Το φαινόμενο είναι πολύ ανησυχητικό και γίνεται επικίνδυνο επειδή δεν διαφαίνεται διέξοδος. Την περίοδο των μνημονίων, οι συμπράξεις (κυβέρνηση Παπαδήμου, τρικομματική Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και συγκυβέρνηση Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ) επιβλήθηκαν από τις ακραίες συνθήκες της οικονομικής κρίσης και από τις πιέσεις των δανειστών. Σήμερα, δεν υπάρχει κανένας εξωτερικός παράγοντας που θα καθοδηγούσε τα πράγματα σε μία τέτοια κατεύθυνση. Και σωστά δεν υπάρχει διότι δεν χρειάζεται.

Η χώρα υποτίθεται πώς λειτουργεί στο πλαίσιο μιας κανονικότητας, οικονομικά και πολιτικά, δε, θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Έχουν ανακύψει, όμως, σοβαρά θεσμικά ελλείμματα, ενώ κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στα ελάχιστα. Η μεν πρώτη δείχνει ότι λειτουργεί με μοναδικό σκοπό την (τρίτη) ανανέωση της θητείας της εγκλωβισμένη σε μια “ανάδελφη” αυταρέσκεια. Και η δεύτερη δεν μπορεί να υπερβεί τον κατακερματισμό της και να βρει σημεία σύγκλισης. Παγιδεύεται σε αφηγήματα αυτονομίας που δεν υπακούουν στη λογική των δημοσκοπικών ευρημάτων , ή σε τάσεις ιδεολογικού απομονωτισμού.

Το παράδειγμα με τις Ανεξάρτητες Αρχές είναι αποκαλυπτικό και απογοητευτικό (εδώ). Είναι προφανές πώς ή η κυβέρνηση λέει ψέματα ή το ΠΑΣΟΚ σχετικά με το εάν υπήρξαν το προηγούμενο διάστημα επαφές μεταξύ του Νίκου Ανδρουλάκη και Κωστή Χατζηδάκη που κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τα πρόσωπα που θα τις στελεχώσουν. Ο,τιδήποτε κι αν συμβαίνει δρα υπονομευτικά.

Το ρήγμα βαθαίνει πολύ περισσότερο με τις υποθέσεις των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε συνδυασμό με τον τρόπο που λειτουργεί η Δικαιοσύνη και τον τρόπο με τον οποίο αμφισβητείται. Στο πλαίσιο αυτό στενεύουν δραματικά τα περιθώρια να σημειωθεί συνεννόηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.

Παράλληλα, αντί η δημόσια συζήτηση να εστιάζεται στις συνέπειες της πληθωριστικής και ενεργειακής κρίσης και στην εκτόξευση του κόστους ζωής συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από θέματα προ δεκαετίας, ή και πιό παλιά, τα οποία έχουν κριθεί εκλογικά και έχει γίνει ο σχετικός απολογισμός και έχει διατυπωθεί και κριτική και αυτοκριτική.

Επειδή, όμως, τα πολιτικά πρόσωπα συνηθίζουν να επικαλούνται την (εκλογική) σοφία του λαού και το στερεότυπο πώς στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, έχουν αναλογιστεί κατά πόσο μπορούν πράγματι να υπηρετήσουν όσα λένε; Εφόσον, για παράδειγμα, η λαϊκή ετυμηγορία απορρίψει λιγότερο ή περισσότερο τους εκλογικούς στόχους που θέτουν, πόσο εύκολο είναι να ανατάξουν την τοξικότητα και τις ιδιότυπες πολιτικές ομηρίες που καλλιεργούν;

Και, εν τέλει, σκέφτονται που οδηγεί αυτό το κλίμα; Προφανώς, σε μία πρωτοφανή στην σύγχρονη πολιτική μας ιστορία αποχή και, ταυτόχρονα, στην ενίσχυση της αποπολιτικοποίησης και του (δήθεν) αντισυστημισμού.

Εάν η εξεταστική για τα Τέμπη “δεν ήταν η καλύτερη στιγμή για τη Βουλή” -κατά την εκ των υστέρων παραδοχή του πρωθυπουργού-, η προανακριτική για τον Χρήστο Τριαντόπουλο είναι πιθανό να εξελιχθεί σε μία …χειρότερη.

Η κυβερνητική πλειοψηφία προσχώρησε στο αίτημα για την συγκρότησή της ακούγοντας, όπως ειπώθηκε, το πάνδημο μήνυμα των συλλαλητηρίων, εκκινεί, ωστόσο, από την βεβαιότητα πως ουδείς λόγος συντρέχει για τυχόν εμπλοκή του πρώην υφυπουργού στον πρωθυπουργό σχετικά με την αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος. Εύλογα υποθέτει κανείς πως αυτή η “βεβαιότητα” μπορεί να καταλήξει ξανά σε αντιπαραθέσεις σχετικά με την κλήση μαρτύρων, διαφορετικές ερμηνείες των γεγονότων, κωλυσιεργίες και, τελικά, διαφορετικά πορίσματα. Κι όλα αυτά για ένα πλημέλλημα (παράβαση καθήκοντος) σύμφωνα με το κατηγορητήριο που αναφέρεται στη σχετική δικογραφία.

Κάπως έτσι, η αφετηριακή προσέγγιση αφορά κάποια “προφορική έγκριση/εντολή του ανακριτή”– όπως είπε ο παραπεμφθείς πρώην υφυπουργός- και τις επιχειρησιακές ευθύνες που μάλλον “προσωποποιούνται” στον τέως περιφερειάρχη Αγοραστό και τους επικεφαλής της αστυνομίας ή της πυροσβεστικής. Ακόμα και ο γ.γ της Πολιτικής Προστασίας που ήταν στο πεδίο του δυστυχήματος παραιτήθηκε –την μέρα της συγκρότησης της προανακριτικής– αρκετούς μήνες μετά την ποινική δίωξη που του έχει ασκηθεί. Για λόγους ευθυξίας και διευκόλυνσης του έργου της Δικαιοσύνης, όπως είπε. Η ευθιξία είναι, ως γνωστόν, μία βραδυφλεγής διαδικασία…

Από την άλλη, η αντιπολίτευση στέλνει τον Τριαντόπουλο στην προανακριτική δίχως να είναι βέβαιο ότι μπορεί να διευρύνει και να αναβαθμίσει το κατηγορητήριο, κι ενώ χρειάστηκαν έντονες διεργασίες στο παρασκήνιο μεταξύ Ανδρουλάκη, Φάμελλου, Χαρίτση και Κωνσταντοπούλου για να συμφωνηθεί το περιεχόμενο και η αιτιολογική βάση της πρότασης δυσπιστίας. Ένας ήθελε και την “717”, άλλος την ήθελε αλλά σε μεγαλύτερο χρονικό εύρος (…), άλλος ήθελε να μπουν μέσα και οι υποκλοπές, η ακρίβεια και οτιδήποτε άλλο. Τα προσχήματα σώθηκαν την ύστατη στιγμή, κι αυτό διότι στην αντίθετη περίπτωση το φιάσκο θα ήταν φαραωνικών διαστάσεων.

Ως εκ τούτων, όποιος από τους παραπάνω πει για την εκκωφαντική βοή των συλλαλητηρίων ότι “το μήνυμα ελήφθη”, μάλλον έχει υπόψη του διαφορετικό μήνυμα από τους άλλους.

Το μεταφράζει βολικά και το προσαρμόζει στις επιδιώξεις του. Η κυβέρνηση για να περάσει, όπως ελπίζει, τον …σκόπελο των Τεμπών, μη αντιλαμβανόμενη πως πρόκειται για ένα τεράστιο παγόβουνο με το οποίο έχει ήδη συγκρουστεί και το καράβι μπάζει νερά από παντού. Η δε αντιπολίτευση για να “ρίξει τον Μητσοτάκη“, δίχως να κατανοεί, πρώτον, ότι δεν ήταν αυτό που κυριάρχησε στις κινητοποιήσεις, δεύτερον, ότι οι κυβερνήσεις πέφτουν στις εκλογές, και, τρίτον, ότι η ίδια δεν μπορεί να προβάλλει εναλλακτική λύση διακυβέρνησης. Κι έτσι, ναι μεν στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, οι επιλογές των πολιτικών, ωστόσο, παράγουν αρκετά απ΄ αυτά…

Ποιές είναι οι δεύτερες σκέψεις; Η φράση θεωρείται πως εμπεριέχει και μία έμμεση προειδοποίηση ότι, εφόσον συνεχιστεί το κλίμα τοξικότητας που η κυβέρνηση χρεώνει αποκλειστικά στην αντιπολίτευση, ίσως απαιτηθεί προσφυγή σε πρόωρες εκλογές.

Το θέμα συζητείται μεταξύ των επιτελών του Μεγάρου Μαξίμου, αν και δεν θεωρείται το επικρατέστερο σενάριο. Ο όγκος και ο παλμός των συλλαλητηρίων θα παίξουν ρόλο, ωστόσο παράλληλα λέγεται ότι οι κινήσεις της αντιπολίτευσης με “μπαράζ προανακριτικών”, κάθε φορά που η ανακριτική έρευνα θα “χτυπά” σε πολιτικό πρόσωπο, οδηγεί σε μία παρατεταμένη περίοδο στην οποία θα κυριαρχεί η υπόθεση των Τεμπών, η οποία όπως αποδεικνύεται από τις δημοσκοπήσεις φθείρει τη Ν.Δ και αποπροσανατολίζει το κυβερνητικό έργο. Ελάχιστοι ασχολούνται με μέτρα για την οικονομία και άλλα θέματα και επικοινωνιακά η κυβέρνηση είναι στριμωγμένη.

ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, φαίνεται πως έχουν συμφωνήσει ότι ο πρωθυπουργός θα κληθεί ως βασικός μάρτυρας όταν ξεκινήσουν οι συνεδριάσεις της προανακριτικής. Θεωρούν ότι ο κ. ΜΗτσοτάκης ως άμεσος προϊστάμενος του κ. Τριαντόπουλου πρέπει να δώσει εξηγήσεις για την εκχέρσωση του τόπου του δυστυχήματος. Επίσης είναι πιθανό να βάλουν εκ νέου στο στόχαστρο τον πρωην υπουργό Μεταφορών Κώστα Καραμανλή, ενώ είναι πολύ πιθανό να προκύψουν στοιχεία για εμπλοκή και άλλων κυβερνητικών στελεχών. Φυσικά, ο πρωθυπουργός δεν είναι υποχρεωμένος να προσέλθει στην προανακριτική και μπορεί να απαντήσει με υπόμνημα στα ερωτήματα που θα θέσει η προανακριτική επιτροπή.

Ένα στοιχείο που ακόμα δεν έχει αποσαφηνιστεί στο Μέγαρο Μαξίμου είναι εάν οι βουλευτές της Ν.Δ στην προανακριτική επιτροπή θα οδηγήσουν τελικά τον υφυπουργό ενώπιον της Δικαιοσύνης, ή θα χρονοτριβήσουν και θα αποπροσανατολίσουν, όπως κατά την αντιπολίτευση έκανε η κυβέρνηση και στην πρώτη φάση, αξιοποιώντας την πρόταση, τότε, του ΚΚΕ για εξεταστική.

Όμως, ο πρωθυπουργός φέρεται να κρατά ανοιχτό το ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες. Ακούγεται παρακινδυνευμένο με το σημερινό δημοσκοπικό αποτύπωμα της Ν.Δ και το διάχυτο αίσθημα περί συγκάλυψης. Από την άλλη, σκέπτονται στο Μαξίμου, μπορεί τα πράγματα να εξελιχθούν ακόμα πιό αρνητικά το επόμενο διάστημα, η δε έναρξη της δίκης το φθινόπωρο, όπως εκτίμησε σε δηλώσεις του ο υπουργός Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδης, θα καταστήσει την υπόθεση των Τεμπών κυρίαρχο θέμα στην επικαιρότητα έως και τις εκλογές, εάν αυτές διεξαχθούν την άνοιξη του 2027, όπως έχει δηλώσει ο πρωθυπουργός. “Τώρα, που ακόμα δεν έχουμε αντίπαλο, ή σε δύο χρόνια υπό απρόβλεπτες συνθήκες;”, είναι το ερώτημα.