Η σχέση των δύο ανδρών χτίστηκε σε δύσκολους μνημονιακούς καιρούς, όταν ο πρώην πρωθυπουργός ηγείτο της πρώτης αριστερής κυβέρνησης και ο Μπουτάρης υπηρετούσε ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης με πρωτοποριακές και βαθιά προοδευτικές αντιλήψεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε στην ομιλία του ότι με τον Γιάννη Μπουτάρη δεν είχαν μόνο πολιτικές συμπτώσεις, αλλά και σημαντικές διαφωνίες. Μάλιστα, υπογράμμισε πως κυρίως μέσα από αυτές τις διαφορετικές απόψεις οικοδομήθηκε μια προσωπική σχέση γεμάτη αμοιβαία εκτίμηση και εμπιστοσύνη.

Ο πρώην δήμαρχος στήριξε κριτικά την κυβερνητική προσπάθεια για απαλλαγή από τη μνημονιακή επιτροπεία, ενώ παράλληλα τοποθετήθηκε υπέρ του “ναι” στο δημοψήφισμα του 2015.

Η μεγαλύτερη απόδειξη θάρρους και αποφασιστικότητας του Γιάννη Μπουτάρη, σύμφωνα με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, ήταν η στήριξή του στη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτή η επιλογή δεν ήταν καθόλου εύκολη για έναν δήμαρχο Θεσσαλονίκης, καθώς απαιτούσε να αντιμετωπίσει φαντάσματα του παρελθόντος και να πολεμήσει στερεότυπα δεκαετιών σχετικά με τη γειτονική χώρα.

Ο Μπουτάρης στάθηκε απέναντι στους κερδοσκόπους της εθνικοφροσύνης, αγνοώντας το πολιτικό κόστος που διαχρονικά έχει επιβαρύνει τόσο τη Θεσσαλονίκη όσο και ολόκληρη την Ελλάδα. Ο Αλέξης Τσίπρας αποκάλυψε στην ομιλία του μια χαρακτηριστική συζήτηση που είχαν οι δύο τους, στο γραφείο του στη Θεσσαλονίκη.  

Ο Γιάννης Μπουτάρης τον ρώτησε τότε αν ήταν σίγουρος ότι θα αντέξει την πίεση για τη Συμφωνία των Πρεσπών, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ακόμη και οι δικοί του άνθρωποι αντιδρούσαν έντονα.

Η απάντηση του πρώην πρωθυπουργού ήταν ξεκάθαρη: δεν άξιζε να κατέχει αυτή τη θέση αν δεν τολμούσε να προχωρήσει. Τότε το πρόσωπο του Μπουτάρη φωτίστηκε και δήλωσε την πλήρη στήριξή του.

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην παρουσίαση βιβλίου αφιερωμένου στον Γιάννη Μπουτάρη

Ο Γιάννης Μπουτάρης υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα που έχει αφήσει τη σφραγίδα της όχι μόνο στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και στη χώρα.

Αυτό που νομίζω τον διέκρινε ως δημόσιο πρόσωπο ήταν η αυθεντικότητά του.

Ο Μπουτάρης ήταν αυτός που ήταν.

Με τα καλά του και τα περίεργά του.

Δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι ήταν κάτι άλλο.

Και δεν ασχολήθηκε με τα κοινά για να αποδείξει κάτι στον εαυτό του ή στους άλλους. 

Ασχολήθηκε με διάθεση προσφοράς και όχι από ανάγκη ζήτησης.

Με τον Μπουτάρη δεν είχε μεγάλη σημασία αν διαφωνούσες ή συμφωνούσες.

Γουστάριζες, όπως θα έλεγε κι εκείνος, να μιλάς μαζί του.

Ακόμη και να διαφωνείς.

Κυρίως γουστάριζες τον αντισυμβατικό του χαρακτήρα, την αφοπλιστική ειλικρίνεια και τις τρομερές ιστορίες που είχε πάντα να σου διηγηθεί από μια γεμάτη ζωή, που την είχε ζήσει μέχρι τα όρια. 

Διαβάζοντας όμως το βιβλίο του Λεωνίδα αισθάνθηκα λίγο βαθύτερα την ομορφιά -και χρησιμοποιώ συνειδητά αυτή τη λέξη- μιας αντιφατικής προσωπικότητας, που πολλοί αγάπησαν, άλλοι μίσησαν, συκοφάντησαν, και κακοποίησαν με διάφορους τρόπους. 

Αλλά τελικά μιας προσωπικότητας που κατάφερε να διαπεράσει την ερημία του πλήθους, να αποτυπωθεί στις συνειδήσεις, και κυρίως να αλλάξει σε πολλά πεδία την εικόνα της πόλης του. 

Και νομίζω αν το βιβλίο έχει μια ιδιαίτερη συμβολή είναι γιατί κάνει γνωστό, σε ευρύτερο των Θεσσαλονικέων κοινό, το έργο του Μπουτάρη για την Πόλη του.

Ο Μπουτάρης εκτός από αντισυμβατικός, ήταν και ακομπλεξάριστος.

Και το εργαλείο που κινούσε τη δράση του ήταν η επιμονή του στην αλήθεια. 

Ή στην αλήθεια του, αν προτιμάτε.

Που πάντως αποδείχτηκε ότι ήταν πολύ πιο κοντά στην αλήθεια από τα στερεότυπα του εθνικισμού και του συντηρητισμού που διαπερνούσαν τη Θεσσαλονίκη και την εικόνα της. 

Η αλήθεια για τους προσωπικούς του δαίμονες, όπως ο αλκοολισμός και η προσπάθεια να απαλλαγεί από αυτόν. 

Η αλήθεια για το ρόλο των κομμάτων και την επιρροή τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συχνά ιδιοτελή και αρνητική. 

Και η αλήθεια για την Ιστορία της ίδιας της πόλης του, για το πολυπολιτισμικό της παρελθόν, το ρόλο των Εβραίων τους οποίους αφάνισαν ο ναζισμός και οι εγχώριοι σύμμαχοί του. 

Αλλά και για το ρόλο των μουσουλμάνων στην πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα της πόλης. 

Κι αυτή η εμμονή του Γιάννη Μπουτάρη στην αλήθεια, όσο κι αν του κόστιζε πολιτικά, διαπερνά ολόκληρο το βιβλίο του Λεωνίδα Μακρή. 

Ο Λεωνίδας περιγράφει με ευγένεια, με τρυφερότητα μπορώ να πω, τις αντιφάσεις ενός ανθρώπου με τον οποίο συνεργάστηκε και εκτίμησε βαθιά, χωρίς όμως να ταυτίζεται μ’ αυτές. 

Χωρίς να επιλέγει το δρόμο της δοξολογίας, αλλά ούτε και το δρόμο μιας εκ των υστέρων άγονης κριτικής, προσεγγίζει αυτή τη δύσκολη προσωπικότητα φωτίζοντας πτυχή-πτυχή το βάθος της. 

Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, που ο συγγραφέας το καταφέρνει: Να παντρέψει την εμμονή του κυρ Γιάννη στην αλήθεια με την αλήθεια της αφήγησης. 

Είχα το προνόμιο να γνωρίσω από κοντά τον Γιάννη Μπουτάρη. Περπατήσαμε και συνδεθήκαμε σε δύσκολους μνημονιακούς καιρούς. Εγώ πρωθυπουργός στην πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας, εκείνος δήμαρχος με πρωτοποριακές, βαθιά προοδευτικές, αντιλήψεις και πρακτικές. 

Δε θα ξεχάσω την επιμονή του να μετατρέψουμε σε φως για τη πόλη, σκιερές πτυχές της ιστορίας της.

Την επιμονή του να δουλέψουμε για το μνημείο του ολοκαυτώματος.

Την επιμονή του να συμβάλει στην οικοδόμηση μιας θετικής ατζέντας στη σχέση μας με τη Τουρκία, με την ιδέα του για απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση της Θεσσαλονίκης με τη Σμύρνη.

Με τον Μπουτάρη όμως εκτός από πολιτικές συμπτώσεις, είχαμε και πολιτικές διαφωνίες.

Τολμώ να πω ότι κυρίως μέσα από τις δεύτερες, χτίσαμε μια προσωπική σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και εμπιστοσύνης. 

Θυμάμαι στήριξε κριτικά την προσπάθεια της κυβέρνησής μου για απαλλαγή από τη μνημονιακή επιτροπεία. 

Αλλά στάθηκε σθεναρά υπέρ του ναι στο δημοψήφισμα. 

Εκεί όμως που έδειξε το μεγαλύτερο θάρρος και τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ήταν στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Κι αυτή δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση, όταν μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη. 

Γιατί έπρεπε να ξορκίσει φαντάσματα του παρελθόντος, να πολεμήσει στερεότυπα δεκαετιών για τη γειτονική χώρα, να σταθεί απέναντι στους κερδοσκόπους της εθνικοφροσύνης. 

Και να αγνοήσει το πολιτικό κόστος, που ο υπολογισμός του έχει κοστίσει διαχρονικά πολύ ακριβά τόσο στην πόλη του όσο και στη χώρα.  

Δε θα ξεχάσω μια συζήτηση που κάναμε οι δυό μας, με τον Λεωνίδα ανάμεσά μας, στο γραφείο μου στη Θεσσαλονίκη.

Όταν με ρώτησε : 

Ρε συ Πρόεδρε είσαι σίγουρος ότι θα το αντέξεις ;

Εδώ οι δικοί μου και κάνουν τις πάπιες.

Του απάντησα ότι δεν αξίζει να είμαι σε αυτή τη θέση και να μη το τολμήσω.

Και τότε σα να έλαμψε το πρόσωπό του. 

Προχώρα ρε κι εγώ θα το στηρίξω όσο μπορώ.  

Και η αλήθεια είναι ότι στάθηκε δίπλα στην επιλογή του ορθολογισμού και της προόδου.

Και απέναντι στο πιο ακραίο κύμα εθνικιστικού λαϊκισμού που έχει δει η χώρα μας.

Τόσο απέναντι που δεν δίστασε ακόμη και σωματικά να εκθέσει τον εαυτό του στο μίσος και τη βιαιότητα των εθνικιστών.

Θέλω απλά να θυμίσω ότι σε αυτή τη μάχη, που αποτέλεσε μια από τις πιο κλασσικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον πατριωτισμό και την πατριδοκαπηλία, ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση.

Κάποιοι επιλέξαμε με κόστος την προοδευτική και τη πατριωτική τοποθέτηση. 

Και κάποιοι, όχι μόνο από τη δεξιά, τη ψηφοθηρία και τη πατριδοκαπηλία.

Ο Μπουτάρης ήταν ένας από εμάς.     

Και όπως εύστοχα περιγράφει στο βιβλίο ο Λεωνίδας, αυτό το έπραξε ως ηθικό χρέος. 

Γιατί η πόλη των φαντασμάτων, όπως αποκαλεί τη Θεσσαλονίκη ο Μαρκ Μαζάουερ,  έπρεπε να γνωρίσει και να αναγνωρίσει επιτέλους το παρελθόν της. 

Αλλά το έπραξε και με το βλέμμα στο μέλλον, θα προσθέσω εγώ. 

Γιατί ήταν βαθιά πεπεισμένος ότι το μέλλον της πόλης είναι να ανοίξει δρόμους προς το βορρά και όχι να βρίσκεται προσκολλημένη στο ρόλο της αδικημένης από το κέντρο συμπρωτεύουσας.

Ότι η Θεσσαλονίκη άκμασε στο παρελθόν και θα μπορούσε να ακμάσει και στο μέλλον ως κόμβος της Βαλκανικής και όχι ως φτωχός συγγενής της Αθήνας. 

Είδε λοιπόν τις Πρέσπες ως ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Γιατί οι Πρέσπες έλυναν ένα μεγάλο πρόβλημα, που δεν είχε να κάνει μόνο με τη Βόρεια Μακεδονία. 

Αλλά και με το ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια, ως δύναμης ειρήνης και προόδου. Και άρα με ένα καινούργιο και ελπιδοφόρο ρόλο της αγαπημένης του Θεσσαλονίκης. 

Θα κλείσω με μια ειλικρινή και κάπως πικρή διαπίστωση: 

Λείπουν σήμερα από το πολιτικό μας σύστημα σε όλο του το εύρος άνθρωποι σαν τον Γιάννη Μπουτάρη. 

Αφοσιωμένοι στο λαό και την αλήθεια, ξένοι σε κάθε ιδέα και πρακτική διαχωρισμών και αυταρχισμού, ικανοί να πείσουν με την ειλικρίνεια και την εντιμότητά τους την πλειοψηφία που θέλει ένα καλύτερο μέλλον. 

Η εικόνα του πολιτικού μας συστήματος, η αδυναμία του να πείσει, η ανικανότητά του να παράγει δικαιοσύνη και πρόοδο, το επιβεβαιώνει. 

Όταν μάλιστα η κοινωνική ιδιοτέλεια συνοδεύεται από την αδελφή της, τη διαφθορά, τότε ο φαύλος κύκλος της παράλυσης παράγει σοβαρές απειλές για την ασφάλεια, την οικονομία, την ίδια τη χώρα. 

Η διαδρομή του Γιάννη Μπουτάρη, όμως, η εμμονή του στην αλήθεια, η εντιμότητα και οι αντιφάσεις του, το αποτύπωμα και το έργο του, η πολιτική αλλιώς όπως είναι ο εύστοχος τίτλος του βιβλίου, δεν είναι μόνο ένα πολύτιμο μάθημα για όλους μας. 

Είναι και μια πηγή αισιοδοξίας, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν σήμερα γύρω μας. 

Και η ίδια η προσπάθεια να τα καταφέρουμε, είναι πιστεύω και η μεγαλύτερη τιμή για το έργο και την προσωπικότητα αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου.    

Το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται στο περιεχόμενο της έκδοσης για τον Γιάννη Μπουτάρη, αλλά επεκτείνεται κυρίως στη σύνθεση του πάνελ, όπου θα συνυπάρξουν πρόσωπα με διαφορετικές πολιτικές διαδρομές. Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, ο περιφερειάρχης Αττικής Νίκος Χαρδαλιάς και ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης, σε μια σύνθεση που εκ των πραγμάτων αποκτά ευρύτερη πολιτική σημασία.

Η συγκεκριμένη συνύπαρξη αναμένεται να προκαλέσει συζητήσεις, ιδίως στον χώρο της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης, καθώς η παρουσία προσώπων με διαφορετικά πολιτικά σημεία αναφοράς στην ίδια εκδήλωση εκλαμβάνεται ήδη ως κίνηση με συμβολικό φορτίο. Τη συζήτηση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Δώρα Αναγνωστοπούλου.

Το βιβλίο επιχειρεί να αποτυπώσει τη διαδρομή και το ιδιαίτερο πολιτικό αποτύπωμα του Γιάννη Μπουτάρη, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο διαμόρφωσε ένα ξεχωριστό μοντέλο άσκησης πολιτικής, μακριά από παραδοσιακές κομματικές αναφορές. Όπως σημειώνεται στην περιγραφή του, πρόκειται για «μια απόπειρα να κατανοηθεί το σπάνιο φαινόμενο ένας άνθρωπος του επιχειρηματικού κόσμου να εξελιχθεί σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και αντιφατικές πολιτικές προσωπικότητες της Μεταπολίτευσης».

Η «πολιτική αλλιώς», όπως αποδίδεται στο έργο, συνδέεται με μια προσέγγιση που δίνει έμφαση στον ρεαλισμό, τον συμβιβασμό ως εργαλείο αποφυγής της δημαγωγίας και την προτεραιότητα στο κοινό καλό, ακόμη και με προσωπικό κόστος. Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσίαση του βιβλίου αναμένεται να λειτουργήσει όχι μόνο ως μια πολιτιστική εκδήλωση, αλλά και ως σημείο συνάντησης διαφορετικών πολιτικών λόγων και προσεγγίσεων.

Όπως λένε οι γνωρίζοντες υπήρξε τεράστιο πρόβλημα με την αμπελουργική ζώνη στην Ανατολική Αττική, μετά τη φωτιά στην Κερατέα.

Ο πρόεδρος του Σ.Ε.Ο., Στέλλιος Μπουτάρης κάλεσε αμπελουργούς και οινοποιούς είτε είναι μέλη του είτε όχι αλλά ασχολούνται με τις αμπελουργικές εργασίες, να ενημερώσουν στους αριθμούς για να παράσχουν την καλύτερη δυνατή τεχνική βοήθεια.

«Ο Σύνδεσμος επιχειρεί τα τελευταία χρόνια να αναδείξει ως μείζον πρόβλημα του κλάδου μάς θέλει όλους αλληλέγγυους και σ’ εγρήγορση», ανέφερε μεταξύ άλλων.

Με δωρεά της οικογένειας του Γιάννη Μπουτάρη θα κατασκευαστεί ένα ορειχάλκινο άγαλμα του πρώην δημάρχου (σε φυσικό μέγεθος με τη μορφή του καθήμενη), που θα στηθεί σε υφιστάμενο καθιστικό της περιοχής της Πλατείας Φαναριωτών, στη γειτονιά όπου έζησε ο πρώην δήμαρχος τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Η χωροθέτηση του γλυπτού στη μνήμη του πρώην δημάρχου αναμένεται να εγκριθεί στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Θεσσαλονίκης, που θα συνεδριάσει την ερχόμενη Δευτέρα. Οι εργασίες της κατασκευής του γλυπτού, της τοποθέτησης και της στερέωσής του, θα εκτελεστούν με μέριμνα και δαπάνες του δωρητή.

“Αντισυμβατικός, μαχητικός, εραστής της ζωής, έγχρωμη εξαίρεση στο γκρίζο του δημόσιου βίου” αναφέρει μεταξύ άλλων ο πρώην πρωθυπουργός .

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Η Θεσσαλονίκη αποχαιρετά σήμερα έναν άνθρωπο που την αγάπησε και την υπηρέτησε με πάθος και με όραμα.

Αντισυμβατικός, μαχητικός, εραστής της ζωής, έγχρωμη εξαίρεση στο γκρίζο του δημόσιου βίου.

Ο Γιάννης Μπουτάρης είχε άποψη για την πόλη και τους ανθρώπους της, για την ιστορία και τον πολιτισμό της.

Υπερασπίστηκε τη Συμφωνία των Πρεσπών, διεκδίκησε το Μουσείο του Ολοκαυτώματος, τη διατήρηση των αρχαίων στο μετρό, τους ελεύθερους χώρους της πόλης.

Είχε άποψη για τη φύση, για την ανάπτυξη, για την ελληνοτουρκική φιλία.

Είχε άποψη για τη ζωή.

Και πάνω από όλα, είχε τον δικό του, μοναδικό τρόπο να σε κερδίζει.

Ίσως για αυτό ήταν το αγαπημένο του τραγούδι το #my_way

Καλό ταξίδι, κυρ Γιάννη.

Στην πολιτική του κηδεία θα παραστούν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που θα απευθύνουν ομιλίες, ενώ το «παρών» θα δώσει και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, Νίκος Ανδρουλάκης.

Ομιλίες θα κάνουν και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, όπως επίσης, από τον Σύνδεσμο Ελληνικού Οίνου και ένα μέλος της οικογένειας του Γιάννη Μπουτάρη.

Στη συνέχεια, η σορός του Γιάννη Μπουτάρη, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή, το βράδυ του Σαββάτου, σε ιδιωτικό θεραπευτήριο της Θεσσαλονίκης, θα αποτεφρωθεί -επιλογή που είχε κάνει ο ίδιος εν ζωή.

Πτυχιούχος χημικός του ΑΠΘ, διπλωματούχος οινολόγος, ασχολήθηκε για χρόνια με τα κρασιά και εξελέγη ως ο 60ος δήμαρχος Θεσσαλονίκης το 2010, για δύο διαδοχικές θητείες, έως το 2019. Υπήρξε πρόεδρος του Μουσείου Ολοκαυτώματος της Ελλάδας, ιδρυτικό μέλος του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και του Κέντρου Υποστήριξης Εξαρτημένων «Όασις», καθώς και ιδρυτής του «Αρκτούρου». Τιμήθηκε με πολλές διεθνείς και εθνικές διακρίσεις.

Θερμή παράκληση της οικογένειας του εκλιπόντος, αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στη μνήμη του στα παρακάτω ιδρύματα:

ΑΡΓΩ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΝΤΑΞΗΣ https://argokoinsep.gr/

ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ https://www.arcturos.gr/

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ https://asylopaidiou.gr

Εκτός από την πόλη της Θεσσαλονίκης, δύο ακόμη περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, η Νάουσα και το Νυμφαίο, που σημαδεύτηκαν από την επαγγελματική και κοινωνική του δράση, «θρηνούν» για την απώλεια του Γιάννη Μπουτάρη.

      Λόγω πένθους κλειστά είναι τα κτήματα και τα οινοποιεία σε Νάουσα και Αμύνταιο. Το κτήμα Κυρ Γιάννη στο Γιαννακοχώρι της Νάουσας αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις του κρασιού από όλο τον κόσμο. Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά τις πρώτες φυτεύσεις, ο αμπελώνας στο Γιαννακοχώρι, έγινε το Κτήμα Κυρ-Γιάννη.

      Ο δήμαρχος της Νάουσας, Νίκος Κουτσογιάννης, αποχαιρετά με δήλωση του τον «σπουδαίο κυρ Γιάννη. Είναι από τις λίγες φορές που οι λέξεις φαίνονται τόσο φτωχές μπροστά στο μεγαλείο του ανδρός. Διότι ο Γιάννης Μπουτάρης, ο δικός μας κυρ Γιάννης υπήρξε καθοριστικός για μια σειρά πραγμάτων. Σπουδαίος για την οινοποιία, για τη Θεσσαλονίκη, τη Νάουσα, την αυτοδιοίκηση, σπουδαίος για την ανάπτυξη, μα πάνω απ’ όλα σπουδαίος για όλους εμάς που εμπνευστήκαμε από το πάθος, την οξυδέρκεια, την επιμονή, την αποτελεσματικότητα, την ανατρεπτική του σκέψη».

      Όπως τονίζει ο κ.Κουτσογιάννης «η Νάουσα στέκει με ευγνωμοσύνη για όλα αυτά τα μεγάλα που της πρόσφερε, καθώς υπήρξε ο καλύτερος πρεσβευτής της, την έβαλε στον παγκόσμιο χάρτη με την οινοποιητική του μεγαλοφυΐα, ενώ συνάμα στήριξε κάθε τι μεταρρυθμιστικό στον τόπο μας και στάθηκε αρωγός στα δύσκολα».

Ο «Αρκτούρος» «γεννήθηκε» όταν ο Γιάννης Μπουτάρης βρέθηκε μπροστά σε μια αρκούδα χορεύτρια

      Με ανείπωτη θλίψη και ο «Αρκτούρος» αποχαιρετά τον Γιάννη Μπουτάρη. Ήταν ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε και δημιούργησε τη μη κυβερνητική περιβαλλοντική οργάνωση για την προστασία της άγριας ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος το 1992, όταν βρέθηκε μπροστά σε μία αρκούδα χορεύτρια μαζί με τον γιο του Μιχάλη.

      Το θλιβερό θέαμα που αντίκρισε ο Γιάννης Μπουτάρης τον οδήγησε στην ίδρυση μίας οργάνωσης για την προστασία της άγριας ζωής και της βιοποικιλότητας, αλλά και στο καταφύγιο που εδρεύει στο Νυμφαίο της Φλώρινας, το οποίο κάθε χρόνο επισκέπτεται χιλιάδες κόσμου.

      «Μέχρι και την τελευταία στιγμή δεν σταμάτησε να μάχεται για τη φύση, την άγρια ζωή, την ελευθερία, τη διαφορετικότητα για όλους, το δικαίωμα στη ζωή για κάθε πλάσμα.

Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα, κυρ-Γιάννη μας. Σου υποσχόμαστε να συνεχίσουμε το όραμά σου για μια ζωή, στην οποία άνθρωποι, ζώα και φύση θα ζουν αρμονικά και όμορφα. Το φως σου, η τόλμη σου, η διορατικότητά σου και η βαθιά αγάπη σου για το περιβάλλον και τον άνθρωπο θα μας οδηγεί πάντα», αναφέρει σε ανάρτησή του ο «Αρκτούρος».

Άλλωστε, επί δημαρχίας του, παρά τις αντιδράσεις και τα εμπόδια που συνάντησε, αγωνίστηκε για να προχωρήσει η δημιουργία αποτεφρωτηρίου στη Θεσσαλονίκη.

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης θα οργανώσει πολιτική κηδεία για τον εκλιπόντα δήμαρχο, το μεσημέρι της Τρίτης 12 Νοεμβρίου στον αύλειο χώρο του Δημαρχείου. Εκεί θα είναι από το πρωί εκτεθειμένη και η σορός του, για τους πολίτες που επιθυμούν να τον αποχαιρετίσουν στο τελευταίο του ταξίδι.