Στο επίκεντρο των σχεδιασμών βρίσκονται επενδύσεις μεγάλης κλίμακας σε αγωγούς και διασυνδεδεμένα ενεργειακά έργα, τα οποία θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά τον ενεργειακό χάρτη της ευρύτερης περιοχής.

Κεντρική θέση κατέχει η πρόταση για τη δημιουργία ενός εκτεταμένου δικτύου αγωγών που θα ξεκινά από το Ιράκ, θα διέρχεται από το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία, θα ακολουθεί τις ακτές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και θα καταλήγει σε λιμάνια του Ομάν, όπως το Ντουκμ και η Σαλαλάχ. Μέσω αυτής της διαδρομής, το πετρέλαιο θα μπορεί να φτάνει απευθείας στον Ινδικό Ωκεανό, χωρίς να διέρχεται από το Ορμούζ.

Το συγκεκριμένο σχέδιο προβλέπει αγωγούς υψηλής δυναμικότητας, ικανούς να μεταφέρουν εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Ωστόσο, το κόστος εκτιμάται ότι μπορεί να ξεπεράσει τα 50 δισ. δολάρια, ενώ η υλοποίηση απαιτεί χρονικό ορίζοντα περίπου επτά ετών, μαζί με εκτεταμένες υποδομές και μέτρα ασφάλειας.

Εναλλακτικές ροές και νέοι άξονες

Παράλληλα, εξετάζεται η ενίσχυση των ενεργειακών ροών μέσω της περιοχής της Κασπίας, με χώρες όπως το Καζακστάν και το Αζερμπαϊτζάν να αναμένεται να διαδραματίσουν αυξημένο ρόλο στην τροφοδοσία της Δύσης μέσω υφιστάμενων και νέων δικτύων.

Στο τραπέζι βρίσκεται επίσης η επιτάχυνση του διαδρόμου India–Middle East–Europe Economic Corridor, ενός πολυτροπικού σχεδίου που συνδυάζει θαλάσσιες, σιδηροδρομικές και οδικές μεταφορές για τη σύνδεση της Ασίας με την Ευρώπη. Αν και βρίσκεται σε αρχικό στάδιο, θεωρείται κρίσιμος εναλλακτικός άξονας για την ενεργειακή και εμπορική διασύνδεση.

Διεύρυνση του ενεργειακού χάρτη

Στον ευρύτερο σχεδιασμό εντάσσονται και αφρικανικές χώρες όπως η Νιγηρία και η Ανγκόλα, με στόχο την ενίσχυση των εξαγωγών τους και τη συμμετοχή τους σε ένα πολυεπίπεδο δίκτυο ενεργειακής τροφοδοσίας.

Οι διεργασίες βρίσκονται ακόμη σε επίπεδο μελετών και διπλωματικών επαφών, ωστόσο η στρατηγική κατεύθυνση είναι σαφής: η μετάβαση σε ένα μοντέλο πολλαπλών ενεργειακών διεξόδων, όπου η ροή πετρελαίου δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από ένα και μόνο γεωγραφικό πέρασμα.