Το “ακαθόριστο” (φύλο) της πλατφόρμας του ΕΟΠΥΥ αναγνωρίστηκε ως λάθος από τον υπουργό Υγείας που έδωσε και την εντολή να αποσυρθεί. Η αντίδραση ήταν μάλλον απολογητική και ο πρώην πρωθυπουργός κέρδισε μία εύκολη νίκη εντυπώσεων που τον βοηθά να ενισχύει το αφήγημά του περί αλλοίωσης του ιδεολογικού DNA της Ν.Δ. Η woke ατζέντα και τα ελληνοτουρκικά έχουν γίνει το προνομιακό πεδίο του ιδεολογικού πολέμου του πρώην και του νυν, παρότι είναι προφανές -και επ΄αυτού έχει δίκιο ο Άδωνης Γεωργιάδης– πώς στόχος του Αντώνη Σαμαρά είναι “να ρίξει τον Μητσοτάκη”.

Εξ’ ανάγκης, και εφόσον οι δημοσκοπήσεις δείξουν πώς το κόμμα Σαμαρά ξεφεύγει από το όριο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας του 3% και μπορεί να φιλοδοξεί για κάτι περισσότερο, η κυβέρνηση πρέπει να αντιμετωπίσει τον πρώην πρωθυπουργό πολιτικά. Δεν είναι εύκολο.

Το μισό σημερινό κυβερνητικό σχήμα ήταν υπουργοί επί συγκυβέρνησης Ν.Δ- ΠΑΣΟΚ, πολλοί χρωστούν στον πρώην πρωθυπουργό την πολιτική τους καριέρα και θα προτιμήσουν να μείνουν στη σκιά, ενώ έχουν ειπωθεί τέτοιοι διθύραμβοι για την “αυτοθυσία” του το 2012-14 που θα ξεσηκωθούν και οι καρέκλες στις κομματικές οργανώσεις της περιφέρειας εάν, αίφνης, “αφοριστεί” ως εχθρός της παράταξης. Ιδιαίτερα όσο ο Κώστας Καραμανλής παραμένει φιλικά σιωπηλός προς το νέο κόμμα και αρκετά στελέχη με καραμανλική “ούγια” συστρατευθούν μαζί του.

Ο απογοητευμένος νεοδημοκράτης ψηφοφόρος που αμφιταλαντευόταν μεταξύ Βελόπουλου ή Λατινοπούλου -ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα- και αποχής, μπορεί να βρει τώρα στο κόμμα Σαμαρά μία “νομιμοποιημένη” διέξοδο. Δεν θα ψηφίσει άλλο κόμμα, δεν θα ψηφίσει αντίπαλο, αλλά τον επί έξι χρόνια αρχηγό της παράταξης και επί τρία χρόνια πρωθυπουργό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει, βεβαίως, ένα ισχυρό αντεπιχείρημα: αυτή η -κατά Σαμαρά- “αλλοιωμένη” Ν.Δ (με …“πολύ σημιτικό ΠΑΣΟΚ και ολίγον ΛΑΟΣ”, όπως είπε ο εκπρόσωπός του) κατέκτησε το 41% διά της διεύρυνσης προς το κέντρο, ενώ η πιό στενή εκδοχή της δεξιάς του Μαϊου 2012 περιορίστηκε στο 18%.

Από τότε έχουν, όμως, μεσολαβήσει πολλά, από την ακρίβεια, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, τις υποκλοπές και άλλα. Πάνω απ΄ όλα, στην μάχη της αυτοδυναμίας που δίνει η σημερινή Ν.Δ, το έφεραν έτσι η τύχη και οι χειρισμοί που έγιναν ώστε να μην υπάρχει ορατός κυβερνητικός εταίρος …πλην του ίδιου του Σαμαρά. Οι όροι έχουν ήδη περιγραφεί.

Έτσι, για την κυβέρνηση είναι αρκετά ευκολότερη η προγραμματική αντιπαράθεση με το ΠΑΣΟΚ και την ΕΛΑΣ, απ΄ ότι η σύγκρουση με το κόμμα Σαμαρά που έχει προσωπικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Πρέπει να περιορίσει την απήχησή του στο εκλογικό ακροατήριο της Ν.Δ, χωρίς, όμως, να τον χλευάσει. Ποτέ δεν ξέρει κανείς πώς θα τα φέρει η κάλπη…