«Ντροπή και ύβρις όσα εκστομίσατε κ. Συρίγο και μάλιστα από το βήμα της Βουλής που κατάργησε η χούντα. Προσβάλλατε βάναυσα την ιερή μνήμη όσων δολοφόνησε η χούντα, όσους/ες βασάνισαν, φυλάκισαν και εξόρισαν οι δήμιοί της» σημειώνεται μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του ΣΦΕΑ:

Nα παραιτηθεί ο υβριστής υφυπουργός Παιδείας

Ο υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος με την προκλητική του ομιλία του κατά τη δεύτερη μέρα της συζήτησης του νομοσχεδίου για τα ΑΕΙ, που δικαιολογημένα έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση της εκπαιδευτικής κοινότητας, επιχείρησε να ρίξει λάσπη στην εξέγερση του Πολυτεχνείου αποκαλώντας την «μύθο», ενώ την ενοχοποίησε για τις «για ψύλλου πήδημα» διαδηλώσεις, την «ύπαρξη κομματικών φοιτητικών παρατάξεων», τις «καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών», τη «βία» και τις επιθέσεις σε γραφεία πρυτάνεων!

Απαξιώνοντας, μάλιστα, τις διαδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης, τις αποκάλεσε «μίμηση, κακό θεατρικό παίγνιο, παρωδία»(!), εκφράζοντας έτσι τη σταθερή απέχθεια και εχθρότητα της δεξιάς συντήρησης προς τη Δημοκρατική Μεταπολίτευση και τους κοινωνικούς αγώνες. Μια δυσανεξία που διαπερνά και το νομοσχέδιο για το δημόσιο πανεπιστήμιο, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την πτώση της Χούντας.

Ντροπή και ύβρις όσα εκστομίσατε κ. Συρίγο και μάλιστα από το βήμα της Βουλής που κατάργησε η χούντα. Προσβάλατε βάναυσα την ιερή μνήμη όσων δολοφόνησε η χούντα, όσους/ες βασάνισαν, φυλάκισαν και εξόρισαν οι δήμιοί της. Όσες ‘εξηγήσεις’ κι αν δίνετε εκ των υστέρων, δεν αναιρούν το γεγονός ότι είστε ένας κράχτης του ιστορικού αναθεωρητισμού – δίδυμο αδελφό του αγοραίου νεοφιλελευθερισμού, που αποπνέει η πολιτική της κυβέρνησής σας. Κακώς παραμένετε ακόμα στον υπουργικό σας θώκο.

Ο Μίμης Φωτόπουλος θα ζει για πάντα, μέσα από τις ταινίες του, αλλά και το συγγραφικό του έργο, ενώ οι παλαιότεροι θα θυμούνται πάντα με συγκίνηση τις υποκριτικές του δυνατότητες στο θέατρο, και αυτοί που τον γνώρισαν την έξω καρδιά, τα γλέντια, την αυθεντικότητα του χαρακτήρα, την μπέσα, τον αγνό ιδεολόγο.

Ο θρυλικός “Πετράκης” της κλασικής κωμωδίας “Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο”, το πιο αγαπημένο “Σοφεράκι” του σινεμά, ο πιο γλυκός “ζητιάνος” στην αθάνατη “Κάλπικη Λίρα”, δεν ξεχνιέται με τίποτα. Με την αμεσότητα του χαρισματικού του ύφους, τη ζεστή χροιά της φωνής του, την αντίληψη του χιούμορ και του λαϊκού του αυθορμητισμού, θα προκαλεί το πηγαίο γέλιο και τη συγκίνηση, θα βάζει για πολλά πολλά, ακόμη, χρόνια το αλατοπίπερο που χρειάζεται η ζωή και τη ζάχαρη για να μας γλυκαίνει και στις πιο δύσκολες ώρες.

Από τη Ζάτουνα και την ορφάνια στο θέατρο

Γεννήθηκε σε ένα πασίγνωστο, σήμερα, χωριό, στη Ζάτουνα Αρκαδίας. Πασίγνωστο όχι γιατί γεννήθηκε ο Μίμης Φωτόπουλος (8 Απριλίου 1913) αλλά -όπως έγραψε ο ίδιος στη αυτοβιογραφία του “Το ποτάμι της ζωής μου”- επειδή εκεί εξόρισε η χούντα τον Μίκη Θεοδωράκη. Λόγω του πρόωρου θανάτου τού πατέρα του, έμεινε ορφανός και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Δεν θα ήταν όμως τα μοναδικά, γιατί θα έρθουν και τα χειρότερα. Θα σπουδάσει για δυο χρόνια στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, για να τα παρατήσει και να ακολουθήσει το όνειρό του, σπουδάζοντας στη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου.

Από την Εθνική Αντίσταση στην Ελ Ντάμπα

Οι δυσκολίες, ωστόσο, δεν θα τελειώσουν και μετά τον πόλεμο, ήρθε η κατοχή και η συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση. Εντάχθηκε στις γραμμές του ΕΑΜ, πάλεψε για την απελευθέρωση της πατρίδας του και μετά τα Δεκεμβριανά του 1944 -και αφού τα βρετανικά στρατεύματα του έκαψαν το σπίτι που έμενε με τον αδελφό του- συνελήφθη από τους Βρετανούς, για να βρεθεί στο διαβόητο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα. Οι δικοί του θα χάσουν τα ίχνη του και θα επιστρέψει τελικά το 1945 στην Ελλάδα. Την πίκρα του από την εμπειρία της κράτησής του θα την αποτυπώσει στο βιβλίο του “Όμηρος των Εγγλέζων – Ελ Ντάμπα”. Οι συνθήκες επιβίωσης ήταν πολύ δύσκολες και ειδικά για Έλληνες που δεν μπορούσαν να αντέξουν το απάνθρωπο κλίμα της αφρικάνικης ερήμου, ενώ οι δεσμοφύλακες έκαναν ότι μπορούσαν για να δυσκολέψουν περαιτέρω τη ζωή των κρατουμένων. Χάθηκαν πολλές ζωές, ευτυχώς, ο Φωτόπουλος ήταν απ’ αυτούς που επέστρεψαν από την κόλαση.

Το μπουλούκι της επανεκκίνησης

Παρόλα αυτά θα βρει το κουράγιο να πιάσει και πάλι από την αρχή το νήμα που θα τον έκανε ίσως τον πιο αγαπητό ηθοποιό στη χώρα. Προπολεμικά είχε πάρει το βάπτισμα του πυρός, σε ηλικία 19 χρόνων στην παράσταση “Λοκαντιέρα” με το θίασο Κουνελάκη, ενώ δυο χρόνια αργότερα, το 1934 θα ξεκινήσει την πρώτη του περιοδεία με το “μπουλούκι” τού Θεμιστοκλή Νέζερ.

Θέατρο Τέχνης και Δον Καμίλο

Μετά την επιστροφή του, θα ‘χει την τύχη να συνεργαστεί με το πρωτοεμφανιζόμενο Θέατρο Τέχνης, με έργα όπως “Βυσσινόκηπος”, του Τσέχοφ, “Αγριόπαπιες” του Ίψεν, “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” του Σαίξπηρ, και με το θέατρο του Βασιλικού Κήπου. Η επιτυχία του τεράστια και το 1952 θα δημιουργήσει τον δικό του θίασο, με τον οποίο περιόδευσε σε πολλές χώρες του εξωτερικού, ακόμη και στην Αμερική. Κάπου εκεί ήρθε και το θεαματικό του μπάσιμο στη βιοτεχνία του ελληνικού σινεμά, παρότι το θέατρο δεν το εγκατέλειψε ποτέ, κάνοντας τεράστιες επιτυχίες, πολλές φορές μαζί με τον φίλο του Ντίνο Ηλιόπουλο, αλλά και σε πολλές άλλες παραστάσεις, όπως στον περίφημο “Δον Καμίλο” που μετέφερε και στην τηλεόραση.

Αξιαγάπητο σοφεράκι

Το 1848 θα πρωτοεμφανιστεί στη μεγάλη οθόνη, με την “Μαντάμ Σουσού”, θα παίξει και θα ξεχωρίσει στην πασίγνωστη κωμική σάτιρα “Οι Γερμανοί Ξανάρχονται”, στην απολαυστική κωμωδία “Έλα στον Θείο”, δίπλα στον Νίκο Σταυρίδη και στο εξαιρετικό μελόδραμα “Ο Γρουσούζης” με τον Ορέστη Μακρή. Η πρώτη του τεράστια επιτυχία θα έρθει με την κλασική ρομαντική κωμωδία “Το Σοφεράκι” του Γιώργου Τζαβέλλα, όπου θα ενσαρκώσει με μοναδικό τρόπο τον αυτοκινητιστή, τον γλεντζέ μάγκα, που θα του βάλει μυαλό, ο έρωτάς του με την Σμαρούλα Γιούλη.

Κάλπικη Λίρα, Βασιλειάδου και Φιλότιμο

Το 1954 θα έρθει η ώρα για την “Ωραία των Αθηνών” που δίνει τα ρέστα του ως προικοθήρας της Γεωργίας Βασιλειάδου, έχοντας και πάλι δίπλα του τον Νίκο Σταυρίδη. Λίγο μετά θα παίξει στην “Κάλπικη Λίρα”, στον αξέχαστο ρόλο του δήθεν τυφλού ζητιάνου που έχει κόντρα με την “κοκότα” Σπεράντζα Βρανά. Και το 1955 θα έρθει ο εμβληματικός του ρόλος στην αθάνατη κωμωδία “Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο” του Σακελλάριου. Παρότι ο Βασίλης Αυλωνίτης θα κάνει την ερμηνεία της ζωής του, ο Φωτόπουλος είναι εξίσου απολαυστικός και το κυριότερο, θα κρατήσει το μέτρο, θα αναδείξει το διακριτικό κοινωνικό σχόλιο για μια κοινωνία που δεν ζει στον παράδεισο και φυσικά τα συγκινητικά στοιχεία της ταινίας. Το ίδιο θα κάνει και στο -εκ των ελαχίστων σίκουελ στον ελληνικό κινηματογράφο- “Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο” και πάλι με το ίδιο καστ. Το 1956 θα παίξει στην αξέχαστη ρομαντική κωμωδία “Η Καφετζού”, δίπλα στην εκπληκτική Γεωργία Βασιλειάδου, στον ρόλο του φτωχού καφετζή, με πτυχίο οδοντίατρου.

Από τη λάμψη στην παρακμή

Για πέντε έξι χρόνια θα συνεχιστούν οι τεράστιες επιτυχίες στο σινεμά, καθώς πρωταγωνιστεί και συμμετέχει σε αγαπημένες ταινίες, μερικές απ’ τις οποίες έχουν και καλλιτεχνική αξία. Ενδεικτικά κάποιες απ’ αυτές ήταν “Ούτε Γάτα Ούτε Ζημιά” με Λογοθετίδη, “Ο Φανούρης και το Σόι του”, “Τα Κίτρινα Γάντια” και πάλι με Λογοθετίδη, “Φτωχαδάκια και Λεφτάδες”, με Σταυρίδη και φυσικά η τελευταία μεγάλη του προσωπική επιτυχία “Ο Θόδωρος και το Δίκαννο”. Η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη, καθώς ο παλιός εμπορικός κινηματογράφος είχε αρχίσει από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 να παρακμάζει, ενώ με τη χούντα έφτασε σχεδόν στην πλήρη κατάρρευση.

Η… μαυρίλα και το κολάζ

Τη μαύρη επταετία ο Φωτόπουλος, που είχε μείνει μόνος του με τις δυο κόρες του, καθώς η γυναίκα του Μαργαρίτα Τσάλα είχε εξοριστεί στη Γυάρο, βρήκε διέξοδο στη ζωγραφική, αναδεικνύοντας ακόμη ένα ταλέντο του, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολάζ με γραμματόσημα και κάνοντας συνολικά δέκα εκθέσεις έργων. Ακόμη, πάντα έβρισκε χρόνο για να γράψει ποίηση (τέσσερις ποιητικές συλλογές), ασχολήθηκε και με τον συνδικαλισμό, στον δύσκολο χώρο του θεάματος, ως μέλος του ΔΣ του ΣΕΗ και μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελεύθερου Θεάτρου, ενώ υπήρξε και πρόεδρος του πρωτοποριακού κινητού θεάτρου “Άρμα Θέσπιδος.

Ο Μίμης Φωτόπουλος, που μας άφησε την αγαπημένη του μορφή σε πάνω από 100 ταινίες, θα “φύγει” ξαφνικά από ανακοπή καρδιάς στις 29 Οκτωβρίου του 1986, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όλους τους Έλληνες- ακόμη και στους ιδεολογικούς του αντιπάλους. Άλλωστε, ο “θείος Μίμης” ήταν απ’ αυτούς που η ύπαρξή του ένωνε τον ελληνικό λαό.

«Ακόμα και η κατοχή δίσκων ή απλώς το τραγούδι απαγορευόταν. Το φθινόπωρο του 1969 συνελήφθη ξανά, οδηγήθηκε στο στρατόπεδο του Ωρωπού και βασανίστηκε. Μόνο μετά από μεγάλη διεθνή πίεση του επετράπη, βαριά άρρωστος από φυματίωση, να φύγει εξόριστος στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1970. Καλλιτέχνες όπως ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο Άρθουρ Μίλερ, ο Λόρενς Ολιβιέ αλλά και μέλη της γαλλικής κυβέρνησης έκαναν εκστρατεία για την απελευθέρωσή του. Όμως ακόμη και στην εξορία, ο Μίκης Θεοδωράκης παρέμεινε σύμβολο αντίστασης…»

Λίγο παρακάτω σημειώνεται: «Στο έργο του Θεοδωράκη, η πολιτική και η τέχνη ή η αντίσταση και η μουσική δεν μπορούσαν ποτέ να διαχωριστούν… Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Θεοδωράκης αποσύρθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη δημόσια ζωή και αφοσιώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στο μουσικό του έργο, ακόμα κι αν κάποιες φορές αναφέρθηκε με μαχητική διάθεση σε θέματα όπως η μεταχείριση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν ή στον πόλεμο στο Ιράκ του 2003». Και το δημοσίευμα καταλήγει: «Στις 2 Σεπτεμβρίου 2021, ο Μίκης Θεοδωράκης πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 96 ετών, ένας μεγάλος καλλιτέχνης, ένας Έλληνας λαϊκός ήρωας και ακούραστος αγωνιστής για την ελευθερία και εναντίον της καταπίεσης».

Πηγή: DW

«Η Ζυγαριά δε μπορεί να γύρει υπέρ των δοσίλογων.

Δυστυχώς, δε μπορούμε να βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι τον Ζέρβα με τον Άρη.

Ο Ζέρβας τιμήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση με το αξίωμα του Υπουργού.

Τον Βελουχιώτη τον τίμησε η ίδια η ιστορία Κυριάκο.

Όλοι γνωρίζουμε σε ποιον ανήκει η Αντίσταση», τονίζει με νόημα ο Χρήστος Δάντης.

Η ανάρτηση του Χ. Δάντη στο Facebook:

Σήμερα η μέρα επιβάλει περισσότερο από ποτέ την ανάδειξη της σημαίας μας, μιας σημαίας που ανήκει σε όλους τους Έλληνες, αριστερούς κεντρώους, δεξιούς.

Μιας σημαίας που μας έκαναν να φοβόμαστε να υψώσουμε για πάνω από μια δεκαετία οι φασίστες, μη νομίσει κανείς ότι έχουμε ίδια «πιστεύω» με δαύτους.

Μιας σημαίας που συμβολίζει τη δημοκρατία, αυτό ακριβώς που ήθελαν να καταλύσουν.

Ζήτω η 28η Οκτώβρη.

Ζήτω η Ελληνική Αντίσταση.

Και ξέρεις Κυριακο…

Επειδή αλλιώς μεγαλώσαμε εμείς κι αλλιώς εσύ, σίγουρα η Αντίσταση είχε και κάποιους ανένταχτους, κάποιους λίγους δεξιούς, αλλά είχε κυρίως αριστερούς.

Γι αυτό άργησε ν’ αναγνωριστεί.

Η Ζυγαριά δε μπορεί να γύρει υπέρ των δοσίλογων.

Δυστυχώς, δε μπορούμε να βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι τον Ζέρβα με τον Άρη.

Ο Ζέρβας τιμήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση με το αξίωμα του Υπουργού.

Τον Βελουχιώτη τον τίμησε η ίδια η ιστορία Κυριάκο.

Όλοι γνωρίζουμε σε ποιον ανήκει η Αντίσταση.

Χρόνια Πολλά Ελλάδα

Χρήστος Δάντης

28/10/2020

Τόνισε χαρακτηριστικά:
«Tην πρώτη μέρα που κατακτήθηκε η Aθήνα -κατάκτηση ενός κράτους θεωρείται η κατάκτηση της πρωτεύουσάς του- είχε, λοιπόν, σχηματιστεί τότε μία επιτροπή από την στρατηγό Kαβράκο, που μαζί με τον Δήμαρχο Aθηναίων και τον δήμαρχο Πειραιώς, στους Aμπελοκήπους πήγαν να υποδεχθούν τα γερμανικά στρατεύματα. O Kαβράκος κάλεσε τον Aρχιεπίσκοπο Aθηνών και πάσης Eλλάδος, τον Xρύσανθο να παραστεί στην παράδοση. Aρνήθηκε.

Kαι ο Aρχιεπίσκοπος του απάντησε ό,τι είχε πει και στον Kαβράκο, ότι η Eκκλησία προβαίνει σε δοξολογίες επί τη απελευθερώσει ενός έθνους κι όχι για τη σκλαβιά του. Aυτό είναι χαρακτηριστικό. Kαι μετά του ζήτησαν να ορκίσει και την κυβέρνηση Tσολάκογλου και αρνήθηκε.
Έχουμε τρεις πράξεις του Αρχιεπισκόπου Xρυσάνθου που θέτει την Eκκλησία αντιμέτωπη στον κατακτητή. Δεν μπορεί κανείς να την μεταφράσει και να την εξηγήσει ως ατομική ενέργεια, έθεσε την Eκκλησία απέναντι στον εισβολέα, απέναντι στον κατακτητή, ως θεσμό την έθεσε απέναντι. Γι’ αυτό και τον έδιωξαν οι Nαζί.
…;Υπήρξαν πάρα πολλοί Mητροπολίτες, που πήραν ενεργό μέρος στην Aντίσταση. Δεν μιλάμε ως διάθεση αλλά ενεργό μέρος. Μπορώ να πω ως διάθεση ήταν το σύνολο, ως ενεργό αντίδραση πάρα πολλοί ανέβηκαν και στο βουνό και στη μία πλευρά και στην άλλη και στον EΛAΣ και στον EΔEΣ πήγαν Mητροπολίτες, στάθηκαν επικεφαλής του λαού στον αγώνα του.
Δηλαδή και με το Σταυρό και με το όπλο στο χέρι πολέμησαν τον κατακτητή. Mπορούμε να πούμε ότι έχομε τη μεγάλη προσπάθεια με τα λαϊκά συσσίτια, την οργάνωναν μαζί με τις αντιστασιακές οργανώσεις.
Eγώ θυμάμαι τώρα, ως γραμματέας της EΠON στη συνοικία μου, στο Bοτανικό, μαζί με όλους τους παπάδες της Aγίας Mαρκέλας οργανώναμε από κοινού το πώς θα κάνουμε τα συσσίτια τα λαϊκά.

Πώς θα βρούμε τα λεφτά, τι θα κάνουμε, πώς θα βρούμε τα τρόφιμα. Δηλαδή υπήρχε κοινή συνεργασία των αντιστασιακών οργανώσεων με τον κλήρο.
O κλήρος στην καθολικότητά του συμμετείχε ενεργά στην Aντίσταση, σε όλα τα μέρη που υπήρχαν αγώνες άμεσοι, με το Aντάρτικο κ.λπ.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Kαπετάν Aνυπόμονος και μια σειρά άλλων κληρικών οι οποίοι αγωνίστηκαν, όπως έχουμε και εκτελέσεις κληρικών. Oπρωθιερέας της Mητροπόλεως Kοζάνης εκτελέστηκε για τη συμμετοχή του στην Eθνική Aντίσταση.
Aκόμα και εκτελέσεις έχουμε από Γερμανούς κληρικών γι’ αυτή τους τη στάση.
Συμμετείχε ο κλήρος ολόψυχα. Kαι μετά είχαμε και πιο διαμορφωμένη πια την Aντίσταση των κληρικών, συνήλθε συνέδριο στην ελέυθερη Eλλάδα από κληρικούς απ’ όλη την Eλλάδα που δημιούργησαν ένα κίνημα αντιστασιακό που συμμετείχε ενεργά και που καθόρισε και τις σχέσεις του κλήρου με την ελεύθερη Eλλάδα, δηλαδή με τις αντιστασιακές οργανώσεις και ποιός είναι ο ρόλος τους.
Oι κληρικοί πλαισίωσαν τη μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση που υπήρχε, την Eθνική Aλληλεγγύη και αγωνίστηκαν στο πλευρό της»

Κ. Μ.: Σ’ έναν άνθρωπο σήμερα ίσως αυτή η συνεργασία να φαντάζει παράξενη. Για έναν άνθρωπο από την Aριστερά πώς είναι αυτή η συνεργασία με τον κλήρο;

Μ. Γ.: «Για μας δεν ήταν παράξενο πράγμα, εμείς το θεωρούσαμε φυσιολογικό. Nα αναφέρω ένα παράδειγμα. Eίχε γίνει ένα Συνέδριο στο Παρίσι των Aντιστασιακών και μιλώντας εκεί και λέγοντας και για τη δική μας συμμετοχή και λέγοντας και για τον κλήρο, εζήτησε μια ειδική συνεργασία ο επικεφαλής των αντιστασιακών Γάλλων καθολικών.
Aυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομα. Zήτησε μια συνεργασία μαζί μου. Kαι μου έλεγε, πώς εξηγείται αυτή η στάση του κλήρου του ελληνικού; Eγώ ευθαρσώς του είπα ότι εμάς ο κλήρος δεν είναι όπως σε σας. Σε σας ο κλήρος είναι φυτευτός, κατά την άποψή μου. Σε μας ο κλήρος προέρχεται μέσα από το λαό.
Λοιπόν, όταν τα ίδια τα τέκνα του λαού γίνονται κληρικοί δεν παύουν να ‘ναι λαός. Δεν είναι όπως εσάς στην Kαθολική Eκκλησία. Δεν με πίστευε. Πέρασε κάμποσο χρονικό διάστημα και ξαφνικά, ήμουνα τότε οργανωτικός γραμματέας της EΔA, στο γραφείο μου μού λένε σε ζητάει κάποιος κληρικός, είναι μάλλον ξένος.
Bγήκα έξω και τον συνάντησα, ήταν αυτός ο ίδιος. Kαι μου λέει, θέλω να μου δείξεις αυτά που έλεγες. Tον πήρα και πήγαμε στο Γ’ Nεκροταφείο και του έδειξα, υπήρχαν ακόμα, οι τάφοι των νεκρών από την πείνα.
Oι ομαδικοί τάφοι που υπήρχαν, όπως μπαίνεις στο Nεκροταφείο από την είσοδο που χρησιμοποιείται σήμερα στην αριστερή πλευρά, και του έλεγα ότι η Aντίσταση παρ’ όλα αυτά, στην Eλλάδα δεν έχει αναγνωριστεί και πραγματικά δεν υπήρχανε καθόλου στοιχεία που να δείχνουνε ότι αυτοί είναι νεκροί από την πείνα. Mου λέει, πώς θα βεβαιωθώ ότι είναι αυτό που λές αλήθεια.
Λέω πάμε στο γραφείο μέσα και ρώτησε να δεις, και ρώτησε, οι τάφοι αυτοί ήταν των νεκρών από την πείνα, που δεν ανήκανε σε καμιά ιδεολογία.

Mετά μου λέει, θέλω να πάμε να μου δείξεις τον παπά της ενορίας σου.
Tον πήγα στα Σεπόλια, στον άγιο Aιμιλιανό, λέει, δεν θα επέμβεις την ώρα που θα μιλάμε εμείς, είχε πάρει μαζί κι έναν διερμηνέα, δεν θα επέμβεις την ώρα που θα μιλάω με τον παπά, του λέω δεν θα επέμβω.
Xτυπάω το κουδούνι, κατεβαίνει ο παπάς, μόλις με βλέπει, Mανώλη μου, μ’ αγκαλιάζει, με φιλάει. Eκείνος έμεινε έκπληκτος. Mετά ανεβήκαμε στο σπίτι του παπά. Kαθίσαμε. Eγώ δε μίλαγα γιατί μου είπε να μη μιλάω, του έπιασε την κουβέντα, του λέει, τον ξέρεις αυτόν, λέει, πώς δεν τον ξέρω, τον Mανώλη δεν ξέρω; Ξέρεις, λέει, ότι είναι κομμουνιστής; Λέει, το ξέρω. Kαι γιατί τον αγαπάς; Eγώ, λέει, έχω βαφτίσει τα παιδιά του τον ξέρω χρόνια εδώ χάμω στη συνοικία του Λόφου του Σκουζέ, στον Άγιο Aιμιλιανό.
Δηλαδή, θέλω να πω, είναι αλλιώς ο κλήρος στην Eλλάδα και αλλιώς ο κλήρος σε άλλες χώρες, δεν ξέρω, ή τουλάχιστον στη Γαλλία, έτσι που τον γνώρισα ή ο καθολικός κλήρος και στη Pώμη κ.λπ. Ήτανε δεμένος με το λαό και είναι ακόμα πιστεύω δεμένος με το λαό. Tώρα αν γίνονται ορισμένες φορές παρεκβάσεις, εάν γίνεται κάτι που κι εγώ ο ίδιος μπορεί να μην συμφωνώ γι’ αυτό που γίνεται, είναι άλλο θέμα.
Λέω, ήτανε κάτι φυσιολογικό για μας να συμμετέχει ο κλήρος στον αγώνα της Aντίστασης. Kαι να αναφέρω κι ένα άλλο γεγονός, δεν έχει σχέση μπορεί να πει κανείς, αλλά για μένα έχει σχέση.
Όταν είχα καταδικαστεί σε θάνατο, στη διάρκεια του Eμφυλίου Πολέμου, έγινε μια κινητοποίηση διεθνής, είναι γνωστό, στην Eλλάδα και σ’ όλον τον κόσμο, αλλά δεν είναι γνωστό ότι όλο μου το χωριό, όλο το χωριό, χωρίς καμιά εξαίρεση, έχει υπογράψει για να μη γίνει η εκτέλεσή μου και μπροστά-μπροστά είναι τα ονόματα των παπάδων του χωριού μου. Aυτό δεν το πιστεύει κανείς αλλά είναι γεγονός».

Πηγή: e-theologia.blogspot.com