Η Συνομοσπονδία ουσιαστικά αναζητά φορείς που ενδιαφέρονται να αναπτύξουν μια νέα οπτική ταυτότητα για το UEFA Champions League, το UEFA Europa League και το UEFA Europa Conference League. Η καινοτομία συμπίπτει επίσης με το λανσάρισμα του νέου Champions League -θα διοργανώνεται σε ενιαίο όμιλο, με 36 ομάδες- που θα «γεννηθεί» τη σεζόν 2024-25.

Τα πρακτορεία θα είναι υπεύθυνα για την εννοιολογική ανάπτυξη, τη δημιουργία και την παράδοση μιας ολοκληρωμένης ταυτότητας επωνυμίας και την ανάπτυξη διαφόρων πακέτων σχετικά με τηλεοπτικές εκπομπές, μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αποκλειστικές εφαρμογές της UEFA.

Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να απαντήσουν στο έγγραφο της UEFA έως το απόγευμα (18:00) της 27ης Ιουνίου. Στη συνέχεια, η UEFA θα στείλει ένα αίτημα για πρόταση στα επιλεγμένα μέρη, στις 14 Σεπτεμβρίου. Η φάση RFP αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 14 Νοεμβρίου. Σε εκείνο το σημείο, η UEFA θα αξιολογήσει τις συμμετοχές και θα ενημερώσει τους πλειοδότες για το θετικό αποτέλεσμα της πρότασης στις 30 Ιανουαρίου 2023.

Η Συνομοσπονδία – η οποία ενημερώνει την ταυτότητα της επωνυμίας των διοργανώσεων της στην αρχή κάθε κύκλου δικαιωμάτων – δήλωσε ότι δεν αναζητά συνδυασμένες προτάσεις για δύο ή περισσότερες διοργανώσεις σε αυτό το στάδιο. Ωστόσο, οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να υποβάλουν ξεχωριστές προτάσεις για κάθε διαγωνισμό.

H Yasmeen Serhan περιγράφει, από την σκοπιά των ΗΠΑ, στο αμερικανικό TheAtlantic τους λόγους που θεωρεί πως το πολιτιστικό μποϊκοτάζ στη Ρωσία μπορεί να ενοχλήσει περισσότερο τον Βλαντιμίρ Πούτιν απ΄ ότι οι οικονομικές κυρώσεις.

Και εξηγεί:

Οι εθνικές και συλλογικές ομάδες ποδοσφαίρου της Ρωσίας έχουν αποκλειστεί από διεθνείς αγώνες και τουρνουά, συμπεριλαμβανομένων των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή , καθώς και αρκετοί μεμονωμένοι φορείς διοίκησης αθλημάτων, ακολούθησαν το παράδειγμα. Ο τελικός του Champions League , που πρόκειται να διεξαχθεί στην Αγία Πετρούπολη τον Μάιο, μεταφέρθηκε στο Παρίσι, ενώ το Grand Prix της Formula 1 , που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στο Σότσι τον Σεπτέμβριο, ακυρώθηκε. Πέρα από τον κόσμο του αθλητισμού, η Ρωσία δεν έχει προσκληθεί από τον φετινό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και δεν θα λάβει νέες κυκλοφορίες ταινιών από τη Disney, τη Warner Bros ή τη Sony.

Είναι εύκολο να δούμε τα πολιτιστικά μποϊκοτάζ περισσότερο ως μια συμβολική πράξη παρά μια σοβαρή απειλή για τη γεωπολιτική θέση της Μόσχας. Αλλά αποκλείοντας τη Ρωσία από τους μεγαλύτερους αθλητικούς και πολιτιστικούς χώρους του κόσμου, αυτοί οι θεσμοί στέλνουν ένα σαφές —και, για τον Πούτιν, δυνητικά επιζήμιο— μήνυμα: Εάν η Ρωσία ενεργήσει πέρα ​​από τα όρια της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες στην Ουκρανία, θα αντιμετωπιστεί ως ξένο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ενώ αυτού του είδους οι πολιτιστικές κυρώσεις θα έχουν λίγες απτές επιπτώσεις στην οικονομία της Ρωσίας, θα έχουν,όμως, αντίκτυπο στον ρωσικό λαό. Αυτός, σε τελική ανάλυση, είναι ένας πρόεδρος του οποίου η αγάπη για τον αθλητισμό και τον ανταγωνισμό είναι κεντρική για την προσεκτικά φτιαγμένη φαλλοκρατική εθνικιστική εικόνα του— κάτι που έχει απομνημονευθεί στα μιμίδια του να παίζει χόκεϊ επί πάγου, να πάλη και να ιππεύει χωρίς άλογο. Αποκλείοντας τη Ρωσία από αυτές τις αρένες, οι διεθνείς οργανισμοί όχι μόνο αρνούνται στον Πούτιν μια σημαντική πλατφόρμα προπαγάνδας, αλλά υπονομεύουν επίσης την εικόνα της δύναμης του. Οι αποφάσεις να του αφαιρεθούν και οι δύο τίτλοι του επίτιμου προέδρου και πρέσβης της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τζούντο και της τιμητικής του μαύρης ζώνηςστο τάε κβον ντο είναι ιδιαίτερα προσωπικά χτυπήματα.

Η ειρωνεία είναι ότι ο λόγος που ο Πούτιν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τον αθλητισμό είναι επίσης φαινομενικά ο κύριος λόγος που επέλεξε να εισβάλει στην Ουκρανία: για να επαναβεβαιώσει τη δύναμη και το καθεστώς της Ρωσίας ως παγκόσμιας δύναμης. Για χρόνια, η Ρωσία έχει επενδύσει πολύ χρόνο και χρήμα για να διασφαλίσει ότι οι εθνικές της ομάδες προβάλλουν το μεγαλείο στον κόσμο, μερικές φορές υπερβαίνοντας τους κανόνες για να το πράξουν: Το πολυετές κρατικό πρόγραμμα ντόπινγκ της χώρας, οι αποκαλύψεις του οποίου οδήγησαν στους αθλητές της έχοντας να χάσει δεκάδες Ολυμπιακά μετάλλια, εμπόδισε τη Ρωσία να συμμετάσχει επίσημα στους δύο προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ωστόσο, οι Ρώσοι αθλητές μπόρεσαν να αγωνιστούν στους Αγώνες, υπό τη σημαία της Ρωσικής Ολυμπιακής Επιτροπής.

Κανείς δεν έχει αυταπάτες ότι η απώλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, της Eurovision ή ακόμα και του αγαπημένου του τζούντο πρόκειται να αλλάξει τον πολιτικό λογισμό του Πούτιν όσον αφορά την Ουκρανία. Ο Ρώσος πρόεδρος είναι πολύ βαθιά μέσα σε αυτήν την κρίση και πολύ απέχθεια για την ήττα, για να υποχωρήσει σε θέματα τόσο φαινομενικά ασήμαντα όπως ο αθλητισμός και η τέχνη, ειδικά όταν συγκρίνονται με τις οικονομικές και στρατιωτικές προκλήσεις της Ρωσίας.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτού του είδους οι πολιτιστικές κυρώσεις είναι εντελώς αναποτελεσματικές. Ο αθλητισμός έχει σημασία για τη Ρωσία—τόσο πολύ, στην πραγματικότητα, που το 2010, όταν η χώρα κέρδισε την υποψηφιότητά της να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, ο τότε πρωθυπουργός Πούτιν μίλησε με ενθουσιασμό για τον αντίκτυπο που είχε το ποδόσφαιρο στην πατρίδα του το Λένινγκραντ κατά τη διάρκεια του δεύτερου Ο Παγκόσμιος Πόλεμος και πώς «βοήθησε τους ανθρώπους να σταθούν ανάστημα και να επιβιώσουν».

Η Vera Tolz, καθηγήτρια Ρωσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, μου είπε ότι το Κρεμλίνο είναι δυσανάλογα ευαίσθητο όταν πρόκειται για αθλήματα, επειδή είναι κάτι για το οποίο νοιάζονται οι απλοί άνθρωποι. Ενώ ο Πούτιν μπορεί να μπορεί να αγνοήσει ότι τον σνομπάρουν υψηλά πολιτιστικά ιδρύματα όπως η Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, δεν ισχύει το ίδιο όταν πρόκειται για τον αποκλεισμό Ρώσων αθλητών από το στις μεγαλύτερες αθλητικές αρένες του κόσμου. «Γύρω από τις ρωσικές επιτυχίες στον αθλητισμό ο Πούτιν θέλει να προβάλει τη δύναμή του προς τα μέσα», είπε ο Tolz. «Γι’ αυτό κατέφυγε σε αυτό το απίστευτο επίπεδο εξαπάτησης γύρω από το ντόπινγκ – προκειμένου να εξασφαλίσει μεγάλες επιτυχίες των Ρώσων αθλητών».

Μέχρι στιγμής, η πολιτιστική αντίδραση ταιριάζει απόλυτα στην γενική αφήγηση του Κρεμλίνου ότι οι κυρώσεις είναι απόδειξη του μίσους της Δύσης όχι μόνο για τον Πούτιν και τους ολιγάρχες του, αλλά και για τον ίδιο τον ρωσικό λαό. Ωστόσο, όσο περισσότερο παραμένει η πολιτιστική απομόνωση της χώρας, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουν τέτοια μέτρα να σπάσουν το αφήγημα του κράτους. Εάν οι απλοί Ρώσοι δεν μπορούν πλέον να απολαμβάνουν πολλές από τις δραστηριότητες που αγαπούν, συμπεριλαμβανομένων των συνηθισμένων πραγμάτων όπως να παρακολουθούν τις ποδοσφαιρικές τους ομάδες να παίζουν σε διεθνείς αγώνες, να βλέπουν τις τελευταίες ταινίες και να απολαμβάνουν ζωντανές συναυλίες , η ανοχή τους για τις απομονωτικές πολιτικές της κυβέρνησής τους θα μειωθεί. Αρκετοί Ρώσοι αστέρες του αθλητισμού , μουσικοί και άλλοι εξέχοντες στελέχη έχουν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στην εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία.

«Το να δίνεις στη Ρωσία το κύρος της φιλοξενίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου ή ενός Γκραν Πρι ή της εμφάνισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες προσδίδει έναν βαθμό σεβασμού, που δεν είναι κατάλληλος για τη συμπεριφορά της πριν από την περασμένη εβδομάδα, πόσο μάλλον τώρα», δήλωσε ο Τζέιμς Νίξεϊ, διευθυντής της Ρωσίας στο πρόγραμμα Eurasia στο Chatham House, μια δεξαμενή σκέψης με έδρα το Λονδίνο. «Με την πάροδο του χρόνου, οι Ρώσοι θα έπρεπε να αναρωτιούνται: Γιατί το έθνος τους αφορίζεται από τόσες πολλές εκδηλώσεις στις οποίες επιτρέπεται να διαγωνιστούν άλλες χώρες, οι οποίες δεν έχουν τέλεια ρεκόρ;»

Πηγή: TheAtlantic.com