Ο Πρόεδρος της Νέας Αριστεράς τόνισε εξαρχής ότι η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος αφορά το Σύνταγμα της χώρας και όχι μια συνηθισμένη κοινοβουλευτική διαδικασία. Όπως υπογράμμισε, προκαλεί σοβαρή ανησυχία «η σπουδή με την οποία ανοίγει αυτή η συζήτηση», εκτιμώντας ότι η πρωτοβουλία της κυβέρνησης έχει έντονα εργαλειακά χαρακτηριστικά και εξυπηρετεί τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες αντί για μια ουσιαστική θεσμική ανασυγκρότηση.

Αναφερόμενος στο ζήτημα της συναίνεσης, επισήμανε ότι αυτή δεν μπορεί να την επικαλείται προσχηματικά μια κυβέρνηση που έχει δώσει επανειλημμένα δείγματα θεσμικής αλαζονείας. Υπενθύμισε την υπόθεση των υποκλοπών και την πρόσφατη εισαγγελική πρόταση που χαρακτήρισε «καταπέλτη», αλλά και τη διαχείριση των υποθέσεων των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, υποστηρίζοντας ότι όλα αυτά συγκροτούν ένα πλαίσιο θεσμικής εκτροπής. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «η συζήτηση για το Σύνταγμα δεν γίνεται σε ουδέτερο πολιτικό περιβάλλον, αλλά σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση έχει υπονομεύσει συστηματικά τους θεσμούς».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο άρθρο 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών. Υπογράμμισε ότι η Νέα Αριστερά έχει από καιρό ταχθεί υπέρ της αναθεώρησής του, ώστε να αποκατασταθεί η ισορροπία ανάμεσα στη Βουλή και τη Δικαιοσύνη. Προανήγγειλε ότι το επόμενο διάστημα η Νέα Αριστερά θα καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις και θα επιδιώξει τη διαμόρφωση κοινών θέσεων με τις δυνάμεις της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Ταυτόχρονα, ο κ. Χαρίτσης άσκησε κριτική στην κυβέρνηση, σημειώνοντας ότι «μια κυβέρνηση που αξιοποίησε καταχρηστικά το άρθρο 86 για να προστατεύσει τα στελέχη της, δεν μπορεί σήμερα να εμφανίζεται ως θεσμικός μεταρρυθμιστής».

Ο Πρόεδρος της Νέας Αριστεράς τόνισε ότι το μείζον ζήτημα για τη χώρα δεν είναι μια προσχηματική αναθεώρηση, αλλά η εφαρμογή του ισχύοντος Συντάγματος, το οποίο, όπως είπε, παραβιάζεται συστηματικά.

Σε σχέση με το πολιτικό κλίμα, ο κ. Χαρίτσης προειδοποίησε για την άνοδο της αντιπολιτικής, τονίζοντας ότι «αντιπολιτική σημαίνει στροφή προς την ακροδεξιά και κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς». Συνέδεσε την εξέλιξη αυτή με την αίσθηση ατιμωρησίας για τους ισχυρούς και με την εργαλειοποίηση των θεσμών από την κυβέρνηση, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα επικίνδυνη δυναμική.

Για την υπόθεση των Τεμπών, υπενθύμισε ότι η αντιπολίτευση έχει εξαντλήσει όλα τα κοινοβουλευτικά μέσα για την αποκάλυψη της αλήθειας, τόσο για το ίδιο το έγκλημα όσο και για τις απόπειρες συγκάλυψης. Παράλληλα, αναγνώρισε ότι και η Αριστερά έχει ευθύνες, καθώς δεν κατάφερε να δώσει επαρκές πολιτικό περιεχόμενο στη λαϊκή αγανάκτηση και να αποτρέψει την εκτροπή της προς αντιδημοκρατικές κατευθύνσεις. Όπως τόνισε, η διέξοδος δεν βρίσκεται στην απαξίωση της πολιτικής, αλλά «στην ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και στη συμμετοχή της κοινωνίας».

Αναφερόμενος στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα, ξεκαθάρισε ότι η Νέα Αριστερά απορρίπτει τα ψευδή διλήμματα και την ακροδεξιά ρητορική. Η θέση της, όπως υπογράμμισε, είναι σταθερά προσανατολισμένη «στην υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου, του δικαίου της θάλασσας και πάνω απ’ όλα της ανθρώπινης ζωής ως αυταξίας». Υπενθύμισε ότι το διεθνές δίκαιο προστατεύει και τα σύνορα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ότι η Ελλάδα, ως χώρα προσφύγων και μεταναστών, οφείλει να το υπερασπίζεται έμπρακτα.

Επεσήμανε δε ότι «η κυβέρνηση συστηματικά, όλα τα τελευταία χρόνια, έχει αποφασίσει να αποδυναμώσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς» ενώ συνέδεσε το δυστύχημα με μια σειρά από ρυθμίσεις της κυβέρνησης της ΝΔ, όπως τα 13ωρα, τη διάλυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τις απλήρωτες υπερωρίες και το γεγονός ότι κάθε διαδικασία ρύθμισης ελέγχου της αγοράς εργασίας «έχει πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων».

«Η κυβέρνηση», εξήγησε, «έχει αποφασίσει ότι η λεγόμενη «ανάπτυξη» στη χώρα, τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων και των βιομηχανιών θα έρθουν μέσα από την πλήρη κατεδάφιση κάθε έννοιας προστασίας των βασικών στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων» και μίλησε για «φτηνή ανάπτυξη» ως ακριβώς αυτή που για να αυξηθούν τα κέρδη απαιτεί να διαλυθεί κάθε έννοια εργατικού δικαιώματος φτάνοντας μέχρι το σημείο «να στοιχίσει ακόμα και ανθρώπινες ζωές».

Αναφερόμενος στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος, για το οποίο υπενθύμισε ότι ήταν προγραμματικό και δόθηκε έμφαση στην προγραμματική πρόταση και τις προγραμματικές αιχμές, ο Αλ. Χαρίτσης τόνισε ότι βγήκαν με μία απόφαση που καταδεικνύει την ανάγκη να ισχυροποιηθεί και να δυναμώσει η Νέα Αριστερά, αλλά και η Αριστερά γενικά, γιατί η απάντηση στη σημερινή κατάσταση «πρέπει να είναι από τη σκοπιά της Αριστεράς». Μίλησε για ένα «μέτωπο δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας» το οποίο θα μπορέσει ακριβώς να αντιπαρατεθεί πειστικά και νικηφόρα απέναντι στη Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη.

«Είμαστε παρόντες, σε κάθε διάλογο, ο οποίος αφορά μία προγραμματική συζήτηση», τόνισε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς. «Δεν είμαστε παρόντες», συνέχισε, «σε μια λογική που λέει ότι η πολιτική είναι ζήτημα απλώς και μόνο συμφωνίας κάποιων παραγόντων. Δεν είμαστε παρόντες σε μια λογική που λέει ότι πρέπει να πάμε σε μια πολιτική του μέσου όρου για να μην φοβίσουμε κανέναν, για να μπορέσουμε έτσι να απευθυνθούμε σε περισσότερους».

Ο Αλ. Χαρίτσης ανέλυσε την πεποίθησή του ότι η Νέα Αριστερά μπορεί να απευθυνθεί με αξιοπιστία στους πολλούς όταν δείξει ότι υπάρχει μια προγραμματική πρόταση με αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά «μιας απάντησης καθαρής απέναντι στον ζόφο που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση της Δεξιάς του Κυριάκου Μητσοτάκη» ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε και στις κοινωνικές δυνάμεις: «Δεν είναι μόνο οι πολιτικές δυνάμεις και πολιτικά πρόσωπα, είναι και οι κοινωνικές δυνάμεις. Πρέπει και η κοινωνία να είναι παρούσα σε όλο αυτό».

Όσον αφορά τις πρωτοβουλίες του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ, ο Αλ. Χαρίτσης σημείωσε ότι μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με όλους αυτούς με τους οποίους μπορούν να συμφωνήσουν σε μια προγραμματική βάση με συγκεκριμένη κατεύθυνση. «Δεν έχει νόημα μια συζήτηση η οποία αφορά μόνο μία λογική συνεννοήσεων κορυφής πολιτικών προσώπων», πρόσθεσε. Για τα σενάρια που τον θέλουν να συνεργάζεται με το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη, ο Αλ. Χαρίτσης απάντησε ότι δεν τον αφορούν και ότι δεν μπαίνει σε αυτή τη λογική, την οποία χαρακτήρισε ως προσβολή για τους πολίτες και την κοινωνία.

«Αυτό το οποίο είναι κρίσιμο», συνέχισε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, «είναι το ΠΑΣΟΚ να αποφασίσει αν θα ανήκει στην αριστερή σοσιαλδημοκρατία, που θα συγκρουστεί με το νεοφιλελευθερισμό και τον αυταρχισμό της Δεξιάς, όπως γίνεται για παράδειγμα από τον Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία ή αν θα είναι μια σοσιαλδημοκρατία η οποία θα προσχωρήσει, στην κυρίαρχη λογική του νεοφιλελευθερισμού και θα δείξει μια πολιτική ουδετερότητα απέναντί της».

Καλημέρα σε όλες και όλους.

Αυτές είναι οι σημειώσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.

1.⁠ ⁠Τα τραμπούκικα της ΝΔ.

«Μην τσιρίζετε κυρία μου. Εδώ είναι η Βουλή, δεν είναι η κουζίνα σας».

«Τα μπλόκα είναι αηδία».

«Θα σου πω πώς θα ξεβρακώσεις τον Πελετίδη».

«Άσε μας κουκλίτσα μου».

«Κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε».

Ο φιλόσοφος Λούντβιχ Βιτγκενστάιν έλεγε ότι «τα όρια της γλώσσας μας είναι τα όρια του κόσμου μας».

Αυτή είναι η γλώσσα της Δεξιάς.

Κι αυτός είναι ο κόσμος τους: σεξιστικός, χονδροειδής, κακοποιητικός.

Αυτόν τον κόσμο θέλουν να μας επιβάλουν.

Η Νέα Δημοκρατία κυβερνά όπως εκφράζεται.

Με αλαζονεία, με περιφρόνηση, με προσβολές, με το δάχτυλο υψωμένο απέναντι σε όποιον τολμά να αντιμιλήσει — και προπαντός απέναντι σε γυναίκες.

Τραμπούκικα και χυδαία. Και όσο ζορίζεται τόσο αποκαλύπτεται.

2. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Αυτή την εβδομάδα στην Εξεταστική Επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κατέθεσε ο Χαράλαμπος Κασίμης.

Πιθανά δεν θα το μάθατε. Όχι γιατί δεν είχε κάτι να πει αλλά επειδή δεν βόλευε. Καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο, βαθύς γνώστης του αγροτικού τομέα και ένας από τους ανθρώπους που εργάστηκαν σκληρά για την υλοποίηση της ΚΑΠ, την περίοδο 2015-2019, ως Γενικός Γραμματέας Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων.

Ο Χ. Κασίμης ανέδειξε με διαύγεια το όριο ανάμεσα στις θεσμικές προβλέψεις και την καταστρατήγησή τους.

Το όριο ανάμεσα στη θεσμική διαχείριση μιας δύσκολης μετάβασης και στη μεταγενέστερη εκτίναξη πρακτικών που συνιστούν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Απέναντι στον τεκμηριωμένο λόγο του, η γνωστή γραμμή των «διαχρονικών παθογενειών», που έχει γίνει η καραμέλα της κυβέρνησης και των γαλάζιων μελών της Εξεταστικής, φάνηκε εντελώς αδύναμη.

Και ακριβώς γι’ αυτό κατέρρευσε συνολικά το βολικό άλλοθι της ΝΔ «φταίνε όλοι».

Κάθε φορά που η Δεξιά ζορίζεται, κάνει τον ίδιο ελιγμό: «οι ευθύνες είναι διαχρονικές».

Ε, λοιπόν, όχι. Δεν φταίμε όλοι.

Δεν ήταν η Αριστερά που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Την οδήγησε ο παλιός δικομματισμός.

Όχι. Δεν κερδίζουν κάθε μέρα το τζόκερ τα στελέχη της Αριστεράς.

Όχι. Δεν λεηλάτησε η Αριστερά τα δημόσια ταμεία. Το έκανε – με νέα ορμή – το επιτελικό κράτος της Δεξιάς. Αυτό κάνει κάθε μέρα το καθεστώς Μητσοτάκη.

Όχι, λοιπόν. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο.

Ο Αλέξης Χαρίτσης κατήγγειλε την διάβρωση και την υποβάθμιση της δημοκρατίας από το «καθεστώς Μητσοτάκη» και έθεσε τον στόχο της Νέας Αριστεράς: «Ναι, μιλάω για την αλλαγή της κυβέρνησης της χώρας. Την ανατροπή της Δεξιάς. Τη νίκη της Αριστεράς της ευθύνης και του ριζοσπαστικού ρεαλισμού. Υπάρχει, σήμερα, ένας και μόνος τρόπος να γίνει αυτό. Η Νέα Αριστερά να πρωταγωνιστήσει στη δημιουργία της προοπτικής της αλλαγής».

Πρόσθεσε ότι είναι η ώρα του αποφασιστικού βήματος και εξήγησε: «Η Νέα Αριστερά να εργαστεί για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου και ενός κοινού ψηφοδελτίου με όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον χώρο της Αριστεράς, της αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής οικολογίας».

Μίλησε όμως και για την διάσταση απόψεων στο εσωτερικό του κόμματος και για την υπέρβασή τους: «Όπως ξέρετε στο Πολιτικό Γραφείο το τελευταίο διάστημα, και στις Κεντρικές Επιτροπές, έχουν κατατεθεί αποκλίνουσες απόψεις. Σπεύδω να πω το εξής: είμαι περήφανος που έχουμε ένα κόμμα που είναι δημοκρατικό. Η δημοκρατία όμως, η δημοκρατία μεταξύ ομοϊδεατών, απαιτεί ειλικρίνεια. Αν στο σχέδιο που παρουσίασα, που θεωρώ ότι εκφράζει τη λογική του ιδρυτικού μας συνεδρίου, υπάρχει αντιπαραθετικό σχέδιο, τότε είναι η ώρα να λάβουμε μια απόφαση. Η παράλυση της αφηρημένης συζήτησης, οι διαρκείς συμβιβασμοί που όμως στην πράξη αποδεικνύονται μη παραγωγικοί, η διαρκής συζήτηση “με ποιον θα πάμε” αντί για το “τι θα κάνουμε”, διαλύουν τον οργανωτικό ιστό του κόμματος και μειώνουν την όποια δυνατότητά μας να πρωταγωνιστήσουμε στο ρευστό τοπίο του σήμερα».

Ξεκαθάρισε ακόμη: «Σήμερα, καλούμαστε να αποφασίσουμε τον οδικό χάρτη για το επόμενο διάστημα. Δεν μπορεί να είναι μία ακόμη συζήτηση ανάμεσα σε άλλες. Εμπεριέχει την αποσαφήνιση των μεταξύ μας σχέσεων. Μιλήσαμε από την πρώτη στιγμή για την ανάγκη συνεργασιών, αναγνωρίζοντας τις συνθήκες και τις ανάγκες της εποχής μας.

Αν συμφωνούμε σε αυτά, να δουλέψουμε πάνω στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης. Εφόσον όμως υπάρχει ριζική διαφωνία, οφείλουμε να οργανώσουμε τον πολιτικό διάλογο στις τάξεις του κόμματός μας και στο κοινωνικό δυναμικό που μας περιβάλλει και να προχωρήσουμε σε μια διαδικασία που να εμπλέκει όλα -ανεξαιρέτως- τα μέλη του κόμματος στη λήψη της απόφασης.

Έτσι θα ενεργοποιήσουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες μας που έχουν αδρανοποιηθεί. Έτσι θα χαράξουμε τη στρατηγική μας. Συλλογικά, συντροφικά, δημοκρατικά».

Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς συνεχίζεται σήμερα με τις τοποθετήσεις των στελεχών και θα ολοκληρωθεί με τις ψηφοφορίες.

«Το θεώρησα πιο τίμιο από το να σταθώ στη Μητρόπολη δίπλα στον Άδωνη Γεωργιάδη και το μισό υπουργικό συμβούλιο και να ακούω τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποχαιρετά τον “φίλο του τον Νιόνιο”»,διευκρίνισε, σε ανάρτησή του στο Facebook, στο πλαίσιο της εβδομαδιαίας ανασκόπησης.

Ο κ. Χαρίτσης αναφέρει ότι ακούει την κριτική, που εκφράζεται τόσο για τον ίδιο όσο και για τους αρχηγούς των κομμάτων της Αριστεράς, που απείχαν από την κηδεία του τραγουδοποιού. «Ακούω την κριτική και την καταλαβαίνω. Παραμένω αμφίθυμος. Αλλά σταθερά συγκινημένος», γράφει.

Χαρακτηρίζοντας τον Διονύση Σαββόπουλου ως «μεγάλο αντιφατικό», αναφέρει ότι τις τελευταίες ημέρες άκουσε και πάλι τους δίσκους του Σαββόπουλου. «Είχα χρόνια να το κάνω. Αλλά η συγκίνηση ήταν η ίδια, γνήσια και δυνατή. Όπως και τότε, όπως θα είναι πάντα. Παρόλη την μεγάλη απογοήτευση από την πολιτική του στάση εδώ και χρόνια», αναφέρει, λέγοντας ότι τα τραγούδια του δεν γίνεται να πάψουν να αγγίζουν την ψυχή μας.

Αναλυτικά ο κ. Χαρίτσης έγραψε για τον Διονύση Σαββόπουλο

Ωδή στον μεγάλο αντιφατικό

Τις τελευταίες μέρες «έλιωσα» τους δίσκους του Σαββόπουλου. Είχα χρόνια να το κάνω. Αλλά η συγκίνηση ήταν η ίδια, γνήσια και δυνατή. Όπως και τότε, όπως θα είναι πάντα. Παρόλη την μεγάλη απογοήτευση από την πολιτική του στάση εδώ και χρόνια.

Και τα τραγούδια του δεν γίνεται να πάψουν να αγγίζουν την ψυχή μας, γιατί
Γεννηθήκαμε με την «Συννεφούλα».

Μεγαλώσαμε με «Μη μιλάς άλλο γι’ Αγάπη» και «Καραγκιόζη».

Μάθαμε μουσικά γράμματα με τον «Μπάλο» και «Το Περιβόλι του Τρελού».

Προσεγγίσαμε το σύμπαν του Ντίλαν και το ροκ συνολικά μέσα από τον «Άγγελο Εξάγγελο» και τον «Παλιάτσο και τον Ληστή».

Συγκινούμασταν όταν βλέπαμε τον πατέρα να δακρύζει κάθε φορά που άκουγε «του ‘60 τους εκδρομείς».

Χορέψαμε μεθυσμένοι το «ροκ ζεϊμπέκικο» της Μπέλου.

Πολιτικοποιηθήκαμε με την «συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» και το «Κιλελέρ».

Γι’ αυτό, χθες, την ώρα της κηδείας, επέλεξα να τον αποχαιρετήσω ακούγοντας σε λούπα την αριστουργηματική Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Το θεώρησα πιο τίμιο από το να σταθώ στη Μητρόπολη δίπλα στον Άδωνη Γεωργιάδη και το μισό υπουργικό συμβούλιο και να ακούω τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποχαιρετά τον «φίλο του τον Νιόνιο».

Ακούω την κριτική και την καταλαβαίνω. Παραμένω αμφίθυμος. Αλλά σταθερά συγκινημένος.

   «Το σημαντικό είναι να επιμείνουμε σε αυτό που λέμε από την αρχή: χρειάζεται η ευρύτερη δυνατή ενότητα και συσπείρωση των δυνάμεων της Αριστεράς απέναντι στην επέλαση της Δεξιάς», υπογράμμισε, σημειώνοντας πως «η Αριστερά πρέπει να έχει πρόγραμμα, στρατηγική και ιδεολογική κατεύθυνση απέναντι στη Δεξιά» και καλώντας «να περάσουμε από τη συζήτηση στην πράξη». «Χωρίς λογικές ηγεμονισμού, αλλά και χωρίς αποκλεισμούς, πρέπει να γίνει μια ειλικρινής πολιτική συζήτηση για το μέλλον της Αριστεράς και της προοδευτικής παράταξης», είπε, ενώ αναφέρθηκε και στην πρόσφατη κοινή ανακοίνωση τεσσάρων κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης για τον στολίσκο που πήγαινε στην Παλαιστίνη και απήχθη από τον ισραηλινό στρατό, ως «μια πολύ σημαντική εξέλιξη».

   Συνεχίζοντας, ο Αλ. Χαρίτσης συμφώνησε με τον πρώην πρωθυπουργό που είπε «όχι σε μεσσίες». «Από εδώ και πέρα θα φανεί ποιοι εννοούν όσα λένε και ποιοι θα τα κάνουν πράξη», υπογράμμισε μεταξύ άλλων.

«Ποιο ήταν το έγκλημά μου; Συμμετείχα σε αγροτική κινητοποίηση στην Καρδίτσα. Στην Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη, η πολιτική και η συνδικαλιστική δράση ποινικοποιούνται. Σε μια χώρα όπου ο αγροτικός κόσμος απειλείται με αφανισμό λόγω του πολύκροτου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε μια φάση όπου η σήψη της κυβερνητικής συγκάλυψης απειλεί τα ίδια τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας, αυτοί που οδηγούνται στο δικαστήριο είναι οι αγρότες που αγωνίζονται. Και μαζί με αυτούς κι εγώ», τόνισε ο Αλ. Χαρίτσης.

«Το είπα από την πρώτη στιγμή. Το δηλώνω και σήμερα. Είναι τιμή μου. Γι’ αυτό και ζήτησα την άρση της βουλευτικής μου ασυλίας. Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι», συμπλήρωσε.

Toυ Αλέξη Χαρίτση, Προέδρου Νέας Αριστεράς

Το περιβόητο «επιτελικό κράτος» της Νέας Δημοκρατίας δεν αφήνει πίσω του κάποια μεταρρυθμιστική τομή, αλλά ανισότητες και χαμένες ευκαιρίες. Για τρεις λόγους: διαφθορά, ανεπαρκής διαχείριση, υπονόμευση του μέλλοντος.

1. Διαφθορά: από τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία

Το κράτος που διαφημίστηκε ως «σύγχρονο» λειτούργησε ξεκάθαρα ως μηχανισμός προνομιακής διανομής πόρων με στόχο την εξαγορά συνειδήσεων και την συγκρότηση ενός στενά ελεγχόμενου πελατειακού κράτους. Οι καταγγελίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, οι αμφιλεγόμενοι διαγωνισμοί του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, οι έλεγχοι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για απευθείας αναθέσεις δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι το στίγμα της κληρονομιάς που θα αφήσει αυτή η κυβέρνηση.

Το κράτος-λάφυρο είναι ταυτόσημο με το κράτος της Δεξιάς. Δεν είναι παραφωνία που μπορεί να διορθωθεί από άλλα πρόσωπα της ίδιας παράταξης. Η ουσία της δεξιάς διακυβέρνησης στηρίζεται στο εξής δίπολο: πελατειακά δίκτυα-στήριξη των οικονομικών ελίτ.

Η ρήξη με αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης έχει μια βασική προϋπόθεση: το δημόσιο χρήμα πρέπει να επενδύεται σε δημόσιες υποδομές και κοινωνικές δομές, στην πραγματική παραγωγή  – όχι να χάνεται σε κυκλώματα πελατειακής εύνοιας και λεηλασίας.

Στόχος της Νέας Αριστεράς είναι ένα κράτος κοινωνικά δίκαιο, δημοκρατικό, οικολογικό και αναδιανεμητικό, που στηρίζει τον κόσμο της εργασίας αντί να ενισχύει τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια.

2. Ανεπαρκές κράτος: όταν η κρίση γίνεται κανονικότητα.

Πόσο αξιόπιστος είναι ένας κρατικός μηχανισμός που δεν μπορεί να περιορίσει πυρκαγιές σε προσβάσιμες περιοχές με αφθονία υδάτων; Που επιτρέπει στις φωτιές να φτάνουν στον αστικό ιστό και να καίγονται ΒΙΠΕ; Πόσο ευέλικτο και έξυπνο είναι ένα κράτος που δεν αναθεωρεί το δόγμα της πυρόσβεσης μετά από εκαταμμύρια καμμένα στρέμματα την τελευταία εξαετία; Ένα κράτος που δεν επενδύει στη δασοπροστασία και την πρόληψη;

Και πόσο ικανό είναι ένα κράτος που κατατάσσει την Ελλάδα ουραγό σε κρίσιμους δείκτες κοινωνικής συνοχής και ανάπτυξης; Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Οι δημόσιες δαπάνες υγείας παραμένουν από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη (7,4% του ΑΕΠ έναντι 10,9% στην ΕΕ) και στον αντίποδα οι ιδιωτικές είναι από τις υψηλότερες (40%, με μέσο όρο στην ΕΕ το 15%).  Στην παιδεία, η χώρα επενδύει μόλις 3,38% του ΑΕΠ – όταν ο ευρωπαϊκός μέσος είναι 4,6% – κατατάσσοντάς μας στους ουραγούς της ΕΕ. Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα η κυβέρνηση εκτρέπει κονδύλια από τις κοινωνικές δαπάνες προς την πολεμική οικονομία, στηρίζοντας περήφανα το ευρωπαϊκό Rearm και την αύξηση των αμυντικών δαπανών. Το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι το μικρότερο αναλογικά στην Ευρώπη, ένδειξη μιας χώρας που μένει πίσω σε υποδομές αντί να στοχεύει σε έναν ενιαίο, πλήρως δημόσιο ΟΣΕ με ηλεκτροκίνηση: σε μια κοινωνική και οικολογική διασύνδεση της χώρας δηλαδή που δεν θα επιτρέψει, εκτός των άλλων, οι πολίτες να χτυπηθούν από τη μεταφορική φτώχεια. Στη στέγαση, οι Έλληνες δαπανούν το μεγαλύτερο ποσοστό εισοδήματος στην Ευρώπη, σχεδόν διπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Πώς θα λυθεί αυτό χωρίς κοινωνική στεγαστική πολιτική, χωρίς συνεταιριστικά σχήματα κατοικίας, χωρίς κατάργηση της golden visa; Οι Έλληνες δουλεύουν τις περισσότερες ώρες στην Ευρωζώνη, ο κατώτατος μισθός παραμένει από τους χαμηλότερους και οι συνθήκες στον ιδιωτικό τομέα παραπέμπουν σε εποχής δουλείας. Είναι απολύτως ώριμο και εφικτό το αίτημα για κατώτατο μισθό στα 1.000, γενναίες αυξήσεις σε όλη την κλίμακα και για ένα νέο εργασιακό δίκαιο με σταθερά ωράρια και δικαιώματα για αυτούς που δουλεύουν. Πόσο δίκαιο είναι ένα κράτος που αφήνει για τρίτη συνεχή χρονιά τον πληθωρισμό να είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη; Γιατί δεν μηδενίζεται επιτέλους ο ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης;

Ένα τέτοιο κράτος δεν είναι απλώς ανεπαρκές. Είναι κράτος που αφήνει τις κρίσεις να γίνονται κανονικότητα∙ που δεν προστατεύει τους πολίτες του, αλλά τους εκθέτει καθημερινά σε επισφάλεια, ανισότητες και αδιέξοδα.

3. Υπονόμευση μέλλοντος: ανάπτυξη χωρίς ορίζοντα.

Η σημερινή κυβέρνηση ταυτίζει την ανάπτυξη με την πλατφόρμα του airbnb και τα αμέτρητα τραπεζοκαθίσματα. Πρόκειται για μια φθηνή και ασταθή μεγέθυνση. Χωρίς εγχώρια παραγωγική βάση, χωρίς αξιοπρεπείς δουλειές που μπορούν να κρατήσουν τους νέους στη χώρα, χωρίς καινοτομία που θα της επιτρέψει να επιβιώσει σε έναν νέο ψηφιακό κόσμο.

Τον κρίσιμο ενεργειακό μετασχηματισμό της χώρας, αντί να τον οργανώσουμε με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και τη συμμετοχή της κοινωνίας, τον παραδίδουμε ουσιαστικά σε πέντε μεγάλες εταιρείες παραγωγής ενέργειας. Αντί να φτιάχνουμε αποκεντρωμένα και δημοκρατικά σχήματα παραγωγής ΑΠΕ που θα προάγουν ενεργειακή αυτονομία σε νοικοκυριά, βιομηχανία και αγροτική παραγωγή ξεπουλιόμαστε στις γεωτρήσεις. Τη δημιουργία ανθεκτικών πόλεων και υποδομών απέναντι στην κλιματική κρίση την αντικαθιστούμε με φαραωνικά έργα και το greenwashing των κατασκευαστικών ομίλων. Αντί να επενδύουμε στην κυκλική οικονομία επιλέγουμε ακριβά και ενεργοβόρα μοντέλα καύσης απορριμμάτων. 

Έτσι, αντί να χτίζουμε ένα στιβαρό και ασφαλές μέλλον, ανακυκλώνουμε τις παθογένειες ενός μοντέλου που δεν είναι βιώσιμο δημοσιονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά. Ενός μοντέλου χρεωκοπίας.

Η επιλογή μπροστά μας

Το «επιτελικό κράτος» πρέπει να αντικατασταθεί από ένα κράτος που δεν υπηρετεί κομματικά συμφέροντα, αλλά κοινωνικούς στόχους: φορολογική δικαιοσύνη, ισχυρό κοινωνικό κράτος, προστασία των εργαζομένων, πράσινη και ψηφιακή μετάβαση που δεν αφήνει κανέναν πίσω, στήριξη της παραγωγής.

Η Νέα Αριστερά εκπροσωπεί ένα πολιτικό σχέδιο για μια χώρα που δεν βολεύεται με τη μιζέρια. Στη ΔΕΘ ο κύριος Μητσοτάκης θα παρουσιάσει μια λίστα φοροελαφρύνσεων και επιδομάτων. Είναι η λίστα της εξαπάτησης και της κοροϊδίας. Οι πολίτες όμως πρέπει να έχουν αυτό που δικαιούνται. Αξιοπρέπεια και προοπτική. Για να μπορούν να απολαμβάνουν αυτά που παράγουν.

Σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εστιάζει στο μείζον θέμα της ακρίβειας, τονίζοντας πως με πολίτες που συνομιλεί σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, «όλοι καταλήγουν στην ίδια πάνω κάτω ερώτηση: ‘τι θα γίνει με αυτήν την κατάσταση;’». Αναφέρει, δε, ότι «το «επιτελικό κράτος» ξεχαρβάλωσε πλήρως τη χώρα και την έκανε ουραγό σε όλους τους κρίσιμους δείκτες».

Συνεχίζοντας στα της οικονομίας, αφού επισημαίνει πως «ο κ. Μητσοτάκης πλέον δεν πείθει κανέναν», ο Αλ. Χαρίτσης παρουσιάζει τις προτεραιότητες της Νέας Αριστεράς.

Αναφορικά με τη γενοκτονία στη Γάζα, ζητεί την επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ, που είναι ο μοναδικός τρόπος που «μπορεί να βάλει φρένο στο εφιαλτικό σχέδιο του Νετανιάχου».

«Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποφεύγει κάθε συζήτηση για αποφασιστικά μέτρα απέναντι στους θύτες της γενοκτονίας. Φοβάμαι όμως ότι και κόμματα της αντιπολίτευσης δεν πιέζουν για κυρώσεις: είτε επειδή έχουν ενσωματώσει την ηττοπάθεια –«τίποτα δεν θα γίνει»– είτε επειδή προσπαθούν να κρατήσουν μια «υπεύθυνη» στάση» προσθέτει.

Τέλος, αναφέρεται στον θάνατο του Απόστολου Βεσυρόπουλου, υπογραμμίζοντας ότι ανέδειξε ένα μεγάλο θέμα: την απουσία απινιδωτών στις παραλίες και σε δημόσιους χώρους.

Η ανάρτηση του Αλέξη Χαρίτση

Καλημέρα σε όλες και όλους.

Αυτές είναι οι σημειώσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.

1.⁠ ⁠Κοιτάμε μπροστά. Όχι πίσω

«Πρόεδρε, τι θα κάνουμε για αυτό;».

Στέκομαι στην ουρά σε ένα νησί περιμένοντας να παραγγείλω. Ένας άνθρωπος μου δείχνει τον τιμοκατάλογο: «πίτα σουβλάκι χοιρινό 4,50 ευρώ».

Δεν ήμασταν σε κάποιον πολυτελή προορισμό. Δεν ήταν ο μόνος. Δεν ήταν η πρώτη φορά.

Συνομιλώ με πολίτες σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας. Όλοι καταλήγουν στην ίδια πάνω κάτω ερώτηση: «τι θα γίνει με αυτήν την κατάσταση;».

Δεν χρειάζεται πια κανείς να επιχειρηματολογεί για το καθεστώς Μητσοτάκη: όλοι και όλες ξέρουν τη διαφθορά, ζουν την προκλητική ακρίβεια και υποβάθμιση της ζωής, βλέπουν την υπονόμευση του μέλλοντος της χώρας.

Η Αριστερά πρέπει να βάλει τη δική της ατζέντα με μεγαλύτερη ένταση: δίκαιη πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, διεύρυνση της παραγωγικής βάσης, φορολογική δικαιοσύνη, μισθοί που κρατούν τις παραγωγικές ηλικίες στη χώρα μας.

Κανέναν δεν απασχολεί το χτες. Το χτες τελείωσε.

Το ίδιο και το «επιτελικό κράτος» που ξεχαρβάλωσε πλήρως τη χώρα και την έκανε ουραγό σε όλους τους κρίσιμους δείκτες.

Η πρόκληση είναι άλλη. Η Ελλάδα να είναι μια χώρα που οι πολίτες θα απολαμβάνουν αυτά που δικαιούνται.

2.⁠ ⁠Είναι η οικονομία (όπως πάντα)

Το 2019 ο Κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ υποσχόταν τέλος στη «μιζέρια».

Το 2025 πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη για να διαχειριστεί τη μιζέρια που ο ίδιος δημιούργησε.

Αποσπασματικά «δωράκια», μεγάλα λόγια.

Για μία ακόμη φορά θα προσπαθήσει, με τη βοήθεια και του γνωστού προπαγανδιστικού μηχανισμού, να εξαπατήσει την κοινωνία.

Πλέον όμως δεν πείθει κανέναν.

Η Νέα Αριστερά έχει σαφείς προτεραιότητες:

• Πρώτον, οι πόροι που σήμερα κατευθύνονται στους υπέρογκους στρατιωτικούς υπερεξοπλισμούς και σε αδιαφανείς απευθείας αναθέσεις να πάνε εκεί που χρειάζεται: στο κοινωνικό κράτος, στις υποδομές και στην πραγματική οικονομία.
• ⁠Δεύτερον, να ξηλωθεί το καθεστώς των προκλητικών φοροαπαλλαγών για τις τράπεζες, τα μεγάλα εισοδήματα και τις κάθε είδους επενδύσεις της «φούσκας». Μόνο η φορολόγηση του πλούτου μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική δικαιοσύνη, τη μείωση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, τη μείωση της έμμεσης φορολογίας.
• Τρίτον, ο στόχος της ενεργειακής μετάβασης σταματά να σημαίνει κερδοσκοπία πέντε ομίλων. Στροφή στην ενεργειακή δημοκρατία, στον έλεγχο των καρτέλ, στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, στην απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και στην απαγόρευση των εξορύξεων.
• Τέταρτον, εξαιρετικά κρίσιμο: τέλος στη φτηνή «ανάπτυξη» της αρπαχτής. Αύξηση στον κατώτατο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, επαναφορά 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο, νέο εργατικό δίκαιο με αυστηρά μέτρα για την προστασία των εργαζομένων.

Αλήθεια, τι θα θέλατε να ακούσετε εσείς στη ΔΕΘ από τη Νέα Αριστερά;

3.⁠ ⁠Κυ-ρώ-σεις

Μόνο η επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ μπορεί να βάλει φρένο στο εφιαλτικό σχέδιο του Νετανιάχου.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποφεύγει κάθε συζήτηση για αποφασιστικά μέτρα απέναντι στους θύτες της γενοκτονίας.

Ακόμα χειρότερα, βαρύνεται πλέον και με την αδιανόητη πώληση της ΕΛΒΟ σε ισραηλινά συμφέροντα για την οποία θα την καλέσω στη Βουλή να απολογηθεί.

Φοβάμαι όμως ότι και κόμματα της αντιπολίτευσης δεν πιέζουν για κυρώσεις: είτε επειδή έχουν ενσωματώσει την ηττοπάθεια –«τίποτα δεν θα γίνει»– είτε επειδή προσπαθούν να κρατήσουν μια «υπεύθυνη» στάση.

Το κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και η Αριστερά οφείλουν να θέσουν ξεκάθαρα το αίτημα: η Ελλάδα να ψηφίσει στην επικείμενη διάσκεψη του ΟΗΕ την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης και να συνταχθεί με το διεθνές ρεύμα για την επιβολή ουσιαστικών κυρώσεων.

Και οι κυρώσεις είναι πολύ συγκεκριμένες:

• Άμεση διακοπή όλων των στρατιωτικών με το Ισραήλ.
• Εμπάργκο εισαγωγών σε εμπορικά και αγροτικά προϊόντα από το Ισραήλ.
• Πάγωμα της έκδοσης νέων αδειών Golden Visa σε Ισραηλινούς πολίτες.
• Πίεση για άμεση αναστολή της εμπορικής συνεργασίας μεταξύ ΕΕ και Ισραήλ.
• Πίεση για διακοπή της συμμετοχής του Ισραήλ σε αθλητικές και πολιτιστικές διοργανώσεις.

4.⁠ ⁠Απινιδωτές: η ζωή που μας λείπει

Ο αιφνίδιος και τραγικός θάνατος του Απόστολου Βεσυρόπουλου ανέδειξε ένα μεγάλο θέμα: την απουσία απινιδωτών στις παραλίες μας και σε δημόσιους χώρους.

Σκέφτομαι την τραγική ειρωνεία -καθώς ο Απ. Βεσυρόπουλος, προς τιμήν του, είχε εισηγηθεί τη μείωση του ΦΠΑ στους απινιδωτές- και πόσο συχνά η πολιτεία, το κράτος, αδιαφορεί για αυτά που μας απειλούν στην πραγματική ζωή.

Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων.

Αν για παράδειγμα το κράτος προχωρά στην τοποθέτηση απινιδωτών για να σώζονται ανθρώπινες ζωές ή στην κατασπατάληση πόρων για διαφημιστικές καμπάνιες του τίποτα.

Αν επενδύει στην πολιτική προστασία ή σκορπά χρήμα από το παράθυρο σε σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αν νοιάζεται για το πώς ζούμε σήμερα και τους υπαρκτούς κινδύνους που μας περιβάλλουν ή θα φαντασιώνεται πανάκριβα οπλικά συστήματα για τον πόλεμο που … θα έρθει.

Όλα είναι θέμα επιλογών.

ΥΓ: Για τον Ευτύχη Μπιτσάκη κρατώ μια ανάμνηση: στο αμφιθέατρο του ΕΜΠ να μιλά με εκείνη την ξεχωριστή ευγένεια μιας γενιάς αγωνιστών που πια δεν είναι μαζί μας και να εμπνέει τον σεβασμό με την καθαρότητα της σκέψης του και την ειλικρίνεια του βλέμματός του. Ένας διανοητής που επέμενε στην κομμουνιστική προοπτική και την ίδια στιγμή στην ενότητα της δράσης της Αριστεράς στο σήμερα.

Η πρωτοβουλία αυτή έχει ως στόχο να καταδείξει ότι η έννοια της Δημοκρατίας αποκτά περιεχόμενο όταν συναντιέται με τους σύγχρονους αγώνες των λαών για ειρήνη και ελευθερία.

Παρότι είχε ζητηθεί να τηρηθεί το πρωτόκολλο και να του επιτραπεί η είσοδος μαζί με τον κύριο Kamel Kotkot το αίτημα απορρίφθηκε. Ως ένδειξη διαμαρτυρίας, ο Αλέξης Χαρίτσης αποχώρησε από την εκδήλωση, δηλώνοντας:

«Ο κ. Kamel Kotkot είναι Παλαιστίνιος πρόσφυγας, κηδεμονας ενος ανήλικου παιδιού από την Γάζα που νοσηλεύεται σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Ζήτησα να με συνοδεύσει σήμερα, σύμφωνα με το πρωτόκολλο, στην εκδήλωση στο Προεδρικό Μέγαρο για την επέτειο αποκατάστασης της δημοκρατίας μας.

Γιατί εμείς οι Έλληνες ξέρουμε τι σημαίνει εισβολή, κατοχή, προσφυγιά.

Και η δημοκρατία μας αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο όταν συνδέεται με τους δίκαιους αγώνες των λαών για Ειρήνη κ Ελευθερία. Εισέπραξα άρνηση.

Θεωρώ αδιανόητο ότι η Ελληνική Δημοκρατία του 2025 δεν έχει χώρο για τους κατατρεγμένους μιας γενοκτονιας.

Η θέση μου λοιπόν είναι εδώ, στο πλευρό της Παλαιστίνης».

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο κύριος Kotkot. Περιέγραψε με μελανά χρώματα την ολική καταστροφή της Γάζας, ευχαρίστησε τον ελληνικό λαό για την αλληλεγγύη του και ζήτησε «να συνεχίσετε να στηρίζετε τον παλαιστινιακό λαό».