Ο πρώην γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν αποτελούσε εδώ και χρόνια στόχο τόσο του Ισραήλ όσο και της ιρανικής αντιπολίτευσης, με κατηγορίες που αφορούσαν εμπλοκή σε υποθέσεις διαφθοράς και αδιαφανών οικονομικών συναλλαγών.

Η πραγματική έκταση της προσωπικής του περιουσίας παραμένει αδιευκρίνιστη, λόγω της έλλειψης διαφάνειας στο ιρανικό σύστημα και των περιορισμών στην ενημέρωση.

Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσιεύματα:

• το 2020 εκτιμήθηκε ότι διέθετε περιουσία περίπου 70 εκατ. δολαρίων
• πιο πρόσφατες εκτιμήσεις (2026) κατεβάζουν το εύρος στα 5–20 εκατ. δολάρια

Την ίδια στιγμή, πηγές της αντιπολίτευσης κάνουν λόγο για πολύ υψηλότερα ποσά, χωρίς όμως επιβεβαίωση.

Η οικογένεια Λαριτζανί έχει βρεθεί στο παρελθόν στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών, που περιλαμβάνουν:

• κατάσχεση γης
• δωροδοκίες
• ύπαρξη δεκάδων τραπεζικών λογαριασμών με μεγάλα ποσά

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον αδελφό του, Σαντίκ Λαριτζανί, πρώην επικεφαλής της Δικαιοσύνης, στον οποίο αποδόθηκαν δεκάδες λογαριασμοί με δισεκατομμύρια ριάλ.

Παράλληλα, εκθέσεις οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνουν λόγο για εμπλοκή του Αλί Λαριτζανί σε:

• υπεξαίρεση τραπεζικών κεφαλαίων
• ξέπλυμα χρήματος
• αγορά περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό

Σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα, ο Λαριτζανί φέρεται να διατηρούσε:

• ακίνητα σε Ντουμπάι και Μαλαισία
• επιχειρηματικές δραστηριότητες στην ιρανική πόλη Κουμ

Παράλληλα, αναφέρεται ότι είχε τη δυνατότητα να παρεμβαίνει και να μπλοκάρει έρευνες που στρέφονταν εναντίον του.

Το 2021 ανέλαβε κεντρικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τη στρατηγική συμφωνία Ιράν – Κίνας διάρκειας 25 ετών, αξίας δισεκατομμυρίων.

Η συμμετοχή του αυτή πυροδότησε νέες κατηγορίες περί παρασκηνιακών προμηθειών και οικονομικών ωφελημάτων για την οικογένειά του, χωρίς ωστόσο να προκύψουν αποδείξεις.

Τον Ιανουάριο του 2026, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών επέβαλε κυρώσεις στον Λαριτζανί, κατηγορώντας τον ότι συνέβαλε στη διοχέτευση κρατικών πόρων προς μηχανισμούς καταστολής και εξωτερικές επιχειρήσεις.

Η περίπτωση του Αλί Λαριτζανί αποτυπώνει τη διπλή εικόνα ενός ισχυρού παράγοντα του ιρανικού καθεστώτος: από τη μία, βασικός διαχειριστής της εξουσίας και της εξωτερικής πολιτικής,
και από την άλλη, πρόσωπο που συνοδεύτηκε από σοβαρές – αλλά μη επιβεβαιωμένες – καταγγελίες διαφθοράς.

Η μεγαλύτερη πρόσκληση για την Τεχεράνη είναι ολοένα περισσότερο δομική. Ένα σύστημα δημιουργημένο να αντέχει, δοκιμάζεται από τη φθορά. Καθώς έμπειροι αξιωματούχοι σκοτώνονται σε στοχευμένες επιθέσεις, συρρικνώνεται η ομάδα των ανθρώπων που μπορούν να διαχειριστούν τον πόλεμο και παράλληλα έχουν πολιτική δεινότητα, συνεχίζει το ειδησεογραφικό πρακτορείο.

Τέσσερις υψηλόβαθμοι Ιρανοί αξιωματούχοι δήλωσαν πως στο καθεστώς υπήρχαν λίγες προσωπικότητες όπως ο Λαριτζανί, που θα μπορούσαν να μετατρέψουν την πραγματικότητα του πεδίου της μάχης σε πολιτική στρατηγική. Ένα κενό που θα μπορούσε να επιβραδύνει τη λήψη αποφάσεων και τον συντονισμό.

Η Ισλαμική Δημοκρατία έχει δομηθεί από καιρό να αντέχει την απώλεια υψηλόβαθμων αξιωματούχων, ανέφεραν δύο από τις πηγές του Reuters. Ωστόσο, συμπλήρωσαν πως η αντικατάσταση του Λαριτζανί, υπό συνθήκες πολέμου, θα είναι πολύ πιο δύσκολη. Το άμεσο αποτέλεσμα «δεν είναι απαραίτητα η αδυναμία της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αλλά η αποδιοργάνωση», επειδή η απώλεια κάποιου όπως ο Λαριτζανί απειλεί να καταστήσει πιο κατακερματισμένη τη διακυβέρνηση, ανέφερε άλλος Ιρανός αξιωματούχος.

Ο θάνατος του Λαριτζανί και πολλών άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων «προφανώς θα διαταράξει την πολιτική διαδικασία στην Τεχεράνη και θα μπορούσε ακόμα και να θέσει σε κίνδυνο την πολιτική συνέχεια ή ευελιξία», δήλωσε ο Άλεξ Βατάνκα, από το Middle East Institute της Ουάσινγκτον.

Οι συνέπειες του θανάτου του Λαριτζανί

Εξαιτίας του θανάτου του Λαριτζανί είναι πιθανό να στρέψει περισσότερο το σύστημα προς τους θεσμούς ασφαλείας του, εντείνοντας τον έλεγχο, αλλά μειώνοντας την ευελιξία, τόσο στη διεξαγωγή του πολέμου, όσο και στη διαμόρφωση οποιουδήποτε τελικού στόχου, ανέφεραν αναλυτές.

Η απώλεια του Λαριτζανί δεν θα παραλύσει το σύστημα «αλλά θα του στερήσει άλλο έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο, ικανό να επιδείξει σύνεση σε μία επικίνδυνη στιγμή», έκρινε ο Άλι Βάεζ του International Crisis Group.

«Με κάθε δολοφονία, το Ιράν απομακρύνεται όλο και περισσότερο από ένα δημοκρατικό άνοιγμα και πλησιάζει είτε στην πραιτοριανή διακυβέρνηση, είτε στην κατάρρευση του κράτους», συμπλήρωσε.

Οι αναλυτές έχουν αποκλείσει μια επικείμενη κατάρρευση της κληρικής εξουσίας, ή ένα πραξικόπημα από τους Φρουρούς της Επανάστασης, που έχουν ενισχύσει τον έλεγχό τους στη λήψη των αποφάσεων σε καιρό πολέμου, παρά την απώλεια κορυφαίων διοικητών.

Ερωτηθείς για την πιθανότητα ενός πραξικοπήματος, ο Βάεζ απάντησε: «Δεν χρειάζεται. Ήδη έχουν τον πλήρη έλεγχο».

Η προσοχή στρέφεται στον Καλιμπάφ

Εάν συνεχιστούν οι στοχευμένες δολοφονίες, η Ισλαμική Δημοκρατία μπορεί να διαπιστώσει πως η επιβίωση δεν είναι απλά θέμα ανθεκτικότητας, αλλά αντικατάστασης. Και η αντικατάσταση ανθρώπων όπως ο Λαριτζανί είναι ακόμα πιο δύσκολη από ότι μπορεί να παραδεχθεί το σύστημα, σύμφωνα με αναλυτές.

Με αρκετούς υψηλόβαθμους αξιωματούχους να έχουν σκοτωθεί, ο πρόεδρος του κοινοβουλίου, Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ ξεχωρίζει ως ένας από τους λίγους εναπομείναντες με στρατιωτικά διαπιστευτήρια αλλά και πολιτική επιρροή.

Η δομή εξουσίας που αναδύεται φαίνεται να συγκεντρώνεται ολοένα περισσότερο στον Καλιμπάφ και το κατεστημένο ασφαλείας, επεσήμανε η Σίμα Σίνε, πρώην αναλύτρια της Μοσάντ και νυν ερευνήτρια στο Institute for National Security Studies, του Ισραήλ.

«Υποθέτουμε ότι οι Φρουροί της Επανάστασης και ο Καλιμπάφ είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι τώρα. Θα είναι ο Καλιμπάφ στο επίπεδο λήψης αποφάσεων και οι Φρουροί της Επανάστασης στο πρακτικό επίπεδο του πατήματος του κουμπιού», συμπλήρωσε.

Παρόλα αυτά, ο Καλιμπάφ δεν διαθέτει το κληρικό ιστορικό του Λαριτζανί και το ίδιο βάθος σχέσεων εντός της θρησκευτικής ιεραρχίας του Ιράν. Αυτό θα μπορούσε να περιπλέξει της προσπάθειες ενοποίησης των ανταγωνιστικών παρατάξεων του συστήματος, ακόμα κι αν ενισχύει την ευθυγράμμιση με τις δυνάμεις ασφαλείας.

Προς το παρόν, με τον πόλεμο η ηγεσία μπορεί να κερδίζει χρόνο, συσπειρώνοντας το κράτος ακόμα κι όταν το αποδυναμώνει. Αλλά αυτή η ισορροπία μπορεί να μη διατηρηθεί επ’ αόριστον. Αν η ηγεσία αρχίσει να βλέπει πραγματικό κίνδυνο για την επιβίωσή της, θα μπορούσε να γίνει πιο πρόθυμη να συμβιβαστεί, «επειδή η επιβίωση του καθεστώτος είναι ο πιο σημαντικός στόχος», κατέληξε η Σίνε.

Όπως αναφέρει, επικαλούμενο ανώτερες πηγές του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, διατέθηκαν σημαντικοί πόροι τόσο στον τομέα των πληροφοριών όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο, με στόχο τον εντοπισμό του.

Ωστόσο, ο Λαριτζανί αποδείχθηκε δύσκολος στόχος, καθώς φέρεται να διέθετε μεγάλη εμπειρία στην αποφυγή εντοπισμού, λαμβάνοντας παράλληλα αυξημένα μέτρα ασφαλείας και προφυλάξεις που καθυστερούσαν τις προσπάθειες των ισραηλινών αρχών.

Κινούνταν συνεχώς σε μυστικές τοποθεσίες

Ένα από τα μέτρα που έπαιρνε ήταν οι συνεχείς μετακινήσεις. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, τις τελευταίες δύο εβδομάδες ο Αλί Λαριτζανί μετακινούνταν συνεχώς σε διάφορες μυστικές τοποθεσίες.

Οι πηγές ανέφεραν ότι τα μέτρα προφύλαξης που έπαιρνε ο Λαριτζανί για να μην εντοπιστεί δείχνουν πόσο πολύ αισθάνονται ότι είναι στόχοι δολοφονίας από τους Ισραηλινούς οι εν ζωή ανώτατοι αξιωματούχοι του Ιράν.

Παρέμβαση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Ισραήλ

Οι «ειδικές δυνάμεις» που παρακολουθούσαν τον Λαριτζάνι, σε συνδυασμό με την άμεση απόφαση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, Εγιάλ Ζαμίρ, και της πολιτικής ηγεσίας του Ισραήλ έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιο εξόντωσης του.

Η διαβίβαση των πληροφοριών στους ανώτατους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων, οι οποίοι στη συνέχεια διέταξαν αμέσως την αποστολή μαχητικών αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας σε μια νέα κρίσιμη αποστολή σε απόσταση 1.600 χιλιομέτρων, άνοιξε τον δρόμο για την επιχειρησιακή επιτυχία, σύμφωνα με πηγές του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ.

Οι ίδιες πηγές τόνισαν ότι η δολοφονία ενδέχεται επίσης να βοηθήσει τις ΗΠΑ στην τρέχουσα στρατηγική τους κατάσταση, με στόχο την επίτευξη διαφόρων πολεμικών στόχων.

Ο Χαμενεΐ υποσχέθηκε εκδίκηση γι’ αυτούς που σκότωσαν τον Αλί Λαριτζανί και τον γιο του.

«Με βαθιά θλίψη έλαβα την οδυνηρή είδηση του μαρτυρικού θανάτου του Δρ. Αλί Λαριτζάνι, γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και εκπροσώπου του ηγέτη στο εν λόγω συμβούλιο, μαζί με τον αξιόλογο γιο του και ορισμένους από τους συνεργάτες του. Οι δολοφόνοι του θα πληρώσουν πολύ σύντομα για το αίμα του» αναφέρει μεταξύ άλλων.

Σπύρος Σιδέρης

Η πρώτη, επιφανειακή ανάγνωση θα υπέθετε ότι κάθε απώλεια κορυφαίου αξιωματούχου αποδυναμώνει το Ιράν. Ωστόσο, η εσωτερική δυναμική της Τεχεράνης λειτουργεί με διαφορετικούς όρους. Η έννοια της «σκληρότητας» δεν μετριέται απλώς με την ένταση της ρητορικής απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ, αλλά κυρίως με το πώς διαχειρίζεται το κράτος τη σύγκρουση: ως μια ρεαλιστική διαπραγμάτευση ισχύος ή ως μια ιδεολογική αναμέτρηση χωρίς περιθώρια συμβιβασμού.

Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται η ιδιαίτερη σημασία του Αλί Λαριτζανί. Δεν ήταν «μετριοπαθής» με δυτικά κριτήρια, αλλά εκπροσωπούσε έναν πραγματιστικό συντηρητισμό εντός του καθεστώτος. Είχε διατελέσει επικεφαλής κρίσιμων θεσμών, είχε διαχειριστεί το πυρηνικό πρόγραμμα σε κρίσιμες περιόδους και επέστρεψε το 2025 στο Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, μετά τον λεγόμενο «πόλεμο των 12 ημερών». Η αξία του δεν βρισκόταν μόνο στη θέση του, αλλά στην ικανότητά του να γεφυρώνει την κρατική λογική με την ιδεολογική σταθερότητα.

• Ο Λαριτζανί υπήρξε για χρόνια ένας «πειθαρχημένος νους» μέσα στο ιρανικό σύστημα. Διατηρούσε σχέσεις με διαφορετικά κέντρα εξουσίας, ακόμη και σε περιόδους έντονων εσωτερικών συγκρούσεων. Είχε επαφές τόσο με τον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ όσο και με τον πρώην πρόεδρο Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί, διατηρώντας ισορροπίες σε ένα σύστημα που βασίζεται στις λεπτές εσωτερικές συναινέσεις.

Ακόμη και όταν συγκρούστηκε θεσμικά –όπως όταν απορρίφθηκε η υποψηφιότητά του για την προεδρία– δεν επέλεξε την αποσταθεροποίηση. Αντιθέτως, αντέδρασε με θεσμική επιχειρηματολογία, επιδιώκοντας διόρθωση της πορείας χωρίς ρήξη με το καθεστώς. Αυτό ακριβώς τον καθιστούσε έναν κρίσιμο παράγοντα: έναν πολιτικό που μπορούσε να διαχειριστεί κρίσεις χωρίς να τις μετατρέπει σε υπαρξιακές συγκρούσεις.

Η απουσία του, πλέον, δημιουργεί ένα επικίνδυνο κενό. Και αυτό το κενό δεν είναι ουδέτερο. Αντί να ανοίγει τον δρόμο για πιο «φιλοδυτικές» φωνές, ενδέχεται να ενισχύσει τον χώρο των σκληροπυρηνικών. Σε αυτό το πλαίσιο, το όνομα του Σαΐντ Τζαλιλί επανέρχεται στο προσκήνιο. Πρόκειται για έναν πολιτικό στενά συνδεδεμένο με την πιο ιδεολογικά αδιάλλακτη γραμμή, ο οποίος αντιμετωπίζει τη διαπραγμάτευση όχι ως εργαλείο ισορροπίας, αλλά ως επικίνδυνη υποχώρηση.

• Η άνοδος τέτοιων προσώπων δεν σημαίνει απλώς αλλαγή προσώπων στην εξουσία. Σημαίνει μετατόπιση του ίδιου του κέντρου βάρους του ιρανικού συστήματος: από τον πραγματισμό προς τη δογματική σύγκρουση. Και εδώ εντοπίζεται η μεγάλη ειρωνεία. Ο πόλεμος, που θεωρητικά αποδυναμώνει το Ιράν, μπορεί στην πράξη να ενισχύσει εκείνες τις δυνάμεις που ευνοούν την κλιμάκωση.

Οι συγκρούσεις, άλλωστε, δεν ευνοούν όσους αναζητούν ισορροπίες. Αντιθέτως, επιβραβεύουν όσους ανεβάζουν το κόστος της υποχώρησης και παρουσιάζουν τη σύγκρουση ως μονόδρομο. Στην περίπτωση του Ιράν, όσο ενισχύεται το κλίμα αντιπαράθεσης, τόσο μεγαλύτερο ρόλο αποκτούν οι στρατιωτικοί και οι μηχανισμοί ασφαλείας, περιορίζοντας τον χώρο των πολιτικών που επιδιώκουν συνθέσεις.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η ιδέα ότι τέτοιες δολοφονίες οδηγούν σε ένα «πιο αδύναμο» ή «πιο διαλλακτικό» Ιράν αποδεικνύεται αμφίβολη. Αντίθετα, μπορεί να οδηγήσει σε ένα κράτος πιο κλειστό, πιο καχύποπτο απέναντι στη Δύση και περισσότερο εξαρτημένο από στρατιωτικά εργαλεία για τη διαχείριση κρίσεων.

• Η περίπτωση Λαριτζανί φωτίζει ακριβώς αυτό το σημείο. Δεν ήταν απλώς ένας ακόμη αξιωματούχος, αλλά μέρος ενός εύθραυστου ισοζυγίου που εμπόδιζε την πλήρη επικράτηση της σκληρής γραμμής. Η απομάκρυνσή του στέλνει ένα σαφές μήνυμα στο εσωτερικό του καθεστώτος: σε συνθήκες πολέμου, η πραγματιστική σκέψη δεν επιβιώνει εύκολα.

Έτσι, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η επιχείρηση πέτυχε τακτικά, αλλά ποιο θα είναι το στρατηγικό της αποτύπωμα. Αν το αποτέλεσμα είναι η ενίσχυση των πιο αδιάλλακτων δυνάμεων, τότε η διεθνής κοινότητα θα βρεθεί απέναντι όχι σε ένα αποδυναμωμένο Ιράν, αλλά σε ένα πιο απρόβλεπτο και σκληρό καθεστώς.

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αντίφαση: μια επιτυχία στο πεδίο των επιχειρήσεων μπορεί να μετατραπεί σε στρατηγική ήττα. Διότι όταν αποδυναμώνεται ο χώρος του συμβιβασμού, δεν ανοίγει ο δρόμος για λύσεις· αντιθέτως, κλείνει ένας από τους τελευταίους διαύλους επικοινωνίας.

Και ίσως αυτό είναι το πιο κρίσιμο συμπέρασμα: ο θάνατος του Λαριτζανί δεν αφορά μόνο το παρόν της ιρανικής πολιτικής, αλλά και το μέλλον της ίδιας της γεωπολιτικής ισορροπίας στη Μέση Ανατολή.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε η κρατική ιρανική τηλεόραση, η οποία επιβεβαίωσε τον θάνατο του Λαριτζανί αργά το βράδυ της Τρίτης ώρα Ελλάδος, η επίθεση του Ισραήλ που στοίχισε τη ζωή στον Λαριτζανί έγινε στις 03:00 τα ξημερώματα της Τρίτης (ώρα Τεχεράνης).

Η νεκρώσιμος ακολουθία για τον αρχηγό ασφαλείας του Ιράν, Αλί Λαριτζανί, και τον γιο του θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, μαζί με τη δημόσια κηδεία αξιωματικών του ναυτικού του IRIS Ντένα, το οποίο βυθίστηκε από αμερικανικό υποβρύχιο στα ανοικτά των ακτών της Σρι Λάνκα, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Fars.

Μετά τον θάνατο του Λαριτζανί, όπως μεταδίδει το Al Jazeera, προκύπτουν ερωτήματα για το ποιος θα τον αντικαταστήσει. Ο Λαριτζανί είχε διοριστεί από τον πρώην ανώτατο ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, μαζί με τον Σαΐντ Τζαλίλι, τον πρώην γραμματέα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Είναι πιθανό ότι ο Σαΐντ Τζαλίλι θα αντικαταστήσει τον Λαριτζανί προς το παρόν, μέχρι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, να διορίσει τους εκπροσώπους του στο συμβούλιο.

«Μετά από μια ζωή αγώνα για την ανύψωση του Ιράν και της Ισλαμικής Επανάστασης, τελικά πέτυχε την πολυπόθητη επιθυμία του, απάντησε στο κάλεσμα της αλήθειας και με υπερηφάνεια έφτασε στο ευλογημένο βαθμό του μαρτυρίου στο μέτωπο της υπηρεσίας», αναφέρει δήλωση του συμβουλίου που μεταδόθηκε από το Mehr.

Ο Αλί Λαριτζανί σκοτώθηκε σε αεροπορική επιδρομή το πρωί μαζί με τον γιο του Μορτέζα και αρκετούς σωματοφύλακες.

Η δήλωση ανέφερε ακόμα ότι ο Αλιρεζά Μπαγιάτ, αναπληρωτής γραμματέας του SNSC για θέματα ασφαλείας, είναι επίσης ένας από τους νεκρούς στην επιδρομή.

Ο Κασέμ Κορεϊσί, αναπληρωτής επικεφαλής της παραστρατιωτικής οργάνωσης Μπασίτζ, σκοτώθηκε επίσης στο ισραηλινό πλήγμα που στόχευσε συνάντηση της Μπασίτζ, ανέφεραν οι ίδιες πηγές.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με στόχο να συζητηθεί η αντιμετώπιση πιθανών διαδηλώσεων κατά τη διάρκεια της περσικής γιορτής Τσαχαρσανμπέ Σούρι (Τετάρτη των Πυροτεχνημάτων), η οποία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη στο Ιράν.

Όπως αναφέρουν οι New York Times, η δολοφονία Λαριτζανί, που φέρεται να σημειώθηκε την Τρίτη, 17/3, εκτιμάται ότι θα προκαλέσει βαθιές ανακατατάξεις στο πολιτικό και στρατιωτικό σύστημα της χώρας. Ο Λαριτζανί αποτελούσε κομβική φιγούρα, λειτουργώντας ως σύνδεσμος ανάμεσα στους σκληροπυρηνικούς στρατιωτικούς κύκλους και τις πιο μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις. Η απουσία του αναμένεται να ενισχύσει περαιτέρω την επιρροή των στρατιωτικών.

Μετά τα αμερικανο-ισραηλινά πλήγματα που εξουδετέρωσαν βασικά στελέχη της ηγεσίας στις πρώτες φάσεις του πολέμου, ο Λαριτζανί είχε αναδειχθεί σε de facto ηγετική μορφή. Ως επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, διατηρούσε στενή σχέση εμπιστοσύνης με τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος είχε σκοτωθεί νωρίτερα, στην αρχή της στρατιωτικής εκστρατείας στα τέλη του προηγούμενου μήνα.

Το τελευταίο διάστημα, ο ρόλος του είχε ενισχυθεί σημαντικά. Ήταν υπεύθυνος για τον συντονισμό της αυστηρής καταστολής των αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων τον Ιανουάριο, ενώ παράλληλα διαχειριζόταν διπλωματικές επαφές με συμμάχους και γειτονικά κράτη. Ταυτόχρονα, είχε αναλάβει την προετοιμασία της χώρας για ενδεχόμενη στρατιωτική σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παρότι προερχόταν από τον συντηρητικό χώρο, ο Λαριτζανί θεωρείτο από πολλούς ως πραγματιστής μέσα σε ένα σύστημα που γινόταν ολοένα και πιο άκαμπτο. Σύμφωνα με τους New York Times, είχε υποστηρίξει εσωτερικά την ανάδειξη ενός πιο μετριοπαθούς προσώπου στη θέση του ανώτατου ηγέτη μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ.

Ωστόσο, η πρότασή του δεν επικράτησε. Τελικά, επιλέχθηκε ο γιος του εκλιπόντος ηγέτη, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, για να αναλάβει την ηγεσία, αν και μέχρι σήμερα δεν έχει εμφανιστεί δημόσια ούτε έχει προβεί σε κάποια δήλωση.

Η επόμενη μέρα και η ενίσχυση των σκληροπυρηνικών

Αναλύοντας τις εξελίξεις, ο Χαμιντρέζα Αζίζι, ειδικός σε ζητήματα ιρανικής ασφάλειας στο Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών και Ασφαλείας, υπογράμμισε: «Σημαίνει περαιτέρω στρατιωτικοποίηση του συστήματος». Όπως εξήγησε, ο Λαριτζανί διέθετε τις απαραίτητες ικανότητες για να γεφυρώσει διαφορές και να οικοδομήσει συναίνεση μεταξύ των ελίτ στη μεταπολεμική περίοδο.

«Τώρα που φαίνεται ότι τα πάντα βρίσκονται στα χέρια της στρατιωτικής ελίτ, είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς και αν θα μπορέσουν να βρουν κάποιες λύσεις, ή αν θα δείξουν αρκετή ευελιξία ώστε να αποδεχθούν τις προτάσεις της άλλης πλευράς για τον τερματισμό του πολέμου», είπε.

Ο ίδιος εξέφρασε, επίσης, προβληματισμό για τη στρατηγική του Ισραήλ, το οποίο στοχεύει συστηματικά κορυφαία πολιτικά στελέχη του Ιράν. «Σε αυτή τη διαδικασία αποδυνάμωσης της ελίτ, κάθε στρώμα που αφαιρείς, το επόμενο θα είναι πιο σκληροπυρηνικό», τόνισε ο Αζίζι.

Όπως δήλωσε στο Iran International, «η στοχοποίηση του Λαριτζανί κατέστη εφικτή χάρη σε πολύτιμες πληροφορίες που έλαβαν οι υπηρεσίες πληροφοριών του Ισραήλ από πολίτες της Τεχεράνης».

Σύμφωνα με τον ίδιο, τις τελευταίες ημέρες ο Λαριτζανί «επέδειξε αλαζονική συμπεριφορά, πραγματοποιώντας συχνές δημόσιες εμφανίσεις, εκθέτοντας τον εαυτό του και οδηγώντας τελικά στον εντοπισμό του».