H NASA στις 21:00 ώρα Ελλάδος, έκανε γνωστό πως το 4μελες πλήρωμα βρίσκεται σε απόσταση 252.752 μίλια (406.764 χιλιόμετρα) μακριά από τη Γη, απόσταση μεγαλύτερη κατά 4.102 μίλια (6.601 χιλιόμετρα) από αυτή που είχε διανύσει το Apollo 13 το 1970.

LIVE: Watch with us as the Artemis II astronauts make their closest approach to the Moon, traveling farther from Earth than ever before. https://t.co/Zpy7GdTqA8

— NASA (@NASA) April 6, 2026

To πλήρωμα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη και κατάφερε να γράψει σήμερα ιστορία, στην 5η ημέρα του 10ημερου ταξιδιού τους.

Αύριο, Τρίτη, αναμένεται να πλησιάσουν πιο κοντά στη Σελήνη για να την παρατηρήσουν, ενώ από την Τετάρτη θα ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής. Στη Γη αναμένονται το Σάββατο.

Να σημειωθεί πως εντός των επόμενων ωρών αναμένεται να χαθεί για περίπου 40 λεπτά το σήμα με την Γη, όσο το διαστημικό σκάφος θα βρίσκεται στην πίσω πλευρά της Σελήνης.

Σχολιάζοντας τις τελευταίες εξελίξεις στο iatropedia.gr ο καθηγητής Περιβαλλοντικής Μηχανικής του ΑΠΘ, Δημοσθένης Σαρηγιάννης, εξηγεί ότι η ανατροπή αυτή προήλθε από την επιστημονική παρατήρηση της συμπεριφοράς του νέου στελέχους Δέλτα, το οποίο έχει την ικανότητα να μεταδίδεται σε ταχύτερους χρόνους, επιμολύνοντας ευκολότερα τους ανθρώπους.

Πιο συγκεκριμένα έχει υπολογιστεί, όπως λέει, ότι σε δεδομένη δόση αερομεταφερόμενων σταγονιδίων (το αερόλυμα χρειάζεται μεγαλύτερη ποσότητα), η μετάλλαξη Δέλτα μολύνει το επιθήλιο των πνευμόνων σε μόλις 30 δευτερόλεπτα, ενώ στο αρχικό στέλεχος της Γουχάν χρειαζόταν 15 ολόκληρα λεπτά!

«Δηλαδή με το παλιό στέλεχος έπρεπε ο άλλος να μιλάει δυνατά κοντά μου, να φτερνίζεται για 15 λεπτά για να κολλήσω χωρίς μάσκα, ενώ στην περίπτωση του Δέλτα, με την ίδια συμπεριφορά, για να κολλήσω χρειάζεται μόλις μισό λεπτό. Με το αερόλυμα χρειάζεται περισσότερος χρόνος και στις δύο περιπτώσεις, αλλά αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο παλιό και στο νέο στέλεχος. Η απόσταση, είναι το μέτρο που παίρνουμε για να μειώσουμε τις πιθανότητες, όμως, αυτή πλέον δείχνει πως δεν επαρκεί. Ο δεύτερος τρόπος είναι να μειώσεις το φορτίο που υπάρχει στον εσωτερικό αέρα, με καλό εξαερισμό ή απολύμανση του αέρα», λέει ο Δημοσθένης Σαρηγιάννης.

Τα νέα επιστημονικά δεδομένα, ενδέχεται να φέρουν αλλαγές στα υγειονομικά πρωτόκολλα που θα ισχύσουν τον ερχόμενο χειμώνα, ώστε τα μέτρα να είναι πιο αποτελεσματικά για να περιοριστεί η διασπορά της μετάλλαξης Δέλτα, σε εργασιακούς χώρους, καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, σχολεία, πανεπιστήμια, αλλά και μέσα μαζικής μεταφοράς.

Οι ερευνητές στα πειράματα τους εξέτασαν τρεις βασικούς παράγοντες: την ποσότητα και ταχύτητα κυκλοφορίας του αέρα εντός ενός κλειστού χώρου, τη ροή και κατεύθυνση του αέρα όταν χρησιμοποιούνται πηγές εξαερισμού και τον τρόπο εκπομπής αερόλυματος μέσω της αναπνοής και της ομιλίας.

Στην εξίσωση μελέτησαν, επίσης, τη μεταφορά αερίων που εκπέμπονται συνήθως σε αεροστεγείς χώρους σε συνάρτηση με τα ανθρώπινα αναπνευστικά αερολύματα -μεγέθους από 1 έως 10 μικρόμετρα- τα οποία και μεταφέρουν τον ιό SARS-CoV-2 (κορονοϊός), που προκαλεί τη νόσο COVID-19.

Ο κύριος συγγραφέας της μελέτης, αναπληρωτής καθηγητής Αρχιτεκτονικής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Penn State, Ντονχιάν Ριμ τόνισε ότι «σύμφωνα με τα αποτελέσματά μας, τα σωματίδια που φέρουν τον ιό και εκλύονται από ένα μολυσμένο άτομο όταν εκείνο μιλά και δεν φορά μάσκα, μπορούν γρήγορα να ταξιδέψουν – για την ακρίβεια μέσα σε ένα λεπτό – ως τη ζώνη αναπνοής ενός άλλου ατόμου, ακόμη και αν τα δύο αυτά άτομα τηρούν απόσταση δύο μέτρων».

Στη μελέτη τονίζεται, ότι μεγαλύτερος κίνδυνος υπάρχει στα σπίτια και στα γραφεία, όπου υπάρχει παλιός εξαερισμός στο ταβάνι, καθώς στην περίπτωση αυτή το αερόλυμα ταξιδεύει πιο γρήγορα και πιο μακριά. Αυτό συμβαίνει γιατί ο φρέσκος αέρας που ρέει, παρασύρει τον “παλιό” αέρα ψηλά, δηλαδή από το πάτωμα προς το φρεάτιο εξαερισμού στο ταβάνι.

Αυτός ο τύπος συστήματος αερισμού, που έχουν πολλά σπίτια, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα το κάθε άτομο να εκτεθεί σε επτά φορές υψηλότερες συγκεντρώσεις αερολύματος από τον ιό σε σύγκριση με κτίρια όπου υπάρχει μεικτό σύστημα αερισμού.

Τα συμπεράσματα της μελέτης, οδηγούν στην ανάγκη αναθεώρησης των υπαρχόντων υγειονομικών πρωτοκόλλων που θεωρούν επαρκή και ασφαλή την απόσταση των δύο μέτρων για τη μη μετάδοση του ιού, αλλά και στην ανάγκη εξεύρεσης νέων λύσεων.

Ο καθηγητής Σαρηγιάννης υποστηρίζει ότι η μελέτη βάζει τα εξής ζητήματα: «Τα ουσιαστικά ζητήματα που βάζει η μελέτη είναι, είτε η διάταξη του χώρου να αλλάξει στα 4 μέτρα απόσταση ή και παραπάνω, είτε να υπάρξει ενεργός τρόπος να μειώσει κανείς το διαθέσιμο ιικό φορτίο σε επίπεδο αερολύματος. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα: είτε καλός εξαερισμός με ρεύμα αέρα που ανακυκλώνει όλο τον όγκο της ατμόσφαιρας στον εσωτερικό χώρο είτε τη χρήση συσκευών απολύμανσης του αέρα».

Η λύση με τα ανοιχτά παράθυρα για την ανακύκλωση του αέρα -που συστήνονται και αποτελούν πράγματι σημαντικό μέτρο για τον περιορισμό της διάδοσης του ιού- δεν είναι σε πολλές περιπτώσεις εφικτή κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Επίσης, ο αέρας δεν ανακυκλώνεται σε καθολικό βαθμό. Σύμφωνα με τον Δημοσθένη Σαρηγιάννη, σε παλιότερη μελέτη που είχε πραγματοποιήσει ο ίδιος μετά από εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για την ποιότητα του αέρα εξαιτίας του καπνίσματος στις παμπ της Ιρλανδία, είχε αποδειχθεί -όπως λέει ο ίδιος- ότι η ατμόσφαιρα καθαρίζει αποτελεσματικά από μολυσματικά σωματίδια, μόνο εάν υπάρχουν 20 εναλλαγές αέρα κάθε μία ώρα!

«Πρέπει δηλαδή, όπως είχαμε δει στη μελέτη, να κάνεις τόσο δυνατό εξαερισμό, που να είναι 20 εναλλαγές αέρα την ώρα, δηλαδή να αλλάξεις τον όγκο του αέρα 20 φορές σε μία ώρα. Αυτό αντιστοιχεί σε συνθήκες τυφώνα, σε παίρνει και σε σηκώνει, δηλαδή. Άρα δεν υπάρχει δυνατότητα να κάνει κανείς αυτό σε εσωτερικό χώρο, ώστε να προσεγγίσει τον ασφαλή εξαερισμό του κλειστού χώρου», καταλήγει ο καθηγητής.

Πηγή: iatropedia.gr

Σε περίπτωση ευθείας γραμμής, η ασφαλής απόσταση σε συνθήκες χαμηλού ανέμου, υπολογίστηκε στα 4-5 μέτρα για το περπάτημα, στα 10 για το τρέξιμο ή αργή ποδηλασία και στα 20 μέτρα για αθλητική ποδηλασία!

Όταν κάποιος βρίσκεται σε κίνηση τα σταγονίδια που αφήνει με την αναπνοή, το φτάρνισμα ή τον βήχα μένουν πίσω του και αιωρούνται, με αποτέλεσμα αυτός που ακολουθεί να περνάει μέσα από το «σύννεφο» σωματιδίων και να εκτίθεται σε κίνδυνο.

Οι μελετητές των πανεπιστημίων KU Leuven (Φλάνδρα, Βέλγιο) και TU Eindhoven (Ολλανδία) έκαναν προσομοίωση αξιοποιώντας υπολογιστικά μοντέλα που χρησιμοποιούνται κανονικά για τη βελτίωση απόδοσης των αθλητών. Τοποθέτησαν τα δίδυμα των αθλούμενων σε τρεις διαφορετικές θέσεις (ο ένας δίπλα από τον άλλο, ο ένας πίσω από τον άλλο σε γραμμή και διαγωνίως πίσω) και σε διαφορετικές αποστάσεις, και υπολόγισαν το βαθμό έκθεσής τους στα σταγονίδια.

Στα γραφικά φαίνεται πως τα σταγονίδια από άτομα που βήχουν ή φταρνίζονται στη διάρκεια της άσκησης (σ.σ. απεικονίζονται με κόκκινες κουκίδες) εκπέμπονται με μεγαλύτερη δύναμη, αλλά και πέφτουν πιο γρήγορα στο έδαφος. Τα μικρότερα, που μένουν πίσω ακόμα και με την αναπνοή τον αθλούμενο που προηγείται, μπορούν επίσης, να εκθέσουν σε κίνδυνο αυτόν που ακολουθεί. «Όταν περνάτε μέσα από αυτό το σύννεφο, μπορούν αυτά να πέσουν πάνω σας», προειδοποιεί ο καθηγητής Bert Blocken, του Πανεπιστημίου του Αϊντχόφεν.

Από τις προσομοιώσεις προκύπτει ότι η προτεινόμενη απόσταση του 1-2 μέτρων μεταξύ δύο αθλούμενων θεωρείται ασφαλής όταν αυτοί ασκούνται ο ένας δίπλα στον άλλον, καθώς τα σταγονίδια προσγειώνονται πίσω από το δίδυμο. Όταν βρίσκονται διαγώνια ο ένας πίσω στον άλλο ο κίνδυνος είναι μικρότερος, ενώ αυξάνεται σημαντικά όταν ο ένας ακολουθεί τον άλλο σε ευθεία γραμμή.

Βάσει αυτών των αποτελεσμάτων ο επιστήμονας συνιστά ότι για το περπάτημα η απόσταση των ανθρώπων που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση σε γραμμή πρέπει να είναι τουλάχιστον 4-5 μέτρα, για τρέξιμο και αργή ποδηλασία θα πρέπει να είναι 10 μέτρα και για αθλητική ποδηλασία τουλάχιστον 20 μέτρα. Επίσης, όταν ο ένας προσπερνά τον άλλο, συνιστάται να βρίσκεται σε σημαντική απόσταση.