Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ένας από τους συλληφθέντες είναι γιος του «Στέλιου» της 17Ν. Ο 57χρονος σήμερα πατέρας του είχε καταδικαστεί σε 17 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή στην οργάνωση, σε ληστεία και έκρηξη. Αποφυλακίστηκε το 2010.

Οι επτά αντιεξουσιαστές συνελήφθησαν στο πλαίσιο ευρείας αστυνομικής επιχείρησης της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Πάτρας, που εξελίσσεται από τα ξημερώματα της Τετάρτης, στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας.

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν πως οι έρευνες της ΕΛ.ΑΣ. συνεχίζονται προκειμένου να διερευνηθεί πιθανή σχέση των συλληφθέντων και με την πρόσφατη επίθεση-ενέδρα με ρίψη μολότοφ, σε βάρος αστυνομικών της Άμεσης Δράσης στην οδό Λεμεσού, αλλά και σε άλλες καταδρομικές επιθέσεις.

Για την υπόθεση αναμένονται τις επόμενες ώρες, επίσημες ανακοινώσεις από την ΕΛ.ΑΣ.

Το θέμα μάλιστα έγινε γνωστό την Παρασκευή (15/07), δύο μέρες αφότου επέστρεψε στη φυλακή από την άδεια. Να σημειωθεί ότι στις 14 Ιουλίου συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τη δολοφονία του Θάνου Αξαρλιάν από την οργάνωση.

Με ανάρτησή του στα social media, o κ. Μπακογιάννης αφού εκφράζει την έκπληξή του για το θέμα, απαιτεί “εξηγήσεις δημόσια και ξεκάθαρα”.

“Δόθηκε άδεια τριήμερη στον αρχηγό της 17 Νοέμβρη; Εν κρυπτώ; Δηλαδή, τουλάχιστον αμήχανα; Και μάλιστα στην επέτειο της δολοφονίας του Θάνου Αξαρλιάν; Ισχύει; Απαιτούνται εξηγήσεις δημόσια και ξεκάθαρα” τονίζει χαρακτηριστικά.

Η ζωή του

Ο Παύλος Μπακογιάννης γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου στα Βελωτά της Ευρυτανίας. Πατέρας του ήταν ο ιερέας του χωριού Κώστας Μπακογιάννης. Λόγω του εμφυλίου πολέμου, φοίτησε στα γυμνάσια Αγρινίου, Θέρμου, Καρπενησίου και Πάτρας. Η τραγωδία του εμφυλίου, που την έζησε από κοντά σ’ ένα από τα κυριότερα θέατρά της, άφησε στην ψυχή τού νεαρού παιδιού ανεξίτηλα ίχνη.

Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στην Πάντειο, ενώ παράλληλα υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο Λιμενικό Σώμα. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δυτική Γερμανία και ανακηρύχθηκε διδάκτορας Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κωνσταντίας.

Δίδαξε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου και στη Σχολή Δημοσιογραφίας τού Μονάχου και διηύθυνε για δέκα χρόνια το ελληνόφωνο πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας της Βαυαρίας, που αναμεταδιδόταν στην Ελλάδα μέσω της «Ντόιτσε Βέλε». Λόγω της αντιδικτατορικής του δράσης την περίοδο της δικτατορίας, στερήθηκε της ελληνικής υπηκοότητας και του παραχωρήθηκε πολιτικό άσυλο στη Δυτική Γερμανία. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του Ντόρας Μπακογιάννη, το 1970 τοποθετήθηκε βόμβα στο σπίτι του στο Μόναχο και όπως του είχε πει η γερμανική αστυνομία υπεύθυνες ήταν οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες της εποχής.
Στην περίοδο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΕΙΡΤ (νυν ΕΡΤ). Τον Δεκέμβριο του 1974 νυμφεύτηκε την Ντόρα Μητσοτάκη, κόρη του πολιτικού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, την Αλεξία (γ. 1976) και τον Κώστα (γ. 1978).

Στη συνέχεια εργάστηκε ως πολιτικός σχολιαστής στην εφημερίδα «Το Βήμα» και συνεργάστηκε με ραδιοφωνικά τηλεοπτικά ιδρύματα και έντυπα του εξωτερικού. Το 1982 ανέλαβε την ευθύνη για την έκδοση τού εβδομαδιαίου περιοδικού «Ένα», ιδιοκτησίας του τραπεζίτη Γιώργου Κοσκωτά. Παρέμεινε στο περιοδικό ως εκδότης – διευθυντής έως την απόλυσή του τον Φεβρουάριο του 1985, όταν ο μετέπειτα μεγαλοαπατεώνας άρχισε να φλερτάρει με το ΠΑΣΟΚ.

Εκτός από την πληθώρα άρθρων που δημοσίευσε σε ελληνικά και γερμανικά μέσα, έγραψε τα βιβλία «Στρατοκρατία στην Ελλάδα», που εκδόθηκε στα Γερμανικά στη Δυτική Γερμανία το 1972, και «Ανατομία τής ελληνικής πολιτικής», που εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1977.

Από τον Νοέμβριο του 1985 έως τον Δεκέμβριο του 1986 ήταν πολιτικός σύμβουλος του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και από τους πρωτεργάτες της πολιτικής τού κόμματος για την εθνική συμφιλίωση. Στις εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989 εξελέγη βουλευτής στη μονοεδρική περιφέρεια της Ευρυτανίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Η έκτέλεση στο Κολωνάκι

Ο Παύλος Μπακογιάννης δολοφονήθηκε στις 26η Σεπτεμβρίου 1989, την ημέρα που η Βουλή επρόκειτο να αποφασίσει αν θα παρέπεμπε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά, στο πλαίσιο της λεγόμενης «Κάθαρσης» ή «Βρώμικου 89» κατ’ άλλους. Στις 7:58 το πρωί, πυροβολήθηκε από μία ομάδα τριών ενόπλων στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Διακομίστηκε βαρύτατα τραυματισμένος στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του στη δίκη της 17Ν, ο Παύλος Μπακογιάννης είχε περάσει το προηγούμενο βράδυ της δολοφονίας του στα γραφεία του Συνασπισμού (νυν ΣΥΡΙΖΑ) κι έτσι το επίμαχο πρωινό είπε στον φρουρό του να μην τον συνοδεύσει ως το γραφείο του στο Κολωνάκι.
Την ίδια μέρα, σε πρωινή συνεδρίαση της Βουλής που μεταδιδόταν την ίδια ώρα από την τηλεόραση, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, χειροκροτούμενος απ’ όλες τις πτέρυγες, ευχήθηκε: «Να είναι το αίμα τού Παύλου Μπακογιάννη το τελευταίο που χύνεται άδικα σ’ αυτόν τον τόπο».

Την ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη ανέλαβε με 12σέλιδη προκήρυξή της, που εστάλη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», στις 9 Οκτωβρίου 1989, η τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη». Στην προκήρυξή της με τίτλο «Άρχισε η κάθαρση» αναφερόταν μεταξύ άλλων ότι «Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής, αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης».

Για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη καταδικάστηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 2003, από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, σε ισόβια κάθειρξη ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Ηρακλής Κωστάρης και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και σε 15 χρόνια κάθειρξη ο Σάββας Ξηρός και ο Βασίλης Τζωρτζάτος.

© SanSimera.gr

Γράφει στην “Αυγή” ο Γιάννης Δρόσος:

Αρχικά νόμισα πως ήταν ακόμη μία πράξη ευτελούς φανατισμού που απεργάστηκε κάποιος από τις κοόρτεις των μεταμελημένων αριστερών που καταθέτουν στα πόδια του νέου ηγέτη τους την εμπάθεια και το μίσος για ό,τι θυμίζει αυτό που κάποτε είχαν υπάρξει και τις τυφλές υπηρεσίες τους – αυτή τη φορά η κυρία Σοφία Νικολάου. Η εξέλιξη της υπόθεσης όμως έδειξε άλλα πράγματα.

Η εργαλειοποίηση του τρόμου

Η αναμόχλευση των συνθηκών φυλάκισης του καταδικασμένου τρομοκράτη έγινε, θα έλεγα, κυρίως για ιδεολογικούς λόγους: με νόμο που μπορεί να έχει εφαρμογή σε μόνο ένα άτομο -σ’ αυτόν- επιχειρήθηκε να γίνουν οι συνθήκες φυλάκισής του δυσμενέστερες έτσι ώστε να αντιπαρατεθεί η αποφασιστικότητα της νέας κυβερνητικής κατάστασης μπροστά στην τρομοκρατία και με τη δήθεν διακριτική επιείκεια που της επιφύλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν φαντάζομαι πάντως να επιδίωκαν την εξέλιξη που προέκυψε. Μάλλον η αλαζονεία και οι βεβαιότητές τους (ίσως και ο αδιάλειπτος έπαινός τους από τα καθεστωτικά ΜΜΕ) τους οδήγησαν σε μια συνθήκη που δείχνει να βρίσκεται εκτός ελέγχου.

Η αντίδραση της σημερινής κυβερνητικής παράταξης είναι ένας γνωστός απ’ τα παλιά: η εργαλειοποίηση του τρόμου με σκοπό να συκοφαντήσουν και να πλήξουν την κύρια αντίπαλη παράταξη. Για να μην παρεξηγούμαστε: δεν τους μέμφομαι για πρόκληση του τρόμου ή για πολιτική που περιλαμβάνει και πράξεις τρομοκρατίας. Καθόλου. Σε κάθε εκδήλωσή της όμως, και ιδίως σε κάθε όξυνση της τρομοκρατίας, βασική προτεραιότητα ήταν να την εκμεταλλευθούν για να πλήξουν τον βασικό εκλογικό τους αντίπαλο. Ακόμη κι αν αυτό προσέφερε μια μακάβρια δικαίωση στον στόχο της τρομοκρατίας να αποσταθεροποιήσει το δημοκρατικό πολιτικό μας σύστημα.

Τότε έφταιγε το ΠΑΣΟΚ

Τη δολοφονία του αξέχαστου Παύλου Μπακογιάννη -όσοι γνωρίσαμε τη χούντα σαν εχθροί, και όχι σαν επιτήδειοι ουδέτεροι ή φίλοι και θαυμαστές της, δεν ξεχνάμε το μέταλλο, το ευγενικό, σχεδόν εμβληματικό μέταλλο της αντιδικτατορικής δημοκρατικής φωνής του από τις εκπομπές της βαυαρικής ραδιοφωνίας της Deutsche Welle- την απέδωσαν, τότε, τα νεοδημοκρατικά μεγάφωνα στο ΠΑΣΟΚ: «Χτύπησε η πασοκική 17Ν» και «Δολοφονία Μπακογιάννη:  Όλοι δείχνουν ΠΑΣΟΚ» μας πληροφορεί με πηχυαία πρωτοσέλιδα γράμματα ο Ελεύθερος Τύπος. «Εκλογικός αντιπρόσωπος του Ανδρέα. ΠΑΣΟΚ ο εκτελεστής» ωρύεται η Βραδυνή. Αυτά τον Σεπτέμβριο του 1989. Δεκατρία χρόνια, δεκάδες τρομοκρατικές ενέργειες και αρκετές δολοφονίες αργότερα αποδείχθηκε ποιοι και τι ήταν οι δολοφόνοι του Μπακογιάννη. Μια τυπική συγγνώμη από το ΠΑΣΟΚ ζητήθηκε; Αν όχι, δεν οφείλεται έστω τώρα, έστω και απ’ ό,τι απέμεινε από πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ;

Σήμερα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ

Τότε έφταιγαν το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας, σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας.  Έτσι, κατά μία -επαναλαμβάνω- μακάβρια σύνθεση, οι σφαίρες στα σώματα των θυμάτων της τρομοκρατίας μεταβλήθηκαν, για ακόμα μια φορά, από τα νεοδημοκρατικά κυβερνητικά στόματα και γραφίδες σε επιβοηθητικά επιχειρήματα στην πολιτική τους αντιπαράθεση με την αξιωματική αντιπολίτευση – με περισσότερους από έναν στους τρεις εκλογείς στις τελευταίες εκλογές. Και κοντά στον Μαστροπαναή και τα κεντροαριστερά κοπέλια του. Μεγαλύτερο πολιτικό δώρο στην τρομοκρατία και στους τρομοκράτες είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς. Και μεγαλύτερη απόδειξη από την τρέχουσα περίπτωση, όπου η ιδιοφυής αγριότητα που εκτέλεσε η πρώην συντρόφισσα του εξωκοινοβουλευτικού χώρου Σοφία Νικολάου, με πλήρη κεντρική κυβερνητική και πολιτική κάλυψη και ευθύνη, ανέσυρε από τη λήθη και την πολιτική ασημαντότητα ένα κεντρικότατο πρόσωπο της τρομοκρατίας, είναι δύσκολο να βρει κανείς.