Όπως επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση, το πρόγραμμα είναι διάρκειας έως 18 μηνών και επιχορηγεί το 75% μισθού και εισφορών, με ανώτατο όριο τα 750 ευρώ μηνιαία και με ανώτατη επιχορήγηση τις 13.500 ευρώ ανά ΑμεΑ (το υπόλοιπο καλυπτόμενο από τον εκάστοτε δήμο).

Η υποβολή των αιτήσεων γίνεται αποκλειστικά στη διεύθυνση: https://www.gov.gr/ipiresies/e….

Για περισσότερες πληροφορίες: https://www.dypa.gov.gr/epidot….

Αιτία για τη διαμάχη των δύο πλευρών είναι οι στίχοι του τραγουδιού του τράπερ, οι οποίοι προτρέπουν σε βία. Παράλληλα, όπως αναφέρεται μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση, ο τραγουδιστής δεν διστάζει να κάνει ακραία ρητορική μίσους.

Ο παλαίμαχος μπασκετμπολίστας, Δημήτρης Παπανικολάου, μίλησε στο «Χαμογέλα και Πάλι!» με αφορμή το τραγούδι του Light στο οποίο χλευάζει τα άτομα με αναπηρία.

«Η συγγνώμη δεν πρέπει να έρχεται 24 ώρες μετά για να μειώσουμε το κόστος. Η συγγνώμη όταν την λέμε, την λέμε να νιώσουμε καλά εμείς και όχι για να νιώσουν καλά οι άλλοι. Δεν μιλάμε για λογοκρισία εδώ, αλλά για ρητορική μίσους. Υπάρχει κάποια προστασία πριν  βγει αυτό και καμφθεί αυτή η ζημία; Γιατί χιλιάδες πιτσιρίκια λένε στα σχολεία, «είσαι ΑμεΑ», είσαι αυτιστικός», «είσαι ανάπηρος». Αν βάλεις ανθρώπους με αναπηρία και κάνουν τέχνη, όλοι αυτοί που βγαίνουν τώρα θα κρυφτούν, δεν φτάνουν ούτε στο ελάχιστο σε ικανότητα αυτά τα άτομα και δεν έχουν καμία τύχη δίπλα τους. Αλλά σήμερα δεν θα προβάλλουμε τις ικανότητες. Θα το αποδείξω σε λίγους μήνες όταν θα βγουν στην τέχνη άνθρωποι με αναπηρία και φάρος θα είναι η κόρη μου, Άρια», είπε αρχικά.

«Όλα αυτά, έχουν επεξεργασίας από πίσω. Δεν είναι ένα λάθος της στιγμής, είχε πρόβες κτλ. Είναι ρητορική μίσους που πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Όλοι κάνουμε λάθη αλλά δεν φτάνουμε σε συνειδητά λάθη επαναλαμβανόμενα. Αυτό εδώ είναι επαναλαμβανόμενη τακτική», συμπλήρωσε ο Δημήτρης Παπανικολάου.

Ο πρωθυπουργός εξέφρασε τον θαυμασμό και την εκτίμησή του για τον νεαρό αθλητή, υπογραμμίζοντας το σθένος και την αποφασιστικότητά του:

«Έχει τον θαυμασμό μου για την τεράστια βούληση και το σθένος του», έγραψε χαρακτηριστικά, συνοδεύοντας την ανάρτηση με φωτογραφικό στιγμιότυπο από τη συνάντησή τους.

Όπως ανέφερε στην ανάρτηση του ο πρωθυπουργός, είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει μαζί του, αλλά και με τον προπονητή του, τον παλαίμαχο διεθνή μπασκετμπολίστα Νίκο Οικονόμου.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε η αγάπη για τον αθλητισμό και ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει τη ζωή κάθε ανθρώπου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ευχαρίστησε θερμά και τους δύο για τη συνάντηση.

Η ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη:

«Ο Παναγιώτης είναι ένας αθλητής με αναπηρία που αγωνίζεται στην ομάδα του Ερμή Σχηματαρίου. Ένας νεαρός καλαθοσφαιριστής που έχει τον θαυμασμό μου για την τεράστια βούληση και το σθένος του.

Είχα την ευκαιρία να συζητήσω μαζί του και με τον προπονητή του, τον παλαίμαχο διεθνή Νίκο Οικονόμου, για την αγάπη για τον αθλητισμό και την επίδραση που έχει στη ζωή κάθε ανθρώπου. Τους ευχαριστώ και τους δύο!».

Σύμφωνα με την καταγγελία, η εκπαιδευτικός αμφισβήτησε την ανάγκη της μαθήτριας να χρησιμοποιεί τον ανελκυστήρα του σχολείου, παρά το γεγονός ότι είχε λάβει σχετική άδεια, και της μίλησε με ειρωνικό και επιθετικό τρόπο, προκαλώντας της έντονη ψυχολογική αναστάτωση.

Η μητέρα δηλώνει αποφασισμένη να κινηθεί νομικά κατά της καθηγήτριας, ενώ τονίζει πως η κόρη της έχει δώσει μάχη για τη ζωή της και δεν μπορεί να γίνεται αποδέκτης ψυχολογικής βίας μέσα στο ίδιο της το σχολείο.

Όπως αναφέρεται στην καταγγελία, η καθηγήτρια την έδιωχνε επιδεικτικά από το ασανσέρ για να περάσει πρώτη, λέγοντάς της: «Κάνε στην άκρη να περάσω». Στη συνέχεια, με ειρωνικό ύφος της ζήτησε να δικαιολογήσει τη χρήση του ανελκυστήρα, λέγοντας: «Και καλά δεν μπορείς να περπατήσεις; Σε έχω δει εγώ έξω πώς περπατάς».

Η μαθήτρια απάντησε ότι έχει μόσχευμα και έχει κάνει χειρουργείο, ωστόσο, η καθηγήτρια, σύμφωνα με τη μητέρα της, συνέχισε να την αμφισβητεί και επέμενε με επιθετικό ύφος: «Αφού έχεις θέμα, πώς περπατάς; Πώς περπατάς;».

Η μικρή ταράχτηκε, ξέσπασε σε κλάματα και κάλυψε το πρόσωπό της, όμως η καθηγήτρια αντί να σταματήσει, φώναξε ειρωνικά: «Α, μπα; Κλάματα; Δικαιολογίες είναι αυτά».

Η μητέρα της μαθήτριας εκφράζει την οργή και την απογοήτευσή της για τη συμπεριφορά της εκπαιδευτικού, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για ένα παιδί που έχει δώσει μάχη για τη ζωή του και δεν μπορεί να γίνεται αποδέκτης ψυχολογικής βίας μέσα στο ίδιο του το σχολείο.

Όπως αναφέρει, η συγκεκριμένη καθηγήτρια είχε δείξει παρόμοια συμπεριφορά και απέναντι στη μεγαλύτερη κόρη της, πριν από δύο χρόνια, όταν την είχε προσβάλει και αποβάλει από την τάξη χωρίς σοβαρή αιτία.

«Ένα τόσο λεπτό ζήτημα που αφορά την υγεία ενός παιδιού – τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική – δεν είναι αποδεκτό. Η συμπεριφορά της συγκεκριμένης καθηγήτριας είναι ανάρμοστη, αντιπαιδαγωγική και ακατάλληλη και δεν έχει κανένα δικαίωμα να ασκεί ψυχολογική βία» υποστηρίζει η μητέρα, η οποία δηλώνει πως έχει ήδη επικοινωνήσει με τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και θα κινηθεί νομικά εναντίον της.

Τον πρώτο καιρό φαινόταν να πηγαίνει καλά. Επέστρεψε ακόμα και στη δουλειά, αλλά σύντομα άρχισε να υποφέρει από αναπνευστικά προβλήματα και εξάντληση, η οποία δεν υποχωρούσε ούτε μετά από πολλή ξεκούραση. Ένα πρωί, «κάθισα να δουλέψω και απλά κοιτούσα τη μαύρη οθόνη για μισή ώρα χωρίς να μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Θυμάμαι κάποιον να έρχεται και να μου λέει, είσαι καλά; Μήπως θέλεις να γυρίσεις σπίτι; Πήγα, και δεν επέστρεψα ξανά στο γραφείο».

Εκείνη την περίοδο είχε μόλις μετακομίσει μαζί με τον σύντροφό της, Tom, στο σπίτι του πατέρα της και της γυναίκας του, με την προοπτική να μείνουν εκεί για λίγο, μέχρι να βρουν ένα δικό τους σπίτι. Δυόμιση χρόνια αργότερα, είναι ακόμα εκεί.

Η Natacha θυμάται ότι στις χειρότερες στιγμές της δεν είχε δύναμη να κάνει απολύτως τίποτα, «να κουνηθώ, να μιλήσω, ούτε καν να γυρίσω το κεφάλι μου». Παρουσίασε δύσπνοια και ο Tom τη μετέφερε στο νοσοκομείο. Στην αίθουσα αναμονής, δεν μπορούσε καν να πει στον σύντροφό της ότι διψάει.

Στις χειρότερες στιγμές της δεν είχε δύναμη να κάνει απολύτως τίποτα, «να κουνηθώ, να μιλήσω, ούτε καν να γυρίσω το κεφάλι μου». Παρουσίασε δύσπνοια και ο Tom τη μετέφερε στο νοσοκομείο. Στην αίθουσα αναμονής, δεν μπορούσε καν να πει στον σύντροφό της ότι διψάει.

Της διαγνώστηκε long COVID, και της δόθηκαν οδηγίες για διαχείριση της κόπωσης και φυσικοθεραπείες για να ανεβάσει τα επίπεδα ενέργειάς της. «Αρχίσαμε με περπάτημα των 30 δευτερολέπτων, που με εξαντλούσε αδιανόητα».

Δεν μπορούσε όχι μόνο να εργαστεί, αλλά ούτε καν να σκεφτεί. Η μοναδική δραστηριότητα αυτής της γυναίκας, που στο παρελθόν γέμιζε τη ζωή της με καταδύσεις, ορειβασία και δημιουργία τραγουδιών, ήταν πλέον να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στο κρεβάτι, τον καναπέ και το μπάνιο. «Κάποιες φορές κατέρρεα ακόμα και με αυτές τις μικρές διαδρομές και έπρεπε κάποιος να με σηκώσει από το πάτωμα».

Γιατί όμως κάποιοι παθαίνουν long COVID ενώ άλλοι ξεπερνούν εντελώς τον κορονοϊό με ένα συνάχι; «Επίσημα δεν ξέρουμε ακόμα την απάντηση, δεν έχουν γίνει οι σχετικές έρευνες» απαντά η Dr. Binita Kane στην Guardian. Μπορεί όμως να εντοπίσει κάποια μοτίβα: «Κάποιοι που παρακολουθώ έχουν ιστορικό αλλεργιών, όπως ήπιο άσθμα, έκζεμα, αλλεργική ρινίτιδα ή δυσανεξία στη λακτόζη ως παιδιά ή ευερέθιστο έντερο. Ένα άλλο κοινό εύρημα είναι παλαιότερη ιογενής λοίμωξη με παρατεταμένη περίοδο ανάρρωσης. Άλλα μοτίβα είναι κάποιος τραυματισμός στο κεφάλι, στη διάρκεια της χρονιάς πριν από τον COVID, έντονο στρες ή κάποιο ψυχικό τραύμα. Πρέπει να διερευνήσουμε αν αυτοί αποτελούν παράγοντες κινδύνους και γιατί».

«Κάποιοι που παρακολουθώ έχουν ιστορικό αλλεργιών, όπως ήπιο άσθμα, έκζεμα, αλλεργική ρινίτιδα ή δυσανεξία στη λακτόζη ως παιδιά ή ευερέθιστο έντερο. Ένα άλλο κοινό εύρημα είναι παλαιότερη ιογενής λοίμωξη με παρατεταμένη περίοδο ανάρρωσης».

Για μια περίοδο, όλα ήταν δύσκολα για τη Natacha, ακόμα και να φάει, να γελάσει, να κοιμηθεί, να κλάψει. «Δεν μπορούσα να κλάψω για μήνες, γιατί δεν είχα την ενέργεια. Φαντάσου να είσαι τόσο αναστατωμένος με κάτι που να ξεσπάς σε λυγμούς και αμέσως να νιώθεις τόσο κουρασμένος, ώστε να μην μπορείς ούτε να κουνήσεις τα χέρια σου».

Ο σύντροφός της ανέλαβε, αναπόφευκτα, ρόλο φροντιστή, για μια γυναίκα που μέχρι πρότινος ήταν απόλυτα ανεξάρτητη. Έμαθε να καταλαβαίνει τις ανάγκες της ακόμα και όταν εκείνη δεν μπορούσε να μιλήσει, σαν να ήταν ένα μικρό παιδί.

Σήμερα πλέον μπορεί να μιλήσει και να κλάψει. Μπορεί ακόμα και να βγει έξω: Τις ημέρες του ρεπορτάζ, πήγε με τον Tom στον ζωολογικό κήπο, όπου κυκλοφόρησε με αναπηρικό αμαξίδιο. Κατάφερε ακόμα και να παντρευτεί με τον αγαπημένο της: ουσιαστικά κλέφτηκαν και παντρεύτηκαν σε ένα ξενοδοχείο, με τέσσερις φίλους ως μάρτυρες. Επίσης έχει ξεκινήσει καινούρια δουλειά, αλλά με τηλεργασία. Οι νέοι εργοδότες της δείχνουν κατανόηση όποτε αδειάζουν οι μπαταρίες της.

Η κατάστασή της βελτιώνεται, κυριολεκτικά, με μικροσκοπικά βήματα – έχει αρχίσει να περπατάει ξανά, τουλάχιστον μέχρι την άκρη του κήπου της. Εκτός σπιτιού, ωστόσο, δεν πηγαίνει πουθενά χωρίς το αμαξίδιο.

Τη μεγαλύτερη πρόοδο, όμως, που έχει κάνει την αποδίδει στις δικές τους προσπάθειες και όχι στο σύστημα υγείας της Βρετανίας, που όπως πιστεύει η Dr. Kane, δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις ανάγκες των 2 εκ. ανθρώπων με χρόνια προβλήματα υγείας. Η Natacha, ειδικότερα, θεωρεί ότι άνθρωποι με long COVID όπως αυτή ξεχάστηκαν και εγκαταλείφθηκαν από το κράτος.

Γεωργία Κριεμπάρδη

Στο libre μιλά η Χρυσέλλα Λαγαρία, συνιδρύτρια της Black-Light  Κοιν.Σ.Επ., μιας κοινωνικής συνεταιριστικής επιχείρησης που ιδρύθηκε από τυφλά άτομα. Η ίδια έχει εκ γενετής τύφλωση και τη γνώρισα μέσα από το ντοκιμαντέρ «SAFEable: Προσβασιμότητα και Συμπερίληψη στην Ενημέρωση και Προστασία από την Έμφυλη Βία». Εξηγεί πώς εκφράζεται το σύμπλεγμα έμφυλη βία και μισαναπηρισμός, και γιατί οι ανάπηρες γυναίκες είναι έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο κακοποίησης.

• Υπάρχει επαρκές δίκτυο προστασίας για τις γυναίκες στην Ελλάδα; Είναι προσβάσιμες οι δομές; Στο κομμάτι της πρόληψης και της ενημέρωσης, υπάρχει μέριμνα για τις ανάπηρες γυναίκες;

Σύμφωνα με τα λίγα επίσημα στοιχεία που διαθέτουμε για τη σχέση μεταξύ έμφυλης βίας και αναπηρίας (βλ. ενδεικτικά Mays 2006, Nixon 2009, Curry κ.ά. 2011, Νταλάκα 2022), οι ανάπηρες γυναίκες αντιμετωπίζουν περισσότερες πιθανότητες στη διάρκεια της ζωή τους να βιώσουν κάποιο περιστατικό βίας ή να ζήσουν σε μία κακοποιητική σχέση, όπου ενδέχεται να παραμείνουν και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο γι’ αυτό παίζει και το ότι ο κακοποιητής συχνά είναι ο σύντροφος/σύζυγος που αναλαμβάνει καθημερινά χρέη προσωπικής φροντίδας και βοήθειας (αυτά του φροντιστή/προσωπικού βοηθού/συνοδού/ διερμηνέα νοηματικής).

Να σημειωθεί επίσης πως η ταξική διάσταση στην αναπηρία ορθώς εισάγεται στο σύμπλεγμα πατριαρχίας και μισαναπηρισμού.

• Ένας άνδρας σύντροφος/σύζυγος (πρώην/νυν) στην πλειοψηφία είναι ο δράστης, ακολουθούμενος σε συχνότητα, από κάποιο μέλος της οικογένειας (γονείς, αδέλφια, συγγενικά πρόσωπα) (Darzins, 2014). Το 90% των κακοποιητών είναι άνδρες που οι ανάπηρες γυναίκες ήδη γνωρίζουν και συχνά έχουν μαζί τους σχέσεις οικειότητας και εμπιστοσύνης  (Mays2009).

Τα είδη έμφυλης βίας που βιώνουν οι ανάπηρες φυσικά δε διαφέρουν από αυτά που βιώνουν οι γυναίκες χωρίς αναπηρία. Συχνά όμως η έμφυλη βία λαμβάνει και μισαναπηρικές προεκτάσεις και μορφές: από τη συναισθηματική υποβάθμιση που συνδέεται με την αναπηρία ή την εσκεμμένη παραμέληση, μέχρι την άρνηση πρόσβασης σε βοηθήματα προσβασιμότητας και επικοινωνίας, τη στέρηση φαρμακευτικής αγωγής ή τη στέρηση επιδομάτων και άλλων οικονομικών βοηθημάτων που μπορεί να λαμβάνει μία ανάπηρη γυναίκα (Διοτίμα).

Πρόληψη κι αντιμετώπιση – Θεσμικά κενά (στοιχεία από Διοτίμα)

1. έλλειψη προσβάσιμης ενημέρωσης για την έμφυλη βία και τα σχετικά κατοχυρωμένα δικαιώματα,
2. απουσία εκπαίδευσης σε θέματα αναπηρίας του προσωπικού των δομών για κακοποιημένες γυναίκες και σε θέματα έμφυλης βίας του προσωπικού των δομών για ανάπηρα άτομα,
3. μη-προσβάσιμες δομές για κακοποιημένες γυναίκες,
4. δυσκολία εύρεσης εργασίας και, άρα, δυσκολία μίας ανάπηρης γυναίκας να αυτονομηθεί οικονομικά και να εγκαταλείψει το κακοποιητικό περιβάλλον.

Η ανάρτηση της Σοφίας Ρομπόλη (διερμηνέας Ελληνικής νοηματικής γλώσσας)

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sofia Rompoli (@sofiarompoli)

Στο libre μιλά η Χρυσέλλα Λαγαρία, συνιδρύτρια της Black-Light  Κοιν.Σ.Επ., μιας κοινωνικής συνεταιριστικής επιχείρησης που ιδρύθηκε το 2017 από τυφλά άτομα με εμπειρία στη δημιουργία διαδραστικών δρώμενων και στην εξυπηρέτηση πελατών.

Τη Χρυσέλλα τη βρήκα μέσα από το ντοκιμαντέρ ‘’SAFEable’’. Στο βιογραφικό της θα διαβάσουμε: Η Χρυσέλλα Λαγαρία γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα και λόγω μιας σπάνιας, γονιδιακής πάθησης που προσβάλει τον αμφιβληστροειδή χιτώνα έχει εκ γενετής τύφλωση. Φοίτησε στο ειδικό Δημοτικό Σχολείο Τυφλών και στη συνέχεια στο Αρσάκειο Γυμνάσιο και Λύκειο Ψυχικού. Κατόπιν σπούδασε ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εργάστηκε σε διάφορες δομές και κέντρα ψυχικής υγείας. Έχει παρακολουθήσει εκπαίδευση στη γνωσιακή- συμπεριφοριστική και στην ομαδική ψυχοθεραπεία, καθώς και σεμινάρια ορθοφωνίας, ηχοληψίας και ραδιοφωνικής παραγωγής. Από το 2013 έως το 2017 εργάστηκε ως ξεναγός, υπεύθυνη social media και εκπαιδεύτρια ξεναγών στο διαδραστικό δρώμενο Dialogue in the Dark στο θέατρο Badminton. Από το 2017 ίδρυσε με ομάδα εργαζομένων του Dialogue in the Dark την Κοιν.Σ.Επ Black Light της οποίας είναι αντιπρόεδρος. Έχει προσφέρει εθελοντική εργασία στο Μουσείο Αφής του Φάρου Τυφλών Ελλάδας ως υπεύθυνη προώθησης έργου και από το 2017 είναι project manager και γραμματέας ΔΣ στον εθελοντικό οργανισμό Διαβάζω για τους Άλλους.

«Οι ανάπηρες γυναίκες αντίθετα με ότι ο περισσότερος κόσμος θέλει να πιστεύει -και λέω θέλει γιατί πια η ενημέρωση υπάρχει και έχει ανοίξει πάρα πολύ τη συζήτηση γύρω από την αναπηρία οπότε υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που απλώς θέλει να πιστεύει- ότι οι αναπηρες γυναίκες εξαιτίας της αναπηρίας τους ή της βλάβης τους δε θα δημιουργήσουν συντροφικές σχέσεις ερωτικές σχέσεις, σχέση της μιας βραδιάς, δε θα κάνουν παιδιά, δε θα ζήσουν συντροφικά, δε θα είναι λεσβίες, δε θα έχουν δηλαδή πιθανότητα να ταιριάξουν στα διάφορα κουτάκια της κοινωνικής μας ζωής, αυτό δε συμβαίνει. Και όπως και στις υπόλοιπες γυναίκες υπάρχει πάντα ο κίνδυνος του βιώματος της έμφυλης βίας. Γιατί όμως λέμε ότι ισχύει περισσότερο σε μία ανάπηρη γυναίκα αυτό; Ακριβώς επειδή ο κόσμος  πριν σε γνωρίσει ως ανάπηρη γυναίκα δεν ξέρει για την αναπηρία σου πράγματα, σε νιώθει πιο ευάλωτη, νιώθει ότι είσαι σε μία θέση που εξ ορισμού μπορείς να δεχτείς τη βία περισσότερο. Και αντίστοιχα ο ανάπηρος πληθυσμός, κυρίως ο ανάπηρος ανδρικός πληθυσμός, θεωρεί ότι έχει κάνει μία χάρη στο να βρεθεί μαζί σου σε μια σχέση, ενώ θα μπορούσε και θα του άξιζε μία γυναίκα που δεν είναι ανάπηρη, όπως λέει. Άρα θα βάλει μία ανάπηρη γυναίκα στη διαδικασία της ευαλωτότητας αυτής, άρα εκείνη θα τη βιώσει ακριβώς θεωρώντας ότι εκείνος της παραχωρεί κάποιου είδους προνόμιο με τον να είναι μαζί της από το να είναι με μία άλλη γυναίκα» αναφέρει αρχικά, επισημαίνοντας πως «πρέπει να κατανοήσουμε ότι βλάβη από βλάβη διαφέρει, η αναπηρία δεν είναι πάντα οράτη. Επομένως υπάρχουν περιπτώσεις που μία ανάπηρη γυναίκα μπορεί να βιώνει έμφυλη βία εξαιτίας ζητημάτων που μπορεί να προκύπτουν και να αφορούν στην αναπηρία της. Ας πούμε παράδειγμα, μία γυναίκα με πολλαπλή σκλήρυνση μπορεί κάποια στιγμή να βιώσει μία ξαφνική κόπωση, ζαλάδα, αστάθεια ή να έχει θέμα με την όραση -αυτά στη βάση μιας συντροφικής σχέσης όπου ένας άντρας έχει την τάση να ασκεί βία, λεκτική σωματική ψυχολογική, αγνοώντας την πραγματικότητά της, θα πει ”σιγά, τι έχεις, απλά τεμπέλιασες και δεν έκανες τις δουλειές του σπιτιού γιατί είσαι άχρηστη” κλπ κλπ κλπ».

«Υπάρχει και στον δικό μου περίγυρο και ενδοσυντροφική, ενδοοικογενειακή βία… Να πω ότι στον χώρο της αναπηρίας, υπάρχει μία συνθήκη που θα έπρεπε να ‘ναι ευκαιρία αλλά για κάποιον περίεργο λόγο δεν είναι. Είναι πάρα πολύ εύκολο λόγω της μικρότερης κοινότητας την οποία απαρτίζουν κάποιες διαφορετικές βλάβες, για παράδειγμα τα τυφλά άτομα μπορεί να γνωρίζονται αρκετά μεταξύ τους, ακόμα και αν δεν κάνουν παρέα, έχουν πάρα πολλές σχέσεις και γνωριμίες με πολλούς, κάποια γεγονότα να μαθαίνονται» συμπληρώνει η Χρυσέλλα, θέλοντας να καταδείξει την υποκρισία που κρύβει ακόμα και στις μικρότερες κοινότητες (ένα μικρό χωριό, όπως λέμε) πολλές φορές το ”ενδιαφέρον” που μεταφράζεται σε κουτσομπολιό κι όχι σε ουσιαστική φροντίδα και ασπίδα ώστε να προστατευτεί μία γυναίκα.

«Απαντώντας στο τι υπάρχει τελικά υποστηρικτικά, προστατευτικά ξέρουμε πολύ καλά ότι οι δομές προστασίας που αυτή τη στιγμή υπάρχουν δεν καλύπτουν το κομμάτι της προσβασιμότητας. Πρέπει  να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν μπορούμε να πούμε απλώς σε μία τυφλή γυναίκα, για παράδειγμα, ή σε μία παραπληγική, τετραπληγική κωφή γυναίκα, ”φύγε από τη μικρή επαρχιακή πόλη στην οποία ζεις και πήγαινε σε μία άγνωστη” ή ”άλλαξε δουλειά”. Πώς θα πούμε σε μία τυφλή γυναίκα να αλλάξει δουλειά όταν οι περισσότερες τυφλές γυναίκες που δουλεύουν, δουλεύουν στο δημόσιο. Το να αλλάξουν δουλειά δεν είναι μία απλή ιστορία» εξηγεί η Χρυσέλλα. «Όταν όταν καταστρώνονται αυτά τα… φοβερά πλάνα διαφυγής, που τελικά δεν ξέρω πόσο αποτελεσματικά είναι, φαίνεται σα να μην συμπεριλαμβανόμαστε οι ανάπηρες γυναίκες». Σημειώνει, βέβαια, πως «το κέντρο Διοτίμα έχει ένα πλάνο και μία κατάρτιση στο κομμάτι της εκπαίδευσης για τις αισθητηριακές αναπηρίες».

«Δεν υπάρχει δίκτυο προστασίας, δεν είναι προσβάσιμες οι δομές και πρέπει να μιλήσουμε και για την πρόληψη» συνεχίζει. «Πρέπει να πούμε ότι οι κωφές και οι τυφλές γυναίκες αποκλείονται από την ενημέρωση. Οι τυφλές έχουν κενό πρόσβασης στην οπτική πληροφορία, για παράδειγμα σε καμπάνιες που υπάρχουν στους δρόμους, στην υπενθύμιση του αριθμού που καλούμε για έκτακτη ανάγκη, σε σκιτσάκια, αφίσες, σε όλο αυτό το υλικό το οποίο το χρειαζόμαστε για να μας απεικονίσει και να μας κάνει πιο καλά κατανοητό το τι συμβαίνει, πώς, πότε βιώνουμε βία. Υπάρχει επίσης εμπόδιο στην πρόσβαση στη βιβλιογραφία και τα πολύ σύγχρονα βιβλία που αφορούν το συγκεκριμένο θέμα. Οι περισσότερες γυναίκες διαβάζουν μέσα από τα ηχογραφημένα βιβλία και από ηλεκτρονικά βιβλία. Σε ό,τι αφορά στα πρώτα, υπάρχει θέμα ως προς το τι θα ηχογραφηθεί από τους φορείς που ηχογραφούν, τους οργανισμούς που ηχογραφούν… Σε πάρα πολλά τέτοια βιβλία δεν περιλαμβάνονται πάντα αναγνώσματα που αφορούν στον φεμινισμό και την γυναικεία αφύπνιση, γιατί δεν ενδιαφέρουν αυτά τα βιβλία το σύνολο των αναγνωστών που είναι άντρες… Οι τυφλές γυναίκες αποκλείονται με πολλούς τρόπους από την πληροφορία. Για παράδειγμα πρέπει να μπουν στα λίγα φεμινιστικά site που υπάρχουν αν θέλουν ενημερώνονται (άρα να είναι φεμινίστριες, ενημερωμένες) και εδώ είναι η διαφορά με τις καμπάνιες δρόμου που μπορεί να τις δουν όλες.

Και στις κωφές γυναίκες λείπει το κείμενο. Με αφορμή το ντοκιμαντέρ, ανακάλυψα ότι υπάρχουν κωφές γυναίκες που δεν ξέρουν τι σημαίνει έμφυλη βία… Δεν το γνωρίζουν γιατί και η νοηματική γλώσσα κάπως φαντάζομαι ότι διαχειρίζεται από άντρες και τελικά όταν η πρόσβασή σου είναι σε μεμονωμένα δελτία ειδήσεων και σε πολύ λίγη πληροφορία, πόσο φεμινισμό να χωρέσει η πληροφορία αυτή;

Ξεκάθαρα μας λείπει η πρόσβαση στην πληροφορία. Όταν υπάρχει πρόσβαση στην πληροφορία, μας λείπει η γνώση. Όταν μας λείπει η γνώση, μας λείπει η ικανότητα να δράσουμε, να δράσουμε είτε με ένα τρόπο που να βοηθήσουμε τον εαυτό μας επειδή το χρειαζόμαστε ή να βοηθήσουμε άλλες γυναίκες , να φτιάξουμε αυτή την ασπίδα που χρειαζόμαστε για να βοηθάμε η μία την άλλη, για να ενημερώνουμε για να συμβουλεύουμε… γιατί φυσικά κεντρικά, από την κεντρική εξουσία, δεν υπάρχουμε ως πρόβλεψη. Όπως επίσης και από τα περισσότερα φεμινιστικά κινήματα, που δε μας συμπεριλαμβάνουν, σχεδιάζονται συναντήσεις, συνελεύσεις, στρατηγικές και εμείς πουθενά».

«Δε γίνεται να πούμε στις ανάπηρες γυναίκες ”πάρτε την τύχη στα χέρια σας, μάθετε εσείς πώς να προφυλάσσεστε από τους κακοποιητικούς συντρόφους”. Στην αναπηρία ισχύει ό,τι ισχύει και στις υπόλοιπες γυναίκες. Οι περισσότεροι κακοποιητές είναι μέσα στα σπίτια μας, είναι μέσα στο χώρο στον οποίο υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είμαστε ασφαλείς. Και να πούμε ότι και οι ανάπηροι άνδρες δεν εξαιρούνται της πιθανότητας να ασκήσουν βία» θα πει λίγο πριν το κλείσιμο, για να καταλήξει τονίζοντας πως «οι ανάπηροι άνθρωποι δε θέλουν απλώς να ζουν στον κύκλο τους, στη φούσκα τους… Πρέπει να τους δίνουμε τη δυνατότητα να εκφράζονται και να μιλάνε για αυτά που θέλουν και να μπορούν να ανοιχτούν, να ζητήσουν βοήθεια και να την λάβουν, γιατί τουλάχιστον τα περισσότερα ανάπηρα άτομα αναγκαστικά είμαστε εκπαιδευμένα στο πώς να δείξουμε τι χρειαζόμαστε. Άρα αυτό που χρειάζεται τουλάχιστον είναι κάποιος να μας δώσει τη δυνατότητα να πούμε αυτό που χρειαζόμαστε».

Παρόλο που οι Αρχές λειτούργησαν τάχιστα και μέσα σε μία εβδομάδα που «δούλευαν» την υπόθεση κινήθηκαν στο πλαίσιο του αυτοφώρου και συνέλαβαν τον 42χρονο, απελευθερώνοντας την 21χρονη και τον 24χρονο ΑμεΑ, και ενώ ακόμη συνεχίζουν τις έρευνες, καμία δομή δεν έχει δεχτεί τα θύματα για φιλοξενία.

Σύμφωνα με πηγές της Κατεχάκη από την ΕΛ.ΑΣ. τις τελευταίες ημέρες στην προσπάθειά τους να βρουν δομή για αυτούς τους ανθρώπους έχουν ακούσει απίστευτες ατάκες, όπως: «Δεν είναι αλλοδαποί και δεν τους δεχόμαστε», «δεν έχουν κάνει εξετάσεις αίματος», «πρέπει να χαρακτηριστούν ως ΑμεΑ», «δεν έχουν χαρτιά», «πρέπει να έχουν ασφαλιστική ή φορολογική ικανότητα», κ.ά.

«Το αποτέλεσμα είναι αυτή τη στιγμή να βρίσκονται σε ακατάλληλο χώρο, όπου κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα πέσουν ξανά θύματα διαδικτυακής εκμετάλλευσης. Τα παιδιά αυτά αισθάνονταν σημαντικά και δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν την κακοποίησή τους. Τους έδινε ένα μικρό χαρτζιλίκι και κάτι να φάνε, ενώ τα εκμεταλλευόταν και τα είχε σε βορά αχόρταγων χρηστών που πλήρωναν για να βλέπουν τον βασανισμό τους», τονίζουν οι ίδιες πηγές.

Και συμπληρώνουν: «Όταν μιλάμε για θύματα ρατσιστικής βίας αναφερόμαστε σε ανθρώπους που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, δηλαδή άτομα που στερούνται ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε αγαθά και κυρίως μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι θύματα βίας. Όταν, δε, μιλάμε για άτομα με αναπηρία, τότε έχουμε να κάνουμε με πολλαπλές ευαλωτότητες και διακρίσεις».

Ο επικεφαλής του Τμήματος Αντιμετώπισης Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, Μιχάλη Λώλη επισημαίνει τα εξής:

«Υπάρχει ένα ζήτημα ως προς την υποκαταγραφή των ρατσιστικών εγκλημάτων, καθώς τα θύματα δεν εμπιστεύονται τις Αρχές, γιατί φοβούνται ότι δεν θα βρουν ανταπόκριση και δεν θα έχουν επαρκή προστασία από τους δράστες. Συνεπώς, δουλειά της Αστυνομίας είναι να δέχεται τις καταγγελίες σε ένα ασφαλές περιβάλλον, να εντοπίζει τους δράστες και να τους οδηγεί στη Δικαιοσύνη.

Αλλά εδώ ανακύπτει ένα σημαντικό ζήτημα για την προστασία θυμάτων ρατσιστικής βίας. Δεν υπάρχουν δομές φιλοξενίας και επαρκές πλαίσιο προστασίας τους από την περαιτέρω θυματοποίηση.

Χρειάζεται συνεργασία της Αστυνομίας με φορείς που θα αναλαμβάνουν την ψυχοκοινωνικοοικονομική υποστήριξη των θυμάτων, όπως γίνεται στα πρότυπα συνεργασίας της Υποδιεύθυνσης Ανηλίκων με το Χαμόγελο του Παιδιού και άλλες δομές ή όπως συμβαίνει με τις Υπηρεσίες αντιμετώπισης ενδοοικογενειακής βίας με δομές φιλοξενίας επιζώντων γυναικών».

Συγκεκριμένα, 78χρονος άνδρας με αναπηρικό αμαξίδιο φέρεται να εγκλωβίστηκε μεταξύ θαλάμου και φρεατίου ενός ανελκυστήρα σε πολυκατοικία επί της οδού Μαρασλή, στη Χαριλάου.

Όπως αναφέρει το voria.gr, ο 78χρονος φέρεται να υπέστη ασφυξία, όταν τμήμα του αμαξιδίου του σκάλωσε στο ασανσέρ, και στη συνέχεια τραυματίστηκε.

Για το συμβάν ενημερώθηκε η Πυροσβεστική Υπηρεσία λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι και στο σημείο έσπευσαν αμέσως οκτώ πυροσβέστες με τρία οχήματα, οι οποίοι απεγκλώβισαν τον άνδρα χωρίς τις αισθήσεις του. Ο άτυχος ηλικιωμένος κατέληξε και πλήρωμα του ΕΚΑΒ μετέφερε τη σορό του στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, τα υπουργεία Εργασίας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης προωθούν μια σημαντική ψηφιακή μεταρρύθμιση για τα άτομα με αναπηρία, με στόχο να βελτιωθεί η καθημερινότητά τους και να μειωθεί δραστικά η ταλαιπωρία που υφίστανται.

Οι ασφαλισμένοι θα χρειάζεται να επισκεφθούν μια μόνο φορά τα ΚΕΠΑ την ημέρα της εξέτασής τους και όχι σε προηγούμενα στάδια της διαδικασίας  (π.χ. για να υποβάλουν αυτοπροσώπως αίτηση για την πιστοποίηση αναπηρίας, όπως γινόταν, μέχρι τώρα), κάτι που «μεταφράζεται» σε κατάργηση χιλιάδων επισκέψεων στα ΚΕΠΑ. Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, όλες δηλαδή οι διαδικασίες, πλην της ιατρικής εξέτασης του αιτούντος από την υγειονομική επιτροπή, θα γίνονται ψηφιακά, κάτι που συνιστά άλμα στην εξυπηρέτηση των ατόμων με αναπηρία.

Όπως επισημαίνεται στην ανακοίνωση, οι βασικότερες ρυθμίσεις της τροπολογίας είναι οι εξής:

1. Δημιουργείται Εθνική Πύλη Αναπηρίας, δηλαδή ενιαία ψηφιακή πλατφόρμα που λειτουργεί ως υπηρεσία μιας στάσης και συγκεντρώνει τις βασικές λειτουργίες που ενδιαφέρουν τα άτομα με αναπηρία:

1. πιστοποίηση από ΚΕΠΑ,
2. μητρώο και κάρτα αναπηρίας,
3. μητρώο παροχών.

Μέσω της Εθνικής Πύλης, τα άτομα με αναπηρία:

• έχουν πρόσβαση στα προσωπικά τους δεδομένα που τηρούνται στο Ψηφιακό Μητρώο ΑμεΑ,
• υποβάλλουν αίτημα για αξιολόγηση και πιστοποίηση αναπηρίας,
• υποβάλλουν αίτημα για χορήγηση Κάρτας Αναπηρίας,
• εξυπηρετούνται για συνταξιοδοτικές, επιδοματικές, κοινωνικές και οικονομικές παροχές ή κοινωνικές υπηρεσίες, που προβλέπονται από τη νομοθεσία για τα άτομα με αναπηρία,
• πληροφορούνται για τις διαθέσιμες παροχές και τα κριτήρια επιλεξιμότητας για τις παροχές αυτές.

2. Αναμορφώνεται πλήρως η διαδικασία πιστοποίησης της αναπηρίας από τα ΚΕΠΑ, που εφεξής θα γίνεται ψηφιακά με μια αίτηση και θα καταλήγει στην έκδοση μιας ενιαίας ιατρικής γνωμάτευσης/πιστοποίησης.

Συγκεκριμένα, το νέο ψηφιακό σύστημα λειτουργίας του ΚΕΠΑ:

• παρέχει τη δυνατότητα στον πολίτη να υποβάλει ηλεκτρονικά αίτηση για αξιολόγησή του από τα ΚΕΠΑ μόνο με τα απαραίτητα για την πιστοποίηση της αναπηρίας του στοιχεία,
• επιτρέπει στον ιατρό ψηφιακά να δημιουργήσει και να οριστικοποιήσει τον εισηγητικό φάκελο,
• προβλέπει την ηλεκτρονική διακίνηση του ιατρικού εισηγητικού φακέλου,
• παρέχει άμεση πληροφόρηση στο ΚΕΠΑ για την οριστικοποίηση της αίτησης και του φακέλου, προκειμένου να κανονιστεί ραντεβού για την αξιολόγηση,
• οδηγεί σε έκδοση Ενιαίας Γνωμάτευσης και Γνωστοποίησης της Πιστοποίησης Αναπηρίας, δεσμευτικής για όλες τις υπηρεσίες του Δημοσίου, με την οποία ο πολίτης θα έχει πρόσβαση σε όλες τις παροχές και διευκολύνσεις που προβλέπονται στη νομοθεσία για τη στήριξη των Ατόμων με Αναπηρία και δικαιούται στη βάση των επιμέρους διατάξεων.

Συμπερασματικά, όπως σημειώνει το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, απλουστεύεται και ψηφιοποιείται η αξιολόγηση της αναπηρίας στα ΚΕΠΑ, προκειμένου οι πολίτες να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και να λαμβάνουν την απαραίτητη πιστοποίηση γρήγορα και αποτελεσματικά. Επιπροσθέτως, καταργείται η υποχρέωση καταβολής παραβόλου για όλες τις κατηγορίες αιτούντων.

3. Δημιουργείται νέο Ειδικό Σώμα Ιατρών (ΕΣΙ), στο Μητρώο του οποίου θα εγγράφονται οι ιατροί που στελεχώνουν τις υγειονομικές επιτροπές. Το ΕΣΙ δεν θα αποτελείται πλέον μόνο από ιατρούς του ΕΦΚΑ και του ΕΟΠΥΥ, αλλά και από ιδιώτες ιατρούς, οι οποίοι θα πρέπει να ολοκληρώσουν επιτυχώς σχετικό σεμινάριο. Με τον τρόπο αυτό, αντιμετωπίζεται η ανάγκη εμπλουτισμού του Σώματος με νέους γιατρούς και σύγχρονες ειδικότητες.

4. Καθιερώνεται το Ψηφιακό Μητρώο Αναπηρίας, στο οποίο καταγράφονται τα άτομα με αναπηρία που είναι δικαιούχοι παροχών. Μέσω της Κάρτας Αναπηρίας, η οποία αντλεί τα στοιχεία της από το Μητρώο, τα άτομα με αναπηρία μπορούν να πιστοποιούν την ιδιότητά τους, προκειμένου να ασκούν τα αντίστοιχα δικαιώματά τους. Η Κάρτα Αναπηρίας, που αποδεικνύει την ταυτότητα του κατόχου της και την ιδιότητα του ατόμου με αναπηρία έναντι κάθε δημόσιας αρχής και τρίτου, θα αντικαταστήσει οποιοδήποτε έγγραφο/πιστοποιητικό χρησιμοποιείται σήμερα. «Πρόκειται για μια ακόμα σημαντική ψηφιακή μεταρρύθμιση που θα χρηματοδοτηθεί με πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και θα διευκολύνει τα άτομα με αναπηρία στην καθημερινότητά τους και στις συναλλαγές τους με τους δημόσιους φορείς» διευκρινίζει το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων.

5. Τέλος, στο Μητρώο Παροχών τα άτομα με αναπηρία έχουν το σύνολο των δικαιωμάτων και παροχών που δικαιούνται συγκεντρωμένα σε έναν ηλεκτρονικό τόπο και μπορούν να πληροφορούνται τις ειδικότερες προϋποθέσεις για το καθένα.

Η τροπολογία κατατέθηκε στο νομοσχέδιο του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης «Αναδυόμενες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών, ενίσχυση της ψηφιακής διακυβέρνησης και άλλες διατάξεις».