Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Σφυρούδη

Η εμφάνιση του στο Release Athens x SNF Nostos 2026 δεν προκαλούσε νοσταλγία .. ο αντισυμβατικός καλλιτέχνης αντί να ανακυκλώσει απλώς παλιές επιτυχίες, παρέδωσε ένα σόου γεμάτο φρέσκια ρυθμική ενέργεια με επίκαιρα κοινωνικά και πολιτικά υπονοούμενα…
Για ένα γρήγορο refresh ο Byrne είχε το δικό του σπουδαίο αποτύπωμα στη rock και post punk σκηνή ως ο εμβληματικός frontman των Talking Heads (1975-1991). Μετά τη διάλυση της μπάντας πειραματίστηκε με τη «μουσική του κόσμου «, ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία Luaka Bop, κέρδισε Όσκαρ για τη μουσική του «Τελευταίου Αυτοκράτορα» και θριάμβευσε στο Broadway με το “American Utopia “. Χθες βράδυ, με την περιοδεία του “Who is the Sky tour”, επιβεβαίωσε ότι παραμένει ένας αεναως ανήσυχος και ευρηματικός καλλιτέχνης που σχολιάζει τον παραλογισμό του σύγχρονου κόσμου μέσω της μουσικής του παρουσίας…

Οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται ότι ο David Byrne επισκέφθηκε την Αθήνα με τους Talking Heads στις 22 Ιουλίου 1982 για μια ιστορική, όσο και επεισοδιακή συναυλία στο πέταλο της θύρας 13 του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας

Για όσους βρέθηκαν εκεί ήταν ένας θρίαμβος που αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς. Ο 74χρονος πρωτοπόρος παρουσίασε το εντυπωσιακό οπτικοακουστικό show της περιοδείας του “Who Is the Sky Tour”, συνδυάζοντας κομμάτια από τον πρόσφατο σόλο δίσκο του με τους διαχρονικούς ύμνους των Talking Heads

Τα ιδιαίτερα σημεία στο show του David Byrne στο Release

Η πρωτοποριακή αισθητική: Η σκηνή ήταν εντελώς «γυμνή» από τεχνικό εξοπλισμό. Οι μουσικοί κινούνταν ελεύθερα κρατώντας φορητά όργανα, δημιουργώντας μια αίσθηση διαρκούς κίνησης.
Τα visuals της περιοδείας: Η χρήση των οθονών έκλεψε τις εντυπώσεις, ειδικά σε κομμάτια όπως το “My Apartment Is My Friend”, όπου η μπάντα έπαιζε μέσα σε μια τρισδιάστατη αναπαράσταση του πραγματικού διαμερίσματος του Byrne στη Νέα Υόρκη.
Το Setlist-Φωτιά: Από το συγκινητικό ξεκίνημα με το “Heaven”, μέχρι το εκρηκτικό κλείσιμο. Ακούστηκαν τα “Psycho Killer”, “Once in a Lifetime”, “This Must Be the Place” και φυσικά το “Burning Down the House” που ξεσήκωσε όλο το Ξέφωτο.
Τα Support Acts: Εξαιρετικές εντυπώσεις άφησαν τόσο οι synth-pop Nation of Language όσο και οι post-punk Deadletter, που άνοιξαν ιδανικά τη βραδιά

Τι έχουν γράψει έως σήμερα οι κριτικοί για την περιοδεία

The Guardian (5/5 Αστέρια): Ο κριτικός της εφημερίδας αποθέωσε τη δομή της παράστασης, σημειώνοντας ότι ο Byrne «επαναπροσδιορίζει ριζικά τις πιθανότητες ενός live gig». Χαρακτήρισε το show ως μια «ένεση ανθρωπιάς και ελπίδας σε έναν κόσμο που μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη», τονίζοντας ότι η ενέργειά του αναγκάζει το κοινό να σηκωθεί από τις θέσεις του και να γίνει μια αγκαλιά.
The Observer: Η κριτική έκανε λόγο για μια «ιδιοφυή punk-funk εικαστική εγκατάσταση». Στάθηκε ιδιαίτερα στην εκπληκτική, μινιμαλιστική αλλά απόλυτα συγχρονισμένη χορογραφία της 12μελούς μπάντας του, όπου δεν υπάρχουν ενισχυτές, καλώδια ή σταθερά μικρόφωνα στη σκηνή.
Μουσικός Τύπος & Διεθνή Μέσα (π.χ. No More Workhorse, The Rockpit): Οι κριτικοί εστίασαν στην αψεγάδιαστη ροή του setlist και την τρομερή θεατρικότητα. Χαρακτήρισαν τη βραδιά ως ένα «masterclass ζωντανής εμφάνισης» και ένα από τα κορυφαία show της χρονιάς, που αφήνει τον θεατή με ένα μόνιμο χαμόγελο

Στην εφημερίδα Wall Street Journal δημοσιεύτηκε σύντμηση του άρθρου, ενώ ολόκληρο το άρθρο στο διαδικτυακό περιοδικό του τραγουδιστή, το Reasons to Be Cheerful.

«Είναι ειρωνεία το ότι, ενώ η πανδημία μας υποχρεώνει να παραμείνουμε στις ξεχωριστές γωνίτσες μας, μάς δείχνει το πόσο περίπλοκα είμαστε συνδεδεμένοι όλοι» έγραψε ο Byrne. «Αποκαλύπτει την πλειάδα των τρόπων με τους οποίους διασταυρώνονται οι ζωές μας, σχεδόν χωρίς να το παίρνουμε είδηση. Και μας δείχνει ακριβώς πόσο αδύναμη γίνεται η ύπαρξή μας όταν προσπαθούμε να εγκαταλείψουμε αυτές τις συνδέσεις και απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλον. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κατοικία, ράτσα, ανισότητα, το κλίμα – είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα η οποία μπάζει νερά».

«Οι ιοί δεν σέβονται σύνορα. Εισέρχονται ακόμη και με επιπλέον ελέγχους και περιορισμούς στα ταξίδια. Ίσως λιγότεροι, αλλά κάποιοι τρυπώνουν. Και έως ότου υπάρξει εμβόλιο, κανείς δεν είναι άτρωτος σε αυτούς» συνέχισε.

Επικεντρώθηκε, ακολούθως, στο πώς ορισμένες πόλεις και χώρες στον κόσμο αντέδρασαν στην πανδημία. Ανέφερε ότι στην ιταλική πόλη Vo, όπου κατεγράφη ο πρώτος θάνατος από κοροναϊό στην Ιταλία, η πόλη αμέσως έβαλε λουκέτο, έγιναν τεστ σε όλους τους κατοίκους, τα κρούσματα τέθηκαν σε καραντίνα έως ότου ο αριθμός των ασθενών μηδενίστηκε. Από την άλλη, στην Ταϊβάν έλεγχαν με GPS μέσω δορυφόρου ότι παρέμεναν σπίτι τους όσοι ήταν σε καραντίνα. Και στις δύο περιπτώσεις περιορίστηκαν, προσωρινά, οι ατομικές ελευθερίες χάρη της εθνικής ασφάλειας.

«Έχουμε αλλάξει τη συμπεριφορά μας στο παρελθόν. Λοιδορούσαν τον Ignaz Semmelweis, όταν στα μέσα του 19ου αιώνα, είπε ότι αν οι γιατροί πλύνουν τα χέρια τους πριν καταπιαστούν με τους ασθενείς τους θα σώσουν ζωές. Μετά τον θάνατό του, άλλοι ειδικοί μικροβίων όπως ο Louis Pasteur και ο Joseph Lister έδειξαν πόσο σωστός ήταν και η διαδικασία αυτή υιοθετήθηκε. Οι γιατροί, και όλοι μας, κάναμε οικειοθελώς αυτή την αλλαγή, χωρίς εξαναγκασμό» θύμισε.

«Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι και ευκαιρία να μάθουμε πώς να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας. Για πολλούς από εμάς, η αξία του συλλογικού αγαθού έχει, τα τελευταία χρόνια, φθαρεί. Αλλά σε μια έκτακτη κατάσταση αυτό μπορεί να αλλάξει γρήγορα» εκτιμά ο Byrne.