρτίες από οιονδήποτε άλλον.

Το έπραξε ο Κώστας Καραμανλής με τους “νταβατζήδες της εξουσίας”, το χρησιμοποίησε ο Κώστας Σημίτης, το είχε χρησιμοποιήσει νωρίτερα και ο Ανδρέας Παπανδρέου με το σκάνδαλο Κοσκωτά, “φλέρταρε” μαζί του ο Αλέξης Τσίπρας στην υπόθεση με τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Αλλά, βεβαίως, και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, με τα “διαπλεκόμενα”, την εποχή που ο Αντώνης Σαμαράς έριξε όντως την κυβέρνησή του με “σημαία” το Μακεδονικό. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ήταν πασιφανές ποιούς εννοούσαν (από τον Μπόμπολα και τον Τεγόπουλο μέχρι τον Αλαφούζο και όλους τους μιντιάρχες σε συγχορδία…), άπαντες, όμως, οι κυβερνήτες απέφυγαν να μπουν σε λεπτομέρειες.

Με εξαίρεσεις, ίσως, τον πατέρα του πρωθυπουργού που είχε “δείξει” τους Αρ. Αλαφούζο και Σωκράτη Κόκκαλη πίσω από την κίνηση Σαμαρά, και τον Αλέξη Τσίπρα που πλειστάκις είχε κατονομάσει τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

Θα σπάσει αυτή την αλυσίδα της (σκόπιμης) αοριστίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Από τις επίσημες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη μέχρι αυτές του Άδωνη Γεωργιάδη, το Μέγαρο Μαξίμου δείχνει ως ενορχηστρωτή του “σχεδίου αποσταθεροποίησης” τον (και) εκδότη του “Βήματος της Κυριακής” Βαγγέλη Μαρινάκη. Τον πανίσχυρο εφοπλιστή, ιδιοκτήτη του μεγαλύτερου μιντιακού συγκροτήματος της χώρας (Mega, Βήμα, Τα Νέα κ.ά) και του Ολυμπιακού. Από δική του εφημερίδα προήλθε το δημοσίευμα για την “μονταζιέρα στα Τέμπη”, τα “Νέα” επανέρχονται, το Mega το “εκτόξευσε” επικοινωνιακά.

Το ίδιο συγκρότημα επιμένει εδώ και πάνω από ένα χρόνο να επανέρχεται στην υπόθεση των παρακολουθήσεων και να επιτίθεται στον παραιτηθέντα γενικό γραμματέα της κυβέρνησης και ανηψιό του πρωθυπουργού Γρ. Δημητριάδη. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης κάνει λόγο πολύ συχνά για “ποδοσφαιρικό παρακράτος” με χειραγώγηση από το Μαξίμου, τα μέσα ενημέρωσης του ίδιου ασκούν ολοένα και εντονότερη κριτική σε εκφάνσεις της κυβερνητικής πολιτικής. Όμως, το ίδιο μιντιακό συγκρότημα και ο ίδιος επιχειρηματίας είχε πρωταγωνιστήσει και στην κριτική κατά του προκατόχου του σημερινού πρωθυπουργού, την κυβέρνηση του οποίου είχε αποκαλέσει “χούντα”.

Θα σπάσει την αλυσίδα της αοριστίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Εάν, όντως, πιστεύει πως εξυφαίνεται σχέδιο αποσταθεροποίησης, αιχμή του οποίου ήταν το συγκεκριμένο δημοσίευμα, και εάν, όντως, γνωρίζει πως έχουν ονοματεπώνυμο τα “οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα”, η τριήμερη συζήτηση στην Βουλή, με αφορμή την πρόταση δυσπιστίας του ΠΑΣΟΚ (και όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης) του δίνει την ευκαιρία να πει τα πράγματα με το όνομά τους.