Όπως σημειώνει η Deutsche Welle η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, ψηφίζει για δημάρχους και τοπικά συμβούλια σε ένα σύνολο 18 εκατομμυρίων κατοίκων, με πάνω από 13 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους και σχεδόν 20.000 υποψηφίους.

Αποτελεί παραδοσιακά βαρόμετρο όχι μόνο για την εκλογική τάση στην παλιά δυτική Γερμανία αλλά συνολικά για την κυβέρνηση.

Όπως επισημαίνει δε το γερμανικό μέσο, για τον Χριστιανοδημοκράτη καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος κατάγεται από τη Β. Ρηνανία-Βεστφαλία, ήταν ένα πρώτο τεστ για τη διακυβέρνησή του, μιας και είναι η πρώτη εκλογική αναμέτρηση στη Γερμανία μετά την ανάληψη της εξουσίας. Είναι ένα στοίχημα που έχει θέσει άλλωστε ο ίδιος δημόσια, ενώ το τελευταίο διάστημα είχε δώσει το «παρών» σε πολλές τοπικές προεκλογικές εκδηλώσεις για να στηρίξει τους υποψηφίους του κόμματός του αλλά και για βελτιώσει την εικόνα του, την ώρα που η δημοφιλία του κινείται σε χαμηλά επίπεδα.

Σύμφωνα με το πρώτο exit poll, που δίνει στην δημοσιότητα η Bild καθώς έκλεισαν οι κάλπες, οι Χριστιανοδημοκράτες πέτυχαν 34%, το οποίο είναι περίπου το ίδιο με το ιστορικά φτωχό αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών του 2020, όταν το CDU πέτυχε 34,3%.

Σύμφωνα με την πρόβλεψη της Infratest dimap, το SPD ήταν η δεύτερη ισχυρότερη δύναμη με 22,5%. Συνεπώς, οι Σοσιαλδημοκράτες θα πρέπει να δεχθούν αποδεχτούν ακόμη μια μικρή απώλεια σε σχέση με το 2020. Πριν από πέντε χρόνια, το SPD είχε ένα ιστορικά χαμηλό ποσοστό 24,3%.

Το Afd φέρεται να σημείωσε ισχυρά κέρδη. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, μπορεί να υπερτριπλασιάσει το αποτέλεσμά του στο 16,5% (2020: 5,1%). Οι Πράσινοι υπέστησαν μεγάλες απώλειες και βρίσκονται στο 11,5%. Το 2020, είχαν πετύχει το καλύτερό τους αποτέλεσμα στις τοπικές εκλογές με 20 τοις εκατό.

Τέλος, σύμφωνα με την πρόβλεψη, το 3,5% ψήφισε το FDP. Πριν από πέντε χρόνια, οι Φιλελεύθεροι είχαν επιτύχει 5,6%. Με το προβλεπόμενο 5,5%, το Κόμμα της Αριστεράς βρίσκεται πάνω από το αποτέλεσμα του 2020, που ήταν 3,8%.

Περίπου 13,7 εκατομμύρια άνθρωποι κλήθηκαν να αποφασίσουν για τη σύνθεση των κοινοβουλίων των πόλεων, των περιφερειακών συμβουλίων, των τοπικών συμβουλίων και των περιφερειακών συνελεύσεων. Παράλληλα, σημαντικές εκλογές για τη δημαρχία διεξήχθησαν στην Κολωνία και το Ντίσελντορφ. Η ψηφοφορία διεξήχθη σε συνολικά 427 δήμους – συμπεριλαμβανομένων 396 πόλεων και δήμων και 31 περιφερειών.

Στα διαδραστικά γραφικά για τα ποσοστά ανά ηλικιακή ομάδα διαπιστώνουμε ότι οι 70 και άνω προτίμησαν τους Συντηρητικούς (42%), αλλά και τους Σοσιαλδημοκράτες (25%). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ότι το 25% των νέων 18-24 ετών έδωσαν την ψήφο τους στο κόμμα H Αριστερά (Die Linke) και κατά 21% στην Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Τα αντίστοιχα ποσοστά στις ηλικίες 25-34 είναι 23% AfD και 15% Die Linke. Στις ηλικίες 35-44 η Εναλλακτική για τη Γερμανία συγκεντρώνει τις περισσότερους ψήφους.

Το 30% των ανδρών και το 27% των γυναικών έδωσαν χθες τη ψήφο τους στους Συντηρητικούς του Φρίντριχ Μερτς. Την ίδια στιγμή το 18% των γυναικών και το 15% των ανδρών ψήφισαν τους Σοσιαλδημοκράτες του Όλαφ Σολτς. Μεγαλύτερες είναι οι διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών ως προς τη ψήφο στην Εναλλακτική για τη Γερμανία: AfD ψήφισε το 24% των ανδρών και το 17% των γυναικών. Ποσοστά πάνω από το μέσο όρο τους συγκεντρώνουν στις γυναίκες και η Αριστερά και το SPD.

Αξιοσημείωτο ότι αναφορικά με το μορφωτικό επίπεδο, οι άνθρωποι με υψηλότερη μόρφωση προτιμούν τους Συντηρητικούς (27%), ενώ μόλις 13% την AfD. Οι Πράσινοι διασφαλίζουν σε αυτή τη κατηγορία 19%. Στον αντίποδα 28% των πολιτών με βασικό επίπεδο μόρφωσης επέλεξε την AfD και το 32% την Χριστιανική Ένωση.

Αυτό είναι σημαντικό διότι η Αυστρία, παρά τον σχετικά μικρό της πληθυσμό των 9 εκατομμυρίων, διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην Ευρώπη, ειδικά σε ζητήματα εμπορίου και μετανάστευσης. Η επιθετική στάση του Κόμματος Ελευθερίας (FPÖ) απέναντι στις Βρυξέλλες — με την ηγεσία του να εξετάζει ακόμη και την πιθανότητα ενός «Öxit», δηλαδή ενός αυστριακού Brexit — θα μπορούσε σίγουρα να προκαλέσει αυξημένες εντάσεις μεταξύ της ΕΕ και της Βιέννης.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι μια νίκη του FPÖ θα δημιουργήσει ένα λαϊκιστικό, φιλικό προς τη Ρωσία κεντροευρωπαϊκό μπλοκ που θα εκτείνεται από τα σύνορα της Ουκρανίας με τη Σλοβακία και την Ουγγαρία μέχρι τα σύνορα της Αυστρίας με την Ελβετία, διευκολύνοντας τον πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να σπείρει τη δυσαρέσκεια στην καρδιά της Ευρώπης.

Παρά την πολύχρωμη ιστορία της με τα πολιτικά σκάνδαλα και τη διαφθορά, η Αυστρία ανταγωνίζεται εδώ και καιρό πάνω από την κατηγορία του βάρους της στην ΕΕ. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη γεωγραφία. Η θέση της στο κέντρο της ηπείρου έχει καταστήσει εδώ και καιρό τη χώρα κομβικό σημείο για το εμπόριο – ο κύριος διάδρομος βορρά-νότου της ΕΕ διασχίζει το Τιρόλο, ενώ τα σύνορα της Αυστρίας προς τα ανατολικά και νοτιοανατολικά έχουν χρησιμεύσει ως πύλη της δυτικής Ευρώπης προς τα Βαλκάνια.

Η γεωγραφία έχει επίσης καταστήσει την Αυστρία σταυροδρόμι για τις μεταναστευτικές ροές από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Κατά την τελευταία δεκαετία, η χώρα έχει δεχτεί περισσότερους πρόσφυγες ανά κάτοικο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ, τροφοδοτώντας την επανεμφάνιση του FPÖ.

Παρόμοια με την πρώην Ανατολική Γερμανία, η οποία δεν ανέλαβε ποτέ την πλήρη αναμέτρηση με το ναζιστικό παρελθόν της (και ψήφισε μαζικά την ακροδεξιά τις τελευταίες εβδομάδες), η Αυστρία πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολεμικής περιόδου τρέχοντας μακριά από την ιστορία, γυρίζοντας το μύθευμα ότι ήταν το «πρώτο θύμα του Χίτλερ».

Παρόλο που η χώρα έχει σημειώσει κάποια πρόοδο σε αυτό το μέτωπο τα τελευταία χρόνια, οι δεκαετίες που πέρασε ζώντας στην άρνηση άφησαν βαθιά σημάδια στην πολιτική κουλτούρα της χώρας, γεγονός που εξηγεί γιατί είναι δυνατόν ένα κόμμα που γεννήθηκε κυριολεκτικά από τον ναζισμό να αντλεί τόσο ισχυρή υποστήριξη.

Το κόμμα μπορεί να έχει εξελιχθεί στο είδος της αντι-μεταναστευτικής, αντι-ισλαμικής λαϊκιστικής δύναμης που έχει επικρατήσει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, αλλά ξεκίνησε ως πολιτικό καταφύγιο για πρώην Ναζί. Το FPÖ όχι μόνο δεν έχει αποκηρύξει αυτό το παρελθόν, αλλά το αγκαλιάζει, τουλάχιστον ιδιωτικά, με τα ηγετικά στελέχη του κόμματος να αντιμετωπίζουν τακτικά προβλήματα επειδή αποτίουν σιωπηλά φόρο τιμής στους ναζιστές προγόνους τους.

Με επικεφαλής έναν μικροκαμωμένο απόφοιτο της φιλοσοφίας που μετατράπηκε σε ακροδεξιό ιδεολόγο ονόματι Χέρμπερτ Κικλ, το FPÖ, το οποίο έχει ορκιστεί να κλείσει τα σύνορα της Αυστρίας και να «μεταναστεύσει» όποιον θεωρεί ξένο, προηγείται στις εθνικές δημοσκοπήσεις από το φθινόπωρο του 2022.

Πρόκειται για μια ιδέα που δημιούργησε πολιτικό σάλο στη Γερμανία νωρίτερα φέτος, μετά από μια αναφορά ότι η «επαναμετανάστευση» συζητήθηκε από μια ομάδα επιφανών ακροδεξιών προσωπικοτήτων κατά τη διάρκεια δείπνου σε μια βίλα του Πότσνταμ. Αυτό δεν εμπόδισε τον ηγέτη του FPÖ να το συνταγογραφήσει για την Αυστρία.

«Η παλιννόστηση έχει καθυστερήσει εδώ και καιρό!» δήλωσε προκλητικά ο Κικλ αυτόν τον μήνα στην προεκλογική εκστρατεία.

Ο Κικλ, ακόλουθος του Jörg Haider -του μοναδικού πολιτικού ταλέντου που μεταμόρφωσε το FPÖ από περιθωριακό κόμμα σε κυρίαρχη δύναμη, αξιοποιώντας το μεταναστευτικό ζήτημα- ανέλαβε το κόμμα το 2021, καθώς αυτό εξακολουθούσε να ταλανίζεται από ένα τεράστιο σκάνδαλο διαφθοράς που το είχε εκδιώξει από την εξουσία το 2019.

Αν και το κόμμα έχει συμμετάσχει στην κυβέρνηση τις τελευταίες δεκαετίες – για να καταρρεύσει με θεαματικό τρόπο – έπαιζε πάντα το δεύτερο βιολί. Μια νίκη την Κυριακή θα μπορούσε να δώσει στον Κικλ και στην ομάδα των ακροδεξιών εξτρεμιστών του τους μεγαλύτερους μοχλούς εξουσίας για πρώτη φορά.

Ορισμένοι στο αυστριακό κατεστημένο πιστεύουν ότι ο Κικλ θα μετριάσει αναπόφευκτα την εξουσία σε περίπτωση που το FPÖ κερδίσει την εξουσία, όπως η Τζόρτζια Μελόνι, ηγέτης των ακροδεξιών Αδελφών της Ιταλίας, η οποία έχει ακολουθήσει μια πιο ρεαλιστική πορεία από ό,τι περίμεναν οι περισσότεροι από τότε που έγινε πρωθυπουργός της Ιταλίας πριν από δύο χρόνια. Ωστόσο, στο παρελθόν του Κικλ δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι θα πράξει κάτι τέτοιο.

Για να καταλάβει κανείς τι θα μπορούσε να σημαίνει η παρουσία του Κικλ στο τιμόνι, δεν χρειάζεται να κοιτάξει πιο μακριά από την τελευταία θητεία του FPÖ στην εξουσία πριν από έξι χρόνια, όταν ήταν υπουργός Εσωτερικών.

Τις πρώτες εβδομάδες της θητείας του, ο Κικλ επέβλεψε μια μαζική επίθεση στην υπηρεσία πληροφοριών της χώρας, την οποία ο ίδιος και το κόμμα του υποπτεύονταν ότι είχε διεισδύσει στο FPÖ με πληροφοριοδότες.

Κατά τη διάρκεια μιας αστυνομικής επιδρομής στην έδρα της υπηρεσίας κατασκοπείας στις αρχές του 2018, η αστυνομία κατέσχεσε μια τράπεζα δεδομένων που περιείχε μυστικές επικοινωνίες ετών μεταξύ των αυστριακών μυστικών υπηρεσιών και των δυτικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων της CIA και της MI6. Οι αρχές δεν διαπίστωσαν ποτέ αν δημιουργήθηκαν αντίγραφα του λεγόμενου σκληρού δίσκου Neptune, αλλά οι δυτικές υπηρεσίες-εταίροι της Αυστρίας -που ανησυχούσαν για τους στενούς δεσμούς του κόμματος του Κικλ με τη Μόσχα- αντέδρασαν στην πρωτοφανή παραβίαση αναστέλλοντας την ανταλλαγή πληροφοριών.

Στο ζήτημα της μετανάστευσης, το βασικό θέμα του FPÖ, ο Κικλ ακολούθησε μια παρόμοια ανορθόδοξη στάση. Το 2019, αποφάσισε να μετονομάσει τα κέντρα καταγραφής ασύλου της Αυστρίας σε «Κέντρα Αναχώρησης», φτάνοντας στο σημείο να τοποθετήσει νέα σήμανση.

Τα σχέδια του Κικλ για τη δημιουργία αυτού που αποκαλεί «φρούριο Αυστρία» ακυρώθηκαν από την ξαφνική κατάρρευση της κυβέρνησης τον Μάιο του 2019, μετά την εμφάνιση ενός βίντεο με τον τότε αρχηγό του FPÖ να προσφέρει πολιτικές χάρες σε μια γυναίκα που πίστευε ότι ήταν ανιψιά ενός Ρώσου ολιγάρχη.

Το σκάνδαλο που ακολούθησε, γνωστό ως υπόθεση της Ίμπιζα, από το ισπανικό νησί όπου καταγράφηκε κρυφά το βίντεο, κατέκλυσε το πολιτικό σύστημα της Αυστρίας και συνεχίζει να απασχολεί τα δικαστήρια μέχρι σήμερα.

Ακόμη και αν το FPÖ κερδίσει την Κυριακή, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση. Τα περισσότερα από τα άλλα κόμματα έχουν αποκλείσει τη συνεργασία με την ακροδεξιά.

Η τύχη του κόμματος εξαρτάται από το κεντροδεξιό ÖVP, το οποίο ηγείται σήμερα της κυβέρνησης της Αυστρίας μαζί με τους Πράσινους. Το ÖVP έχει μια μακρά (και κάποιοι θα έλεγαν ότι είναι κακόβουλη) ιστορία συνεργασίας με το FPÖ. Το 2000, το κόμμα έγινε το πρώτο στη Δυτική Ευρώπη που μπήκε σε συνασπισμό με την ακροδεξιά, σπάζοντας ένα ταμπού που ώθησε τους εταίρους της Αυστρίας στην ΕΕ να επιβάλουν διμερείς «διπλωματικές κυρώσεις» στη Βιέννη.

Εκείνη η κυβέρνηση κατέρρευσε μέσα σε πικρίες και σκάνδαλα μετά από τρία χρόνια, αλλά το ÖVP αποφάσισε να κάνει μια νέα προσπάθεια το 2017 υπό τον Σεμπάστιαν Κουρτς, το τότε παιδί-θαύμα του. Αυτό το πείραμα έληξε με την κατάρρευση της Ίμπιζα μόλις 18 μήνες αργότερα.

Ο Κουρτς έμπλεξε με τα δικά του προβλήματα λίγο αργότερα και παρόλο που το κόμμα του παραμένει στην εξουσία, εξακολουθεί να μαζεύει τα κομμάτια του. Ενώ η σημερινή ηγεσία του ÖVP, υπό τον καγκελάριο Karl Nehammer, επιμένει ότι δεν θα δεχόταν ποτέ έναν καγκελάριο Κικλ, δεν έχουν αποκλείσει ένα άλλο πρόσωπο του Κόμματος των Ελευθέρων.

Αν και υπάρχει η πιθανότητα το ÖVP, ακόμη και αν τερματίσει δεύτερο, να δημιουργήσει έναν τριμερή συνασπισμό με τους Σοσιαλδημοκράτες και μικρότερα κόμματα, όπως οι φιλελεύθεροι Neos ή οι Πράσινοι, η ιστορία δείχνει το αντίθετο.
Στις πρόσφατες περιφερειακές ψηφοφορίες, το ÖVP υιοθέτησε σκληρή γραμμή απέναντι στο FPÖ για να μαλακώσει μετά την ημέρα των εκλογών και να επιδιώξει συνασπισμούς μαζί του. Τελικά, η ακροδεξιά είναι πιο κοντά στο ÖVP όσον αφορά την πολιτική. Επιπλέον, ένας αμφίδρομος συνασπισμός είναι ευκολότερο να διαχειριστεί.

Το μόνο πράγμα που μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα για τη μορφή του επόμενου συνασπισμού της Αυστρίας είναι ότι το ÖVP, το οποίο βρίσκεται στην κυβέρνηση χωρίς διακοπή από το 1987, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχει μια θέση στο τραπέζι.

Όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει με τον Κικλ, το ÖVP, ακόμη και ως επιλαχόντας, θα μπορεί να βασίζεται στον πρόεδρο της Αυστρίας, Alexander Van der Bellen, για να κάνει παρεμβάσεις. Σύμφωνα με το σύνταγμα της Αυστρίας, ο πρόεδρος διορίζει την κυβέρνηση και μπορεί να απορρίψει τους υποψήφιους καγκελάριους και υπουργούς.

Ο Βαν ντερ Μπέλεν, πρώην ηγέτης των Πρασίνων με ενστικτώδη αντιπάθεια για το FPÖ, δεν θα ήθελε να αμαυρωθεί η κληρονομιά του επιτρέποντας σε έναν ακροδεξιό ιδεολόγο να αναλάβει την εξουσία.

Για να δικαιολογήσει την απόρριψη του Κικλ-αν ποτέ φτάσει τόσο μακριά- ο Van der Bellen, ένας ένθερμος Ευρωπαίος, είναι βέβαιο ότι θα επικαλεστεί τη θέση της Αυστρίας στην ΕΕ, ένα ανώτερο αγαθό κατά την άποψή του που, όπως έχει υποστηρίξει, κινδυνεύει από την ακροδεξιά.

Με άλλα λόγια, ίσως εναπόκειται στην ΕΕ να σώσει την Αυστρία από τον εαυτό της.

Σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση του Ινστιτούτου INSA για λογαριασμό των Märkische Oder Zeitung, Lausitzwer Rundschau και Märkische Allgemeine Zeitung, το ακροδεξιό AfD προηγείται με 28,5% (+4,5 από τις εκλογές του 2019), ενώ το SPD βρίσκεται στην δεύτερη θέση με 25% (-1,2) και το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) στην τρίτη με 16% (+0,4). Η νεοσύστατη «Συμμαχία Ζάρα Βάγκενκνεχτ» (BSW) ακολουθεί με 14% και οι Πράσινοι κινδυνεύουν να μείνουν εκτός του τοπικού κοινοβουλίου, καθώς περιορίζονται στο 4% (-6,8). Η Αριστερά συρρικνώνεται στο 3% (-7,7) και οι Φιλελεύθεροι (FDP) στο 2% (-2,1).

🔵🚨 Ergebnis der U16-Wahl in Brandenburg 🚨🔵 pic.twitter.com/qiAoBEfnbt

— AfD News (@AfDNews_) September 14, 2024

Σύμφωνα πάντως με τους κανονισμούς του κρατιδίου, αρκεί μία έδρα με απευθείας εκλογή προκειμένου ένα κόμμα να εξασφαλίσει την είσοδό του στην βουλή, ακόμη και αν συνολικά δεν φθάσει το όριο του 5%.

Εάν επαληθευτεί η δημοσκόπηση, ακόμη και ένας «μεγάλος» συνασπισμός SPD-CDU δεν θα συγκέντρωνε την απαιτούμενη πλειοψηφία. Καθώς όμως όλα τα κόμματα απορρίπτουν το ενδεχόμενο συνεργασίας με την AfD, δεν θα πρέπει να αποκλείεται το ενδεχόμενο συμμετοχής της BSW σε κυβερνητικό σχήμα. Ήδη το κόμμα, μετά τις εκλογές στην Σαξονία και στην Θουριγγία, βρίσκεται σε διερευνητικές συνομιλίες με το CDU.

Ο σημερινός πρωθυπουργός Ντίτμαρ Βόιντκε (SPD) έχει πάντως ήδη δηλώσει ότι θα παραιτηθεί, εάν το κόμμα του, για πρώτη φορά από το 1990, δεν κερδίσει τις κρατιδιακές εκλογές.

Ο Πρόεδρος των Φιλελευθέρων Εμανουέλ Μακρόν θα πρέπει σύντομα να καλέσει έναν πρωθυπουργό από ένα εχθρικό κόμμα για να ηγηθεί της γαλλικής κυβέρνησης – πιθανώς τον Τζόρνταν Μπαρντέλα από την ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση.

Οι κεντρώοι του Μακρόν βρίσκονται σε τροχιά για μια βαριά ήττα στις βουλευτικές εκλογές των δύο γύρων της 30ης Ιουνίου και της 7ης Ιουλίου. Αυτό σημαίνει ότι ο πρόεδρος πιθανότατα θα πρέπει να στραφεί στην αντιπολίτευση για να σχηματίσει κυβέρνηση υπό την προεδρία του — έναν ανήσυχο γάμο που αποκαλούν οι Γάλλοι συμβίωση. Η θητεία του Μακρόν διαρκεί μέχρι το 2027 και θα χρειαζόταν τεράστια κρίση για να παραιτηθεί νωρίς.

Η συγκατοίκηση δεν είναι πρωτόγνωρη, με τη Γαλλία να έχει υποβληθεί σε αυτήν τρεις φορές στη σύγχρονη ιστορία. Οι Συντηρητικοί Πρωθυπουργοί Ζακ Σιράκ και Εντουάρ Μπαλαντούρ συνεργάστηκαν με τον Σοσιαλιστή Πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, ενώ ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν συζούσε με τον Σιράκ ως πρόεδρος από το 1997 έως το 2002.

Αυτή τη φορά, όμως, είναι διαφορετικά. Αυτά τα προηγούμενα πολιτικά περίεργα ζευγάρια προέρχονταν όλα από το πολιτικό ρεύμα, γεγονός που ευνοούσε τη συνεργασία. Ένας πρωθυπουργός από ένα από τα πολιτικά άκρα, εν τω μεταξύ, θα ωθούσε τη Γαλλία σε αχαρτογράφητα νερά.

Η προοπτική προκαλεί ήδη συναγερμό στην ΕΕ και όχι μόνο. Άλλες χώρες της ΕΕ φοβούνται καταστροφικές συνέπειες για το ανάστημα της Γαλλίας ως παγκόσμια στρατηγική δύναμη και βασικό μέλος της ΕΕ — με τις Βρυξέλλες να χάνουν ένα από τα λίγα εναπομείναντα μέλη του μπλοκ που μπορεί να πρωτοστατήσει στη διεθνή σκηνή σε θέματα που κυμαίνονται από τη βιομηχανική πολιτική μέχρι την άμυνα.

Οι προσπάθειες χαλιναγώγησης του υψηλού χρέους της χώρας ή ενίσχυσης της υποστήριξης προς την Ουκρανία, επίσης, θα γίνουν πιο δύσκολες εάν μια ακροδεξιά κυβέρνηση αγωνίζεται για υπεροχή με τον Μακρόν.

Εδώ είναι μερικά από τα πιο κρίσιμα σημεία ανάφλεξης μεταξύ του προέδρου και μιας πιθανής κυβέρνησης συμβίωσης .

Υποστήριξη της Ουκρανίας

Ο Γάλλος πρόεδρος θεωρείται γενικά ότι έχει αποκλειστικές εξουσίες στην άμυνα και την εξωτερική πολιτική, γνωστό ως domaine réservé . 

Η πραγματικότητα όμως δεν είναι τόσο απλή. Δεδομένου ότι ο προϋπολογισμός πρέπει να συμφωνηθεί στο κοινοβούλιο, τυχόν νέα αμυντικά κονδύλια ή πρόσθετες γαλλικές συνεισφορές στην Ουκρανία, θα μπορούσαν να αποκλειστούν στην Εθνοσυνέλευση.

Ο φόβος είναι ήδη βαθύς στις Βρυξέλλες ότι ένα γαλλικό κοινοβούλιο που κυριαρχείται από δεξιούς και αριστερούς λαϊκιστές θα μπορούσε να σαμποτάρει τα αμυντικά σχέδια της ΕΕ και την υποστήριξή της προς την Ουκρανία.

Ορισμένοι από τους στενότερους συμμάχους της Γαλλίας, όπως η Γερμανία και η Πολωνία, έχουν εκδώσει ασυνήθιστα ωμές προειδοποιήσεις, προδίδοντας την ανησυχία τους ότι μια νίκη στη Γαλλία από την ακροδεξιά – κατηγορούμενη εδώ και καιρό ότι φλερτάρει με το Κρεμλίνο – θα μπορούσε να υπονομεύσει την ευρωπαϊκή ενότητα σε μια στιγμή που η ήπειρος είναι απειλείται από τη Ρωσία.

Η απόφαση των Γάλλων ψηφοφόρων «θα έχει αντίκτυπο σε ολόκληρη την Ευρώπη», προειδοποίησε τη Δευτέρα ο υπουργός Άμυνας της Πολωνίας Władysław Kosiniak-Kamysz σε συνάντηση με τους Γάλλους και Γερμανούς ομολόγους του, ενώ εξέφρασε αμφιβολίες για την υποστήριξη της Εθνικής Συσπείρωσης στην Ουκρανία. 

«Ανησυχώ για τις εκλογές στη Γαλλία», δήλωσε ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς στο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο ARD την Κυριακή. «Ελπίζω ότι κόμματα που δεν είναι η Λεπέν –για να το θέσω έτσι– θα είναι επιτυχημένα στις εκλογές». 

Όπως το εξέφρασε ένας ανώτερος διπλωμάτης της ΕΕ: ​​«Έχω πολλές ερωτήσεις σχετικά με τον αντίκτυπο των γαλλικών εκλογών στην ΕΕ… Θα μπορέσει το γαλλικό κοινοβούλιο να επικυρώσει ένα ταμείο άμυνας της ΕΕ; Θα μπορέσει ακόμη η Γαλλία να επενδύσει στην αμυντική ετοιμότητα μετά τις εκλογές του Ιουλίου;».

Βόμβα χρέους

Τα αδύναμα οικονομικά της χώρας θα μπορούσαν επίσης να αποτελέσουν κίνδυνο για την ευρωζώνη – έναν κίνδυνο που δύσκολα θα βοηθηθεί από τις εντάσεις στην κορυφή στο Παρίσι.

Με έναν ανησυχητικά υψηλό δείκτη χρέους άνω του 110 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, ο Μακρόν παίζει μια δύσκολη πράξη εξισορρόπησης για να ηρεμήσει τις αγορές και να τις πείσει ότι θα διατηρήσει τα οικονομικά της χώρας σε μια βιώσιμη πορεία.

Η ακροδεξιά σχεδιάζει να κάνει πίσω την εξαιρετικά αντιδημοφιλή συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση του Μακρόν και να μειώσει την ηλικία συνταξιοδότησης στα 62 από 64, ωστόσο, κινδυνεύει να πετάξει τη Γαλλία μίλια μακριά από αυτό το μονοπάτι και επικίνδυνα κοντά στον γκρεμό.

Η επερχόμενη γαλλική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει ήδη σκληρές διαπραγματεύσεις με τις Βρυξέλλες για να αποφύγει ένα πρόστιμο για το ανησυχητικό επίπεδο του δημόσιου χρέους της, συνομιλίες που θα γίνουν πιο δύσκολες με έναν ακροδεξιό υπουργό Οικονομικών.

Ωθώντας το σύστημα στα άκρα

Οι γαλλικές κυβερνήσεις συμβίωσης έχουν επηρεάσει τις Βρυξέλλες στο παρελθόν. Οι κυβερνήσεις του Μιτεράν και του Σιράκ βίωσαν συνεχείς μάχες εξουσίας με τους πρωθυπουργούς τους, αλλά προσπάθησαν να απεικονίσουν την ενότητα στις Βρυξέλλες επειδή συμφώνησαν στα βασικά: τη θέση της Γαλλίας στην ΕΕ, το κράτος δικαίου και μια κοινή ιδέα για δημοκρατικό λόγο και ευγένεια.

Αυτή τη φορά, μια συγκατοίκηση θα δοκίμαζε τα όρια του συστήματος.

Η κεντρική θέση της Γαλλίας στο εγχείρημα της ΕΕ σημαίνει ότι λίγοι από τους κανόνες που ισχύουν για μικρότερες χώρες θα μπορούσαν να κρατήσουν υπό έλεγχο ένα θορυβώδες στέλεχος της Γαλλίας, για παράδειγμα εάν η Γαλλία άρχιζε να αγνοεί τις δικαστικές αποφάσεις της ΕΕ για τα δικαιώματα ασύλου ή τις ελευθερίες των μέσων ενημέρωσης.

«Εάν η Γαλλία αρχίσει να παραβιάζει τα θεμελιώδη δικαιώματα της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα απαιτούσε να παγώσουν τα κονδύλια της Γαλλίας στην ΕΕ. Αλλά θα ήταν πολύ πιο δύσκολο, γιατί η Γαλλία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα της ΕΕ και καθαρός συνεισφέρων», δήλωσε ο ευρωβουλευτής Daniel Freund, ο οποίος ηγήθηκε της εντολής του Κοινοβουλίου να αναγκάσει τις Βρυξέλλες να παγώσουν τα κεφάλαια για να τιμωρηθούν οι παραβιάσεις του κράτους δικαίου στην Ουγγαρία. και την Πολωνία.  

Ο Γάλλος πρωθυπουργός και ο πρόεδρος θα πρέπει επίσης να συμφωνήσουν για το ποιον θα στείλουν στις Βρυξέλλες για να αναλάβει τον σημαντικό ρόλο του επιτρόπου της ΕΕ της Γαλλίας. Στο παρελθόν, σημειωτέον, επιτρεπόταν στη Γαλλία να στείλει δύο επιτρόπους κατά τη διάρκεια μιας περιόδου συγκατοίκησης , αλλά αυτή τη φορά δεν θα έχει τέτοια πολυτέλεια.

ΓΑΛΛΙΑ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΣΚΟΠΩΝ

Ο Μακρόν και ο περιζήτητος πρωθυπουργός της Γαλλίας, Μπαρντέλα, τσακώνονται ήδη για το ποιος θα πάρει το όνομα του επίτροπου. Τη Δευτέρα, ο Μπαρντέλα ισχυρίστηκε ότι η μελλοντική κυβέρνηση, όχι ο Μακρόν, θα έπρεπε να επιλέξει τον υποψήφιο. «Θα είναι μεταξύ των πρώτων αποφάσεων που θα λάβουμε», είπε ο Μπαρντέλα , προσθέτοντας ότι «εξερευνά» ονόματα για να προτείνει.

Αρκετοί από τους συμμάχους του Μακρόν, ωστόσο, είδαν τα πράγματα διαφορετικά. Μιλώντας κατ’ ιδίαν, παραδέχτηκαν ότι δεν υπάρχει γραπτός κανόνας για το θέμα, αλλά τόνισαν ότι ο Μακρόν θα πρέπει να προτείνει τον επόμενο Γάλλο Επίτροπο, όπως το έκανε πάντα ο πρόεδρος.

Αλλά η πραγματικότητα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη όσο θα το έλεγαν είτε ο Μακρόν είτε ο Μπαρντέλα. Σύμφωνα με τις συνθήκες της ΕΕ, οι υπουργοί των 27 χωρών της ΕΕ είναι αυτοί που προτείνουν τον κατάλογο των Επιτρόπων και όχι οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων. Αυτό θα έδινε τον λόγο στον Μπαρντέλα.

Ωστόσο, οι επίτροποι πρέπει να γίνουν δεκτοί από τον πρόεδρο της Επιτροπής και να επιβεβαιωθούν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου κάθεται ο Μακρόν. 

Μειωμένη επιρροή

Πριν από την ανακοίνωση του Μακρόν στις 9 Ιουνίου για την πρόωρη ψηφοφορία, η Γαλλία αναμενόταν να εξασφαλίσει μια ισχυρή θέση ως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμόδιας για μεγάλα οικονομικά χαρτοφυλάκια όπως ο ανταγωνισμός.

Η ανάθεση θα επιτρέψει στο Παρίσι να εκπληρώσει τα βασικά του συμφέροντα των περισσότερων εγχώριων βιομηχανικών πρωταθλητών της ΕΕ και μια αμυντική θέση έναντι των ΗΠΑ και της Κίνας. Παραμένει επίσης η υπόθεση εργασίας για το τι θα πιέσει η Γαλλία, σύμφωνα με τρεις διπλωμάτες της ΕΕ από άλλες χώρες που δεν ήθελαν να κατονομαστούν λόγω της ευαίσθητης φύσης των διαπραγματεύσεων.

Αλλά με τον Μακρόν αποδυναμωμένο μετά την ήττα σε δύο διαδοχικές εκλογές και έναν μαχητικό Μπαρντέλα να αναλαμβάνει τα ηνία της κυβέρνησης, αναμένονται εσωτερικές διαμάχες και θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν το χέρι της Γαλλίας. «Θα φροντίσω να φέρω ποπ κορν», είπε ένας διπλωμάτης.

Υψηλόβαθμος Γάλλος αξιωματούχος είπε ότι μια ακροδεξιά κυβέρνηση είναι πιθανό να ευθυγραμμιστεί με βασικά γαλλικά συμφέροντα όπως η υποστήριξη για την πυρηνική ενέργεια και τους αγρότες, αλλά προειδοποίησε ότι η τοξικότητα της ακροδεξιάς θα υπονομεύσει τη γαλλική ατζέντα στις Βρυξέλλες.  

«Αν θέλετε να μπλοκάρετε την Mercosur [εμπορική συμφωνία με τη Νότια Αμερική], καλύτερα να έχετε έναν υπουργό Γεωργίας» που μπορεί να διαπραγματευτεί με άλλες πολιτικές ομάδες, «και όχι κάποιον που είναι απομονωμένος επειδή ανήκει στην [ακροδεξιά] Ομάδα ID και βρίσκεται πίσω από το υγειονομικό κορδόνι .»

Οι ειδικοί συμφωνούν. Ο Μακρόν «κινδυνεύει να γίνει ένας εμπόδιος πρόεδρος, με μια κυβέρνηση που θα μπορούσε να τον αντικρούσει», δήλωσε η Πασκάλ Τζοάνιν του Ιδρύματος Σούμαν. «Θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια χαοτική πολιτική και να υπονομεύσει την επιρροή της Γαλλίας στην Ευρώπη». 

Ο Εμανουέλ Μακρόν, στράφηκε κατά του Εθνικού Συναγερμού της Μαρίν Λεπέν, αλλά και της Ανυπότακτης Γαλλίας του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, λέγοντας πως με τη στάση τους δημιούργησαν ένα «επικίνδυνο για την Γαλλία μπλοκάρισμα» σε ό,τι αφορά την διακυβέρνησή της και ότι έφτασε η ώρα, με την προκήρυξη των βουλευτικών εκλογών, «να πέσουν οι μάσκες» και να καταστεί σαφές ποιοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται για την ευημερία της παράταξης τους και ποιοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται για την ευημερία της Γαλλίας.

Σε ό,τι αφορά το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν ο Γάλλος πρόεδρος ανέφερε ότι κινείται εκτός του δημοκρατικού πλαισίου σε σχεση με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ότι είναι επικίνδυνο για την γαλλική οικονομία – αφού με τις προτάσεις του θα οδηγήσει, όπως είπε, τη χώρα στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό – και ότι στα θέματα της διεθνούς πολιτικής, κυρίως δε σε σχέση με το Ουκρανικό, θα οδηγήσει τη Γαλλία σε διεθνή απομόνωση.

Παράλληλα κατηγόρησε τον πρόεδρο του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων Ερίκ Σιοτί για την χθεσινή απόφασή του να συνταχθεί με το κόμμα της Λεπέν, επισημαίνοντας ότι «έκανε συμφωνία με τον διάβολο» παρά την αντίθετη άποψη όλων των γερουσιαστών του κόμματος και των περισσότερων βουλευτών του. Σημείωσε δε ότι με την πολιτική του επιλογή «γύρισε την πλάτη στην πολιτική κληρονομιά του Ντε Γκολ, του Σιράκ, και του Σαρκοζί», ενώ παράλληλα υπενθύμισε ότι σε κρίσιμα ζητήματα, όπως το συνταξιοδοτικό, οι θέσεις που υποστήριξε το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ήταν σε απόλυτη αντίθεση με τις θέσεις της ακροδεξιάς.

Σε ό,τι αφορά τον χώρο της Αριστεράς ο Γάλλος πρόεδρος στηλίτευσε την απόφαση των κομμάτων της δημοκρατικής αριστεράς να έρθουν, όπως είπε, σε συμφωνία με την Ανυπότακτη Γαλλία του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, την οποία κατηγόρησε για αντισημιτισμό και αντικοινοβουλευτισμό, ενώ παράλληλα υπογράμμισε και την διάσταση απόψεων που υπάρχει μεταξύ των αριστερών κομμάτων στα θέματα της ενέργειας, αλλά και γενικότερα της οικονομίας. Επισήμανε ακόμη ότι τα κόμματα της Αριστεράς, με τις διαφορές που έχουν, είναι αδύνατον να καταλήξουν σε ένα κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα.

Κατόπιν όλων αυτών ο Γάλλος πρόεδρος υπογράμμισε ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα προοδευτικό δημοκρατικό μέτωπο με καθαρές θέσεις τόσο σε σχέση με την λειτουργία της δημοκρατίας, όσο και σε σχέση με την Ευρώπη. Ανέφερε ότι σε αυτό το μέτωπο μπορούν να ενταχθούν οι σοσιαλδημοκράτες, οι οικολόγοι, οι χριστιανοδημοκράτες, οι γκωλικοί και γενικότερα όλες οι πολιτικές δυνάμεις που «δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον εξτρεμιστικό πυρετό». Αναφερόμενος στο εγχείρημα δημιουργίας ενός Λαϊκού Μετώπου από τα κόμματα της Αριστεράς ο Γάλλος πρόεδρος ανέφερε ότι «αν υπάρχει κάποιος που πρέπει να επιστρέψει στον τάφο του, αυτός είναι ο Λεόν Μπλουμ», ο επικεφαλής του Λαϊκού Μετώπου που κυβέρνησε τη Γαλλία κατά τα τελευταία χρόνια του Μεσοπολέμου. Ανέφερε επίσης ότι αυτό που σήμερα ονομάζεται Λαϊκό Μέτωπο είναι μία συνεργασία που θα επιτρέψει στο κόμμα του Μελανσόν να διεκδικήσει περίπου τριακόσιες έδρες στη νέα Εθνοσυνέλευση.

Καταλήγοντας ο Γάλλος πρόεδρος αναγνώρισε ότι πολλά προβλήματα σε σχέση με την διακυβέρνηση της Γαλλίας παραμένουν ανεπίλυτα και ότι γι’ αυτό πολλές φορές οι Γάλλοι είναι οργισμένοι, ενώ τόνισε ότι εφεξής θα πρέπει να υπάρξει ένας διαφορετικός τρόπος διακυβέρνησης ο οποίος θα χαρακτηρίζεται «από ηρεμία, σεβασμό και αξιοπρέπεια στην υπηρεσία του γαλλικού λαού».

Πηγή: ΕΡΤ