Με αυτό το μήνυμα ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρεται στην μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981, δημιουργώντας την αίσθηση πως προαναγγέλει την κάθοδό του για την ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ. Σιβυλλική, πάντως, η ανάρτηση, γεγονός που προκαλεί σασπένς στην κούρσα διαδοχής.

του Σεραφείμ Κοτρώτσου

Ωστόσο, παρότι η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου προεξοφλήθηκε από τις δηλώσεις της πρώην υπουργού Κατερίνας Μπατζελή που διατηρεί πάντοτε δίαυλο επικοινωνίας με τον πρώτην πρωθυπουργό, πρόκειται για μια δύσκολη απόφαση.

Αφενός διότι ο κ. Παπανδρέου, όπως και άλλοι φορείς ιστορικών πολιτικών ονομάτων και ανάλογης κληρονομιάς, έχει συνηθίσει να βρίσκει ανοικτές θύρες ακριβώς λόγω της “πολυτελούς” σχέσης του/τους με την πολιτική. Η διαδικασία απονομής του “δακτυλιδιού” από τον Κώστα Σημίτη, τον χειμώνα του 2004, άλλωστε, ήταν μία μελανή στιγμή για την εσωκομματική δημοκρατία στο ΠΑΣΟΚ, η οποία, μάλιστα, δεν ξεχάστηκε παρά την ανακήρυξή του στην προεδρία του κόμματος από περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες που έσπευσαν να τον ψηφίσουν -ως μοναδικό υποψήφιο- στην εσωκομματική εκλογή.

Αφετέρου επειδή ο πρώην πρωθυπουργός αναλαμβάνει το ρίσκο να εκτεθεί σε μία κούρσα διαδοχής έχοντας απέναντί του τους (περισσότερους από τους) έξι υποψηφίους (Λοβέρδος, Ανδρουλάκης, Καστανίδης, Κεγκέρογλου, Γερουλάνος, Χρηστίδης). Ποτέ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια τι ακριβώς θα προκύψει από την κάλπη. Το προηγούμενο με την εκλογή του “αουτσάϊντερ” (τότε) Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Ν.Δ, το 2016, είναι ακόμα νωπή.

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΚΙΝ.ΑΛ ΣΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΜΠΟΛΑΚΗ

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει μπροστά του δύο εμπόδια. Πρώτα πρέπει να κατορθώσει να περάσει στον δεύτερο γύρο (5 και 12 Δεκεμβρίου), και κατόπιν να επιτύχει την συνδρομή των υποψηφίων που θα έχουν μείνει εκτός κούρσας στην δική του υποψηφιότητα. Θεωρητικά κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει ευκολότερο εάν βρεθεί αντιμέτωπος με τον Ανδρέα Λοβέρδο, κι αυτό διότι οι Χάρης Καστανίδης, Παύλος Γερουλάνος, Βασίλης Κεγκέρογλου και Παύλος Χρηστίδης διάκεινται αρνητικά σε μία ηγεσία του πρώην κοινοβουλευτικού εκπροσώπου επειδή θεωρούν πως θα είναι φιλική ή και συμπληρωματική προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη- κάτι που ο ίδιος απορρίπτει μετά βδελυγμίας.

Όλα τα παραπάνω είναι πρωτόγνωρα για έναν πολιτικό με ιστορικό όνομα που κινήθηκε πάντοτε στην ασφάλεια που δημιουργεί η πολιτική παράδοση σε ένα κόμμα που κρατά πάντοτε ψηλά τα “εικονίσματα” του Ανδρέα.

Από την άλλη, ο Γιώργος Παπανδρέου προσδοκά πως η υποψηφιότητά του θα προκαλέσει την προσέλκυση πολλών χιλιάδων παλαιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που υπό άλλες συνθήκες θα έμεναν αμέτοχοι. Σημαντικό ρόλο θα παίξει αναμφίβολα και ο τρόπος -έμμεσα ή άμεσα- με τον οποίο θα τοποθετηθεί έστω και την τελευταία στιγμή η ασθενής Φώφη Γεννηματά. Αν και μάλλον έχει δυσαρεστηθεί από τον τρόπο με τον οποίο δραστηριοποιήθηκε ο πρώην πρωθυπουργός, στέλνοντάς της προς ενημέρωση ένα “αδιάφορο” sms.

Ο Γιώργος Παπανδρέου επιδιώκει την δικαίωσή του, λένε πολλοί, για τον τρόπο με τον οποίο -όπως έχει ισχυριστεί- υπονομεύτηκε από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ (και δη τον Ευάγγελο Βενιζέλο, όπως αφήνουν αν εννοηθεί συνεργάτες του) για να χάσει τελικά την πρωθυπουργία, το Νοέμβριο του 2011, κατόπιν σχετικής απαίτησης των Άγκελα Μέρκελ και Νικολά Σαρκοζί.

Εφόσον, πάντως, ο κ. Παπανδρέου υποχωρήσει και δεν κατέλθει ως υποψήφιος για την ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ μάλλον θα θέσει οριστικά τον εαυτό του εκτός κεντρικής πολιτικής σκηνής διότι θα θεωρηθεί πως φοβήθηκε και δεν διαθέτει σημαντικό κύκλο επιρροής. Εκτός, πάντως, από τον Ανδρέα Λοβέρδο, ουδείς μπορεί να υποτιμά και το Νίκο Ανδρουλάκη που διαθέτει ισχυρές προσβάσεις στον κομματικό μηχανισμό και μπορεί να κινητοποιήσει μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων. Λοβέρδος ή Ανδρουλάκης μπορεί να είναι οι αντίπαλοι του Γιώργου Παπανδρέου στον δεύτερο γύρο. Ουδείς στο περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού θέλει να σκέπτεται το ενδεχόμενο να μείνει ο ίδιος εκτός τελικής μάχης.

Τι θα σημάνει, όμως, τυχόν επιστροφή του στην ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ. Θεωρητικά, πάντοτε, ικανοποιημένοι θα είναι και στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά και στην Κουμουνδούρου.

Στην περίπτωση που ο πρώην πρωθυπουργός κερδίσει την μάχη είναι πιθανό να απελευθερωθούν στελέχη αλλά και ψηφοφόροι του ΚΙΝ.ΑΛ που διέπονται από την νοοτροπία του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και θα οδηγηθούν στη Ν.Δ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Οι γέφυρες, άλλωστε, έχουν στηθεί εδώ και καιρό. Το λεγόμενο εκσυγχρονιστικό μπλοκ που εκπροσωπείται από τον Ανδρέα Λοβέρδο -και γνωστές πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Γιώργος Φλωρίδης και άλλοι- διάκειται φιλικά έως ταυτίζεται με τον πρωθυπουργό. Σε περίπτωση εκλογής του Γιώργου Παπανδρέου ουδείς μπορεί να αποκλείσει μια μικρή αλλά θορυβώδη διάσπαση.

Από την άλλη στον ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να θεωρούν πως με μία ηγεσία Παπανδρέου γίνεται ευκολότερος ο διάλογος και πιθανώς η προσέγγιση για μία προοδευτική διακυβέρνηση (κάτι που αποτελεί στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα).

Η Μαρία-Αμαλία (Μελίνα) Μερκούρη γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα, από πολιτική οικογένεια. Ήταν κόρη του στρατιωτικού και πολιτικού Σταμάτη Μερκούρη (1895-1967), που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός Δεξιών κομμάτων (Λαϊκό Κόμμα, Ελληνικός Συναγερμός), αλλά και βουλευτής της κομμουνιστογενούς ΕΔΑ. Παππούς της ήταν ο γιατρός και πολιτικός Σπύρος Μερκούρης (1856-1939), ο μακροβιότερος δήμαρχος Αθηναίων. Θείος της ήταν ο Γεώργιος Μερκούρης (1886-1943), επιφανής εκπρόσωπος του εθνικοσοσιαλισμού (ναζισμού) στην Ελλάδα, ο οποίος διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας κατά την διάρκεια της Κατοχής.

Ατίθασο πλάσμα η νεαρή Μελίνα, παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία το κατά πολύ μεγαλύτερό της πλούσιο κτηματία Παναγή Χαροκόπο με τον οποίο χώρισε το 1962. Στην Κατοχή, συνδέθηκε ερωτικά με τον μαυραγορίτη και δωσίλογο Φειδία Γιαδικιάρογλου, μια σχέση για την οποία απολογήθηκε αρκετές φορές. Κατηγορήθηκε ότι ζούσε πλουσιοπάροχα, ενώ ο λαός λιμοκτονούσε. Η ίδια, θα παραδεχθεί ότι αντλούσε χρήματα από τους δύο πάμπλουτους άντρες της και τα διοχέτευε στην Αντίσταση, ενώ με τις γνωριμίες της βοηθούσε στην διάσωση αντιστασιακών. Τους ισχυρισμούς αυτούς επιβεβαίωσαν αρκετοί συνάδελφοί της από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Το 1943 αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού και έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1946. Το 1944 έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με το έργο του Αλέξη Σολομού «Το μονοπάτι της λευτεριάς», που κατέβηκε γρήγορα λόγω των «Δεκεμβριανών». Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και τους θιάσους Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη.

Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος», που ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και είχε το προνόμιο να γίνει η πρώτη ελληνίδα ηθοποιός που ερμήνευσε τον απαιτητικό ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά. Στο Θέατρο Τέχνης παρέμεινε μέχρι το 1950 και τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου διακρίθηκε ως ηθοποιός του βουλεβάρτου εγκαινιάζοντας συγχρόνως τη διεθνή σταδιοδρομία της. Το 1955 επανήλθε στην Ελλάδα και πρωταγωνίστησε σε έργα ρεπερτορίου, όπως «Μάκβεθ» του Σέξπιρ, «Κορυδαλλός του Ζαν Ανούιγ και «Λυσσασμένη Γάτα» του Τένεσι Ουίλιαμς.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1955 με την θρυλική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα». Η παρουσία της στις Κάννες γοήτευσε τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν και από τις ακτές της γαλλικής Ριβιέρας ξεκίνησε η καλλιτεχνική και προσωπική τους σχέση, η οποία ολοκληρώθηκε με γάμο το 1966. Με τον Ντασέν γύρισε τις ταινίες «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1957), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, «Ο νόμος» (1958), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962) και «Τοπκαπί» (1964).

Η ταινία που εκτόξευσε την φήμη της ήταν φυσικά το «Ποτέ την Κυριακή», που της χάρισε ένα βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ τον επόμενο χρόνο. Η γεμάτη μπρίο ερμηνεία της στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Τα Παιδιά του Πειραιά», φανέρωσε μια άλλη πτυχή του ταλέντου της. Ο ίδιος ρόλος, της πόρνης ‘Ιλια με την καλή καρδιά, της χάρισε το 1967 και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Τόνι, στην θεατρική μεταφορά της ταινίας στο Μπρόντγουεϊ, με τίτλο «Ίλια Ντάρλινγκ».

Μετά την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών η Μελίνα Μερκούρη αυτοεξορίστηκε και με το ταλέντο και τη φήμη της πολέμησε σε ολόκληρο τον κόσμο το καθεστώς ενημερώνοντας τη διεθνή κοινή γνώμη για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Ιστορική έμεινε η δήλωση της: «Εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα, ο κ. Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας».

Μετά την Μεταπολίτευση (1974) εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα και ασχολήθηκε κατά βάση με την πολιτική μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από 1977 έως τον θάνατό της το 1994, από το 1977 έως το 1985 στην Β’ Πειραιώς και τα επόμενα χρόνια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Από το 1981 έως το 1989 και από το 1993 έως το 1994 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και λάμπρυνε με την παρουσία της και τις πολιτικές της το συγκεκριμένο υπουργείο. Όραμά της ήταν η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει ο κάτοικος της επαρχίας σε επαφή με το θέατρο, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Οι εμφανίσεις της στο θέατρο μετά το 1974 ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού: «Όπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη, «Συντροφιά με τον Μπρεχτ» (1978), «Γλυκό πουλί της νιότης» σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν (1980) και «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν (1980). Το 1992 έκανε μια τελευταία, έκτακτη, εμφάνιση, όχι ζωντανή όμως αλλά βιντεοσκοπημένη, ως Κλυταιμνήστρα στην όπερα δωματίου «Πυλάδης» σε μουσική Γιώργου Κουρουπού και λιμπρέτο Γιώργου Χειμωνά, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η Μελίνα Μερκούρη άφησε την τελευταία της πνοή στις 6 Μαρτίου 1994, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, όπου νοσηλευόταν με καρκίνο των πνευμόνων.

© SanSimera.gr