Σπύρος Σιδέρης

Τα δεδομένα της σύγκρουσης είναι αποκαλυπτικά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που καταγράφονται στον αραβικό Τύπο, περίπου το 83% των ιρανικών επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχει στοχεύσει χώρες του Κόλπου, πλήττοντας ζωτικές υποδομές και πολιτικές εγκαταστάσεις, ενώ μόλις το 17% κατευθύνθηκε προς το Ισραήλ. Η αναλογία αυτή ενισχύει την αίσθηση στις αραβικές πρωτεύουσες ότι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ενός πολέμου στον οποίο δεν συμμετέχουν άμεσα, αλλά υφίστανται τις συνέπειές του.

• Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αρχίζει να διαμορφώνεται μια πιο σαφής θέση των χωρών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου για την επόμενη ημέρα. Ο γενικός γραμματέας του οργανισμού, Τζάσεμ αλ-Μπαντιουί, ξεκαθάρισε ότι τα κράτη-μέλη απαιτούν να έχουν ενεργό ρόλο σε κάθε διαπραγμάτευση ή συμφωνία που θα αφορά την ασφάλεια της περιοχής. Το μήνυμα είναι σαφές: καμία αναδιάταξη του γεωπολιτικού χάρτη της Μέσης Ανατολής δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συμμετοχή τους. Η θέση αυτή αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη ανησυχία ότι οι μεγάλες δυνάμεις ενδέχεται να διαμορφώσουν νέες ισορροπίες ερήμην των άμεσα επηρεαζόμενων κρατών.

Παράλληλα, οι χώρες του Κόλπου επιμένουν ότι η διπλωματία παραμένει η πιο ρεαλιστική και αποτελεσματική επιλογή. Αν και δεν αποκλείουν κανένα εργαλείο που προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο, δίνουν σαφές προβάδισμα σε πολιτικές λύσεις που θα αποτρέψουν μια γενικευμένη ανάφλεξη. Η στάση αυτή αντανακλά όχι μόνο στρατηγική επιλογή, αλλά και πρακτική ανάγκη: μια ευρύτερη σύγκρουση θα είχε καταστροφικές συνέπειες τόσο για τις οικονομίες τους όσο και για την παγκόσμια αγορά ενέργειας.

Ωστόσο, η προσέγγιση των χωρών του Κόλπου απέναντι στις συνομιλίες ΗΠΑ–Ιράν χαρακτηρίζεται από έντονη καχυποψία. Όπως επισημαίνουν πολιτικοί αναλυτές, οι χώρες της περιοχής δεν απορρίπτουν τον διάλογο, αλλά ανησυχούν βαθιά για το περιεχόμενό του. Από τη δική τους οπτική, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά επεκτείνεται στα βαλλιστικά πυραυλικά συστήματα και στο δίκτυο περιφερειακής επιρροής της Τεχεράνης σε χώρες όπως η Υεμένη, ο Λίβανος και το Ιράκ.

• Η έλλειψη εμπιστοσύνης αποτελεί ίσως το πιο κρίσιμο στοιχείο της εξίσωσης. Δηλώσεις αξιωματούχων της Σαουδικής Αραβίας περί «κατάρρευσης της εμπιστοσύνης» προς το Ιράν αποτυπώνουν το κλίμα που επικρατεί. Την ίδια στιγμή, οι χώρες του Κόλπου δηλώνουν ότι δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για τις επιθέσεις ΗΠΑ–Ισραήλ, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση ότι βρίσκονται στο περιθώριο κρίσιμων αποφάσεων, παρότι υφίστανται μεγάλο μέρος των συνεπειών.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, διαμορφώνεται μια διπλή στρατηγική. Από τη μία πλευρά, οι χώρες του Κόλπου στηρίζουν ενεργά τις προσπάθειες αποκλιμάκωσης και ενθαρρύνουν τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων. Από την άλλη, ενισχύουν τις αμυντικές τους δυνατότητες και επεκτείνουν τις συμμαχίες ασφαλείας, προετοιμαζόμενες για ένα πιο ασταθές και απρόβλεπτο περιβάλλον.

Η απαίτηση για συμμετοχή στις συνομιλίες δεν είναι απλώς μια πολιτική θέση, αλλά —όπως τονίζει ο ειδικός σε θέματα ασφάλειας Ζάφερ αλ-Ατζμί— ένα κυριαρχικό δικαίωμα. «Δεν μπορούμε να δεχθούμε τη διαμόρφωση του μέλλοντός μας χωρίς εμάς», είναι το βασικό μήνυμα που εκπέμπεται. Η συμμετοχή τους θεωρείται απαραίτητη για την εξασφάλιση δεσμευτικών εγγυήσεων, που θα προστατεύουν τις υποδομές, τις οικονομίες και την εσωτερική σταθερότητα των κρατών τους.

Από την ίδια σκοπιά, αναλυτές όπως ο Ιμπραήμ Ριχάν υπογραμμίζουν ότι οι χώρες του Κόλπου, παρά τη συγκρατημένη και ψύχραιμη στάση που έχουν επιδείξει, δεν είναι διατεθειμένες να αποδεχθούν ημιτελείς συμφωνίες. Κάθε ενδεχόμενη συμφωνία, τονίζουν, θα πρέπει να περιλαμβάνει σαφείς όρους: τερματισμό της κλιμάκωσης, εγγυήσεις ασφάλειας για τις θαλάσσιες και ενεργειακές οδούς και μια ξεκάθαρη δέσμευση σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας.

• Την ίδια στιγμή, η διεθνής διάσταση της κρίσης εντείνεται. Οργανισμοί όπως το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ έχουν ήδη καταδικάσει τις επιθέσεις κατά χωρών του Κόλπου, ζητώντας αποζημιώσεις και ενισχύοντας το νομικό και πολιτικό βάρος των αιτημάτων τους.

Συνολικά, ο Κόλπος κινείται σε μια εξαιρετικά λεπτή ισορροπία. Από τη μία, επιδιώκει να αποφύγει την άμεση εμπλοκή σε έναν πόλεμο υψηλού ρίσκου. Από την άλλη, αρνείται να παραμείνει παθητικός θεατής σε μια διαδικασία που θα καθορίσει το μέλλον του. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η έκβαση της σύγκρουσης, αλλά και ο ρόλος που θα διαδραματίσουν οι ίδιες οι χώρες της περιοχής στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Σε αυτό το πλαίσιο, το βασικό ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει συμφωνία, αλλά τι είδους συμφωνία θα είναι αυτή — και κυρίως αν θα αντανακλά τις πραγματικές ανησυχίες και ανάγκες των χωρών του Κόλπου. Γιατί, όπως δείχνουν τα δεδομένα, χωρίς τη δική τους συμμετοχή και συναίνεση, καμία βιώσιμη ειρήνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί στη Μέση Ανατολή.

Η εξέλιξη -ανέφερε το Bloomberg- υπογραμμίζει την έμφαση που δίνουν οι πρωτεύουσες του Κόλπου στην άμβλυνση της περιφερειακής αστάθειας, καθώς προχωρούν με σχέδια για οικονομική ανάπτυξη, όπως το Vision 2030 της Σαουδικής Αραβίας. Αντικατοπτρίζει επίσης την πρόθεση να ανταποκριθούν στην πίεση των πολιτών τους να σταματήσουν τον πόλεμο, ο οποίος έχει σχεδόν καταστρέψει την παραθαλάσσια λωρίδα που φιλοξενεί περίπου 2 εκατομμύρια Παλαιστινίους.

Αξιωματούχος ανέφερε πως το σχέδιο του Τραμπ είναι το καλύτερο σχέδιο από την αρχή του πολέμου και είπε ότι κανείς δεν είναι διατεθειμένος να σπαταλήσει την ευκαιρία.

Μεταξύ άλλων, το σχέδιο του Τραμπ προβλέπει ότι ο ισραηλινός στρατός θα ορίσει ασφαλείς ζώνες, από τις οποίες θα απομακρυνθούν οι μαχητές της Χαμάς — μιας οργάνωσης που οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση χαρακτηρίζουν ως τρομοκρατική — και όπου θα ξεκινήσει η ανοικοδόμηση, σύμφωνα με τις πηγές. Μία από τις πηγές ανέφερε ότι το σχέδιο, το οποίο απαιτεί την παράδοση της Χαμάς και την κατάθεση των όπλων της, δεν σχεδιάστηκε με γνώμονα την παλαιστινιακή οργάνωση.

Αξιωματούχοι του Κόλπου αναγνωρίζουν ότι το σχέδιο είναι ατελές και ασαφές σε ορισμένα σημεία, τονίζοντας την ανάγκη να διευρυνθούν λεπτομέρειες όπως το χρονοδιάγραμμα, η χρηματοδότηση και η υλικοτεχνική υποστήριξη για την αποστολή ειρηνευτικών δυνάμεων σε μια ενεργή ζώνη πολέμου. Ωστόσο, λένε ότι έχει έρθει η ώρα να τερματιστεί η σύγκρουση.

Η προώθηση της συμφωνίας χωρίς την υποστήριξη της Χαμάς μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά περίπλοκη, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο επιθέσεων από μαχητές εντός των καθορισμένων ζωνών ασφαλείας. Οι κινήσεις του Ιράν και των περιφερειακών συμμάχων του —ιδίως των Χούθι με έδρα την Υεμένη— αποτελούν επίσης κίνδυνο.

Ο ηγέτης των Χούθι, Αμπντούλ Μαλίκ Αλ-Χούτι, κατηγόρησε τους Άραβες και Μουσουλμάνους ηγέτες ότι διέπραξαν «προδοσία» υποστηρίζοντας το σχέδιο του Τραμπ για τη Γάζα. Το χαρακτήρισε «απολύτως απαράδεκτο για τους Άραβες να γίνουν εργαλείο στα χέρια των Αμερικανών και των Ισραηλινών για να ασκήσουν πίεση στον παλαιστινιακό λαό και τις δυνάμεις αντίστασης».

Παρά τους κινδύνους, υπάρχει μια γενικευμένη τάση υπέρ της πρότασης του Τραμπ, πρόσθεσε το Bloomberg.

Πιέσεις και στο εσωτερικό της Χαμάς 

Πληροφορίες των New York Times ανέφεραν την Παρασκευή πως αξιωματούχοι από το Κατάρ, την Αίγυπτο και την Τουρκία συναντήθηκαν με τους διαπραγματευτές της Χαμάς αυτή την εβδομάδα για να συζητήσουν το σχέδιο του Τραμπ.

Η απόφαση της οργάνωσης σχετικά με την πρόταση θα έχει βαθιές επιπτώσεις τόσο για τους Παλαιστίνιους πολίτες στη Γάζα όσο και για τους Ισραηλινούς ομήρους που εξακολουθούν να κρατούνται εκεί, οι οποίοι έχουν υποφέρει πάρα πολύ κατά τη διάρκεια των σχεδόν δύο ετών πολέμου.

Η Χαμάς βρίσκεται σε δύσκολη θέση, αναγκασμένη να απαντήσει σε ένα σχέδιο που έχει διχάσει τους υποστηρικτές της, σύμφωνα με Παλαιστίνιους αναλυτές.

«Η απόρριψη του σχεδίου θα δώσει την εντύπωση ότι δικαιολογεί τη συνέχιση του πολέμου», δήλωσε ο Εσμάτ Μανσούρ,  αναλυτής που πέρασε χρόνια σε ισραηλινή φυλακή μαζί με ηγέτες της Χαμάς. «Η αποδοχή του θα ισοδυναμεί με την υπογραφή της καταδίκης της». Ωστόσο, η απαίτηση σημαντικών αλλαγών στο σχέδιο, πρόσθεσε, μπορεί να μην είναι μια επιλογή που ο κ. Τραμπ είναι διατεθειμένος να εξετάσει.

Ορισμένοι αξιωματούχοι της Χαμάς έχουν κάνει σχόλια που υποδηλώνουν ότι αντιτίθενται στο σχέδιο του Τραμπ.

«Παρά την εγκληματική εξόντωση που πραγματοποιείται από αυτόν τον εγκληματικό εχθρό, αυτή η αντίσταση θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι ο λαός μας να επιτύχει τους στόχους και τις επιθυμίες του», δήλωσε ο Αμπντέλ Τζαμπάρ Σαΐντ, αξιωματούχος της Χαμάς με έδρα το Κατάρ, σε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Πέμπτη.

Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις εντός της Χαμάς και ορισμένοι είναι πιο σκληροπυρηνικοί από άλλους.

«Η αποδοχή του σχεδίου Τραμπ» σημαίνει πολιτικό αυτοκτονία που θα καταστρέψει την παλαιστινιακή υπόθεση», έγραψε στο X αυτή την εβδομάδα ο Μπελάλ Ραγιάν, γιος ενός σκληροπυρηνικού ηγέτη της Χαμάς που σκοτώθηκε από το Ισραήλ το 2009.

Ωστόσο, ορισμένοι αναλυτές, μεταξύ των οποίων και ο Μανσούρ, δήλωσαν ότι είναι πιθανό η ηγεσία της Χαμάς να αποδεχτεί τους βασικούς όρους του σχεδίου, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ουσιαστικά την παραδοχή της ήττας. Σε αυτή την περίπτωση, σύμφωνα με τον Μανσούρ, η Χαμάς θα απαιτήσει ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για την απόσυρση των ισραηλινών δυνάμεων και τον τερματισμό του πολέμου.

Σπύρος Σιδέρης

Οι διαδοχικές κινήσεις του, από τις άμεσες διαπραγματεύσεις με τη Χαμάς, τις συμφωνίες με τους Χούθι, τις επαφές με το Ιράν μέχρι την άρση των κυρώσεων στη Συρία, διαμόρφωσαν ένα νέο τοπίο ισορροπιών, όπου το Ισραήλ δεν κατέχει πλέον τον αδιαμφισβήτητο ηγετικό ρόλο στον καθορισμό των αμερικανικών στρατηγικών.

Η επανεκκίνηση αμερικανικής διπλωματίας χωρίς το Ισραήλ στο επίκεντρο

Σύμφωνα με αναλυτές, τα σημάδια ρήξης στις αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις εντάθηκαν όταν η Ουάσινγκτον προχώρησε σε άμεσες επαφές με τη Χαμάς για την απελευθέρωση του Αμερικανού κρατουμένου Έινταν Αλεξάντερ.

Η επιλογή αυτή ερμηνεύθηκε από Ισραηλινούς αναλυτές ως έμμεση αναγνώριση της Χαμάς ως νόμιμου διαπραγματευτή, προκαλώντας έντονη δυσφορία στο Τελ Αβίβ. Παρόμοια αντίδραση προκάλεσε και η συμφωνία αποκλιμάκωσης με τους Χούθι, η οποία πραγματοποιήθηκε χωρίς την εμπλοκή του Ισραήλ, ενώ η επιστροφή στις συνομιλίες με το Ιράν χαρακτηρίστηκε στο Ισραήλ ως στρατηγικό πλήγμα και υποχώρηση από τη λογική της κλιμάκωσης.

Η πιο χαρακτηριστική ίσως πράξη αποστασιοποίησης ήταν η άρση των αμερικανικών κυρώσεων κατά της Συρίας, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη γραμμή του Μπενιαμίν Νετανιάχου που επιθυμεί μια Συρία αδύναμη και διεθνώς απομονωμένη.

Ο Τραμπ και η αναζήτηση προεδρικής κληρονομιάς

Όπως παρατηρεί ο ερευνητής Οσάμα Αμπού Αρσίντ, οι κινήσεις του Τραμπ καθοδηγούνται από ένα σύνθετο πλέγμα κινήτρων, το οποίο συνδυάζει τη φιλοσοφία του “Πρώτα η Αμερική”, με προσωπικές φιλοδοξίες επιτυχίας και ανάγκη παραγωγής απτών πολιτικών επιτευγμάτων.

Ο Τραμπ δεν φαίνεται να αναζητά μια συνεκτική στρατηγική θεωρία· αντιθέτως, προσαρμόζει τις κινήσεις του στη βάση της ευκαιρίας και της απόδοσης – συχνά εις βάρος παγιωμένων συμμαχιών.

Η παρακαμπτήριος στρατηγική απέναντι στο Ισραήλ εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη λογική: όταν το Τελ Αβίβ εμποδίζει την επίτευξη αποκλειστικών συμφωνιών, ο Τραμπ δεν διστάζει να το αγνοήσει, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις δικές του πολιτικές αποδοτικότητας.

Το Ισραήλ σε θέση θεατή: αλλαγή ισορροπιών στην περιφέρεια

Η νέα διπλωματία Τραμπ έχει δημιουργήσει μια μορφή εκτοπισμού του Ισραήλ από τους κρίσιμους περιφερειακούς φακέλους.

Ο ειδικός στα ισραηλινά θέματα Ιχάμπ Τζαμπαρίν σημειώνει ότι οι ΗΠΑ πλέον οικοδομούν περιφερειακές συνεννοήσεις (όπως η σύνοδος ΗΠΑ–Κόλπου στο Ριάντ ή οι συνομιλίες στην Ντόχα) χωρίς να προσκαλούν το Τελ Αβίβ ως αναγκαίο συνομιλητή.

Η εικόνα αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι οι επιτυχίες αποδίδονται απευθείας στον Τραμπ, χωρίς να χρειάζεται διαμεσολάβηση ή στήριξη του Ισραήλ.

Η διαπραγμάτευση με τη Χαμάς και η απελευθέρωση του Αμερικανού κρατούμενου παρουσιάστηκε ως προσωπική νίκη του Τραμπ, ενώ οι επαφές με το Ιράν και η επανέναρξη διαλόγου έδωσαν στον Αμερικανό πρόεδρο την εικόνα διεθνούς διαμεσολαβητή, χωρίς να φαίνεται ότι ακολουθεί την επιθετική ατζέντα του Νετανιάχου.

Συρία, Ιράν και Χούθι: στρατηγικές αποφάσεις χωρίς ισραηλινή συναίνεση

Η ελάφρυνση των κυρώσεων κατά της Δαμασκού αποτέλεσε κορύφωση της διαφωνίας με το Ισραήλ, που θεωρούσε τη Συρία «κρίσιμο πεδίο ανάσχεσης της ιρανικής επιρροής».

Αντίθετα, η Ουάσινγκτον επέλεξε να στηρίξει περιφερειακές διευθετήσεις με τη στήριξη αραβικών κρατών, ακόμα και αν αυτό περιόριζε την παρέμβαση του Τελ Αβίβ.

Το ίδιο συνέβη και στην Υεμένη, όπου οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να εμπλακούν περαιτέρω στρατιωτικά, απορρίπτοντας τα ισραηλινά αιτήματα για κοινές επιχειρήσεις κατά των Χούθι, και προτίμησαν μια προσέγγιση αποκλιμάκωσης, που στόχευε σε σταθεροποίηση της περιοχής, και όχι σε ενίσχυση της ισραηλινής επιρροής.

Οριακή μετατόπιση, όχι ρήξη

Παρά την κλιμάκωση των διαφορών, αναλυτές συμφωνούν ότι οι κινήσεις της κυβέρνησης Τραμπ δεν συνιστούν στρατηγική ρήξη με το Ισραήλ, αλλά έναν επαναπροσδιορισμό της σχέσης στη βάση των αμερικανικών συμφερόντων, όπως τα αντιλαμβάνεται ο ίδιος ο Τραμπ.

Η ιδεολογία της αποκλειστικότητας του Ισραήλ στην αμερικανική πολιτική αμφισβητείται, και η χώρα αντιμετωπίζεται πλέον ως μέλος μιας ευρύτερης εξίσωσης, όχι ως ιερός εταίρος.

Αυτή η εξέλιξη, σύμφωνα με τους αναλυτές, ενδέχεται να σηματοδοτεί ένα νέο στάδιο στη στρατηγική της Ουάσινγκτον, όπου το Ισραήλ παραμένει σημαντικός σύμμαχος, αλλά όχι πλέον αδιαμφισβήτητος εταίρος.

Το μέλλον της σχέσης αυτής θα εξαρτηθεί από το αν ο Τραμπ θα παραμείνει πιστός στον πραγματισμό ή αν η πίεση του ισραηλινού λόμπι θα επαναφέρει την Ουάσινγκτον στην παραδοσιακή τροχιά υποταγής στις ισραηλινές στρατηγικές.

Σπύρος Σιδέρης

Ζήτησε «συντονισμένες προσπάθειες για τη διατήρηση της ενότητας της Συρίας και της συνοχής του λαού της, ώστε να προστατευθεί από το να διολισθήσει στο χάος και τη διαίρεση», τονίζοντας την υποστήριξή του σε «κάθε τι που θα επιτύχει την ασφάλεια και τη σταθερότητα της αδελφικής Συρίας με τρόπο που θα διαφυλάξει την κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική της ακεραιότητα».

• Τη Δευτέρα, ο υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας πρίγκιπας Φαϊζάλ μπιν Φαρχάν και ο Αιγύπτιος ομόλογός του Μπαντρ Αμπντελάτι είχαν τηλεφωνικές συνομιλίες για το συριακό ζήτημα, οι οποίες αφορούσαν «τις τελευταίες εξελίξεις στη συριακή αρένα και τις πρόσφατες πολιτικές και επιτόπιες εξελίξεις», σύμφωνα με ανακοίνωση του αιγυπτιακού υπουργείου Εξωτερικών.

Ο Μοχάμεντ αλ Κουλαϊφί, υφυπουργός του Κατάρ στο υπουργείο Εξωτερικών, έφτασε στη Δαμασκό τη Δευτέρα επικεφαλής διπλωματικής αντιπροσωπείας για συνομιλίες με Σύριους αξιωματούχους, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών, μετά από 13 χρόνια διπλωματικής αποξένωσης.

Ο Αλ-Ανσάρι ανήρτησε στον λογαριασμό του στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X ότι «ο Αλ-Κουλαϊφί έφτασε στη Δαμασκό (…) με το πρώτο αεροπλάνο της Qatar Airways που προσγειώθηκε σε συριακό αεροδρόμιο μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ», προσθέτοντας ότι η αντιπροσωπεία θα έχει συναντήσεις με Σύριους αξιωματούχους «ως αντανάκλαση της σταθερής στάσης του Κατάρ για την παροχή κάθε στήριξης στον συριακό λαό».

• Ένας αξιωματούχος του Κατάρ δήλωσε στο AFP ότι μια τεχνική ομάδα αερομεταφορών συνόδευσε την αντιπροσωπεία για να «αξιολογήσει την ετοιμότητα του διεθνούς αεροδρομίου της Δαμασκού για την επανέναρξη των πτήσεων» μεταξύ των δύο χωρών. «Το Κατάρ προσφέρθηκε να παράσχει τεχνική υποστήριξη για την επανέναρξη των εμπορικών και εμπορευματικών πτήσεων, καθώς και για τη συντήρηση του αεροδρομίου κατά τη διάρκεια της μεταβατικής φάσης», δήλωσε.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΑΕ σεΐχης Αμπντουλάχ μπιν Ζαϊέντ είχε τη Δευτέρα τηλεφωνική επικοινωνία με τον νέο Σύρο ομόλογό του Ασάντ αλ Σαϊμπανί, κατά τη διάρκεια της οποίας συζήτησαν «τρόπους ενίσχυσης των ισχυρών αδελφικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών και των δύο αδελφών λαών σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος», σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων των ΗΑΕ.

Ο σεΐχης Ζαϊέντ τόνισε «τη σημασία της διατήρησης της ενότητας, της ακεραιότητας και της κυριαρχίας της Συρίας και επανέλαβε τη θέση των ΗΑΕ για την υποστήριξη όλων των προσπαθειών και των προσπαθειών για την επίτευξη μιας συνολικής και χωρίς αποκλεισμούς μεταβατικής φάσης που θα επιτυγχάνει τις προσδοκίες του συριακού λαού για ασφάλεια, ανάπτυξη και αξιοπρεπή ζωή, καθώς τα ΗΑΕ πιστεύουν στη σημασία της αποκατάστασης της αισιοδοξίας για ένα ευημερούν μέλλον για τον συριακό λαό».

• Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στην πρωτεύουσα της Συρίας Δαμασκό, στα βορειοανατολικά μαίνονται οι συγκρούσεις μεταξύ των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και φιλοτουρκικών ενόπλων ομάδων, παρά τις διαπραγματεύσεις που γίνονται για κατάπαυση του πυρός μεταξύ Άγκυρας και SDF.

Στο πλαίσιο αυτό ο Διεθνής Συνασπισμός για τον πόλεμο κατά του ISIS υπό την ηγεσία των ΗΠΑ πραγματοποίησε περιπολία στο Αϊν αλ-Αράμπ (Κομπάνι) στη βορειοανατολική Συρία και δημιούργησε ένα κέντρο για την επίβλεψη των διαπραγματεύσεων κατάπαυσης του πυρός μεταξύ των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και των τουρκικών δυνάμεων και των φατριών του φιλοτουρκικού Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA) που επιδιώκουν να καταλάβουν την πόλη.

Ταυτόχρονα, οι SDF προχώρησαν προς την πόλη Μανμπίτζ στην επαρχία του Χαλεπίου και έθεσαν υπό τον έλεγχό τους ορισμένα χωριά κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τις φατρίες του Συριακού Εθνικού Στρατού σε μια προσπάθεια να ανακαταλάβουν την πόλη.

• Καθώς συνεχίζονται τόσο οι σφοδρές μάχες στη βορειοανατολική Συρία όσο και οι διαπραγματεύσεις για μια μόνιμη κατάπαυση του πυρός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του ΟΗΕ για τη Συρία Γκέιρ Πέντερσεν ζήτησε να δοθεί πολιτικό τέλος στην ένταση μεταξύ των υποστηριζόμενων από την Τουρκία φατριών και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στη βορειοανατολική Συρία.

«Εάν η κατάσταση στα βορειοανατολικά δεν αντιμετωπιστεί σωστά, αυτό θα μπορούσε να είναι πολύ κακό για ολόκληρη τη Συρία, εάν αποτύχουμε εδώ, θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες όσον αφορά την αναδιάταξη των ανθρώπων» δήλωσε ο Πέντερσεν.

Μια πολιτική λύση απαιτεί «σοβαρές παραχωρήσεις», είπε, σημειώνοντας ότι ο ηγέτης της νέας συριακής διοίκησης, Αχμέντ αλ-Σαράα, υποσχέθηκε μια περιεκτική μεταβατική ρύθμιση όταν συναντήθηκε μαζί του στη Δαμασκό την περασμένη εβδομάδα.

• Μια πολιτική λύση στη βορειοανατολική Συρία θα αποτελέσει δοκιμασία για τη νέα Συρία μετά από περισσότερα από 50 χρόνια διακυβέρνησης από την οικογένεια αλ Άσαντ, είπε, προσθέτοντας ότι «το ζήτημα της δημιουργίας μιας νέας και ελεύθερης Συρίας, με διπλωματικούς όρους, θα είναι πολύ δύσκολο».

Πάντως ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τόνισε ότι η Τουρκία θα εργαστεί «οπωσδήποτε» για να εξαλείψει «αυτή την εγκληματική συμμορία» (εννοώντας τις SDF, της οποίας την πλειοψηφία αποτελούν οι κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG)) και δεν θα της επιτρέψουμε να παραμείνει απειλή για την περιοχή μας.