Όπως αναφέρει σε ανάλυσή του ο Guardian η εκλογή του βασίστηκε σε δύο κύρια ζητήματα: τη μετανάστευση και τον πληθωρισμό.

Δαιμονοποίησε τους μετανάστες («δηλητηριάζουν το αίμα» της χώρας), κατασκεύασε το σκιάχτρο των τρανς ατόμων, και προσέδωσε φυλετικό χαρακτήρα στην υποψηφιότητα της Δημοκρατικής αντιπάλου του, της Αντιπροέδρου Καμάλα Χάρις, την οποία ισχυρίστηκε ότι αποφάσισε μόνη της ότι είναι μαύρη. Στη συνείδηση των περιθωριακών ψηφοφόρων που στράφηκαν προς αυτόν, ωστόσο, η μετανάστευση και ο πληθωρισμός συγχέονταν, ως παράγοντες που επηρέαζαν το βιοτικό τους επίπεδο και την οικονομική τους ασφάλεια. Ο Τραμπ στιγμάτισε τους μετανάστες ως πηγή εγκλήματος και πολιτισμικής μόλυνσης, αλλά οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι τους έβλεπαν κυρίως (και εσφαλμένα) ως οικονομικούς ανταγωνιστές για θέσεις εργασίας και κρατικούς πόρους.

• Η φόρμουλα του Τραμπ στις πρώτες 100 μέρες της δεύτερης θητείας του, και μετά, είναι να μετατρέψει μια εξαιρετική επιτυχία σε θεαματική αποτυχία.

Η αμετάκλητη προσέγγισή του είναι ότι προβλήματα που δεν υπάρχουν μπορούν να «λυθούν» με πολιτικές που δεν λειτουργούν. Στις 19 Οκτωβρίου 2024, το Economist δημοσίευσε εξώφυλλο με τίτλο «Το αντικείμενο του παγκόσμιου φθόνου». «Η αμερικανική οικονομία έχει αφήσει τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες στη σκόνη», ανέφερε.

Ο Τζερόμ Πάουελ, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED), είχε ανακοινώσει μειώσεις επιτοκίων βασισμένος στην προσέγγιση της περίφημης «ομαλής προσγείωσης» — χαμηλού πληθωρισμού με υψηλή απασχόληση. Καθώς πλησίαζαν στο να επιτύχουν μια σταθερή πορεία προς ευημερία, προειδοποίησε ότι οι πολιτικές που είχαν εφαρμοστεί έπρεπε να διατηρηθούν για να επιτευχθεί ισορροπία. «Δεν έχουμε ολοκληρώσει ακόμη αυτό το έργο», είπε.

Στις 2 Απριλίου, την οποία ο Τραμπ αποκάλεσε «ημέρα απελευθέρωσης», ανακοίνωσε αστρονομικούς δασμούς σε σχεδόν κάθε χώρα του κόσμου, βασιζόμενος σε μια παράλογη εξίσωση που του έδωσε ο εκκεντρικός σύμβουλός του, Πίτερ Ναβάρο, του οποίου το ακαδημαϊκό έργο είναι γεμάτο παραπομπές σε έναν ανύπαρκτο μελετητή ονόματι Ρον Βάρα (αναγραμματισμός του ονόματος Navarro). Ο Ναβάρο, που εξέτισε ποινή φυλάκισης για περιφρόνηση του Κογκρέσου — καθώς αρνήθηκε να καταθέσει για την 6η Ιανουαρίου — θεωρείται γελοίο πρόσωπο από σχεδόν το σύνολο των επαγγελματιών οικονομολόγων.

• Σε απάντηση, ο προσγειωμένος Πάουελ αναγκάστηκε να ανακοινώσει ότι οι ΗΠΑ τώρα αντιμετωπίζουν ένα «δύσκολο σενάριο» με «υψηλότερο πληθωρισμό και βραδύτερη ανάπτυξη» και ότι η Fed θα σταματήσει τις μειώσεις επιτοκίων, κάτι που θα ενισχύσει περαιτέρω τον πληθωρισμό. Η «ομαλή προσγείωση» έχει πλέον εξαφανιστεί από τον ορίζοντα.

Ο Τραμπ εξέφρασε φωναχτά τη σκέψη να απολύσει τον Πάουελ. Η αγορά κατέρρευσε. Η Γουόλ Στριτ και οι διευθύνοντες σύμβουλοι πανικοβλήθηκαν. Ο Τραμπ υποχώρησε απρόθυμα — τουλάχιστον προς το παρόν. Η αγορά ανέκαμψε. Όταν ο Τραμπ αποτυγχάνει, η αγορά ανεβαίνει. Όμως, η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Η εμπιστοσύνη έχει εξαφανιστεί. Οι παλινωδίες του έχουν καταστήσει τον επιχειρηματικό σχεδιασμό αδύνατο.

Το επίτευγμα του Τραμπ είναι άνευ προηγουμένου στην οικονομική ιστορία των ΗΠΑ, ως προς την ταχύτητα με την οποία προκάλεσε τόσο βαθιά ζημιά. Το μόνο προηγούμενο ήταν ο Δασμολογικός Νόμος Σμούτ-Χόλεϊ του 1930, που ψηφίστηκε από ένα Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο και υπογράφηκε από τον πρόεδρο Χέρμπερτ Χούβερ, αυξάνοντας τους δασμούς κατά μέσο όρο 20%. Ο νόμος προκάλεσε αντίποινα από άλλες χώρες και επιδείνωσε τη Μεγάλη Ύφεση, η οποία είχε ξεκινήσει με την κατάρρευση του χρηματιστηρίου τον Σεπτέμβριο του 1929. Ο Γουίλιαμ Χέιγκ, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, έγραψε στους Times του Λονδίνου για το σχέδιο του Τραμπ: «Κάνει τον Χέρμπερτ Χούβερ να μοιάζει με διορατικό και φωτισμένο οικονομολόγο».

Το μοτίβο του Τραμπ είναι προβλέψιμα μονότονο. Πρώτα, δηλώνει παντοδυναμία: «Μόνο εγώ μπορώ να το διορθώσω».

Ύστερα, αν κάτι πάει στραβά, αποποιείται την ευθύνη. «Δεν έχω ανάμειξη», είπε, για παράδειγμα, σχετικά με την άδικη απέλαση του Άμπρεγκο Γκαρσία. Στη συνέχεια κατηγορεί άλλους για τη συμφορά που ο ίδιος προκάλεσε.

Ο Τραμπ αναπόφευκτα κατασπαταλά την κληρονομιά του. Η συμπεριφορά του είναι επαναλαμβανόμενη. Ο συνδυασμός του κακοήθους ναρκισσισμού, της μεγαλομανίας και της παρορμητικότητας τον οδήγησε στο να σπαταλήσει σχεδόν μισό δισεκατομμύριο δολάρια που του δόθηκαν από τον Φρεντ Τραμπ, τον ιδρυτή της οικογενειακής περιουσίας, μέσα από έξι θεαματικές χρεοκοπίες. Η πρώτη του προεδρική θητεία κατέρρευσε μέσα στην ανικανότητά του όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πραγματική κρίση — την πανδημία της Covid — και κατέληξε στην εξέγερση της 6ης Ιανουαρίου. Αφού επανήλθε στην εξουσία με την καλύτερη οικονομία εδώ και μία γενιά, χρησιμοποίησε μεμονωμένα κάθε ραβδί δυναμίτη για να την ανατινάξει, προκειμένου να φέρει την αυτοανακηρυγμένη του «χρυσή εποχή». Έπνιξε τη χρυσή χήνα.

Στο μεταξύ, η απερίσκεπτη παρανομία του Τραμπ όσον αφορά τη μετανάστευση έχει οδηγήσει την πλειοψηφία της κοινής γνώμης να στραφεί εναντίον του στο ζήτημα που άλλοτε ήταν το ισχυρότερό του χαρτί. Η πτώση της υποστήριξης εδώ σχετίζεται με την περιφρόνησή του για τη νομική διαδικασία, με συγκεκριμένες υποθέσεις που προκάλεσαν αγανάκτηση (όπως η απαγωγή ενός δίχρονου Αμερικανού πολίτη και ενός τετράχρονου παιδιού με καρκίνο), και με την περιφρόνησή του προς τα δικαστήρια που συχνά αποφασίζουν εναντίον του.

Η διαρκώς εξαπλούμενη οικονομική καταστροφή που έχει προκαλέσει ο Τραμπ, απολύτως αποδοτέα στις ίδιες του τις ενέργειες, αποσυνδέει τη μετανάστευση ως οικονομική αιτία. Τι σχέση έχουν οι μετανάστες με όλα αυτά, καθώς, σύμφωνα με τους Financial Times: «Την ίδια ώρα, το λιμάνι του Λος Άντζελες, η κύρια πύλη εισόδου αγαθών από την Κίνα στις ΗΠΑ, αναμένει ότι οι προγραμματισμένες αφίξεις την εβδομάδα που ξεκινά στις 4 Μαΐου θα είναι κατά ένα τρίτο μειωμένες σε σχέση με έναν χρόνο πριν. Ο αριθμός των “κενών δρομολογίων” — όταν προγραμματισμένες αναχωρήσεις από την Κίνα ακυρώνονται — αυξάνεται ραγδαία. Ο όγκος αερομεταφορών ΗΠΑ–Κίνας έχει επίσης καταρρεύσει».

Η οικονομική κρίση που προκάλεσε ο ίδιος ο Τραμπ μειώνει δραματικά την αποτελεσματικότητα της δημαγωγίας του, ενώ ταυτόχρονα καθιστά πιο επιτακτική την ανάγκη του για έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Συνεχίζει να κάνει προπαγάνδα κατά των μεταναστών, αλλά αν οι πολιτικές του Τραμπ είναι προφανώς η αιτία της οικονομικής οδύνης, τότε οι μετανάστες παύουν να φαντάζουν ως επικείμενη απειλή. Λιγότεροι άνθρωποι ενδιαφέρονται αν τρώνε τα σκυλιά και τις γάτες.

Ο ίδιος κύκλος απομυθοποίησης και απογοήτευσης ισχύει και για τη δαιμονοποίηση από τον Τραμπ των «ριζοσπαστικών αριστερών ελίτ», του «βαθέος κράτους», των «σνομπ» νομικών γραφείων, των «ριζοσπαστικών» πανεπιστημίων και των φοιτητών που συλλαμβάνονται στους δρόμους και των οποίων οι νόμιμες βίζες ακυρώνονται επειδή συμμετείχαν σε φιλοπαλαιστινιακές διαδηλώσεις. Καθώς η οικονομία υποχωρεί, η εκδικητικότητά του αποκαλύπτεται για αυτό που είναι: τίποτα περισσότερο από μια προσωπική βεντέτα.

Ποιος ωφελείται; Οι ψηφοφόροι σίγουρα όχι. Οι εμμονές του δεν τους προσφέρουν τίποτα. Οι δισεκατομμυριούχοι της τεχνολογίας στο πλευρό του δεν μπορούν πλέον να παρουσιαστούν ως εκπρόσωποι των προνομιούχων Δημοκρατικών. Ο Έλον Μασκ είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για την εκλογή του Τραμπ μέσω της συνεισφοράς των 270 εκατομμυρίων δολαρίων, και ο Τραμπ είναι στη συνέχεια υπεύθυνος για την αλυσοπρίονη κατεδάφιση δημοσίων υπαλλήλων και υπηρεσιών από τον Μασκ. Κάθε τι με το όνομα του Μασκ έχει γίνει λιγότερο δημοφιλές. Η εμφάνισή του σε συγκέντρωση των Ρεπουμπλικανών στο Ουισκόνσιν, φορώντας ένα τριγωνικό καπέλο-φέτα τυριού, και η παροχή τεράστιων προεκλογικών κονδυλίων μετέτρεψαν μια τοπική εκλογή για δικαστή σε δημοψήφισμα για τον ίδιο και τον Τραμπ. Ο Δημοκρατικός υποψήφιος κέρδισε με διαφορά 10 μονάδων. Η Tesla, η εταιρεία του Μασκ, είδε τα κέρδη της να μειώνονται κατά 71% φέτος, εν μέσω αποστροφής των καταναλωτών.

• Αλλά, τελικά, ο Τραμπ είναι αυτός που φέρει την ευθύνη για τη ζημιά. Ενέκρινε την ανεξέλεγκτη πορεία του Μασκ. Ο Μασκ υπάρχει ως παράγωγο της οργισμένης εκδικητικότητας του Τραμπ.

Το ένστικτο του Τραμπ είναι να εμβαθύνει και να επιταχύνει την εκδίκησή του και την προπαγάνδα του. Όμως η ζημιά έχει ήδη γίνει — και τα χειρότερα έπονται. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, έχει δημιουργήσει τη στασιμοπληθωριστική ύφεση που έρχεται, η οποία εκ φύσεως είναι επίμονη και δύσκολα αναστρέψιμη. Είναι εξοργισμένος με τη Fed επειδή δεν τον «έσωσε» μειώνοντας τα επιτόκια. Όμως αν η Fed ακολουθούσε τις εντολές του, ο πληθωρισμός θα αυξανόταν ακόμη περισσότερο. Η απογοήτευση του Τραμπ είναι ότι έχει παγιδευτεί μέσα σε μια αποτυχία δικής του δημιουργίας. Ακόμη κι αν αναιρούσε τα πάντα από τη μία στιγμή στην άλλη, είναι πολύ αργά. Οι συνέπειες της αβεβαιότητας και της αστάθειάς του έχουν προκαλέσει συντριπτικό πλήγμα τόσο στην προσφορά όσο και στη ζήτηση, έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των καταναλωτών, έχουν αναστατώσει την αγορά ομολόγων, έχουν υπονομεύσει το δολάριο, έχουν αναγκάσει άλλα έθνη να αναδιαμορφώσουν το παγκόσμιο εμπόριο — και έχουν ενδυναμώσει πάνω απ’ όλα την Κίνα.

• Είναι πλέον πολύ αργά. Ο Τραμπ έχει καταστρέψει τον τραμπισμό. «Μόνο εγώ μπορώ να το διορθώσω». Η «διόρθωση» του Τραμπ είναι η ίδια η καταστροφή.

Ο Τραμπ, όπως πάντα, καταφεύγει στην πεπατημένη του: κατηγορεί κάποιον άλλον. Κι όμως, ο Τραμπ δεν προκάλεσε ολομόναχος αυτή την καταστροφή. Είχε συνεργούς, χωρίς τους οποίους δεν θα μπορούσε να επιφέρει τόσο ραγδαία αναπτυσσόμενη συμφορά. Χρειάστηκε τη συνέργεια των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο. Δεν ήταν απλώς υποχείριά του· μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να τον συγκρατήσουν. Επέλεξαν να απεμπολήσουν τη δύναμή τους για να του επιτρέψουν να συνεχίσει.

Οι σταυροφορίες του Τραμπ κατέστησαν δυνατές μέσω της επίκλησης εκτάκτων εξουσιών. Όμως οι εκτελεστικές του εντολές που κηρύσσουν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης βασίζονται σε φαντασιώσεις. Δεν υπάρχει πραγματικός πόλεμος που να δικαιολογεί τη χρήση του Νόμου περί Εχθρικών Αλλοδαπών (Alien Enemies Act). Σύμφωνα με την αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών, οι Βενεζουελανοί μετανάστες που στοχοποιεί δεν είναι όργανα της κυβέρνησης Μαδούρο. Δεν υπάρχει επίσης κανένα υπόβαθρο εθνικής ασφάλειας που να δικαιολογεί την υφαρπαγή της αρμοδιότητας επιβολής δασμών από το Κογκρέσο.

Αντί να παρέμβουν για να ασκήσουν τη συνταγματική τους εξουσία, οι Ρεπουμπλικανοί έχουν δώσει στον Τραμπ λευκή επιταγή για τις καταστροφές του. Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών αρνήθηκε δύο φορές να επιτρέψει ψηφοφορία επί Δημοκρατικού νομοσχεδίου για την ανάκληση της εξουσίας του Τραμπ να επιβάλλει δασμούς με βάση την «έκτακτη ανάγκη». Δεν μπορούν πλέον να αποφύγουν την ευθύνη για τις συνέπειες, όπως και ο ίδιος.

Στη συνέχεια, η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει αποστολή Δημοκρατικών βουλευτών για να επιθεωρήσουν τη φυλακή υψίστης ασφαλείας στο Ελ Σαλβαδόρ, όπου κρατούνται μετανάστες. Όμως ούτε η συνεχιζόμενη κράτηση του Κιλμάρ Άμπρεγκο Γκαρσία, ούτε η ποινική δίωξη ενός δικαστή της κομητείας Μιλγουόκι, αρκούν για να αποσπάσουν πολιτικά την προσοχή — εκτός ίσως από το Fox News. Ο μετανάστης και ο δικαστής δεν κήρυξαν εμπορικό πόλεμο.

• Οι εξορμήσεις εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ υπήρξαν κλονισμένες αποτυχίες. Οι προσποιήσεις του για διαπραγμάτευση σχετικά με την Ουκρανία απηχούσαν ρωσικές απαιτήσεις.

Η προσπάθειά του να εξαναγκάσει την Κίνα σε υποταγή μέσω εμπορικού πολέμου είχε ως αποτέλεσμα να τον αγνοούν, ενώ η Κίνα έκλεινε συμφωνίες με συμμάχους των ΗΠΑ που είχαν απωθηθεί από τον Τραμπ. Οι πολεμοχαρείς αυτοκρατορικές του φιλοδοξίες για μια αναβίωση του αποικιοκρατισμού του 19ου αιώνα γύρισαν μπούμερανγκ. Η απειλή του να προσαρτήσει τον Καναδά ως την 51η πολιτεία οδήγησε στην κατάρρευση του Συντηρητικού Κόμματος εκεί και στην εντυπωσιακή άνοδο του Φιλελεύθερου πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ, με βάση την εκτενή απέχθεια των Καναδών προς τον Τραμπ. Η επίσκεψη του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς στη Γροιλανδία, αυτόνομη περιοχή της Δανίας, για να υποκινήσει υποστήριξη υπέρ της προσάρτησης στις ΗΠΑ, υπήρξε φαρσοκωμωδία που συνάντησε παγωμένη υποδοχή.

• Το περιοδικό Economist, το οποίο μόλις πριν λίγους μήνες εξυμνούσε την ανωτερότητα της αμερικανικής οικονομίας, παρουσίασε στο εξώφυλλο της 26ης Απριλίου έναν αετό με μώλωπες και επιδέσμους. «Έχει ήδη προκαλέσει μόνιμη ζημιά στην Αμερική», έγραψε το περιοδικό για τις πρώτες 100 ημέρες του Τραμπ.

Ο Τραμπ φτάνει στις 100 ημέρες του ως ο πιο αντιδημοφιλής πρόεδρος εκείνου του σταδίου στην ιστορία των καταγεγραμμένων δημοσκοπήσεων. Η περιορισμένη του εντολή ήταν να μειώσει τον πληθωρισμό και να χειριστεί νόμιμα τη μετανάστευση, ζητήματα που ήταν σε μεγάλο βαθμό ήδη λυμένα. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να μην κάνει τίποτα ή πολύ λίγα. Αλλά η αυτοσυγκράτηση και η καθαρότητα οράματος δεν ανήκουν στα χαρακτηριστικά του.

Ο κολασμένος πόλεμός του στρέφεται εναντίον των εσωτερικών του εχθρών. Έχει απομείνει με έναν πολιτισμικό πόλεμο (kulturkampf) κατά των επαγγελμάτων, των νομικών γραφείων, των ΜΜΕ, των ιατρικών ερευνητικών κέντρων, των πανεπιστημίων, των τεχνών και των ανθρωπιστικών επιστημών, των βιβλιοθηκών και των μουσείων, κατά της ίδιας της λογικής και — όπως πάντα — κατά της δικαιοσύνης. Όμως ποτέ δεν είχε εντολή να επιβάλει ένα αυταρχικό καθεστώς. «Δεν έχω καμία σχέση με το Project 2025», έλεγε κατά την προεκλογική του εκστρατεία. Έπειτα εφάρμοσε ακριβώς την ατζέντα του, σημείο προς σημείο.

Και πάλι, αναπόφευκτα, ο Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με τα δικαστήρια. Μέχρι τις 27 Απριλίου, είχε υπογράψει 137 εκτελεστικές εντολές, σχεδόν όλες υπό νομική αμφισβήτηση. Σύμφωνα με τον Litigation Tracker του Just Security στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, 211 αγωγές είχαν κατατεθεί κατά της κυβέρνησης Τραμπ έως τις 26 Απριλίου.

Ο Τραμπ είναι υπότροπος. Ο καταδικασμένος εγκληματίας στον Λευκό Οίκο δεν μπορεί να συγκρατηθεί από το να παραβιάζει το νόμο και να προσπαθεί να δικαιολογήσει την ανομία του. «Όποιος σώζει τη χώρα του δεν παραβιάζει κανένα νόμο», δήλωσε ο Τραμπ τρεις εβδομάδες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Όμως δεν σώζει τη χώρα τη διαλύει.

Μερικούς μήνες πριν, το παράδειγμα Τραμπ λειτουργούσε ως πρότυπο και οδηγός για πολλά «αδελφά» λαϊκίστικα συντηρητικά κόμματα που σημείωναν υψηλές δημοσκοπικές και εκλογικές καταγραφές.

Σήμερα, απολογίζοντας τις πρώτες 100 ημέρες του Τραμπ 2.0 – ημέρες που έχουν χαρακτηριστεί από όξυνση των σχέσεων των ΗΠΑ με παραδοσιακά συμμαχικές χώρες, δασμούς και διαρκείς εσωτερικές εντάσεις-, η τάση διεθνοποίησης του MAGA ενδεχομένως, κατά το CNN, να υποχωρεί.

Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, αυτή η υποχώρηση είναι και ένας από τους βασικούς λόγους της εκλογικής επιτυχίας του Μαρκ Κάρνεϊ στον Καναδά.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι Φιλελεύθεροι ανέτρεψαν τις -μέχρι λίγους μήνες νωρίτερα- δυσμενείς δησμοκοπήσεις. Είναι η ίδια η φιγούρα του Κάρνεϊ, ενός προσώπου που είναι πιθανό να μην εμπλεκόταν καν στην πολιτική αν δεν υπήρχε ο Τραμπ, οι αναφορές του Αμερικανού προέδρου στον Καναδά ως 51η πολιτεία των ΗΠΑ και ο υπαρξιακός οικονομικός κίνδυνος που ανέκυψε για τη χώρα μετά τις εξαγγελίες του Λευκού Οίκου.

Οπως παρατηρεί ο Μάθιου Λίμπο, πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Οντάριο, ο συντηρητικός αντίπαλος του Κάρνεϊ στις εκλογές, Πιερ Πουαλιέβρ, προσπαθούσε για χρόνια να ενσωματώσει στη ρητορική του στοιχεία του τραμπικού λόγου. Μόνο που κατάφερε να ακούγεται σαν τον Τραμπ, σε μια περίοδο όπου η κοινή γνώμη της χώρας εναντιωνόταν στον Τραμπ. Κάπως έτσι ο Κάρνεϊ -πρώην κεντρικός τραπεζίτης, απόφοιτος του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης, ένας εξ ορισμού «συστημικός» πολιτικός δηλαδή- ευνοήθηκε λόγω της συγκυρίας από αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό του.

• Οπως αναφέρει το CNN, η επόμενη μεγάλη εκλογική μάχη λαμβάνει χώρα το προσεχές Σαββατοκύριακό και αφορά την Αυστραλία.

Πριν από μερικές εβδομάδες, ο πρωθυπουργός Αντονι Αλμπανέζε -προερχόμενος από το κόμμα των Εργατικών- έδειχνε να οδεύει πρόσω ολοταχώς προς μια εκλογική ήττα. Οι αμερικανικοί δασμοί, όμως, λειτούργησαν εν τέλει δημοσκοπικά προς όφελός του, την ώρα, μάλιστα, που ο συντηρητικός αντίπαλος του Πίτερ Ντάτον, ακολουθεί το αντι-woke δόγμα του Ντόναλντ Τραμπ.

Συγκεκριμένα, ο Αλμπανέζε καταγράφει προβάδισμα, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση του Guardian Essential, με τους Εργατικούς να προηγούνται με 52% σε δικομματική βάση προτιμήσης. Παράλληλα, η δημοτικότητα του Αλμπανέζε αυξήθηκε ελαφρώς από την τελευταία δημοσκόπηση πριν από δύο εβδομάδες, ενώ του Ντάτον υποχώρησε για τέταρτη συνεχόμενη δημοσκόπηση.

Δεν μπορεί κανείς να προβλέψει με ασφάλεια το εκλογικό αποτέλεσμα όμως είναι δεδομένο πως αν ο Ντάτον ηττηθεί, θα βρεθεί ενώπιον κρίσιμων ταυτοτικών διλημμάτων παρόμοιων με εκείνων του Καναδού Πουαλιέβρ.

Σύμφωνα με το CNN, ακόμα και ηγέτες που δεν έχουν μπροστά τους εκλογικές αναμετρήσεις στο άμεσο μέλλον, προσαρμόζουν το πολιτικό τους στίγμα μπροστά στις ραγδαίες αλλαγές που επιφέρει στη γεωπολιτική και οικονομική σκακιέρα το Τραμπ 2.0.

• Παράδειγμα, ο Βρετανός Κιρ Στάρμερ ο οποίος φάνηκε να κερδίζει πόντους δημοτικότητας λόγω της στάσης του απέναντι στον Τραμπ, ειδικά όσον αφορά το ουκρανικό.

Ακόμη και ο Εμανουέλ Μακρόν – για μήνες αντιμέτωπος με πτώση της δημοτικότητάς του, αλλά και με ένα γενικευμένο κλίμα πολιτικής αστάθειας στη Γαλλία- εμφανίζεται κατά πολλούς δικαιωμένος, μιας και ήταν θιασώτης της ευρωπαϊκής αμυντικής αυτονομίας εδώ και χρόνια

Οσον αφορά δε τη Γερμανία, μπορεί το ακροδεξιό AfD -απολαμβάνοντας επίσημα τη στήριξη των Βανς και Μασκ- να διπλασίασε τα εκλογικά του ποσοστά, όμως, αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι η ταύτιση με τον Τραμπ και με το αμερικανικό παράδειγμα, δημιουργεί παράλληλα ένα εκλογικό πλαφόν για τη γερμανική ακροδεξιά.

Στην περίπτωση της Μαρίν Λεπέν, μένει να φανεί κατά πόσο οι πολιτικές των δασμών τροποποιήσουν το αφήγημά της ηγέτιδος της Ακροδεξιάς μετά την καταδίκη της για υπεξαίρεση. Σημειώνεται πως η Λεπέν κάνει λόγο για πολιτική δίωξη, ακολουθώντας τα χνάρια του Τραμπ ο οποίος είχε υιοθετήσει ανάλογη γραμμή άμυνας και στις δικές του νομικές περιπέτειες ανάμεσα στη λήξη της πρώτης και την έναρξη της δεύτερης προεδρικής του θητείας.

Ακόμη και ο «αρχιτέκτονας» του Brexit Νάιτζελ Φάρατζ, συχνός θαμώνας του Μαρ-α-λάγκο κατά τους επικριτές του, παίρνει αποστάσεις από τις πολιτικές Τραμπ στο ουκρανικό, ενώ ο Βίκτορ Ορμπαν, από τους πιο «καλούς μαθητές» του MAGA εγχειριδίου στην Ευρώπη, βλέπει τη δημοτικότητά του να φθίνει. Ταυτόχρονα, ο νέος μεγάλος εγχώριος αντίπαλός του, ο Πέτερ Μάγκιαρ έχει δεσμευτεί για αποκατάσταση των σχέσεων της Βουδαπέστης με τις παραδοσιακές δυτικές δυνάμεις και για «τέλος του απομονωτισμού» της χώρας.

• Κατά την ανάλυση του CNN, ο «σεισμός» του εμπορικού πολέμου που έχει κηρύξει ο Τραμπ είναι πολύ πιθανό να επιδράσει και σε εκλογικές αναμετρήσεις στην Ασία. Τόσο η Νότια Κορέα, όσο και η Ιαπωνία έχουν φέτος κρίσιμες εκλογές που θα στιγματιστούν από τις γεωπολιτικές εξελίξεις και συγκεκριμένα από τις οικονομικές πολιτικές των ΗΠΑ.

Οι ηγεσίες των δύο χωρών πιέζονται να προχωρήσουν σε γρήγορες συμφωνίες ώστε να μετριάσουν τις όποιες οικονομικές συνέπειες ενδεχομένως αντιμετωπίσουν οι ψηφοφόροι τους, ενώ από την κυβέρνηση Τραμπ διαμηνύουν ότι οι συμφωνίες θα ολοκληρωθούν χωρίς προβλήματα πριν οι πολίτες των δύο χωρών προσέλθουν στις κάλπες.

Αυτός είναι ο ένας τρόπος να διαβάσει κανείς την πραγματικότητα, αναφέρει το CNN. Ο άλλος εμπεριέχει τη διαπίστωση ότι κάθε εμπορική συμφωνία περιλαμβάνει επώδυνους συμβιβασμούς, ικανούς να αποξενώσουν κοινωνικές ομάδες ψηφοφόρων από τις ηγεσίες των χωρών τους.

Στην πανηγυρική ομιλία του από το Μίσιγκαν ο Τραμπ επέμεινε να εμφανίζεται ως… οδοστρωτήρας που συνεχίζει ακάθεκτος για να αλλάξει τις ΗΠΑ, επιτέθηκε στον προκάτοχό του Τζο Μπάιντεν χλευάζοντας την πνευματική του κατάσταση, αλλά για μια ακόμα φορά έδειξε σημάδια οπισθοχώρησης.

Ενδεικτική για το πως αντιμετωπίζει την Ελευθερία του Τύπου ο νέος αμερικανός πρόεδρος είναι η συνέντευξη του στο ABC για τις πρώτες 100 μέρες η οποία σημαδεύτηκε από την επίθεση Τραμπ στον δημοσιογράφο.

Το συμβάν (δεν είναι το πρώτο απέναντι σε ΜΜΕ και δημοσιογράφους που τον αντιμετωπίζουν κριτικά) καταγράφηκε όταν συζητούσε με τον δημοσιογράφο του δικτύου Τέρι Μόραν για τον Κίλμαρ Αμπρέγκο Γκαρσία, έναν άνδρα από το Μέριλαντ που απελάθηκε -άδικα όπως υποστηρίζουν οι επικριτές της κυβέρνησης- στο Ελ Σαλβαδόρ τον Μάρτιο. Η κυβέρνηση Τραμπ επιμένει παρά τις αντιδράσεις ότι ο Αμπρέγκο Γκαρσία είναι μέλος της συμμορίας MS-13.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Τραμπ έδειξε μια εικόνα τατουάζ στο χέρι του Αμπρέγκο Γκαρσία που ισχυρίζεται ότι αποδεικνύουν τη συμμετοχή του στη διαβίητη συμμορία. Ο Μόραν αμφισβήτησε τον Τραμπ, λέγοντας ότι υπάρχουν «διαφωνίες για αυτό».

Οι επικριτές λένε ότι η φωτογραφία έχει τροποποιηθεί ψηφιακά για να συμπεριλάβει την επιγραφή «MS-13» πάνω από άλλα σύμβολα, ενώ οι ειδικοί είπαν ότι τίποτα στη φωτογραφία δεν είναι γνωστό σύμβολο του MS-13. «Περιμένετε ένα λεπτό, περιμένετε ένα λεπτό. Είχε γραμμένο το MS-13 στις αρθρώσεις των δακτύλων του», είπε ο Τραμπ. Ο Μόραν απάντησε: «Αυτό ήταν προϊόν Photoshop».

Στη συνέχεια, ο Τραμπ είπε: «Αυτό ήταν Photoshop; Τέρι, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό… σου δίνουν τη μεγάλη ευκαιρία της ζωής σου. Ξέρεις, εσύ κάνεις τη συνέντευξη. Σε διάλεξα επειδή, ειλικρινά, δεν είχα ακούσει ποτέ για σένα, αλλά αυτό είναι εντάξει». Όταν ο Μόραν προσπάθησε να παρέμβει, ο Τραμπ συνέχισε: «Σε διάλεξα Τέρι, αλλά δεν είσαι και πολύ ευγενικός».

President Trump is brutally ROASTING ABC to their faces

“We had a President that was grossly incompetent. You knew it, I knew it… But you guys didn’t want to write it because you’re FAKE NEWS.

And by the way, ABC is one of the worst.” pic.twitter.com/0TrjqHj4EP

— Nick Sortor (@nicksortor) April 30, 2025

Η δεύτερη συνέντευξη είναι η εκ βαθέων στο «The Atlantic», κατα την οποία ο Τραμπ περιέγραψε τον εαυτό του ως τον άνθρωπο που «διοικεί την Αμερική και τον κόσμο», παρουσιάζοντας την εικόνα μιας ενισχυμένης, αποφασιστικής προεδρίας, απολύτως προσανατολισμένης στη διατήρηση της εξουσίας και την αναδιαμόρφωση της διεθνούς τάξης.

Μερικά ενδεικτικά σημεία:

• Ο Τραμπ χαρακτήρισε τη νίκη του στις εκλογές του 2024 «μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία των ΗΠΑ», απορρίπτοντας τον όρο «comeback» για την επάνοδό του στην εξουσία. Επέμεινε στη θέση ότι κέρδισε τις εκλογές του 2020.
• Προτεραιότητα έχουν η Κίνα και η Ρωσία
• Η νέα θητεία του είναι «πολύ ισχυρότερη από την πρώτη», καθώς, όπως υποστήριξε, πλέον δεν αγωνίζεται για προσωπική επιβίωση, αλλά για «τη σωτηρία της χώρας και της ανθρωπότητας».
• Απέρριψε τις κατηγορίες και τις ανησυχίες για διολίσθηση προς τον αυταρχισμό
• Υπογράμμισε ότι σέβεται το Ανώτατο Δικαστήριο, αν και εξέφρασε δυσφορία για κάποιες δικαστικές αποφάσεις
• Για το σκάνδαλο Signalgate, όπου στρατηγικά σχέδια έφτασαν στα χέρια του Γκόλντμπεργκ μέσω της κρυπτογραφημένης εφαρμογής Signal, ο Τραμπ επιβεβαίωσε ότι υπήρξε πραγματικό πρόβλημα ασφαλείας και συμβούλεψε να αποφεύγεται η χρήση της εφαρμογής. Παρά τα λάθη του υπουργού Αμυνας Πιτ Χέγκσεθ, ο Τραμπ εξέφρασε τη στήριξή του, χαρακτηρίζοντας τον «ταλαντούχο και ενεργητικό».
• Για την Ουκρανία. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι έχει ήδη συμβάλει στη σωτηρία της χώρας, υπενθυμίζοντας ότι επί προεδρίας του εστάλησαν Javelins που συνέβαλαν στην αναχαίτιση της ρωσικής προέλασης προς το Κίεβο. Δήλωσε πως αν χρειαστεί, θα σταθεί στο πλευρό της Ουκρανίας. Αλλά όχι αναγκαστικά στο πλευρό του Ζελένσκι, με τον οποίο, όπως είπε, «δεν είχε ποτέ καλή χημεία».
• Απαντώντας σε ερωτήσεις για τη Wall Street και την πιθανότητα μεταβολής της πολιτικής δασμών, ο Τραμπ ξεκαθάρισε ότι δεν προτίθεται να υποχωρήσει.
• Εμφανίστηκε απαξιωτικός προς το Δημοκρατικό Κόμμα, λέγοντας ότι «έχει χάσει την αυτοπεποίθησή του» και ότι «δεν υπάρχει ξεκάθαρος ηγέτης στον ορίζοντα».
• Υπερασπίστηκε τη σκληρή στάση του απέναντι στον Καναδά, χαρακτηρίζοντας τη χώρα «οικονομικά εξαρτημένη από τις ΗΠΑ» και αστειεύτηκε ότι «θα ήταν υπέροχο να γίνει η 51η Πολιτεία».
• Δεν απέκλεισε τελείως την πιθανότητα να διεκδικήσει και τρίτη θητεία, αν και υποστήριξε ότι «δεν είναι κάτι που επιδιώκει» και αναγνώρισε ότι ένα τέτοιο βήμα θα προκαλούσε μείζονα θεσμική κρίση.
• Εμφανίστηκε βέβαιος ότι οι επόμενες εβδομάδες θα είναι καθοριστικές τόσο για τον πόλεμο στην Ουκρανία όσο και για τη σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος.

Σύμφωνα με το AP οι πρώτες 100 ημέρες της νέας προεδρικής θητείας Τραμπ συνοψίζονται σε 13 ενότητες που, υπό μορφή στατιστικών, δίνουν μια γλαφυρή αποτύπωση όσων προηγήθηκαν και προϊδεάζουν αναφορικά με όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Εκτελεστικά προεδρικά διατάγματα: 142

Ο πρόεδρος Τραμπ έχει μέχρι στιγμής, από τις 20 Ιανουαρίου και έπειτα, υπογράψει 142 εκτελεστικά διατάγματα. Τα περισσότερα από αυτά σχετίζονται με: τη συρρίκνωση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, την εξωτερική πολιτική και την άμυνα, τη μετανάστευση και την ασφάλεια των συνόρων, την ενέργεια, τους φυσικούς πόρους και τους δασμούς.

Αρκετά από αυτά (τα σχετικά για παράδειγμα με τον αποκλεισμό των τρανς ατόμων από το στράτευμα, το πάγωμα της αποστολής αμερικανικής βοήθειας στο εξωτερικό και την ακύρωση της αυτόματης χορήγησης της αμερικανικής ιθαγένειας σε όσους γεννιούνται στις ΗΠΑ) έχουν προσωρινά μπλοκαριστεί από τα αμερικανικά δικαστήρια, καθώς εκκρεμούν προς εκδίκαση αγωγές που ζητούν την ανάκλησή τους.

Διατάγματα του Μπάιντεν που ανακλήθηκαν: πάνω από 110

Τα εκτελεστικά διατάγματα μπορούν να ανατραπούν ή να τροποποιηθούν από μελλοντικούς προέδρους. Σε αυτό το πλαίσιο, πολλές από τις πρώτες ενέργειες του Τραμπ επικεντρώθηκαν στην προσπάθεια αναίρεσης των πεπραγμένων του προκατόχου του, Τζο Μπάιντεν. Συγκεκριμένα, ο νυν πρόεδρος ανακάλεσε αποφάσεις του Μπάιντεν που σχετίζονταν, μεταξύ άλλων, με την κλιματική αλλαγή, την πανδημία και τα προγράμματα DEI (Ποικιλομορφίας, Ισότητας, Συμπερίληψης).

Νομοσχέδια που εγκρίθηκαν και έγιναν νόμοι: 5

Ο Τραμπ έχει μέχρι στιγμής υπογράψει μόνον πέντε νομοσχέδια, πλήθος που θεωρείται ιστορικό χαμηλό, ενώ συγκριτικά, κατά τις πρώτες 100 ημέρες της πρώτης προεδρικής θητείας του το 2017, είχε υπογράψει 28.

Αγωγές: Πάνω από 200

Πολλές από τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης Τραμπ, των εκτελεστικών διαταγμάτων συμπεριλαμβανομένων, ιδίως ενέργειες που σχετίζονται με την καταπολέμηση της μετανάστευσης και τις προσπάθειες συρρίκνωσης του αριθμού όσων εργάζονται για τον ομοσπονδιακό κρατικό μηχανισμό στις ΗΠΑ, έχουν αμφισβητηθεί ενώπιον των δικαστηρίων.

Ποσοστό δημοτικότητας: 42%

Το ποσοστό αποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ έχει πια υποχωρήσει στο 42%, από 45% που ήταν τον περασμένο Μάρτιο. Υπενθυμίζεται πάντως ότι κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρικής θητείας του, το ποσοστό αποδοχής του δεν είχε ξεπεράσει ποτέ το 44%, ενώ εκείνος είχε αποχωρήσει από την προεδρία το 2021 με ποσοστό κοντά στο 38%.

Περιπτώσεις απονομής χάριτος: Πάνω από 1.000

Ο Τραμπ έσπευσε να δώσει χάρη σε 39 μεμονωμένα άτομα μετά τις 20 Ιανουαρίου, αλλά και μαζικά, στα συνολικά περισσότερα από 1.000 άτομα που είχαν καταδικαστεί για αδικήματα που σχετίζονταν με την εισβολή στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου του 2021.

Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων: Δεκάδες χιλιάδες

Το νεοσύστατο γραφείο κυβερνητικής αποδοτικότητας (Department of Government Efficiency, DOGE), υπό την ηγεσία του Ελον Μασκ, έχει μέχρι στιγμής ανοίξει τον δρόμο για την απομάκρυνση δεκάδων χιλιάδων ομοσπονδιακών υπαλλήλων, από τους οποίους άλλοι έφυγαν με πακέτα εθελουσίας εξόδου και άλλοι απολύθηκαν. Ο συνολικός αριθμός όσων είδαν την πόρτα της εξόδου ξεπερνά τις 75.000. Συνολικά δε, μπορεί να αγγίξει τις 280.000, ενώ ο ομοσπονδιακός κρατικός μηχανισμός στις ΗΠΑ μετρά περίπου 3 εκατομμύρια υπαλλήλους στο σύνολό του. Σημειώνεται, πάντως, ότι πολλές διαδικασίες απόλυσης έχουν προς το παρόν μπλοκαριστεί στα δικαστήρια.

Συνοριακές διελεύσεις τον Μάρτιο: 7.180

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι διελεύσεις που καταγράφηκαν τον μήνα Μάρτιο στα νοτιοδυτικά σύνορα των ΗΠΑ ήταν μόλις 7.180, αριθμός που αποτελεί ιστορικό χαμηλό.

Απελάσεις: 139.000

Η κυβέρνηση Τραμπ υποστηρίζει ότι έχει μέχρι στιγμής προχωρήσει στην απέλαση 139.000 ατόμων τα οποία βρίσκονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς τα απαιτούμενα από τον νόμο έγγραφα.

Δασμοί: Στο 28% ο μέσος συντελεστής

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει μέχρι στιγμής –κατά βάση και σε γενικές γραμμές– επιβάλει δασμούς ύψους 10% σε όλα τα εισαγόμενα προϊόντα και 25% σε χάλυβα, αλουμίνιο, αυτοκίνητα και ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Εχει όμως παράλληλα επιβάλει κι άλλους δασμούς χωριστά, σε Κίνα (145%), Καναδά και Μεξικό, ενώ έχει δώσει στον εαυτό της προθεσμία μέχρι τις αρχές Ιουλίου προκειμένου να διαπραγματευτεί το ύψος των δασμών με συνολικά δεκάδες άλλες χώρες. Με βάση όσα ίσχυαν στα μέσα Απριλίου, οι Αμερικανοί καταναλωτές βρίσκονται πια στην πράξη αντιμέτωποι με έναν μέσο δασμολογικό συντελεστή ύψους 28%, τον υψηλότερο για τις ΗΠΑ μετά το 1901.

Πληθωρισμός: 2,4% τον Μάρτιο

Προεκλογικά, ο Τραμπ διαμήνυε ότι επρόκειτο να «θέσει τέλος στον πληθωρισμό» από την πρώτη ημέρα της θητείας του. Ωστόσο, εκατό ημέρες μετά, ο πληθωρισμός παραμένει. Τον Μάρτιο μειώθηκε στο 2,4%, στο χαμηλότερο δηλαδή επίπεδο των τελευταίων έξι μηνών. Ωστόσο, οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι οι τιμές θα αυξηθούν τους επόμενους μήνες στο πλαίσιο του εμπορικού πολέμου που κήρυξε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Γάζα: Πάνω από 2.000 νεκροί

Η διοίκηση Τραμπ έσπευσε να διεκδικήσει τα εύσημα για την εκεχειρία που έγινε προσωρινά πράξη. Η εν λόγω εκεχειρία ωστόσο τερματίστηκε τον Μάρτιο και, όπως καταγγέλλεται, έκτοτε οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους στη Λωρίδα της Γάζας ήταν περισσότεροι από 2.000.

Κριμαία

Προκειμένου να επιτευχθεί μια συνολικά κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, η διοίκηση Τραμπ προωθεί ένα σχέδιο μέσω του οποίου καλεί τους Ουκρανούς να αναγνωρίσουν επισήμως τη Χερσόνησο της Κριμαίας ως «ρωσική». Αυτό ωστόσο προς το παρόν απορρίπτεται από το Κίεβο.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Τραμπ κατέγραψε αρνητικό ρεκόρ καθώς είναι η πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που πρόεδρος έχει την υποστήριξη λιγότερων από το μισό του κοινού μετά από 100 ημέρες θητείας, με ποσοστό αποδοχής 44%.

Ο μεγιστάνας χαρακτήρισε ψεύτικες τις δημοσκοπήσεις και θέλησε να διεξάγει τη δική του… ζητώντας από τους οπαδούς του να πουν τα παρατσούκλια του Μπάιντεν. Χλεύασε επίσης την πνευματική κατάσταση του Δημοκρατικού προκατόχου του, ακόμη και το πώς εμφανίζεται με μαγιό, ενώ συνέχισε να επιμένει ότι ήταν ο πραγματικός νικητής των εκλογών του 2020, τις οποίες έχασε.

• Ο Τραμπ έστρεψε για ακόμα μία φορά τα βέλη του στον κεντρικό τραπεζίτη των ΗΠΑ, Τζερόμ Πάουελ, λέγοντας ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από τότε που καθησύχαζε τις παγκόσμιες αγορές ότι δεν πρόκειται να τον απολύσει.

Υπερασπίστηκε την αντιμεταναστευτική του πολιτική, που έχει ξεσηκώσει κύμα αντιδράσεων στις ΗΠΑ, λέγοντας ότι οι διελεύσεις έχουν πέσει κατακόρυφα σε λίγο πάνω από 7.000, από 140.000 του περασμένου έτους.

Ο Λευκός Οίκος δήλωσε επίσης ότι σχεδόν 65.700 μετανάστες έχουν απελαθεί μέχρι στιγμής στη θητεία του Τραμπ, αν και αυτός είναι ένας πιο αργός ρυθμός από ό,τι κατά το προηγούμενο έτος, όταν οι αμερικανικές αρχές απέλασαν περισσότερους από 270.000.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Τραμπ πρόβαλε ένα βίντεο με μετανάστες που απελαύνονται από τις ΗΠΑ και στέλνονται σε μια φυλακή κολαστήριο στο Ελ Σαλβαδόρ, αν και πληθαίνουν οι καταγγελίες ότι οι άνθρωποι που απελάθηκαν με την κατηγορία ότι είναι μέλη συμμοριών στην πραγματικότητα ήταν σκληρά εργαζόμενοι στις ΗΠΑ.

• Αναφέρθηκε για ακόμα μία φορά στις τιμές των αβγών λέγοντας ότι έχουν μειωθεί κατά 87%, ισχυρισμός που διαψεύδεται από τα τελευταία κυβερνητικά στοιχεία.

Παρά την οπισθοχώρηση που έχει κάνει ο Τραμπ σε σχέση με τους δασμούς μετά τη βουτιά των χρηματιστηρίων, επιχειρεί να εμφανιστεί ως αμετακίνητος στη στρατηγική του κάτι που δεν φαίνεται να πείθει τους Αμερικανούς, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι έχει απώλειες ακόμα και στους Ρεπουμπλικανούς ψηφοφόρους.

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι αν και παρουσιαζόταν ως ειρηνοποιός που θα κατάφερνε σε ένα 24ωρο να επιτύχει την εκεχειρία στην Ουκρανία, η πραγματικότητα τον έχει διαψεύσει και ο ίδιος επέλεξε στην ομιλία του να επικεντρωθεί σε εσωτερικά θέματα διατηρώντας την προεκλογική χροιά αν και πλέον αυτός είναι που βρίσκεται στο τιμόνι των ΗΠΑ.

Με πληροφορίες από BBC

Ο προβληματισμός έχει πλέον μετατραπεί σε θεμελιώδες ερώτημα: θα πετύχει τελικά το «επαναστατικό» του σχέδιο;

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιχειρεί ριζική αναδιάταξη όχι μόνο της οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης, αλλά και της πολιτικής κουλτούρας, της εξωτερικής πολιτικής και –κατά το περιοδικό– της ίδιας της αντίληψης περί του τι σημαίνει «Αμερική».

Η προσέγγισή του βασίζεται σε δύο άξονες: την άσκηση ανεξέλεγκτης εκτελεστικής εξουσίας και την αποδυνάμωση θεσμών που θεωρεί ότι εκφράζουν τη «φιλελεύθερη ελίτ»: τα πανεπιστήμια, τα μέσα ενημέρωσης, τη δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση.

Κατά το περιοδικό, ο Τραμπ υιοθετεί τη θεωρία ότι, όπως υποστήριξε κάποτε ο Ρίτσαρντ Νίξον, «αν το κάνει ο πρόεδρος, είναι νόμιμο».

Η προσέγγιση αυτή θέτει σε αμφισβήτηση κρίσιμες αρχές: την ανεξαρτησία των θεσμών, την αξία του πλουραλισμού, τη συνύπαρξη διαφορετικών πολιτικών προσεγγίσεων εντός ενός κοινού πλαισίου συνταγματικής τάξης.

Το άρθρο επισημαίνει ότι, αν δεν υπάρξει ανάσχεση, η διοίκηση Τραμπ ενδέχεται να κινηθεί προς αυταρχικά μοντέλα διακυβέρνησης.

Κάποιοι από τους θεωρητικούς του κινήματος MAGA δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για το ουγγρικό μοντέλο του Βίκτορ Ορμπαν, με κρατικό έλεγχο επί της Δικαιοσύνης, των πανεπιστημίων και των μέσων ενημέρωσης.

Παρά το γεγονός ότι το αμερικανικό σύστημα δεν επιτρέπει τέτοιο βαθμό συγκέντρωσης εξουσίας, το άρθρο σημειώνει ότι ο πρόεδρος μπορεί να ενεργοποιήσει σειρά εξαιρέσεων που προβλέπονται για περιόδους «έκτακτης ανάγκης» και να ασκήσει πίεση στους θεσμούς.

Παρότι η πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή είναι οριακή και βασίστηκε σε συγκυριακές απώλειες Δημοκρατικών βουλευτών, ο Τραμπ έχει μέχρι στιγμής κινηθεί χωρίς σοβαρά εμπόδια.

Ωστόσο, το Economist επισημαίνει τρεις πηγές αντίστασης που ήδη διαφαίνονται:

• Οι αγορές, που αντέδρασαν έντονα σε πρωτοβουλίες όπως οι «ανταποδοτικοί» δασμοί και η απειλή αποπομπής του επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Ο Τραμπ υπαναχώρησε σε αμφότερες τις περιπτώσεις, υποδηλώνοντας την ευαισθησία του σε ενδείξεις οικονομικής αποσταθεροποίησης.
• Οι ψηφοφόροι, περιλαμβανομένων και Ρεπουμπλικανών. Η υποστήριξή του στις κρίσιμες πολιτείες έχει ήδη υποχωρήσει κάτω από το 50%. Αν η οικονομία εισέλθει σε φάση επιβράδυνσης ή πληθωρισμού, αυτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό.
• Η Δικαιοσύνη, η οποία –παρά την αργή της λειτουργία– έχει ήδη εκδώσει ομόφωνες αποφάσεις κατά της διοίκησης. Ανώτατα Δικαστήρια ενδέχεται να κρίνουν αντισυνταγματικές πρωτοβουλίες όπως η απόλυση αξιωματούχων χωρίς έγκριση του Κογκρέσου ή η χρήση «προνοιών ανάγκης» για να παρακαμφθεί η νομοθετική εξουσία.

Το περιοδικό προειδοποιεί ότι ακόμη κι αν ο Τραμπ τελικά ηττηθεί, το κόστος της προεδρίας του θα παραμείνει: θεσμική αποσταθεροποίηση, αποδυνάμωση συμμαχιών, διάβρωση της εμπιστοσύνης στους μηχανισμούς ελέγχου της εξουσίας.

Επιπλέον, αν νιώσει ότι περιορίζεται, είναι πιθανό –σύμφωνα με τον Economist– να κλιμακώσει τις επιθέσεις του στους πολιτικούς αντιπάλους, να εργαλειοποιήσει περαιτέρω το υπουργείο Δικαιοσύνης και να προκαλέσει εξωτερικές κρίσεις, όπως έχει αφήσει να εννοηθεί σε περιπτώσεις όπως η Γροιλανδία ή ο Παναμάς.

Το άρθρο κλείνει με την επισήμανση ότι το ζητούμενο δεν είναι απλώς η εκλογική τύχη του Τραμπ, αλλά το κατά πόσον το αμερικανικό σύστημα –με όλες τις αδυναμίες και τα αντίβαρά του– θα αποδειχθεί ικανό να απορροφήσει και να ξεπεράσει μια τόσο επιθετική μορφή «επανάστασης εκ των έσω».