Πρώτον, επειδή επιβεβαιώνει πόσο βαθιά αντιδημοκρατικό είναι το καθεστώς Ερντογάν, αν, δε, αντικαταστήσετε το όνομα του Χουσεϊν Γκιουνάϊ με αυτό του Τζίμι Κίμμελ, μπορείτε να κατανοήσετε βαθύτερα πόσο ταιριάζουν ο αμερικανός με τον τούρκο πρόεδρο και πόσο μιλούν την ίδια γλώσσα.

Δεύτερον, διότι αποκαλύπτει ότι η ισοπεδωτική άποψη ότι ο Ερντογάν “τα πήρε όλα” στην Ουάσιγκτον και έβαλε τρία γκολ στην Ελλάδα από τα αποδυτήρια μάλλον δεν υιοθετείται από αρκετούς στην γείτονα. Εάν προσθέσετε και την αφελή (;) παραδοχή του Χακάν Φιντάν ότι τα τουρκικά μαχητικά ΚΑΑΝ για να πετάξουν πρέπει οι ΗΠΑ να παραδώσουν τους αναγκαίους κινητήρες (!), η εικόνα συμπληρώνεται.

Συμπέρασμα: δεν είναι μόνο καθ΄ ημάς που η εξωτερική πολιτική κινείται μεταξύ μαύρου και άσπρου, και εργαλειοποιείται από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Συμβαίνει και στην Τουρκία. Κι αυτό είναι περισσότερο κακό για εμάς.

Εν κατακλείδι, η αλήθεια συνήθως βρίσκεται κάπου στη μέση, απαιτείται, όμως, μετριοπάθεια και μη οπαδική ματιά για να την δεις…