Δεν έχει η Ν.Δ το προνόμιο των άρτια επεξεργασμένων θέσεων ούτε το copy right της διακυβέρνησης. Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο τότε δεν χρειαζόταν να κάνουμε εκλογές, θα ψηφίζαμε τον πιό έμπειρο, αυτόν, δηλαδή, που έχει τα περισσότερα κυβερνητικά ένσημα, ακόμα κι αν έπρεπε να υποστούμε κυβερνητικούς κύκλους δεκαετιών μέχρι το εκάστοτε κόμμα εξουσίας να έκλεινε τον χρόνο ωρίμανσης για συνταξιοδότηση.

Το εάν οι προγραμματικές θέσεις της κυβέρνησης είναι καλύτερες και πιό προσγειωμένες στην εγχώρια και διεθνή πραγματικότητα από εκείνες του ΠΑΣΟΚ, σήμερα, ή αύριο του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, ή οιουδήποτε άλλου κόμματος φιλοδοξεί κάποια στιγμή να κυβερνήσει, είναι μία άλλη συζήτηση. Κι αυτή η συζήτηση έχει ουσία. Το άλλο, εμείς έχουμε θέσεις κι εσείς μόνο αρνητισμό και τοξικότητα, παραπέμπει στο γνωστό “ανταγωνιστικό” παιδικό στοιχάκι: “Σας πήραμε, σας πήραμε φλουρί Κωνσταντινάτο, μας πήρατε, μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο”.

Σε ένα υγιές πολιτικό σύστημα -το οποίο δυστυχώς δεν διαθέτουμε- η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να γίνεται (και) στη βάση όσων προτείνουν οι διεκδικούντες τη διακυβέρνηση και οι πολίτες οφείλουν -εάν, όντως, αποτελούν τον “σοφό λαό”, όπως αναφέρει η γνωστή ρήση που σκοπό έχει, συνήθως, να θωπεύσει τον μέσο ψηφοφόρο.

Προς επίρρωσην, δε, ότι τα βασικά κόμματα εξουσίας έχουν θέσεις προκύπτει και από το γεγονός ότι πάνω από τα μισά νομοσχέδια που φέρνουν οι εκάστοτε κυβερνητικές πλειοψηφίες λαμβάνουν την υποστήριξη και αρκετών κομμάτων της αντιπολίτευσης. Άρα, υπάρχουν κοινοί τόποι.

Εάν δεν θέλουμε να παραδώσουμε τους ψηφοφόρους στον αντισυστημισμό και τις εξαλλοσύνες, το ορθό θα ήταν να μην οδηγηθούμε στις επόμενες εκλογές με το δίπολο “οι τοξικοί (και)- οι έχοντες το brand name της σταθερότητας και της στιβαρής διαχείρισης”, αλλά με (αντι)παράθεση των προτάσεων ενός εκάστου στα βασικά ζητήματα που απασχολούν και ανησυχούν τους πολίτες. Μόνο έτσι θα είναι πιό αντιπροσωπευτική η ψήφος και, ίσως, προκύψουν και πεδία συγκλίσεων, εφόσον είναι απαραίτητο, στο μετεκλογικό σκηνικό.