Παρά το έντονο συναισθηματικό βάρος της αποχώρησης ενός αυθεντικού ποδοσφαιρικού ινδάλματος για τον κόσμο του συλλόγου, η μεταγραφή αποτυπώνει την πλήρη αλλαγή επιπέδου του οργανισμού επί εποχής Ιβάν Σαββίδη.

Μια σταθερή επένδυση με αποδόσεις άνω των 85 εκατ. ευρώ

Από το καλοκαίρι του 2012, η ΠΑΕ ΠΑΟΚ διοχετεύει σταθερά περίπου 2,5 εκατομμύρια ευρώ ετησίως στις ακαδημίες της, χρηματοδοτώντας ένα ολοκληρωμένο δίκτυο scouting, τεχνικής καθοδήγησης και διεθνών παραστάσεων. Τα οικονομικά αποτελέσματα επιβεβαιώνουν την επιτυχία του εγχειρήματος:

• 85,91 εκατ. ευρώ από επτά αποφοίτους: Από τις 22 μεγαλύτερες πωλήσεις επί ιδιοκτησίας Σαββίδη, οι επτά αφορούν παίκτες των υποδομών (Κωνσταντέλιας, Τζίμας, Κουλιεράκης, Τζόλης, Κουλούρης, Κούτσιας, Πέλκας), χωρίς να υπολογίζονται τροφεία και μελλοντικά ποσοστά μεταπώλησης.
• Κορυφαία deals: Ξεχωρίζουν τα 22,5 εκατ. ευρώ από την υπόθεση του Στέφανου Τζίμα, τα 11,75 εκατ. ευρώ του Κωνσταντίνου Κουλιεράκη στη Βόλφσμπουργκ και τα 11,6 εκατ. ευρώ του Χρήστου Τζόλη στη Νόριτς.
• Υπεραξία από νεαρή ηλικία: Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και ο Δημήτρης Γιαννούλης, ο οποίος αποκτήθηκε από τον Βατανιακό έναντι μόλις 20.000 ευρώ και παραχωρήθηκε στη Νόριτς αντί 8,5 εκατ. ευρώ.

Καταρρίπτοντας το δίλημμα «Τίτλοι ή Ακαδημίες»

Η ανάδειξη νεαρών παικτών δεν λειτούργησε εις βάρος του πρωταθλητισμού. Στο ίδιο διάστημα, η πρώτη ομάδα κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και 4 Κύπελλα Ελλάδας, έφτασε δύο φορές στα προημιτελικά του UEFA Europa Conference League, ενώ τα τμήματα υποδομής πανηγύρισαν συνολικά 23 τίτλους σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες.

Παρουσία στα Top-5 Πρωταθλήματα και το Νέο Προπονητικό

Η διαδρομή από τις εγκαταστάσεις της Θεσσαλονίκης στα κορυφαία ευρωπαϊκά γήπεδα είναι πλέον απτή:

• Χρήστος Τζόλης: Premier League (Άρσεναλ)
• Γιάννης Κωνσταντέλιας: Bundesliga & Champions League (Μπορούσια Ντόρτμουντ)
• Κωνσταντίνος Κουλιεράκης: Serie A (Ρόμα)

Η δρομολογημένη κατασκευή του σύγχρονου, ιδιόκτητου προπονητικού κέντρου στη Θέρμη αναμένεται να αναβαθμίσει ακόμη περισσότερο τις υποδομές του συλλόγου, διευρύνοντας τη δεξαμενή ταλέντων και εδραιώνοντας ένα αυτοτροφοδοτούμενο μοντέλο που συνδυάζει αγωνιστική ανταγωνιστικότητα και κορυφαία ευρωπαϊκή εξαγωγική δυναμική.

Η μισή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη (Χρυσοχοϊδης, Πιερακκάκης, Λιβάνιος, Μενδώνη, Σκέρτσος, Γεραπετρίτης κ.ά) προέρχονται από την πασοκική “μήτρα”, κυρίως από τους εκσυγχρονιστές, ενώ στο ευρωψηφοδέλτιο συμπεριλαμβάνονται και ο πρώην βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ Πύρρος Δήμας αλλά και η πρώην υπουργός Εύη Χριστοφιλοπούλου. Χαριτολογώντας -αν και με δυσφορία- παλαιός κοινοβουλευτικός και πρώην υπουργός της γαλάζιας παράταξης αποκάλεσε πρόσφατα, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το ΠΑΣΟΚ …“ακαδημία της Ν.Δ”.

Η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο του κέντρου αποτυπώνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις περίπου από την εποχή της ανάρρησης του στην ηγεσία της Ν.Δ και προϊόντος του χρόνου έγινε εντονότερη. Συστηματικά και μεθοδικά προσέγγισε το εκσυγχρονιστικό λόμπι, υιοθέτησε πολιτικές και πρακτικές του Κώστα Σημίτη και τελευταίο το σύνθημα περί “πολυδύναμου εκσυγχρονισμού”, ενώ εσχάτως και με αφορμή την μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σχετικά με το νομοσχέδιο Πιερακκάκη για τα μη κρατικά ΑΕΙ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατηγόρησε τον Νίκο Ανδρουλάκη ότι μετατρέπει το κόμμα του σε “πράσινο ΣΥΡΙΖΑ”.

Όσο ο τελευταίος εστιάζει την τακτική του μόνο στην δεύτερη θέση στις ευρωεκλογές και στον μικρο-ανταγωνισμό με τον ΣΥΡΙΖΑ για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της κεντροαριστεράς αναγκάζεται, ως φαίνεται, να υιοθετήσει θέσεις που παραδοσιακά υπηρέτησε και υπηρετεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Φαίνεται πως αυτό περιορίζει τις προοπτικές του και διατηρεί στις 20 μονάδες την διαφορά από τη Ν.Δ στις δημοσκοπήσεις.

Η περίπτωση με το νομοσχέδιο για την ισότητα στον πολιτικό γάμο ανέδειξε τα συντηρητικά αντανακλαστικά του ενός τρίτου της κοινοβουλευτικής του ομάδας, το οποίο ταυτίστηκε σε αρκετά μεγάλο βαθμό ως προς την επιχειρηματολογία του με τους διαφωνούντες στο κυβερνών κόμμα. Το αποτέλεσμα ήταν …ισοψηφία: το 32% των βουλευτών της Ν.Δ απείχαν ή το καταψήφισαν, το 34% εκείνων του ΠΑΣΟΚ προτίμησαν την αποχή.

Οι κίνδυνοι των ευρωεκλογών

Η “εισπήδηση” (με εκκλησιαστικούς όρους) του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο του κέντρου, ακόμα και της (κεντροδεξιόστροφης) σοσιαλδημοκρατίας έχει δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα απουσίας ευκρινούς πολιτικής ταυτότητας. Εάν το κέντρο το έχει κυριεύσει η Ν.Δ και ο ΣΥΡΙΖΑ κρατά ακόμα το μεγαλύτερο -αν και συρρικνωμένο λόγω της εγχώριας και ευρωπαϊκής ρευστοποίησης και συντηρητικοποίησης- τμήμα της αριστεράς, τα ακάλυπτα εδάφη για να κινηθεί το ΠΑΣΟΚ είναι πιά περιορισμένα. Ίσως γι αυτό ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει με κάθε τρόπο την εδραίωσή του στην δεύτερη θέση (στις ευρωεκλογές), ώστε να μπορέσει να εκδηλώσει -όπως έχει προαναγγείλει- πρωτοβουλία για την σύνταξη μετώπου των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων.

Όσο, όμως, ρίχνει το βάρος του στην κατάκτηση της δεύτερης θέσης τόσο υψώνει έναν εκλογικό πήχη που ίσως προκαλέσει παρενέργειες. Πρώτον, θα κριθεί ως αποτυχία εάν κάτι τέτοιο δεν επιτευχθεί. Ακόμα και με μερικές χιλιάδες ψήφους να χάσει από τον ΣΥΡΙΖΑ του Στέφανου Κασσελάκη είναι μάλλον βέβαιο πως θα προκύψουν αναταράξεις, ακόμα και ευθεία αμφισβήτηση της στρατηγικής του. Δεύτερον, από μόνη της η δεύτερη θέση δεν λέει κάτι ιδιαίτερο εάν δεν πετύχει ένα αρκετά υψηλό ποσοστό -κάποιοι λένε κοντά στο 20%- που θα συνδυαστεί με συρρίκνωση της απόστασης από τη Ν.Δ.

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, εκείνο που προσώρας απουσιάζει είναι η καθαρή πρόταση για εναλλακτική διακυβέρνηση απέναντι στη Ν.Δ. Με ένα εκλογικό σώμα που κατά ένα μεγάλο ποσοστό στέκεται ανεκτικά ή και συμπαθεί το πολιτικό προφίλ του πρωθυπουργού, ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι υποχρεωμένος να ακροβατεί μεταξύ της προστασίας του κεντρώου προσώπου του και της προσπάθειας να επαναπατρίσει τους παλαιούς ψηφοφόρους του κόμματός του που ψηφίζουν ανελλιπώς τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εθνικές αναμετρήσεις.

Το “μοντέλο Δούκα” (συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογή του δημάρχου της Αθήνας) θα μπορούσε να είναι μία μετεκλογική στρατηγική, το ερώτημα, όμως, είναι αφενός εάν μπορεί να υποταχθούν προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες σε ένα ευρύ εγχείρημα και αφετέρου εάν ένα διόλου αμελητέο τμήμα βουλευτών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ επιθυμεί κάτι τέτοιο.