Ωστόσο, πέντε δεκαετίες μετά, το όφελος φαίνεται πλέον αμελητέο, ενώ τα προβλήματα για την υγεία και τον ύπνο των πολιτών αυξάνονται.

Η Κομισιόν έχει προτείνει την κατάργηση της αλλαγής της ώρας ήδη από το 2018, μετά από πανευρωπαϊκή διαβούλευση στην οποία το 84% των συμμετεχόντων ψήφισαν υπέρ του τερματισμού της.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε το μέτρο, όμως η εφαρμογή του «κόλλησε» λόγω έλλειψης συμφωνίας μεταξύ των κρατών-μελών.

Το ζήτημα ήρθε ξανά στο τραπέζι των Βρυξελλών και του Στρασβούργου.

«Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε επιτέλους αυτή την πρακτική», δήλωσε ο Επίτροπος Μεταφορών Απόστολος Τζιτζικώστας, επισημαίνοντας ότι το σύστημα αυτό «ενοχλεί τους περισσότερους και πλέον δεν προσφέρει εξοικονόμηση ενέργειας».

Η Επιτροπή ανέθεσε νέα ανάλυση για να ενισχύσει το αίτημά της, ενώ η Ισπανία ηγήθηκε νέας πρωτοβουλίας για οριστική κατάργηση της αλλαγής της ώρας, με Πολωνία και Φινλανδία να στηρίζουν την πρόταση.

«Η αλλαγή ώρας δύο φορές τον χρόνο δεν έχει κανένα νόημα. Δεν βοηθά στην εξοικονόμηση ενέργειας και έχει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία και την καθημερινότητα των πολιτών», δήλωσε ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, υπερασπιζόμενος το αίτημα.

• «Την Κυριακή λήγει η εφαρμογή του μέτρου της θερινής ώρας, ως ισχύει σύμφωνα με την οδηγία 2000/84/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ε.Ε. της 19ης Ιανουαρίου 2001, σχετικά με τις διατάξεις για τη θερινή ώρα. Ως εκ τούτου οι δείκτες των ρολογιών θα πρέπει να μετακινηθούν μία ώρα πίσω, δηλαδή από 04:00 π.μ σε 03:00 π.μ.»

Και αυτή δεν θα είναι η τελευταία φορά, καθώς θα περάσουμε στη θερινή ώρα ξανά τον Μάρτιο, αφού η κατάργηση έχει μπει στον «πάγο».

Τον Μάρτιο του 2019 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπερψήφισε τον τερματισμό των εποχικών αλλαγών της ώρας, δίνοντας στα κράτη-μέλη το δικαίωμα να επιλέξουν τα ίδια την επίσημη ώρα τους από τον Μάρτιο του 2021.

Ωστόσο, η πανδημία του κορονοϊού και οι έκτακτες συνθήκες που επιβλήθηκαν «πάγωσαν» επί της ουσίας το ζήτημα, χωρίς να έχει ξεκαθαριστεί μέχρι σήμερα ο χρονικός ορίζοντας που θα εφαρμοστεί η απόφαση αυτή.

Συνεπώς και το φετινό φθινόπωρο δεν θα αλλάξει κάτι συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια και η χώρα θα περάσει κανονικά στο χειμερινό ωράριο.

Στην Ελλάδα η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, δοκιμαστικά, το 1932, στη συνέχεια όμως εγκαταλείφθηκε.

Κατά τη δεκαετία του ‘70, μετά την ενεργειακή κρίση που ξέσπασε στην Ευρώπη το 1973, αποφασίστηκε η υιοθέτηση της θερινής ώρας από μεγάλο μέρος των κρατών της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, η οποία το εφάρμοσε πια το 1975.

Στην Ευρώπη, η πρώτη φορά που εφαρμόστηκε η αλλαγή ώρας ήταν το καλοκαίρι του 1916, εν μέσω πολέμου, στη Γερμανία, προκειμένου το ανθρώπινο δυναμικό να μπορεί να παράγει καλύτερα πολεμικό υλικό χωρίς να καταναλώνει ηλεκτρικό ρεύμα.

Από το 1996, ισχύει μία ενιαία, πανευρωπαϊκή ρύθμιση, κατά την οποία την Άνοιξη, συνηθίζεται να γυρίζουμε τα ρολόγια μία ώρα μπροστά. Αυτό συμβαίνει έτσι ώστε να αξιοποιούμε το φως της ημέρας για μια ώρα επιπλέον, ενώ το φθινόπωρο τα επαναφέρουμε μία ώρα πίσω.

Ωστόσο, η Ισλανδία δεν έχει υιοθετήσει το μέτρο.

Η Λευκορωσία σταμάτησε την εναλλαγή ώρας μετά το 2011 και υιοθέτησε μόνιμα τη θερινή ώρα για να συμβαδίσει με την αλλαγή που είχε κάνει αρχικά η Ρωσία. Από τις 27 Απριλίου 2011 και με διάταγμα του Ρώσου (τότε) προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ καθιερώθηκε η θερινή ώρα Μόσχας καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

To ζήτημα που απασχολεί αρκετά το τελευταίο καιρό είναι σχετικά με την απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου, το οποίο ψήφισε για τον τερματισμό από το 2021 της πρακτικής της προσαρμογής των ρολογιών κατά μία ώρα την άνοιξη και το φθινόπωρο.

Σε καμία περίπτωση δεν έχει «κλειδώσει» ακόμα η κατάργηση της αλλαγής ώρας για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διασταυρωμένες πληροφορίες υπογραμμίζουν ότι σε ότι αφορά την κατάργηση της αλλαγής ώρας η σχετική νομοθεσία δεν έχει κυρωθεί και για την ακρίβεια οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Κοινοβουλίου και Συμβουλίου δεν έχουν καν ξεκινήσει λόγω αδυναμίας του δεύτερου να υιοθετήσει την κοινή διαπραγματευτική του θέση.

Έτσι η κατάργηση της αλλαγής ώρας, που είχε ανακοινωθεί για το 2021 παγώνει και πάει πίσω στην καλύτερη περίπτωση.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες το συγκεκριμένο θέμα με την αλλαγή ώρας και την κατάργηση στην έχει ΕΕ ξεκινήσει από τη Φινλανδία, η οποία επικαλούμενη διάφορους λόγους μεταξύ αυτών και οι ψυχολογικές επιπτώσεις, λόγοι που δεν πολυαγγίζουν την Ελλάδα.

Σήμερα είναι «παγωμένο» στο ευρωπαϊκό συμβούλιο Μεταφορών και ακόμη και η Γερμανία που έχει την προεδρία δεν έχει καν θίξει το ζήτημα, λόγω και της κρίσης του κορονοϊού. Γενικώς ωστόσο η υπόθεση έχει ατονίσει σε ένα περιβάλλον που οι περισσότερες συζητήσεις εντός ΕΕ γίνονται με τηλεδιάσκεψη.

Αυτό που υπήρχε είναι μια πρόταση οδηγίας από την Κομισιόν να αλλάξει το μεταβλητό πλαίσιο (αλλαγή ώρας) , αλλά δεν έχει επιτευχθεί πλειοψηφία μεταξύ των κρατών μελών, εδώ και περίπου 2 με 3 χρόνια.

Έτσι, δεν έχει περάσει από το ευρωπαϊκό συμβούλιο υπουργών Μεταφορών όπου παραδοσιακά γίνεται μια προσπάθεια να περνάνε τα θέματα με ομοφωνία.

Η επόμενη αλλαγή ώρας, θα πραγματοποιηθεί κανονικά το Μάρτιο του 2021.

To ζήτημα που απασχολεί αρκετά το τελευταίο καιρό είναι σχετικά με την απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου, το οποίο ψήφισε για τον τερματισμό από το 2021 της πρακτικής της προσαρμογής των ρολογιών κατά μία ώρα την άνοιξη και το φθινόπωρο.

Σύμφωνα με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν έχει «κλειδώσει» ακόμα η αλλαγή της ώρας διότι για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να σταματήσει την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου 2021, οι οποίες επιθυμούν να διατηρήσουν μόνιμα τη θερινή ώρα, ενώ για τα κράτη-μέλη που επιθυμούν τη χειμερινή ώρα, η αλλαγή θα γίνει την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου 2021.

Το μέτρο της αλλαγής της ώρας έχει ως βασικό πλεονέκτημα την εξοικονόμηση ενέργειας. Συνολικά, κατά τους επτά μήνες της θερινής ώρας εξοικονομούμε 210 ώρες ηλεκτρικής ενέργειας εκμεταλλευόμενοι τον Ήλιο.

Τη δεκαετία του ’70, υπό την επήρεια της πετρελαϊκής κρίσης, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούσαν να εκμεταλλευθούν το φως της ημέρας κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Από το 1996 ισχύει μία ενιαία, πανευρωπαϊκή ρύθμιση, κατά την οποία την Άνοιξη γυρίζουμε τα ρολόγια μία ώρα μπροστά (ώστε να αξιοποιούμε το φως της ημέρας για μία ώρα επιπλέον), ενώ το Φθινόπωρο τα επαναφέρουμε μία ώρα πίσω.

Στην Ελλάδα η αλλαγή ώρας εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, δοκιμαστικά, το 1932 και συγκεκριμένα από τις 6 Ιουλίου μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 1932 όπου τα ρολόγια είχαν τεθεί μία ώρα μπροστά.

Η αλλαγή της ώρας, που είχε υιοθετηθεί αρχικά για λόγους εξοικονόμησης ενέργειας και ισχύει επίσης και σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες (στη Γαλλία από το 1976), προκαλεί έντονες αντιδράσεις εδώ και χρόνια,.

Οι επικριτές της επικαλούνται επιστημονικές έρευνες που συνδέουν την αλλαγή της ώρας με ασθένειες του καρδιαγγειακού ή ανοσοποιητικού συστήματος, λόγω της διακοπής του βιολογικού κύκλου, και να υποστηρίζουν ότι δεν παρατηρείται πλέον οποιαδήποτε εξοικονόμηση ενέργειας.