Ο 26χρονος, που είχε μεταβεί στη βρετανική πρωτεύουσα για διακοπές, εντοπίστηκε από τους δράστες λίγο μετά την αποχώρησή του από νυχτερινό κέντρο στο κεντρικό Λονδίνο, τις πρώτες πρωινές ώρες της 7ης Ιουλίου 2024.

Όπως ανέφερε το δικαστήριο του Old Bailey, οι επιτιθέμενοι τον στοχοποίησαν επειδή κρατούσε τσάντα Lacoste και φορούσε ρολόι Versace.

Οι καταδικασθέντες — Shian Johnson (26 ετών), Sofian Alliche (20), Amin Alliche (18), Joshua McCorquodale (21) και Alfie Hipple (18) — κατάγονται όλοι από το Κάμντεν.

Ο Johnson θα πρέπει να εκτίσει τουλάχιστον 28 χρόνια πριν μπορέσει να αιτηθεί αποφυλάκιση, ενώ οι υπόλοιποι θα παραμείνουν στη φυλακή για 22 έως 26 χρόνια.

Η φονική επίθεση

Σύμφωνα με το BBC, ο Αντωνιάδης, που εργαζόταν σε τυπογραφείο στην Ελλάδα, βρισκόταν στο Λονδίνο με δύο φίλους του. Μετά τη διασκέδασή τους, οι τρεις άνδρες επιβιβάστηκαν σε Uber για να επιστρέψουν στο σπίτι που είχαν νοικιάσει στο New Cross.

Οι δράστες τους ακολούθησαν με αυτοκίνητο και μόλις έφτασαν στην είσοδο του κτιρίου, τέσσερις από αυτούς —με κουκούλες— επιτέθηκαν στον 26χρονο, ενώ ο πέμπτος περίμενε στο όχημα για τη διαφυγή.

Το θύμα αντιστάθηκε, χτυπώντας έναν από τους ληστές με μπουκάλι κονιάκ που κρατούσε από τη βραδινή του έξοδο.

Όμως οι δράστες τον περικύκλωσαν, τον γρονθοκόπησαν και τον μαχαίρωσαν στο στήθος και στο πόδι. Ο Αντωνιάδης μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου υπέκυψε στα τραύματά του δύο εβδομάδες αργότερα, στις 21 Ιουλίου.

Ένταση στο δικαστήριο

Η ανακοίνωση των ποινών συνοδεύτηκε από ένταση στην αίθουσα, όταν ένας άνδρας από το ακροατήριο φώναξε πως «η διαδικασία είναι διεφθαρμένη», προκαλώντας γέλια στους κατηγορούμενους. Η δικαστής Ρεμπέκα Τράουλερ KC τους επέπληξε αυστηρά, κάνοντας λόγο για «παντελή έλλειψη σεβασμού» απέναντι στο δικαστήριο και στη μνήμη του θύματος.

Η ίδια μίλησε για τη «βαθιά οδύνη» που βιώνει η οικογένεια και οι φίλοι του Αντωνιάδη, τονίζοντας ότι τον περιέγραψαν ως «ευγενικό, τρυφερό και κοινωνικό νέο, που ήταν βαθιά αγαπητός».

Σε δήλωσή τους μέσω της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, οι γονείς του, Στέλλα και Γιάννης Αντωνιάδης, χαρακτήρισαν τον χαμό του παιδιού τους «άδικο και απάνθρωπο».

«Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να χάνεις το παιδί σου με τόσο ξαφνικό και φρικτό τρόπο», ανέφεραν συγκλονισμένοι, προσθέτοντας ότι ζητούν δικαιοσύνη όχι μόνο για τη μνήμη του γιου τους, αλλά και για να μην βιώσουν άλλοι γονείς μια τέτοια τραγωδία.

Τον επικήδειο του Αντώνη Αντωνιάδη εκφώνησε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του παναθηναϊκού, Νίκος Καρούλιας, καθώς ο «ψηλός» παραμένει νοσηλευόμενος στο 251 ΓΝΑ και δεν μπορούσε να έρθει στην κηδεία.

Συγκεκριμένα, ο Αντώνης Αντωνιάδης ανέφερε τα εξής:

«Πανάκριβε φίλε μου, συγχωρέσε με αλλά αρνούμαι να αποδεχθώ ότι ο γνήσιος φίλος εξήντα περίπου χρόνου, ο μεγάλος αδερφός, ο Διόσκουρος μου, δεν είναι ποια μαζί μας.

Πώς να πάω μόνος μου στη Λεωφόρο ή στο ΟΑΚΑ, πώς να αντικρίσω τη διπλανή άδεια θέση που επί 40 χρόνια ήμασταν δίπλα-δίπλα. Πώς να συνηθίσω την απώλεια όταν όλα θυμίζουν απλά αγαπημένα και παναθηναϊκά. Έτσι τα έφερε η ζωή, να έχω εγώ το αβάσταχτο φορτίο, να ζήσω… ο κανονιέρης χωρίς τον στρατηγό του, ο ψηλός χωρίς το μυθικό κοντό, στα όσα χρόνια μου μένουν.

Πίστεψέ με, δεν είναι εύκολο. Είσαι και θα είσαι το απόλυτο σύμβολο, όχι μόνο που Παναθηναϊκού αλλά και το ελληνικό ποδοσφαίρου, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Εκτός από τις πρωτιές και τις επιτυχίες σου, θα ήθελα να αναφέρω μερικά γεγονότα άγνωστα στην ελληνική κοινωνία. Την πρώτη μέρα που ήρθα την Ξάνθη στον Παναθηναϊκό στις 28 Αυγούστου 1968, ήσουν για την υποδοχή μου και εκεί σε πρωτογνώρισα από κοντά. Έκτοτε, δεν χωρίσαμε ποτέ, έως προχθές.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1969, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος 69-70, ήρθες πριν από τον αγώνας στα αποδυτήρια, ενώ εσύ δεν αγωνιζόσουν λόγω τιμωρίας για να με ενθαρρύνεις λέγοντάς μου: «Πρόσεχε σήμερα γιατί μπορείς». Έμελλε αυτός ο αγώνας, με τα δύο γκολ που πέτυχα, να κρίνει τη συνέχεια της καριέρας στο ελληνικό ποδόσφαιρο και όχι μόνο.

Ήσουνα από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΣΑΠ και ο πρώτος πρόεδρος του 1976 1978. Συμμετείχες με την ομάδα του ΠΣΑΠ -για φιλανθρωπικούς σκοπούς μόνο- σε όλη την επικράτεια επί 20 χρόνια καθώς και στο εξωτερικό για τη σύσφιξη της Ελλάδας με τον απότομο ελληνισμό.

Στις 22 Ιανουαρίου έκανε εισαγωγή στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» και εγώ στο ΓΝΑ για διαφορετικούς λόγους. Την ίδια ώρα ακριβώς, ενώ το πρωί μιλήσαμε τηλεφωνικά για τελευταία φορά.

Καλέ μου φίλε, αδελφέ μου, είμαστε σχεδόν καθημερινά μαζί. Σήμερα δεν μπορώ να βρίσκω δίπλα σου όπως συνέβαινε στην κάθε δυσκολίας. Όμως δεν θα χαθούμε κάποια στιγμή θα ξανα ανταμώσουνε και θα είμαστε πάλι μαζί.

Και ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναπαίξουμε ποδόσφαιρο. Και ποιος ξέρει μπορεί να είσαι εσύ ο ψηλός και εγώ κοντός. Θέλω να μεριμνήσεις το γήπεδο να έχει χλοοτάπητα και να δημιουργήσουμε εκεί στον ουράνο ΠΣΑΠ με πρόεδρο πάλι εσένα.

Η Ελλάδα και ο ελληνισμός απανταχού της γης δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Καλό σου ταξίδι καλή αντάμωση καλό παράδεισο, κοντέ γίγαντα Μίμη Δομάζο. Καλό ταξίδι» ανέφερε.

«Με οδύνη και συγκίνηση έμαθα για την αβάσταχτη απώλεια. Είμαι συγκλονισμένος από το θάνατο του στενού μου φίλου σχεδόν έξι δεκαετιών, του μυθικού αθλητή και σπουδαίου ανθρώπου Μίμη Δομάζου ο όποιος είναι σύμβολο όχι μόνο του Παναθηναϊκού και του Ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά και μιας ολόκληρης εποχής.

Όλη η Ελλάδα σήμερα πενθεί.

Ήταν, είναι και θα είναι ο εκφραστής της αστείρευτης θέλησης , της σκληρής προσπάθειας και του διαρκούς αγώνα στο δρόμο για την κορυφή.

Έζησα μαζί του στιγμές αθλητικού μεγαλείου στα γήπεδα αλλά και τη σοφία του και την παιδική αθωότητά του στη συνέχεια, μέσα από την καθημερινή μας παρέα που οδήγησε πολλούς να πουν «μα είστε συνεχώς μαζί, όλα αυτά τα χρόνια;

Η σκέψη μου και όλη μου η αγάπη είναι αυτή τη στιγμή στη σύζυγό του Ηώ και στις κόρες του Πόπη, Ουρανία και Ευαγγελία.

Αντίο μοναδικέ μου φίλε»