ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

Σοφία Πρώιου

Τι είναι όμως στην ουσία της η woke κουλτούρα; Σπάει τα παλαιά στερεότυπα ή απλώς τα αντικαθιστά με νέα, εξίσου «ρατσιστικά»;

Η απαρχή του όρου

Μαζί με την «πολιτική ορθότητα», δημιουργεί ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον ή τουλάχιστον εντελώς διαφορετικό από αυτό που ήξεραν οι άνω των 35 – 40 ετών, στους χώρους εργασίας, αλλά και στην καθημερινότητα.

Μπορεί ο όρος να έχει κυριαρχήσει στη δημόσια σφαίρα αλλά η ιστορία του είναι μακρά και οι ρίζες του βρίσκονται στο κίνημα κατά των φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική. Η πρώτη φορά που αναφέρθηκε στον Τύπο ήταν το 1962, σε ένα άρθρο του συγγραφέα Ουίλιαμ Μέλβιν Κέλι, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό των New York Times, αλλά φαίνεται να χρησιμοποιούνταν και νωρίτερα από μέλη του κινήματος. Το 1938, ο Αφροαμερικανός τραγουδιστής Λιντ Μπέλι είχε χρησιμοποιήσει τη φράση «stay woke» σε ένα τραγούδι που μιλούσε για μαύρους εφήβους που είχαν κατηγορηθεί ψευδώς για τον βιασμό δύο λευκών γυναικών στην Αλαμπάμα το 1931.

Σημείο καμπής ήταν η δεκαετία του 90, όταν οι φιλελεύθερες ελίτ, αρχικά στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στην Ευρώπη, μαζί με ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς, υιοθέτησαν την ατζέντα των έμφυλων, φυλετικών και μειονοτικών δικαιωμάτων. Φιλελευθερισμός και Aριστερά ερχόντουσαν την εποχή εκείνη αντιμέτωποι με το αξιακό κενό που προκάλεσε η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ο φιλελευθερισμός στερήθηκε τον αντίπαλό του, τον κομμουνισμό ως εχθρό της ελευθερίας, και η Αριστερά μπορούσε με μεγαλύτερη δυσκολία πλέον να αναφέρεται στο ιδανικό της ισότητας. Οι δύο πολιτικοί χώροι συνέκλιναν στην υπεράσπιση των έμφυλων και μειονοτικών δικαιωμάτων, στην οποία είδαν έναν τρόπο ανανέωσης της ηθικής και ιδεολογικής τους ταυτότητας.

Ωστόσο, ο όρος αναβίωσε το 2014, με ένα νέο «κύμα» υποστηρικτών να εμφανίζεται κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στο Φέργκιουσον των ΗΠΑ και διαδόθηκε από τους ακτιβιστές της οργάνωσης Black Lives Matter (BLM). Στόχος της, να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για τη συμπεριφορά των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι στους Αφροαμερικανούς με τον πρώτο δίαυλο ανάπτυξης να είναι το Twitter, ενώ «αγκαλιάστηκε» με ιδιαίτερη θέρμη τόσο από τη γενιά των millennials όσο και από τη Generation Z.

Στην Ελλάδα, ο όρος εμφανίζεται τις περισσότερες φορές επίσης ως αντικείμενο σφοδρής δεξιόστροφης κριτικής και λιγότερο ως κοινωνικοπολιτικό επιδιωκόμενο, συγκεφαλαιώνει δηλαδή μια κριτική στάση έναντι της πολυπολιτισμικότητας, επινοώντας έναν ολοποιημένο «εχθρό», ο οποίος ωστόσο δεν εμφανίζεται συγκροτημένος παρά σποραδικά.

Τα «θύματα», οι φανατικοί υποστηρικτές και οι ορκισμένοι πολέμιοι

«Έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό ότι το φαινόμενο, έτσι όπως περιγράφεται και αναλύεται σε άλλες χώρες, δεν αφορά άμεσα την ελληνική κοινωνία», λέει στην «Κ» ο Βασίλης Βαμβακάς, καθηγητής Κοινωνιολογίας της Επικοινωνίας στο ΑΠΘ. «Το βιώνουμε εξ αντανακλάσεως», συμπληρώνει, «μέσω παγκοσμιοποίησης όλα αυτά τα βιώνουμε σαν να είναι δικά μας, χωρίς αυτό να ισχύει απολύτως».

Η καλοκαιρινή διαμάχη για τον σεξισμό του Μ. Καραγάτση ήταν αποτέλεσμα της woke κουλτούρας, υπογραμμίζει, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση έγινε απλά ένας δημόσιος διάλογος πάνω στο ζήτημα.

Από την άλλη, σε πανεπιστήμια παγκοσμίως, απαιτούν την κατάργηση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας του Πλάτωνα αλλά και του Σαίξπηρ, διότι «προωθούν τον ρατσισμό, τη λευκή υπεροχή και την πατριαρχία».

Στις ΗΠΑ πανεπιστήμια καλούνται να διαγράψουν τον Πλάτωνα από τη διδακτέα ύλη τους αλλά ακόμη και σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ή καλύτερα οι δάσκαλοί τους βρίσκονται αντιμέτωποι με επιθετικές συμπεριφορές γιατί διάβασαν στην τάξη την… «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».

Η Βάσω Κιντή, ομότιμη καθηγήτρια Φιλοσοφίας της Επιστήμης και Αναλυτικής Φιλοσοφίας στο ΕΚΠΑ, και πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών δήλωσε στην «Κ» ότι «στα ελληνικά πανεπιστήμια υπάρχει μια ιδιότυπη λογοκρισία από δυνάμεις που υποτίθεται ότι αντιτίθενται σε τέτοιου είδους κινήσεις. Έχει επιβληθεί κάποιους είδους σκέψη που δεν επιτρέπει να ακούγονται διαφορετικές φωνές αλλά με πιο σιωπηρό τρόπο από ό,τι στις ΗΠΑ».

Οι υποστηρικτές

Από τους ένθερμους φίλους, ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά στις αφροαμερικανικές κοινότητες, για να υπογραμμίσει την ανάγκη για εγρήγορση απέναντι στον ρατσισμό και τις φυλετικές ανισότητες. Σήμερα, όμως, ο όρος έχει εξελιχθεί και χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα ευρύτερο σύνολο κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων που αναφέρονται στη διεκδίκηση δικαιωμάτων για διάφορες κοινωνικές ομάδες, όπως οι γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, οι άνθρωποι με αναπηρίες, καθώς και οι άνθρωποι που πλήττονται από την κλιματική κρίση και τις οικονομικές ανισότητες.

Η «woke κουλτούρα» στηρίζεται στην ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας, με σκοπό να αποκαταστήσει τις ανισότητες που υπάρχουν σε πολλούς τομείς της κοινωνίας, όπως στην εκπαίδευση, στην εργασία, στο δικαστικό σύστημα, στην πολιτική και στην καθημερινή ζωή.

Οι επικριτές

Η «woke κουλτούρα» έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις, τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι η προώθηση της «woke ατζέντας» μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμούς της ελευθερίας του λόγου και σε υπερβολική ευαισθητοποίηση σε ζητήματα που θεωρούνται δευτερεύοντα ή υπερβολικά. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η «woke ατζέντα» μπορεί να δημιουργήσει διχασμούς στην κοινωνία, με την ένταση να επικεντρώνεται στις διαφορές, αντί να προωθεί την ενότητα.

Επιπλέον, οι επικριτές τονίζουν ότι η «woke ατζέντα» μπορεί να προκαλέσει υπερβολικές αντιδράσεις, όπως την τιμωρία των ανθρώπων που εκφράζουν απόψεις που δεν συμβαδίζουν με αυτήν. Αν και η πρόθεση πίσω από τη «woke κουλτούρα» είναι η εξάλειψη των αδικιών, η εκδοχή της που συχνά καταγγέλλεται είναι αυτή που επικεντρώνεται στην «πολιτική ορθότητα» και στην επιβολή απόψεων, όπως για παράδειγμα, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ανάγκη για ταξική αφύπνιση ή ένας νέου τύπου «woke» καπιταλισμού;

Οι υποστηρικτές της «woke κουλτούρας» θεωρούν ότι οι προκλήσεις που ανακύπτουν από τις συστημικές ανισότητες απαιτούν αυτή τη συνειδητοποίηση και δράση. Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτή την κίνηση τονίζουν ότι οι κοινωνίες πρέπει να αναγνωρίσουν και να διορθώσουν τις αδικίες που υφίστανται οι μειονότητες, να αναπτύξουν πολιτικές που να ενισχύουν την ισότητα και να διασφαλίσουν την προστασία όλων των κοινωνικών ομάδων, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου ή σεξουαλικής ταυτότητας.

Η πρόταση των υποστηρικτών της «woke κουλτούρας» είναι να ενισχυθεί η εκπαίδευση και η συνειδητοποίηση γύρω από τα ζητήματα της ανισότητας και να προωθηθούν αλλαγές που θα διασφαλίζουν την προστασία των δικαιωμάτων. Μερικές από τις πρακτικές που προτείνονται είναι οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, η εφαρμογή νόμων για την προστασία των μειονοτήτων και η δημιουργία θεσμών που να ενισχύουν την κοινωνική δικαιοσύνη σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών και κυβερνήσεων.

Την ίδια στιγμή, υπάρχει και η εξ αριστερών κριτική, η οποία εστιάζει στη χρήση της woke κουλτούρας κυρίως από πολυεθνικές εταιρείες, αλλά και κυβερνήσεις, στο πλαίσιο ενός pink washing και μιας προσπάθειας διά της συζήτησης περί δικαιωμάτων να στραφεί το ενδιαφέρον προς τις μειονότητες ώστε να απο-στραφεί από τα «πραγματικά» μείζονα ταξικά ζητήματα. Σε αυτές τις αναλύσεις, η επιφανειακή εκδήλωση αλληλεγγύης επί της ουσίας λειτουργεί, αφενός, ως προπέτασμα για τη διαιώνιση της έμφυλης καταπίεσης και την ενίσχυση μιας -ακόμα και βίαιης- ετεροκανονικότητας και, αφετέρου, ως βαλβίδα εκτόνωσης της δυσθυμίας των μαζών για τους οικονομικούς όρους της ζωής τους.

Πολιτικά παιχνίδια σε ένα άλλο εκλογικό «ταμπλό»

Την έντονη αντίθεσή τους στην πολυσυζητημένη «woke κουλτούρα» έδειξαν ο Ντόναλντ Τραμπ και ο φανατικός υποστηρικτής του, Έλον Μασκ, με τον όρο να βρίσκεται ψηλά στη θεματολογία των εκλογών στις ΗΠΑ.

Παράλληλα, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απέδωσαν τη σαρωτική νίκη του Τραμπ στις πρόσφατες εκλογές για την προεδρία των ΗΠΑ στη δυσαρέσκεια, ακόμα και αντίδραση του μέσου πολίτη στη woke ατζέντα.

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Μπάιντεν, η “woke” κουλτούρα, μια κίνηση που αρχικά στόχευε στην ευαισθητοποίηση για κοινωνικές αδικίες, πήρε έντονη δυναμική. Οι προθέσεις μπορεί να ήταν καλές, αλλά η εφαρμογή τους οδήγησε σε πολώσεις και διαιρέσεις. Πολιτικές και ρητορικές που υποστήριζαν την κοινωνική δικαιοσύνη συχνά κατέληγαν να κατηγορούν ή να στιγματίζουν μεγάλες ομάδες του πληθυσμού.

Στη χώρα μας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο διακεκριμένος Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας Πασκάλ Μπρυκνέρ, στο debate που διοργάνωσε το iefimerida.gr στο Αμφιθέατρο Cotsen Hall, στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, αναφέρθηκαν, ύστερα από ερώτηση της Λαμπρινής Ρόρη που συντόνισε τη συζήτηση, στο θέμα της woke κουλτούρας.

«Η έννοια της τυραννίας της πλειοψηφίας προωθήθηκε από τον John Stuart Mill προκειμένου να διασφαλιστεί ότι στις δημοκρατίες υπάρχει ένα πλαίσιο προστασίας των δικαιωμάτων των μειοψηφιών. Τώρα βρισκόμαστε σε άλλο επίπεδο, έχουμε την τυραννία των μειοψηφιών, οι οποίες δεν επιτρέπουν σε οποιονδήποτε να αμφισβητήσει την άποψή τους. Εάν τολμήσεις να εκφράσεις αμφιβολίες για τη γνώμη τους σε “βαφτίζουν” φασίστα, υποστηρικτή της πατριαρχίας, ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς», σχολίασε μεταξύ άλλων ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενώ τόνισε ότι «aυτή η woke κουλτούρα δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Εάν επαφίεται σε εμένα, δεν θα ήθελα ποτέ να υπάρξει στην Ελλάδα. Δεν πρέπει να συγχέουμε την προστασία των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, που αποτελεί πυλώνα του φιλελευθερισμού, με την κατεύθυνση που έχει πάρει αυτό που ορίζουμε ως woke κουλτούρα στις ΗΠΑ, όπου ο διάλογος έχει γίνει τόσο διχαστικός ώστε να έχει πάψει να συνιστά διάλογο».

Από την πλευρά του, ο Πασκάλ Μπρυκνέρ τόνισε πως ο «wokisme» γεννάται στα πανεπιστήμια. «Υπάρχει το κίνημα “no platform”, όπου δεν έχεις δικαίωμα να ακουστείς. Η κόρη μου μου είπε “μην έρθεις στο πανεπιστήμιο για διάλεξη, γιατί είσαι αντιδραστικός”. Η σεξουαλική απελευθέρωση έχει καταστεί εφιάλτης, πρέπει να απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, ποια συμπεριφορά επιτρέπεται. Μπορείς να βρεθείς σε νομικές διαμάχες, ακόμη και στη Γαλλία σήμερα αν κοιτάς μια γυναίκα για πολύ, μπορεί να πάει στην αστυνομία και να πει ότι ένας άνδρας τη βιάζει με τα μάτια».

Παράλληλα, στην ομιλία του ο Αντώνης Σαμαράς ξάφνιασε αρκετούς με όσα είπε για τη λεγόμενη «woke culture». Παραθέτουμε ενδεικτικά αποσπάσματα: «Σήμερα υπάρχει και η λεγόμενη αποδόμηση. Το woke culture. Κι όχι μόνο στην Ευρώπη. Στη Δύση γενικότερα… Δηλαδή το γκρέμισμα όσων συνιστούν την κοινή κληρονομιά μας. Όπου τα ιερά πρόσωπα της Μάνας και του Πατέρα υποβιβάζονται σε απρόσωπους αριθμούς: Γονέας 1 και Γονέας 2. Αυτό δεν είναι Ευρώπη… Φτάσαμε σήμερα, την ώρα που τα προβλήματα γιγαντώνονται να πιθηκίζουμε ανοησίες για το πόσα είναι τα «φύλα»… Είναι λάθος για τη Δύση αυτός ο καταχρηστικός δικαιωματισμός που οδηγεί σε μια διχαστική και ακατανόητη νέα γλώσσα, πολιτικής ορθότητας…».

Αντί επιλόγου

Για ορισμένους, η woke κουλτούρα είναι μια αναγκαία κίνηση για την αλλαγή κοινωνικών δομών που αναπαράγουν την αδικία, ενώ για άλλους αποτελεί υπερβολική ή ακραία αντίδραση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αυστηρούς κανονισμούς ή ακόμα και σε λογοκρισία. Παρόλο που οι αξίες πίσω από την “woke” κουλτούρα είναι συνήθως επικεντρωμένες στη δικαιοσύνη και την ισότητα, η αντίληψή της έχει γίνει αντικείμενο έντονης συζήτησης, και η έννοια της “woke” έχει αναλυθεί με ποικίλους τρόπους, τόσο θετικά όσο και αρνητικά.

Με πληροφορίες από “Καθημερινή”

«Σίγουρα δεν θα υποστηρίξω την Κάμαλα Χάρις, αν έστω πλησίαζε στην εξουσία θα ήταν καταστροφικό για αυτή τη χώρα», υποστήριξε ο Φίσερ.

«Το δημοκρατικό κόμμα είναι αυτό που οι μαύροι Αμερικανοί ψηφίζουν κατά συντριπτική πλειοψηφία, και δεν έχουμε κερδίσει τίποτα για αυτό. Αυτός είναι ο ορισμός της τρέλας, εγώ ψήφισα τον Μπάιντεν το 2020 και τώρα το μετανιώνω».

«Κατάγομαι από οικογένεια Δημοκρατικών ψηφοφόρων. Νιώθω ότι τα τελευταία 60 χρόνια, τα γκέτο μας ακόμα μοιάζουν με βομβαρδισμένα τοπία, το εκπαιδευτικό μας σύστημα αποτυγχάνει, το έγκλημα παραμένει ανεπίλυτο ζήτημα», πρόσθεσε.

«Νομίζω πως όλοι μας απλά ήμασταν τυφλά προσηλωμένοι στο Δημοκρατικό κόμμα χωρίς λόγο. Πολλοί άνθρωποι ζούσαν καλύτερα με τον Ντόναλντ Τραμπ, έδωσε ευκαιρίες στην κοινότητα των μαύρων, και επένδυσε στις γειτονιές τους», κατέληξε.

Ο 35χρονος Τράβις ΜακΜάικλ, 35 ετών, ο άνθρωπος που τράβηξε τη σκανδάλη, και ο πατέρας του, Γκρέγκορι, 66 ετών, καταδικάστηκαν σε ισόβια χωρίς τη δυνατότητα αναστολής της ποινής. Ο γείτονάς τους, Ουίλιαμ Μπράιαν, 52 ετών, που συμμετείχε στην καταδίωξη και βιντεοσκόπησε τον φόνο, καταδικάστηκε σε ισόβια με δυνατότητα αναστολής της ποινής αφού εκτίσει 30 χρόνια στη φυλακή.

Ο δικαστής Τίμοθι Γουόλμσλεϊ, ανακοινώνοντας την απόφασή του, είπε ότι το γεγονός ότι επέβαλε στους ΜακΜάικλ τη βαρύτερη ποινή που επιτρέπει ο νόμος οφείλεται εν μέρει στις «απάνθρωπες» δηλώσεις και πράξεις τους που αποτυπώθηκαν στο βίντεο.

«Ήταν μια ανατριχιαστική, πραγματικά τρομακτική σκηνή» είπε, αναφερόμενος στο βίντεο που δείχνει τον νεαρό ΜακΜάικλ να σηκώνει το όπλο και να στοχεύει τον 25χρονο Αμόντ Άρμπερι που ήταν σε απόσταση μόλις 10 μέτρων. Ο Άρμπερι «κυνηγήθηκε και πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε επειδή κάποιοι σ’ αυτήν την αίθουσα πήραν τον νόμο στα χέρια τους» τόνισε.

Νωρίτερα, συγγενείς του Άρμπερι, μιλώντας στο δικαστήριο, είπαν ότι τα ρατσιστικά στερεότυπα ήταν εκείνα που οδήγησαν στον φόνο του 25χρονου. Οι συνήγοροι υπεράσπισης ζήτησαν την επιείκια του δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ότι κανείς από τους τρεις κατηγορούμενους δεν επεδίωκε να σκοτώσει τον Αμόντ Άρμπερι.

Οι δικηγόροι των τριών κατηγορουμένων είπαν ότι θα ασκήσουν έφεση στην ποινή. «Ο στόχος του δεν ήταν να διαπράξει έγκλημα εκείνη την ημέρα ή να σκοτώσει κάποιον. Ήθελε να περάσει ένα απόγευμα με την οικογένειά του», είπε ο Μπομπ Ρούμπιν, ο δικηγόρος του Τράβις ΜακΜάικλ.

Κανείς από τους τρεις καταδικασθέντες δεν άσκησε το δικαίωμά του να απευθυνθεί στο δικαστήριο σήμερα. Όλοι τους θα δικαστούν ξανά τον Φεβρουάριο, από ομοσπονδιακό δικαστήριο αυτή τη φορά, κατηγορούμενοι για έγκλημα μίσους.

Οι εισαγγελείς υποστήριζαν ότι οι τρεις άνδρες «υπέθεσαν το χειρότερο» όταν είδαν έναν μαύρο άνδρα να τρέχει στη συνοικία τους. Ο Άρμπερι έκανε τζόγκινγκ στη γειτονιά Σατίλα Σορς, το απόγευμα της 23ης Φεβρουαρίου, όταν οι ΜακΜάικλ άρπαξαν τα όπλα τους, μπήκαν στο φορτηγάκι τους και τον κατεδίωξαν. Ο Τράβις ΜακΜάικλ, ο μοναδικός από τους τρεις που κατέθεσε στη δίκη, υποστήριξε ότι πυροβόλησε ευρισκόμενος σε αυτοάμυνα.

«Επέλεξαν να στοχοθετήσουν τον γιο μου επειδή δεν τον ήθελαν στην κοινότητά τους. Αφού δεν μπόρεσαν να τον τρομάξουν ή να τον εκφοβίσουν, τον σκότωσαν», είπε η μητέρα του Άρμπερι, Γουάντα Κούπερ-Τζόουνς, καταθέτοντας στο δικαστήριο.

Ο Μπράιαν ακολούθησε τους ΜακΜάικλ με το δικό του φορτηγάκι και βιντεοσκόπησε με το κινητό του τον Τράβις να πυροβολεί τον νεαρό από μικρή απόσταση. Ο Άρμπερι δεν είχε απολύτως τίποτα επάνω του εκείνη τη στιγμή, πέρα από τα αθλητικά ρούχα και τα παπούτσια που φορούσε.

Το βίντεο προκάλεσε κατακραυγή όταν δημοσιοποίηθηκε, μήνες αργότερα, και έγινε γνωστό ότι κανείς από τους τρεις εμπλεκόμενους δεν είχε συλληφθεί αφού ένας τοπικός εισαγγελέας έκρινε «δικαιολογημένο» τον φόνο.

Η Τζόνσον εντοπίστηκε από τη Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου στο Πέκαμ και χωρίς να δώσει στοιχεία για την ταυτότητά της έχει κάνει έκκληση για μάρτυρες του περιστατικού. Σύμφωνα με την αστυνομία, είναι σοβαρά τραυματισμένη και κινδυνεύει η ζωή της.

«Όλοι ελπίζουμε η κατάσταση της υγείας της νέας αυτής γυναίκας να βελτιωθεί», είπε ο επιθεωρητής της αστυνομίας Τζίμι Τέλι, που εξήγησε ότι «η έρευνα βρίσκεται σε πρώιμα στάδια και βρίσκονται σε εξέλιξη επείγουσες ανακρίσεις, για να διακριβωθούν οι συνθήκες» του συμβάντος.

Η 27χρονη Τζόνσον, μητέρα τριών παιδιών, είναι ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος Black Lives Matter στο Ηνωμένο Βασίλειο και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του κόμματος Taking the Initiative.

Ωστόσο, φίλη της δήλωσε στο BBC ότι μπορεί το περιστατικό να συνδέεται με ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ αντίπαλων συμμοριών, παρά με την ακτιβιστική δραστηριότητα της Τζόνσον. Όπως υποστήριξε «η Τζόνσον δεν ήταν ο στόχος».

Ωστόσο, το κόμμα της τόνισε στην ανακοίνωσή του ότι η Σάσα «υπήρξε πάντα πρωτοπόρα στον αγώνα για τα δικαιώματα των μαύρων και ενάντια στις αδικίες που υφίστανται, ως μέλη του κινήματος Black Lives Matter και του κόμματος Taking the Initiative. Είναι μια δυνατή φωνή της κοινότητάς μας».

Το κόμμα Taking the Initiative (TTIP) θεωρείται το «πρώτο κόμμα της μαύρης κοινότητας» και η Τζόνσον ήταν ηγετική μορφή των κινητοποιήσεων του κινήματος Black Lives Matter, οργανώνοντας τις εκδηλώσεις και κάνοντας ομιλίες.

Να σημειωθεί ότι αύριο συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον φόνο του Τζορτζ Φλόιντ, στη Μινεσότα των ΗΠΑ, και η Σάσα Τζόνσον είχε πάρει μέρος σε πολλές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Οι ένορκοι τον έκριναν ένοχο για την στυγνή δολοφονία του 46χρονο Αφροαμερικανού Τζόρτζ Φλόιντ πέρυσι στη Μινεάπολις, πυροδοτώντας ένα άνευ προηγουμένου κύμα διαμαρτυρίας που κορυφώθηκε με τη γέννηση του κινήματος Black Lives Matter.

Μετά την ανακοίνωση της απόφασης το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί έξω από τα δικαστήρια ξέσπασε σε ιαχές, χειροκροτήματα και κλάματα. Οι περισσότεροι φώναζαν ρυθμικά το όνομα του Τζορτζ Φλόιντ, ενώ άλλοι φώναζαν «black lives matter» και «ένοχος».

«Ποιος νίκησε; Εμείς νικήσαμε» ήταν ένα από τα συνθήματα που ακούστηκε, ενώ αυτοκίνητα περνούσαν κορνάροντας χαρμόσυνα, την ώρα που ένας άνδρας έλεγε προς τ πλήθος μέσω μικροφώνου «μην αφήνετε κανέναν να σας πει ότι η διαμαρτυρία σας δεν έχει αποτέλεσμα».

Ο δικηγόρος της οικογένειας του Τζορτζ Φλόιντ χαιρέτισε την ετυμηγορία των ενόρκων, κάνοντας λόγο για ένα «σημείο καμπής στην ιστορία».

«Ένοχος! Η δικαιοσύνη που αποδόθηκε με πόνο, αποδόθηκε τελικά στην οικογένεια του Τζορτζ Φλόιντ. Αυτή η ετυμηγορία είναι ένα σημείο καμπής στην ιστορία», σχολίασε ο δικηγόρος Μπεν Κραμπ.

Η στιγμή της ανακοίνωσης της απόφασης.

Η δίκη διεξήχθη σε τεταμένη ατμόσφαιρα, καθώς στην πόλη οργανώνονται και πάλι καθημερινές διαδηλώσεις, μετά τον πρόσφατο θάνατο ενός νεαρού Αφροαμερικανού ο οποίος πυροβολήθηκε από μια λευκή αστυνομικό κατά τη διάρκεια τροχονομικού ελέγχου. Σύμφωνα με αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, στρατιώτες της Εθνοφρουράς καλούνται ήδη να μετακινηθούν σε πόλεις της χώρας, ενώ μόνο στην περιοχή της Μινεσότα υπάρχει ήδη δύναμη τριών χιλιάδων στρατιωτών. Όπως μεταδίδει το CNN, το αστυνομικό τμήμα της Μινεάπολις έχει αποκλειστεί και τηρούνται δρακόντεια μέτρα ασφαλείας.

• Το Σώμα των ενόρκων, που αποτελείτο από πέντε άνδρες και επτά γυναίκες, συσκέφθηκαν για τέσσερις ώρες την Δευτέρα και συνέχισαν την διαδικασία το πρωί της Τρίτης (σ.σ. τοπική ώρα), περνώντας συνολικά πάνω από δέκα ώρες για να αποφασίσουν.

Αυτό, σύμφωνα με ειδικούς, «έλεγε» πολλά εξαρχής. Σε μια τόσο σημαντική δίκη, με τα «μάτια» της τοπικής κοινωνίας και ολόκληρου του κόσμου πάνω τους, οι δέκα ώρες θεωρούνται ένα εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα για μια τέτοια απόφαση: Και τελικά οι ειδικοί που το υποστήριζαν αυτό δικαιώθηκαν εκ του αποτελέσματος.

Οι πέντε άνδρες και επτά γυναίκες που επιλέχθηκαν για το σώμα των ενόρκων παρέμειναν αποκλεισμένοι σε ξενοδοχείο μέχρι να φτάσουν στην απόφαση για την καταδίκη του. Το σώμα αποτελείται από τέσσερις λευκές γυναίκες, δύο λευκούς άνδρες, τρεις μαύρους άνδρες, μια μαύρη γυναίκα και δύο γυναίκες που αυτοαποκαλούνται ως «πολυφυλετικής καταγωγής». Η ηλικία τους είναι από 20 έως 60 ετών.

Όπως αναφέρει το Associated Press, δεν είναι ακόμη σαφές αν οι πυροβολισμοί συνδέονται με τα επεισόδια.

«Οι αστυνομικοί του Πόρτλαντ άκουσαν ήχους πυροβολισμών από την περιοχή της Southeast 3rd Avenue και της Southwest Alder Street. Έσπευσαν και βρήκαν ένα θύμα με πληγή από πυροβολισμό στο στήθος. Γιατρός έφτασε και διαπίστωσε ότι το θύμα πέθανε» αναφέρει η ανακοίνωση από το αστυνομικό τμήμα του Πόρτλαντ.

Στο Πόρτλαντ πραγματοποιούνται αρκετές διαδηλώσεις, έπειτα από τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στη Μινεάπολη, με τις Αστυνομία να έχει προχωρήσει σε εκατοντάδες συλλήψεις τους τελευταίους μήνες.

Το θρυλικό συγκρότημα της μέταλ μουσικής ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει ένα μπλουζάκι με το σύνθημα «Black Lives Matter», και όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του θα δοθούν για την οικονομική στήριξη του κινήματος.

Πρόκειται για ένα μαύρο μπλουζάκι στο οποίο αναγράφεται το όνομα του κινήματος με την ίδια γραμματοσειρά που χρησιμοποιήθηκε στο άλμπουμ του συγκροτήματος «Masters Of Reality», το 1971

Η ιδέα ξεκίνησε πριν από λίγες εβδομάδες από τον κιθαρίστα του συγκροτήματος «Rage Against The Machine», Τομ Μορέλο (Tom Morello), ο οποίος δημοσίευσε μια φωτογραφία του στο Instagram φορώντας το μπλουζάκι «Black Lives Matter», δίπλα στη μητέρα του.