Της χορηγήθηκε ένεση, της συνταγογραφήθηκαν αντιβιοτικά και επέστρεψε στο σπίτι, σύμφωνα με το Έθνος, αλλά, όπως εξήγησε, «μέσα σε περίπου δέκα λεπτά το πρήξιμο επιδεινώθηκε δραματικά και άρχισε να εξαπλώνεται προς το μάτι μου. Ήταν τρομακτικό να βλέπω πόσο γρήγορα άλλαζε η κατάσταση», ανέφερε στο Newsweek.

Πήγε στη δουλειά της αλλά ένιωθε πως χάνει σταδιακά την όρασή της. Μόλις ολοκλήρωσε τη βάρδιά της, μετέβη στα επείγοντα, όπου οι γιατροί υποψιάστηκαν ότι είχε δημιουργηθεί απόστημα και της έκαναν αξονική τομογραφία.

Το πρήξιμο χειροτέρευε «κάθε δευτερόλεπτο», ενώ οι γιατροί της χορήγησαν προληπτικά θεραπεία και για πιθανή λοίμωξη από ανθεκτικό χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο,

Τελικά υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση το οίδημα μειώθηκε αλλά τα προβλήματα με την όρασή της παρέμειναν.

Στις 5 Απριλίου 2026 πήρε εξιτήριο όμως τα βάσανά της δεν τελείωσαν εδώ. Μετά από έναν μήνα το πρήξιμο επέστρεψε και της προκάλεσε σοβαρή ιγμορίτιδα και συνεχείς πονοκεφάλους.

Μόλις δύο εβδομάδες μετά το δεύτερο εξιτήριο από το νοσοκομείο, πρήστηκα για τρίτη φορά. Κάθε υποτροπή έφερνε ακόμη περισσότερο φόβο και αβεβαιότητα, κυρίως επειδή κανείς δεν μπορούσε να μου εξηγήσει γιατί συνέβαινε αυτό».

Η τρίτη υποτροπή άφησε στη νεαρή γυναίκα μόνιμα προβλήματα στην όραση, ενώ υπέφερε από αφόρητους πονοκεφάλους που διαρκούσαν ημέρες. Όπως λέει, υπάρχουν στιγμές που νιώθει σαν να μην αιματώνεται επαρκώς ο εγκέφαλός της, συμπτώματα που χαρακτηρίζει ως «από τα πιο δύσκολα με τα οποία έχει χρειαστεί να ζήσει».

Οι γιατροί πραγματοποίησαν σειρά εξετάσεων και απεικονιστικών ελέγχων. Κατά την τρίτη νοσηλεία διαγνώστηκε με ήπια στένωση του δεξιού εγκάρσιου φλεβώδους κόλπου, δηλαδή στένωση σε μία από τις κύριες φλέβες που αποχετεύουν το αίμα από τον εγκέφαλο. Ωστόσο, η διάγνωση αυτή δεν εξηγεί την αιτία του προβλήματος ούτε προσφέρει σαφή θεραπευτική λύση.

Παρότι εξακολουθεί να αναρρώνει από την επέμβαση, αντιμετωπίζει καθημερινούς πονοκεφάλους, πονόλαιμο και επίμονες διαταραχές στην όρασή της. Λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για την ιγμορίτιδα, όμως, όπως δήλωσε στο Newsweek, η ανάρρωση εξελίσσεται «πολύ πιο αργά» από όσο περίμενε.

«Αυτή η εμπειρία άλλαξε εντελώς τη ζωή μου. Κάτι που νόμιζα ότι ήταν απλώς ένα τσίμπημα εντόμου μετατράπηκε σε πολλαπλές νοσηλείες, χειρουργεία, αμέτρητες επισκέψεις σε γιατρούς και προβλήματα υγείας που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Το πιο δύσκολο είναι ότι ακόμη δεν γνωρίζω τι το προκαλεί, γιατί πάντα υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί να συμβεί ξανά».

Ο πρωθυπουργός είπε ότι «αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά ευρωπαϊκή Δημοκρατία, δεν μπορούμε να ανεχόμαστε πρακτικές που παραπέμπουν, ή που δίνουν την εντύπωση ότι παραπέμπουν, σε συναλλαγές για λίγους σταυρούς. Κι αυτό αφορά όλο τον πολιτικό κόσμο που πρέπει, επιτέλους, να πει όχι στον παλαιοκομματισμό».

Σωστά, αλλά για να είμαστε ακριβείς και δίκαιοι, ο παλαιοκομματισμός που περιγράφει αναφέρεται κυρίως στην κυβέρνησή του και το κόμμα του. Κι αυτό μπορεί να αφορά διαχρονικά το πολιτικό σύστημα, υπό την έννοια ότι την οικονομική συναλλαγή με τους ψηφοφόρους εξυπηρετεί η εκάστοτε κυβέρνηση που ελέγχει τις “πηγές” χρήματος, άρα και την εξαγορά ψηφοφόρων, όσον αφορά, όμως, την συγκεκριμένη έρευνα (Ευρωπαϊκή Εισαγγελία), για την συγκεκριμένη περίοδο, ο παλαιοκομματισμός αφορά την σημερινή κυβέρνηση και αντίστοιχα τη Ν.Δ.

«Όμως ας είμαστε ειλικρινείς. Αποτύχαμε. Οι διάλογοι που έρχονται στο φως προκαλούν αγανάκτηση και οργή. Έφτασε, λοιπόν, η ώρα το απόστημα να σπάσει», είπε ο πρωθυπουργός.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μιλήσει αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες για το “βαθύ κράτος” που πρέπει να καταλυθεί, τώρα υπόσχεται να σπάσει το απόστημα. Ας μην γελιόμαστε, αυτό δεν μπορεί να συμβεί μόνο και μόνο με την μετάβαση της αρμοδιότητας από τον “αμαρτωλό” ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ.

Πρωτίστως επειδή δεν είναι μόνο ο μηχανισμός έγκρισης και πληρωμής κοινοτικών επιδοτήσεων το “βαθύ κράτος” και το απόστημα στο οποίο αναφέρεται. Από τις πολεοδομίες μέχρι τα τελωνεία, κι από τα κοινοτικά κονδύλια έως απλές, αλλά πάντως …προσοδοφόρες, λειτουργίες του κράτους, η διαφθορά είναι παρούσα.

Χρειάζεται αλλαγή της κουλτούρας, κι αυτό είναι πολύ δύσκολο να συμβεί. Η πλειονότητα των βουλευτών των κομμάτων εξουσίας δέχονται πιέσεις από τους ψηφοφόρους και υποκύπτουν με αρκετά μεγάλη ευκολία, ή, συμβαίνει και αυτό, είναι εκείνοι πρόθυμοι να εκμαυλίσουν το εκλογικό σώμα για “λίγους σταυρούς”.

Στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, για παράδειγμα, στους διαλόγους των “νόμιμων επισυνδέσεων” δεν πρωταγωνιστούν 70άρηδες βουλευτές και κομματικά στελέχη, πολιτικά απολιθώματα της περιόδου που τόσο εύγλωττα περιγράφει η “Φίνος Φιλμ” τις δεκαετίες του ’60 και του ’70.

Ως επί το πλείστον νέοι άνθρωποι είναι, κάποιοι εξ αυτών εκλεγέντες σχετικά πρόσφατα. Βουλευτές με πτυχία, περγαμηνές και σπουδές στο εξωτερικό, οι οποίοι εύκολα προσχώρησαν στην κουλτούρα της συναλλαγής με εκείνους που “κοκορεύονται” στα επαρχιακά καφενεία ότι έχουν “μπάρμπα στην Κορώνη”.

Θα αποτελέσει ενδιαφέρον πολιτικό πείραμα να διαπιστώσουμε στις επόμενες εκλογές τι απήχηση θα έχουν, για παράδειγμα, οι αποπεμφθέντες υφυπουργοί, πρωταγωνιστές στην πινακοθήκη της συναλλαγής των “νόμιμων επισυνδέσεων”. Θα τους εξοστρακίσουν από την επόμενη Βουλή οι ψηφοφόροι, ή θα τους επιβραβεύσουν; Ή, ακόμα χειρότερα, θα θυμώσουν κάποιοι από τους τελευταίους διότι δεν επέδειξαν τον ίδιο …ζήλο και γι αυτούς και φρόντισαν μόνο τα πολύ “δικά τους παιδιά”;

Για να σπάσει, ίσως, το απόστημα, ο πρωθυπουργός πρέπει να κάνει ένα επιπλέον (από τα πολλά που χρειάζονται) βήμα: να καταστήσει σαφές ότι οι βουλευτές και τα στελέχη του που ενεπλάκησαν στο σκάνδαλο δεν θα έχουν θέση στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. Και το ίδιο να δεσμευτούν ότι θα κάνουν όλα τα κόμματα που επιδιώκουν την εξουσία. Μία δεσμευτική συμφωνία του πολιτικού συστήματος απαιτείται, μαζί με την θωράκιση των θεσμών, και την διακομματική επιλογή διοικήσεων σε οργανισμούς που διαχειρίζονται δημόσιο και κοινοτικά χρήμα.

Όπως έδρασε έως ένα βαθμό λυτρωτικά για το πολιτικό σύστημα ο νόμος Πεπονή (ΑΣΕΠ) για τους διορισμούς στο δημόσιο -αν και ακόμα κι εκεί τα συστήματα εξουσίας βρήκαν “τρύπες” και παράλληλους μηχανισμούς-, έτσι να συμβεί κάτι ανάλογο σε ολόκληρο το φάσμα της δημόσιας διοίκησης. Να αντιμετωπιστεί ο αμφίδρομος εκμαυλισμός με την κατάργηση, ή την αυστηρή εποπτεία, των διαύλων που το επιτρέπουν. Οι ανεξάρτητες αρχές, ο πραγματικός και αυστηρός κοινοβουλευτικός έλεγχος, και φυσικά τα αντανακλαστικά της –ελληνικής και όχι μόνο ευρωπαϊκής– δικαιοσύνης, πρέπει να έχουν το μερίδιό τους σε αυτό. Όλοι έχουν ευθύνες, πρώτα απ΄ όλους, όμως, η εκάστοτε κυβέρνηση…