Το κείμενο υπογράφουν οι: Αθανασίου Κώστας, Βερελή Βάσω, Βίτσας Δημήτρης, Βούτσης Νίκος, Γκόγκογλου Άγγελος, Δρίτσας Θοδωρής, Καλαμαρά Έφη, Καλκανδής Πέτρος, Κνήτου Κατερίνα, Κυπριανίδου Ερμίνα, Λάμπρου Πάνος, Μπασκόζος Γιάννης, Μπουγελέκας Γιώργος, Ξανθός Ανδρέας, Παπαδημούλης Δημήτρης, Παπαδόπουλος Χριστόφορος, Σαμπατακάκης Μιχάλης, Σβίγγου Ράνια, Σκουρλέτης Πάνος, Σπουρδαλάκης Μιχάλης, Τσακαλώτος Ευκλείδης, Φίλης Νίκος, Φωτιάδης Χρήστος, Φωτίου Θεανώ, Χριστοδουλοπούλου Τασία.

Με ένα κείμενο εκατοντάδων λέξεων, το οποίο δημοσιεύεται σήμερα στον ιστότοπο commonality.gr, η εσωκομματική αντιπολίτευση του Αλέξη Τσίπρα απορρίπτει την πρόταση για την εκλογή αρχηγού και ΚΕ από τη βάση, επιμένοντας ότι πρέπει να γίνει από το Συνέδριο, όπως μέχρι σήμερα.

«ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ!! Λάθος πρόταση, σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο. Η ανάγκη όντως υπάρχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία πρέπει να γίνει κόμμα μαζικό και λαϊκό. Ταυτόχρονα, κόμμα επιτελικό και δημοκρατικό. Κόμμα συμμετοχικό, κόμμα με στέρεη σύνδεση με την κοινωνία για να την εκπροσωπήσει. Κόμμα ανεκτικό, πλουραλιστικό για να συνθέσει. Κόμμα με ενεργά μέλη όχι μόνο στις εσωκομματικές λειτουργίες, αλλά κυρίως στους κοινωνικούς χώρους που ανήκουν. Κόμμα συλλογικής συναπόφασης και συλλογικής ευθύνης. Κόμμα ενωμένο και στις επιτυχίες και στις αποτυχίες που δεν αναζητά νέο ηγέτη μετά από κάθε εκλογική ήττα, όπως η Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.».

Προειδοποιούν ότι η θέση τους αυτή είναι «απροϋπόθετη» και θα προκαλέσει νέο γύρο εσωστρέφειας στον ΣΥΡΙΖΑ:

«Κι όμως αντικειμενικά θέλουμε δεν θέλουμε με την απροϋπόθετη αυτή πρόταση, το κόμμα εισέρχεται σε μια νέα εσωστρέφεια, τη δεύτερη μετά το 2019 όταν άνοιξε ένα κύκλος αντιπαραθέσεων, το ίδιο βράδυ που καταγράφηκε η εκλογική επιτυχία του 31,5% σε ένα απόλυτα δυσμενές περιβάλλον. Τότε και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να οπλιστεί με επίγνωση και αυτοπεποίθηση, εγκλωβίστηκε να ασχολείται με τα εσωκομματικά του αντί να οργανώνει την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και να κεφαλαιοποιεί τον τεράστιο πλούτο θετικών και αρνητικών εμπειριών από την περίοδο της Κυβέρνησης της Αριστεράς. Όταν μάλιστα κρίσιμα ζητήματα έμειναν εκτός της δικαιοδοσίας των μελών».

Αντιτίθενται και στην εκλογή μελών της ΚΕ του κόμματος από τα μέλη:

«Η επίδικη πρόταση έγινε δεκτή με θέρμη, από μέσα που απαιτούν και πιέζουν για τη συστημική προσαρμογή και την υπαγωγή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην κεντροαριστερά και στο λεγόμενο κέντρο, όπως και τη μετατροπή του σε αρχηγικό κόμμα.

Υποστηρίχθηκε επίσης, ότι η εκλογή της ΚΕ με ενιαία λίστα, κοινή σε όλη την επικράτεια, είναι άμεση δημοκρατία. Είναι όμως εύκολο να κατανοηθεί,ότι για να εκλεγεί κάποιος ή κάποια θα απαιτούνται μερικές χιλιάδες σταυροί. Ότι υπονομεύεται κάθε έννοια αντιπροσώπευσης και λογοδοσίας στους ανθρώπους που τον/την εξέλεξαν. Ότι η πρόταση ευνοεί στους «διάσημους», τις τηλεπερσόνες, τους «αστέρες» της μουσικής βιομηχανίας και του θεάματος ή και όσους διαθέτουν μερικές χιλιάδες «ακόλουθους» στο διαδίκτυο. Εκείνους που εργαλειοποιούν τις Οργανώσεις Μελών προκειμένου να εκλεγούν. Ταυτόχρονα υποδαυλίζει τις τάσεις ώστε να διακινούν λίστες υποψηφίων σε όλη τη χώρα».

Η εσωκομματική αντιπολίτευση θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ αριστερό κόμμα και όχι κεντρώο:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατανάλωσε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, σε μια περίοδο πολλαπλών κρίσεων, διεκδικώντας ένα κοινωνικά άμορφο και πολιτικά απροσδιόριστο εκλογικό κοινό, το λεγόμενο πολιτικό κέντρο, δημιουργώντας ασάφεια όσο αφορά την ταυτότητα του. Δημιούργησε διαιρέσεις στις γραμμές του με πλαστά πολιτικά διλήμματα περί ΣΥΡΙΖΑ του 3% και του 33%, περί της μετάλλαξη του ή μη σε κεντρώο κόμμα, περί του ποιοι είναι υπέρ και ποιοι εναντίον της διεύρυνσης, τη στιγμή που η μαζικοποίηση του κόμματος αποτελούσε στόχο καθολικής αποδοχής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ την τελευταία διετία εκπέμπει αντιφατικά πολιτικά μηνύματα, καθώς από τη μία υπερασπίζεται τον κόσμο της εργασίας, τη μικρή επιχείρηση, τον οικολογικό μετασχηματισμό, τα δικαιώματα, και από την άλλη παλινωδεί μεταξύ αποδοχής και διαχείρισης του υπάρχοντος, που εμφανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ως μέρος του συστημικού δικομματισμού. Παλινωδία που επηρεάζει καθοριστικά τα δημοσκοπικά μας ποσοστά».

Τα «ναι» και τα «όχι» της εσωκομματικής αντιπολίτευσης

Ναι” σε ένα συνέδριο ενωτικό, δημοκρατικό με προωθητικές συνθέσεις, όπως το πετύχαμε στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Ιουλίου. “Όχι” σε ένα συνέδριο άγονων αντιπαραθέσεων, σύγκρουσης μηχανισμών και ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, που αφήνουν αδιάφορη ή και απωθούν την κοινωνία.
“Ναι” σε ένα συνέδριο δημοκρατικού διαλόγου, με ανταλλαγή επιχειρημάτων. Κατηγορηματικά ‘’όχι’’ στην αθλιότητα των ύβρεων, της δίκης προθέσεων, των χαρακτηρισμών που δεν έχουν καμία απολύτως θέση σε ένα δημοκρατικό κόμμα της Αριστεράς.
“Ναι” σε ένα ανοιχτό και μεγάλο κόμμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς του 21ου αιώνα, κορμό της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης. “Όχι” σε ένα προγραμματικά θολό και ιδεολογικά ασπόνδυλο κόμμα-παράταξη, απομίμηση άλλων κομμάτων και άλλων εποχών. “Όχι” σε ένα κόμμα σούπερ μάρκετ, με διορισμένα ηγετικά στελέχη, ομάδες με ειδικά προνόμια, οργανωτικά άμορφο και με ασαφή όρια ανάμεσα στα μέλη και τους φίλους.
“Ναι” στη συνεχή ισχυροποίηση και διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Για να οικοδομήσουμε ένα μαζικό, λαϊκό κόμμα της Αριστεράς, με ισχυρά ερείσματα και παρουσία παντού στην κοινωνία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τα Συνδικάτα. Με ισχυρότερη παρουσία των γυναικών και της νέας γενιάς σε όλα τα επίπεδα. Με μέλη ισότιμα χωρίς ειδικά προνόμια ή διαιρέσεις με βάση την προέλευση ή τα χρόνια θητείας. “Όχι” στην επάνοδο από το παράθυρο στον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, με μέλη με ειδικά προνόμια και διαφορετικές ταχύτητες. “Όχι” στην διαιώνιση των εξ οφίτσιο ηγετικών στελεχών μέσα από το προτεινόμενο Εθνικό Συμβούλιο, ένα όργανο που απλώς δεν χρειάζεται, καθώς το μόνο που προσθέτει είναι επιπλέον κομματική γραφειοκρατία.
“Ναι” στην ενότητα, τη δημοκρατική συλλογικότητα, τον διάλογο και την σύνθεση απόψεων. “Όχι” στα παρωχημένα αρχηγικά πρότυπα που δεν ταιριάζουν σε ένα σύγχρονο αριστερό ευρωπαϊκό κόμμα. Ο Πρόεδρος του Κόμματος προτείνουμε να συνεχίζει να εκλέγεται από το Συνέδριο του Κόμματος και να λογοδοτεί στην Κεντρική Επιτροπή.
“Ναι” στα ανοικτά ρεύματα ιδεών που συμβάλλουν στο συλλογικό προβληματισμό του ενιαίου κόμματος και δεσμεύονται από τις συλλογικές του αποφάσεις. “Όχι” σε κλειστούς μηχανισμούς που λειτουργούν ως “κόμμα μέσα στο κόμμα” και αποτελούν φυτώρια αριβισμού και προσωπικού παραγοντισμού.
“Ναι” στην εκλογή της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από το Συνέδριο στο οποίο οφείλει και να λογοδοτεί. Όπως ισχύει από την ίδρυσή μας. Όπως προτείνει ομόφωνα να συνεχιστεί και η Επιτροπή Καταστατικού. Όπως ισχύει στο 99% τουλάχιστον των Αριστερών, Πράσινων και Σοσιαλιστικών και ευρύτερα δημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη και όλο τον πλανήτη.

Η ανακοίνωση της συμφωνίας Ελλάδας-Αιγύπτου σχετικά με την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων – ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι κεραυνός εν αιθρία.

Αντίθετα είναι το αποτέλεσμα μίας μακράς διαδικασίας διαπραγμάτευσης συμπεριλαμβανομένης της περιόδου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Προφανώς το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης, το οποίο υπογράφηκε στο τέλος του 2019 και οι επιπτώσεις από τις εξελίξεις στη Λιβύη, κυρίως για την αιγυπτιακή πλευρά, επιτάχυναν τις διαδικασίες και άμβλυναν προαπαιτούμενα και για τις δύο πλευρές. Φαίνεται επίσης ότι η συμφωνία επιτελέστηκε με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ.

Στο Commonality έχουμε τοποθετηθεί συχνά για θέματα εξωτερικής πολιτικής, κυρίως οριοθετημένοι από λογικές και εμμονές εθνικιστικής αδιαλλαξίας. Αδιαλλαξία που οδηγεί σε στασιμότητα -όταν ο κόσμος τρέχει- ή σε πόλεμο. Αυτό κάνουμε και τώρα εκφράζοντας την άποψη ότι η συμφωνία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει διαδρομή για εξελίξεις σε θετική κατεύθυνση.

Είναι δεδομένο ότι υπάρχουν υποχωρήσεις και συμβιβασμοί και σημεία προς διευκρίνιση. Ας σκεφθούμε όμως ψύχραιμα: Είναι δυνατόν να επιτευχθεί μία συμφωνία, όπου δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, εάν δεν γίνουν οι απαραίτητοι συμβιβασμοί και υποχωρήσεις; Αυτό δεν έγινε με την εμβληματική, επιμένουμε πάντα σε αυτήν, συμφωνία των Πρεσπών;

Είναι σωστή επιλογή η συμμαχία με την Αίγυπτο και την Ιταλία προκειμένου να παραχθούν συμφωνίες διευθέτησης διαφορών, στο βαθμό που υπάρχει ο σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο της θαλάσσης. Είναι επίσης σωστή επιλογή το ευρωπαϊκό πλαίσιο για τη διευθέτηση διαφορών στην Α. Μεσόγειο, συνεπώς δεν είναι καθόλου πιθανό να ενεργοποιηθεί οποιοσδήποτε μηχανισμός κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας. Όπως δεν ίδρωσε το αυτί πολλών με το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης, τη NAVTEX για το Ορούτς Ρέις στο Καστελόριζο, τις ασκήσεις με πραγματικά πυρά, την μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί.

Η πολιτική της συγκρότησης τριμερών και τετραμερών συμμαχιών με Ισραήλ, Αίγυπτο, Ιορδανία, Κύπρο φαίνεται ότι εξάντλησε τα όριά της, χωρίς να προσφέρει λύσεις, ούτε να αποκλιμακώνει τις εντάσεις στην περιοχή.

Οι αντιδράσεις της Τουρκίας σχετικά με τη συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου από την πρώτη στιγμή είναι ιδιαίτερα σκληρές, οι εξελίξεις συνεπώς αποκτούν έναν πολύ πιο σύνθετο χαρακτήρα, με την προοπτική της Χάγης να απομακρύνεται έστω και προσωρινά. Σε αυτήν τη συγκυρία η Ελλάδα πρέπει να εργασθεί και να αξιοποιήσει τη συμφωνία όχι με τη λογική της απομόνωσης της Τουρκίας, αλλά ως πιλότο μίας συνολικής διευθέτησης που αντικειμενικά οφείλει να περιλαμβάνει και την Τουρκία. Αυτή η πολιτική δεν είναι ούτε πολιτική κατευνασμού ούτε πολιτική άμυνας έναντι του ισχυρότερου, αντίθετα είναι μία σύγχρονη άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Δεν θα αποτελέσει έκπληξη εάν σε σύντομο χρονικό διάστημα υπάρξει μία πρωτοβουλία από τρίτο παράγοντα, πιθανόν την Ε.Ε., ώστε να υπάρξει μία συνολική διευθέτηση στην Ανατολική Μεσόγειο. Προφανώς, σε ένα αντίστοιχο περιβάλλον συνολικών ρυθμίσεων, συμπεριλαμβανομένου του καθορισμού πλαισίου των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας, το αίτημα της κυπριακής και ελληνικής κυβέρνησης για επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία, φαίνεται να μην γίνεται αποδεκτό.

Στην δική μας οπτική είναι απαραίτητο, αντί της αναβλητικότητας και της παράθεσης μαξιμαλιστικών απαιτήσεων, η ελληνική εξωτερική πολιτική, όπως και στη συμφωνία των Πρεσπών, να υιοθετήσει μία πολιτική κινητικότητας και ρεαλισμού που εξυπηρετεί την ειρηνική επίλυση όλων των εκκρεμών ζητημάτων στην ευρύτερη περιοχή. Κατά τη γνώμη μας η ελληνική αριστερά και ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ, ως «πρώτοι διδάξαντες», οφείλει να ενισχύσουν αυτή την πολιτική επιλογή .Υπενθυμίζουμε ότι, αμέσως μετά τις εκλογές του 2019, είχαμε δεσμευτεί ότι δεν θα ακολουθήσουμε τη συνταγή Μητσοτάκη την περίοδο επίλυσης του μακεδονικού ζητήματος, ακριβώς γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ακριβώς γιατί η δική μας Αριστερά, υπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών και τις πολιτικές της σταθερότητας, της συνανάπτυξης και της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή, ακριβώς γιατί πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο δρόμος να πείθουμε και να νικάμε.

Διευκρινίζουμε λοιπόν, ότι με ανησυχία βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ευτυχώς όχι πολλούς αλλά αρκετούς, αγαπητούς φίλους και φίλες να δανείζονται στο όνομα της αριστερής αντιπολίτευσης, χλαμύδες, ακόντια και περικεφαλαίες που περίσσεψαν από την περίοδο των συλλαλητηρίων για το μακεδονικό.

Ας σκεφθούνε ότι παρόμοιες αντιδράσεις τις υποκινεί το ακροδεξιό μπλοκ του Σαμαρά, του Βελόπουλου και των θυλάκων της Χρυσής Αυγής.

Γνωρίζουμε βέβαια ότι οι περισσότεροι είναι καλοπροαίρετοι, συχνά «ευήκοα ώτα» σε μία αριστερή ρητορική που για δεκαετίες συνδύαζε έναν «αμέτοχο» αντιιμπεριαλισμό με εθνικιστικές κορώνες. Η ανακοίνωση του ΚΚΕ για τη συμφωνία με την Αίγυπτο είναι ενδεικτική για το πώς υπηρετείται μια εύκολη πολιτική καταγγελίας που δεν μπαίνει στον κόπο να διαμορφώσει στρατηγική απέναντι στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.

Δεν εκχωρούμε την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ στο ακροδεξιό μπλοκ, δεν μας πτοούν οι ακροδεξιές κορώνες, αντίθετα καταλογίζουμε στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη κινήσεις «ερασιτεχνισμού», καιροσκοπισμό , άρνηση να συνεργασθεί με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και να συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, προσπάθεια να καρπωθεί πολιτικά τις όποιες επιτυχίες, αποκρύπτοντας ότι τα όποια θετικά βήματα στις διεθνείς σχέσεις έγιναν στις ράγες της πολιτικής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ερασιτεχνισμός και η ανυπαρξία πολιτικού σχεδίου της κυβέρνησης φάνηκε εξ άλλου και στην ποιότητα της συμφωνίας με την Αίγυπτο, παρ’ όλη την προεργασία που είχε γίνει επί ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη δεν είμαστε διατεθειμένοι να αντιγράψουμε τις επιθέσεις της ΝΔ και του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου εναντίον της δικής μας κυβέρνησης, χωρίς κανέναν ενδοιασμό ακόμα και όταν το διακύβευμα ήταν τα μεγάλα ζητήματα διεθνών σχέσεων και της κρατικής επιβίωσης.

Σε αυτό το σημείο είμαστε υποχρεωμένοι να παρατηρήσουμε ότι η συμφωνία είναι μερική, αφορά την περιοχή ανάμεσα στον 26ο και 28ο μεσημβρινό και όχι την περιοχή που αφορά την επήρεια του Καστελόριζου, το οποίο είναι ανατολικότερα, και συνεπώς η διαπραγμάτευση είναι ανοικτή και για αυτό το ζήτημα.

Από τις πρώτες πληροφορίες, η συμφωνία φαίνεται να προβλέπει ισχυρή αλλά όχι πλήρη επήρεια της Κρήτης, γεγονός το οποίο μάλλον φαίνεται να αποτελεί σημείο σχετικής υποχώρησης της ελληνικής διπλωματίας, πιθανόν για χάρη της μεγάλης εικόνας και υπό την πίεση του μνημονίου Τουρκίας-Λιβύης. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι αντίστοιχο στη διεθνή διπλωματία, ούτε είναι νομοτελειακά ανεπίστρεπτο.

Αντίθετα, στη δική μας λογική θα ήταν καταστροφική μία εμμονή στο μαξιμαλιστικό σχέδιο για κοινή ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Όσο προχωρά η σχετική συζήτηση, τόσο φαίνονται οι δυσκολίες υλοποίησης ενός σχετικού σχεδίου, ακριβώς γιατί η εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και οι μέχρι τώρα νομικές διευθετήσεις προς άλλη κατεύθυνση δείχνουν. Ας είμαστε λογικοί, το σύμπλεγμα του Καστελόριζου με τα δέκα χιλιόμετρα ακτής προφανώς διαθέτει υφαλοκρηπίδα και επήρεια, αλλά όχι τόση ώστε να διαμορφώσει συνθήκες γειτνίασης μεταξύ της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ. Από αυτήν τη μαξιμαλιστική θέση φαίνεται σταδιακά να απομακρύνεται η ελληνική πλευρά και προφανώς φαίνεται ότι αυτό είναι το λογικό.

Ας είμαστε ειλικρινείς, η αναβλητικότητα και ο μαξιμαλισμός, ποτέ δεν μας ωφέλησαν, ούτε το 1974 με τη στρατιωτική χερσαία εισβολή στην Κύπρο, ούτε αυτή την περίοδο που βιώνουμε τη θαλάσσια εισβολή της Τουρκίας στη νόμιμη κυπριακή ΑΟΖ. Είναι γεγονός ότι οι εκάστοτε μαξιμαλισμοί λειτουργούσαν ως καταλύτες πολιτικής απομόνωσης της χώρας και πηγή ισχυρών δεινών για τα συμφέροντά της και ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων της.

Επαναλαμβάνουμε, στη δική μας συλλογιστική δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη σκληρή διαπραγμάτευση, ειδικά με την Τουρκία, με στόχο τη βέλτιστη για τα συμφέροντα της χώρας ειρηνική διευθέτηση των υπαρκτών εκκρεμοτήτων στην περιοχή.

Βασικό κλειδί παραμένει η επίλυση του Κυπριακού, εδώ κι αν η αναβλητικότητα και ο απορριπτισμός δημιούργησαν τετελεσμένα, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε ένα βήμα από μία καταστροφική, από όλες τις απόψεις, διχοτόμηση. Έστω και στο παρά ένα δεν υπάρχει άλλη βιώσιμη λύση από την υιοθέτηση των 6 σημείων της πρότασης του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. και την οριστική επίλυση του προβλήματος.

Η ελληνική και κυπριακή αριστερά, οι δυνάμεις που επιθυμούν λύση σε Ελλάδα και Κύπρο, οφείλουν να πιέσουν ώστε να καμφθεί η ατελέσφορη πολιτική του πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι πλευρές να επανέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αρκεί στις προεδρικές εκλογές στα κατεχόμενα στη βόρεια Κύπρο να επικρατήσει ο συνεπής στην επίλυση του Κυπριακού Μουσταφά Ακιντζί και όχι οι εκλεκτοί της Άγκυρας που δουλεύουν μεθοδικά για τη διχοτόμηση του νησιού και οι οποίοι φαίνεται να τρέφονται από τον απορριπτισμό της Λευκωσίας.