Σήμερα ολοκληρώνεται η προθεσμία των 60 ημερών που –θεωρητικά– έχει ο Αμερικανός πρόεδρος για να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου προκειμένου να συνεχίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν ή, εναλλακτικά, να τις τερματίσει. Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι δεν προτίθεται να συμμορφωθεί με αυτή την υποχρέωση.

Με βάση το αμερικανικό Σύνταγμα, μόνο το Κογκρέσο έχει την εξουσία να κηρύσσει πόλεμο. Παρ’ όλα αυτά, ο νόμος του 1973 (War Powers Resolution) επιτρέπει στον πρόεδρο να ξεκινά περιορισμένης διάρκειας στρατιωτικές επιχειρήσεις σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, ιδίως μετά από επίθεση κατά των ΗΠΑ.

Ο ίδιος νόμος θέτει σαφές πλαίσιο: εντός 60 ημερών ο πρόεδρος οφείλει είτε να τερματίσει τις επιχειρήσεις είτε να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου, με δυνατότητα παράτασης 30 ημερών μόνο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις «αναπόφευκτης στρατιωτικής αναγκαιότητας».

Η σύγκρουση με το Ιράν ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου και η ενημέρωση του Κογκρέσου ακολούθησε δύο ημέρες μετά, ενεργοποιώντας την αντίστροφη μέτρηση.

• Η κυβέρνηση Τραμπ, ωστόσο, επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει το χρονοδιάγραμμα. Υποστηρίζει ότι η εκεχειρία της 8ης Απριλίου ουσιαστικά «πάγωσε» την καταμέτρηση των 60 ημερών. Όπως δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκεθ, «οι εχθροπραξίες έχουν τελειώσει», άρα το νομικό πλαίσιο δεν ισχύει με τον ίδιο τρόπο.

Ανώτεροι αξιωματούχοι επιμένουν ότι δεν έχουν υπάρξει ανταλλαγές πυρών από τις 7 Απριλίου, επιχειρώντας να τεκμηριώσουν τη θέση ότι δεν υφίσταται πλέον ενεργή πολεμική εμπλοκή.

Οι Δημοκρατικοί απορρίπτουν κατηγορηματικά αυτή την ερμηνεία. Ο επικεφαλής τους στη Γερουσία, Τσακ Σούμερ, τονίζει ότι «η αντίστροφη μέτρηση δεν μπορεί να σταματά μονομερώς όσο τα αμερικανικά στρατεύματα παραμένουν εκτεθειμένα».

Δύο μήνες μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών πληγμάτων και των ιρανικών αντιποίνων, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη. Το Στενό του Ορμούζ εξακολουθεί να είναι κλειστό, με άμεσες συνέπειες στις διεθνείς αγορές ενέργειας και έντονη άνοδο των τιμών.

Οι διπλωματικές προσπάθειες βρίσκονται σε αδιέξοδο, ενώ ο Τραμπ ενημερώθηκε για νέα σενάρια στρατιωτικής κλιμάκωσης με στόχο να πιεστεί η Τεχεράνη να επιστρέψει στις διαπραγματεύσεις.

Μεταξύ των επιλογών που εξετάζονται περιλαμβάνονται:

• νέα στοχευμένα πλήγματα,
• αποστολή χερσαίων δυνάμεων για έλεγχο τμημάτων του Ορμούζ,
• συνέχιση ή ενίσχυση του ναυτικού αποκλεισμού,
• ή ακόμη και μονομερής «κήρυξη νίκης» και απεμπλοκή.

Παράλληλα, προωθείται η δημιουργία νέου διεθνούς σχήματος ασφαλείας για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, με την ονομασία Maritime Freedom Construct.

Η αγορά αντέδρασε άμεσα στις πληροφορίες περί κλιμάκωσης, με την τιμή του πετρελαίου να εκτινάσσεται πριν υποχωρήσει, αποτυπώνοντας τη νευρικότητα των επενδυτών.

• Από την πλευρά της, η Τεχεράνη κρατά σκληρή γραμμή. Εκπρόσωποι του ιρανικού ΥΠΕΞ προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να αναμένονται άμεσα αποτελέσματα από τις διαπραγματεύσεις, ενώ στρατιωτικοί αξιωματούχοι κάνουν λόγο για «μακροχρόνια και επώδυνα πλήγματα» σε περίπτωση νέας αμερικανικής επίθεσης.

Το μήνυμα της ιρανικής ηγεσίας είναι σαφές: το Ορμούζ αποτελεί στρατηγικό μοχλό πίεσης και η Τεχεράνη δεν προτίθεται να τον εγκαταλείψει εύκολα.

Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με αυξανόμενη ανησυχία. Ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι παρατεταμένος αποκλεισμός του Στενού μπορεί να οδηγήσει σε επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης, αύξηση του πληθωρισμού και διεύρυνση της φτώχειας.

Παράλληλα, χώρες του Κόλπου λαμβάνουν μέτρα ασφαλείας, καλώντας τους πολίτες τους να απομακρυνθούν από περιοχές υψηλού κινδύνου.

«Αν αποδειχτεί ότι είναι ”δεμένη” υπόθεση, τότε θα πρέπει πρώτα οι ίδιοι να δώσουν απαντήσεις», είπε αρχικά ο κ. Μαρινάκης ερωτηθείς σχετικά για να συνεχίσει τονίζοντας: «τις αποφάσεις θα τις πάρει ο πρωθυπουργός και στο σωστό χρόνο».

Μιλώντας στο action24 το πρωί του Σαββάτου (04/04) στη σκιά των καταιγιστικών εξελίξεων, που έφεραν παραιτήσεις υπουργών και ανασχηματισμό, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επανέλαβε ότι «πρέπει να δούμε την κάθε περίπτωση ξεχωριστά».

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΗΣ ΜΑΡΙΝΑΚΗ

Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Κοιτάξτε. Καταρχάς, από την πρώτη στιγμή είπα μια φράση που απηχεί των απόψεων συνολικά της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού: ότι είναι μια σοβαρή εξέλιξη η ανακοίνωση της εισαγγελίας και πλέον η έλευση της δικογραφίας και ότι κάθε περίπτωση πρέπει να την δούμε ξεχωριστά. Άρα, αυτό δεν το είπα ως προς το ζήτημα τόσο της άρσης ασυλίας, που εν προκειμένω πρέπει οι ίδιοι οι βουλευτές να δουν τη δικογραφία, ο καθένας ξεχωριστά και να τοποθετηθούν οι ίδιοι πριν και πάνω από όλα για τον εαυτό τους.

Όταν αναφερόμαστε σε ξεχωριστή αξιολόγηση δεν αναφερόμαστε στην ποινική, αλλά στην πολιτική αξιολόγηση.

Η πρώτη φράση που είπε η κυβέρνηση δι εμού με την ιδιότητα του εκπροσώπου, είναι ότι κάθε περίπτωση θα αξιολογηθεί ξεχωριστά. Δεν αναφερόμαστε στην ποινική αξιολόγηση. Την ποινική αξιολόγηση την κάνει η Δικαιοσύνη. Αναφερόμαστε στην πολιτική αξιολόγηση.

Για την άρση ασυλίας

Για την άρση, αυτό είπα. Για την άρση, υπάρχει μια γενική θέση, γιατί από το ’19 και μετά το Σύνταγμα έχει αλλάξει -εμείς το αλλάξαμε με τις ψήφους κι άλλων βουλευτών- και η άρση ασυλίας είναι υποχρεωτική, εκτός εάν υπάρχουν αδικήματα που εμπίπτουν στα κοινοβουλευτικά καθήκοντα, π.χ. μηνύθηκε ένας βουλευτής επειδή ψήφισε κάτι στη Βουλή ή είπε κάτι στη Βουλή. Μπορεί να είναι ένας δικομανής που να κυνηγάει έναν βουλευτή επειδή δεν του αρέσει ένα νομοσχέδιο, ή κάτι το οποίο είπε στη Βουλή και δεν είναι ένα ποινικό αδίκημα, δηλαδή να προσέβαλε την τιμή και την υπόληψη κάποιου. Άρα επί της αρχής έχουμε κάνει δεκτά σχεδόν όλα τα αιτήματα. Είναι μια κοινοβουλευτική πρακτική και μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων θεωρώ ότι και εδώ θα υπάρξουν τέτοιες περιπτώσεις –αλλά μη μιλάω εξ ονόματος άλλων– θα το ζητήσουν και οι ίδιοι οι βουλευτές. Μένει να το δούμε.

Για την ξεχωριστή αξιολόγηση

Υπάρχουν δύο κατηγορίες που πρέπει να τις διαχωρίσουμε. Είναι άλλο πράγμα να ζητήσει κάποιος να γίνει κάτι παράνομο και μάλιστα να επιμείνει και να γνωρίζει το παράνομο, που έχει διαβαθμίσεις δηλαδή η απαξία της πράξης του και είναι άλλο πράγμα να του στείλει ένας πολίτης ένα παράπονο, ένα δίκαιο αίτημα, ένα αίτημα που θεωρεί ο βουλευτής ότι είναι δίκαιο και απλά να το διαβιβάσει. Στη δεύτερη περίπτωση, η ανθρωποφαγία είναι επικίνδυνη και υποκριτική.

Να σας πω ένα παράδειγμα. Ένα παράδειγμα, μπορεί να τύχει στον οποιονδήποτε. Στέλνει κάποιος σε ένα πολιτικό γραφείο ένα email και λέει ότι η τάδε υπηρεσία –μην πηγαίνουμε μόνο στον ΟΠΕΚΕΠΕ– ο ΕΦΚΑ «δεν μου δίνει τη σύνταξη, η τάδε, η δείνα υπηρεσία δεν μου δίνει ένα επίδομα, στον ΟΠΕΚΑ έχω το εξής παράπονο και ενώ το δικαιούμαι και λοιπά και λοιπά». Και προωθεί το βουλευτικό γραφείο στην υπηρεσία το email αυτό. Το προωθεί για να το αξιολογήσει. Τη νομιμότητα, τον έλεγχο νομιμότητας, το βάρος ελέγχου, ποιος τον έχει; Ο βουλευτής που το προώθησε ή η υπηρεσία; Η υπηρεσία. Κύριε Καμπουράκη, το να μεταφέρεις το παράπονο συμπολίτη σου, χωρίς να ρωτήσεις αν σε ψηφίζει ή όχι… Εμείς στα γραφεία μας… εγώ έχω πολιτικό γραφείο κάποιους μήνες λειτουργεί και είμαι υποψήφιος σε μια εκλογική περιφέρεια στο Βόρειο Τομέα, ενάμιση χρόνο. Έχουν έρθει άνθρωποι να εκφράσουν παράπονα προφορικά ή γραπτά, με μηνύματα, με τηλέφωνα, ότι «με αδικούνε, εκεί στη μία ή στην άλλη υπηρεσία δεν με ακούνε». Ποτέ δεν έχουνε ζητήσει κάτι παράνομο. Αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που διαβιβάζουν τα πολιτικά γραφεία, δεκαετίες το κάνουν αυτό από όλα τα κόμματα, παράπονα πολιτών.

Ακούω για κακουργήματα, μία κατηγορία: Όταν μιλάμε για κακούργημα, καταρχάς υπάρχει δόλος. Δεν υπάρχει κακούργημα εξ αμελείας. Εγώ δεν λέω ότι είναι ένοχοι οι δύο που ακούγονται για κακούργημα, άρα εφόσον κάποιοι κατηγορούνται για κακούργημα, έχει αξιολογήσει η δικαιοσύνη ότι υπάρχει δόλος και το ποσό είναι πάνω από 120.000 ευρώ. Υπάρχει τεκμήριο αθωότητας αλλά είναι άλλο πράγμα το κακούργημα, άλλο πράγμα το πλημμέλημα. Μετά το πλημμέλημα από πλημμέλημα διαφέρει. Είναι άλλο πράγμα κάποιος να γνωρίζει το παράνομο, δηλαδή να μου λέτε εσείς, ο Πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ παράδειγμα ή κάποιος άλλος: “Ρε συ Παύλο, είναι παράνομο αυτό που ζητάς” και εγώ να επιμένω. Αυτό δεν παλεύεται. Η κάθε περίπτωση ξεχωριστά έχει να κάνει λοιπόν με τα δεδομένα κάθε περίπτωσης. Και πριν και πάνω από όλα ας αφήσουμε τους ανθρώπους αυτούς να δουν τι τους αφορά, να δουν δηλαδή τα στοιχεία, να τοποθετηθούν. Ας αφήσουμε την ανθρωποφαγία στην άκρη. Βλέπω πολλή υποκρισία.

Πρέπει καταρχάς λοιπόν, πριν τοποθετηθούμε είτε για τους δύο που φαίνεται ότι είναι για κακούργημα, είτε για τους 11 συνολικά ή για οποιονδήποτε, πρέπει να δούμε οι ίδιοι τι λένε για τον εαυτό τους. Δηλαδή μπορεί κάποιος να πει ότι “εγώ αρνούμαι πλήρως”. Να δούμε τη θέση. Μπορεί να πει ότι “έχω κάνει λάθος” και οτιδήποτε άλλο.

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός έδειξε ότι έχουν αντανακλαστικά. Γιατί ειδικά το 2026 η κοινωνία δεν συγχωρεί κάποιες συμπεριφορές. Δηλαδή, συμπεριφορές που δείχνουν το παράνομο, το αίτημα ενός παρανόμου, μιας παράνομης ενέργειας, τη γνώση του παρανόμου. Ποια είναι η μεγάλη εικόνα; Μεγάλη εικόνα είναι οι παράνομες επιδοτήσεις. Ποια είναι όλη αυτή η κουβέντα, είτε των βουλευτών, είτε των κουμπάρων, είτε των υπηρεσιακών, είναι μια εικόνα που δυστυχώς κόστισε στην Ελλάδα 3 δισεκατομμύρια ευρώ πρόστιμα σε 30 χρόνια. Ένα μέρος αυτής της εικόνας, σοβαρό, είναι και κάποια τηλεφωνήματα που φαίνεται ότι έγιναν από βουλευτές στο πλαίσιο παρακολουθήσεων των υπηρεσιακών παραγόντων.

*Αυτές οι παρακολουθήσεις έγιναν επί των ημερών του υποτιθέμενου «καθεστώτος» Μητσοτάκη, το μεγαλύτερο ανέκδοτο που έχει ακουστεί, όπου παρακολουθούνταν από υπηρεσίες αυτού του υποτιθέμενου «καθεστώτος», Εσωτερικών Υποθέσεων, παρακολουθούνταν υπηρεσιακά στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ επί των ημερών του καθεστώτος, εντός εισαγωγικών και ακουγόντουσαν και βουλευτές μεταξύ των επικοινωνιών σε αυτό το υποτιθέμενο «καθεστώς».

Για την κάθαρση στον ΟΠΕΚΕΠΕ

Δύο πράγματα έχουν νόημα όταν κάνουμε αυτή την κουβέντα για να υπάρξει κάθαρση: α) η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Δεν είναι δική μας δουλειά, είναι της δικαιοσύνης, β) να εξασφαλίσουμε να μην μπορούν να συμβούν ξανά τέτοιες συμπεριφορές. Πώς το εξασφαλίζουμε αυτό; Με τη μετάβαση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Αυτό για μένα είναι το σημαντικό, όπου η αντιπολίτευση που φωνάζει, η αντιπολίτευση που φωνάζει και κουνάει το δάχτυλο δεν το ψήφισε.

Για το αν θα παραδώσουν οι βουλευτές τις έδρες τους και αν θα είναι υποψήφιοι στις επερχόμενες εκλογές

Το ότι κάποιος βρίσκεται στη θέση όπου η δικαιοσύνη αιτείται την άρση της ασυλίας του, δεν σημαίνει καταρχάς ότι είναι υπόδικος. Σημαίνει ότι είναι ελεγχόμενος και ύποπτος για κάποια αδικήματα. Υπάρχει τεκμήριο αθωότητας. Αυτή τη στιγμή 97 βουλευτές από το 2019 μόνο μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί στο καθεστώς άρσης ασυλίας, δηλαδή έχει γίνει δεκτό το αίτημα, 20 εκ των οποίων είναι στη δική μας παράταξη. Δεν έχω ακούσει σε κάποια άλλη υπόθεση να τεθεί θέμα, ούτε παράδοση της έδρας, ούτε μη ύπαρξης δεδηλωμένης. Εάν αποδειχθεί ότι υπάρχει μια ιδιαίτερη απαξία, ότι είναι «δεμένη» μια υπόθεση ή οτιδήποτε άλλο πριν και πάνω απ’ όλα πρέπει να δώσουν οι ίδιοι απάντηση.

Ας μη βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο. Είναι ένα κλισέ το οποίο η αλήθεια είναι ότι έχει κουράσει, αλλά εδώ ταιριάζει ακριβώς. Ας δούμε αν και τι ισχύει, να τοποθετηθεί ο ελεγχόμενος πρώτα για τον εαυτό του και όπως έχετε δει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποδείξει ότι και απόλυτη συναίσθηση των πραγμάτων έχει και αντανακλαστικά διαθέτει.

Για τις απόψεις που ακούστηκαν ότι επειδή έχει ζητηθεί η άρση ασυλίας των βουλευτών η κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση «υποδίκων»

Αυτή η αιτίαση επειδή άκουσα να τη θέτει και το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα ο εκπρόσωπός του που είναι και συνάδελφος δικηγόρος, είναι και ενάντια στο τεκμήριο της αθωότητας. Αλίμονο αν άνθρωποι οι οποίοι παίρνουν την απόφαση να διαβούν την διαχωριστική γραμμή, επιλογή μας είναι να ασχοληθούμε με την πολιτική, δεν μας ανάγκασε κανένας να μπαίνουμε στην πολιτική και να είμαστε τόσο βιαστικοί. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις συναδέλφων μας και από τη Νέα Δημοκρατία και από άλλα κόμματα που ξεκίνησαν με πρωτοσέλιδο και βρέθηκαν, γιατί πρωτοσέλιδη είναι η παραπομπή και βρέθηκαν να απαλλάσσονται με μονόστηλο. Εγώ δεν προδικάζω τίποτα.

Το να λες λοιπόν «υπόδικο και άνθρωπο που δεν μπορεί να κρατήσει η κυβέρνηση με την ψήφο του» έναν άνθρωπο που απλά θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη, είναι πολύ επικίνδυνο. Γιατί ξέρετε, σήμερα εγώ δεν λέω να αθωωθεί κανένας πριν την ώρα του. Όποιος είναι ένοχος να πληρώσει, αλλά θέλει πολύ μεγάλη προσοχή.

*Η υπομονή και οι αντοχές της κοινωνίας τη δεκαετία αυτή είναι πολύ λιγότερες σε τέτοιες συμπεριφορές από ότι ήταν το 80, το 90, που κάποιες φορές μάλιστα ήταν και κοινός τόπος σε αυτές τις συμπεριφορές και αυτό πρέπει να το δούμε. Όμως, μην πάμε στο άλλο άκρο του τσουβαλιάσματος και της ισοπέδωσης. Η φιλοσοφία της αντιπολίτευσης, το αφήγημα της αντιπολίτευσης περί «κυβέρνησης υποδίκων» δεν είναι σωστό, δεν είναι λογικό, δεν έχει καμία βάση και παραβιάζει πλήρως το τεκμήριο της αθωότητας.

Για πρόωρες εκλογές- Εκλογές θα γίνουν το 2027- δεν έχει αλλάξει η θέση μας, μην αγχώνονται κάποια κόμματα τα οποία είναι σε μονοψήφιο, ή το ΠΑΣΟΚ

Όπως έχει πει πολλές φορές ο πρωθυπουργός, οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους, δηλαδή το 2027. Έρχεται όμως η αντιπολίτευση και συγκεκριμένα με ένταση και πολύ οργή ο κύριος Ανδρουλάκης και επιμένει πλέον και εκείνος και ζητά εκλογές. Μάλιστα όταν κάποιος ζητάει εκλογές πρέπει να ξέρει, ασχέτως ποια είναι η δική μας η θέση που δεν έχει αλλάξει, ότι τα αιτήματα καμιά φορά γίνονται αποδεκτά. Τι σημαίνει αυτό; Γιατί το είπε αυτό ο κύριος Χατζηδάκης; Όχι γιατί έχει αλλάξει η θέση μας, Δεν έχει αλλάξει, μην αγχώνονται ειδικά κάποια κόμματα τα οποία είναι στο μονοψήφιο ή το ΠΑΣΟΚ. Μην αγχώνονται. Οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους. Αυτό λέει ο πρωθυπουργός και το επαναλαμβάνω και εγώ.

Για το ΠΑΣΟΚ: Έχουν πρόγραμμα; Έχουν πει με ποιους θα κυβερνήσουν;

Όταν ζητάς εκλογές πρέπει να απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει κάτι τέτοιο. Πρώτο ερώτημα: «Έχεις πρόγραμμα;» Έστω ότι εκείνη τη στιγμή έλεγε ο καθ ύλην αρμόδιος, ο Πρωθυπουργός. «Ελάτε κύριε Ανδρουλάκη αυτό το οποίο λέτε, αφού το λέτε με τέτοια ένταση, ελάτε να το προχωρήσουμε». Έχουν πρόγραμμα;

Δεύτερον, λένε με ποιους δεν θα κυβερνήσουν. Έχουν πει με ποιους θα κυβερνήσουν. Να πουν τα ονόματα, να ακούσουμε ονόματα. Τον κύριο Τσίπρα, που θα «έπρεπε να κλείσει», όπως είπε, τις τράπεζες «από την πρώτη ημέρα»; Την κυρία Κωνσταντοπούλου που απειλεί ευθέως το κράτος δικαίου και τους δικαστές και πράγματα τα οποία δεν τα έχουμε ακούσει 52 χρόνια από το ‘74 μέχρι σήμερα, τα είχαμε δεδομένα και πρέπει να θεωρούμε ότι είναι δεδομένα; Ποιον; Ποιον άλλο; Τον ΣΥΡΙΖΑ του 4%; Μήπως την άκρα δεξιά -που εμείς έχουμε αποκλείσει; Όταν λοιπόν λες εκλογές και την επόμενη μέρα βγαίνει δημοσκόπηση και είσαι στο 12%, πρέπει να απαντήσεις.

Ψέγω την έλλειψη στοιχειώδους αντίληψης της παγκόσμιας πραγματικότητας της αντιπολίτευσης που τη στιγμή που ο «κόσμος καίγεται», αυτοί ασχολούνται μόνο με το μικροπολιτικό παιχνίδι. Δεν λέω ότι δεν είναι σημαντική, καμία υπόθεση που ερευνάται, αλλά ερευνώνται όλες αυτές οι υποθέσεις.

Για τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά

Αποφεύγω την προσωπική αντιπαράθεση. Θα είναι πολιτικός αντίπαλος, εφόσον τελικά κάνει και πάλι κόμμα ο κ. Σαμαράς. Αν κάνει κόμμα, τότε θα είναι ένας εκ των πολιτικών μας αντιπάλων. Προς το παρόν είναι ένας πρώην πρόεδρος του κόμματος που ανήκω από μικρό παιδί και δεν έχω φύγει ούτε μια μέρα και πρώην πρωθυπουργός της χώρας και τον σέβομαι για αυτήν του την ιδιότητα. Από εκεί και πέρα είπα κάτι πριν. Η Ελλάδα πλήρωσε, ο Έλληνας φορολογούμενος όχι τα κόμματα, οι φορολογούμενοι, τρία δισεκατομμύρια πρόστιμα για παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις επί τριάντα χρόνια. Θεωρώ, λοιπόν και αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με τον κύριο Σαμαρά μόνο, ούτε με κανέναν αποκλειστικά, ότι το παλιό πολιτικό σύστημα, με τα πολλά καλά που προσέφερε στη χώρα, πρέπει να είναι λίγο πιο προσεκτικό όταν μιλάει για συμπεριφορές δεκαετιών. Αν κάποιοι ανακάλυψαν τα ρουσφέτια που πρέπει να τα διαχωρίζουμε κιόλας, δηλαδή τα αιτήματα- άλλο το παράνομο που πρέπει να πάει στην δικαιοσύνη και άλλο να μεταφέρεις ένα λογικό αίτημα ενός συμπολίτη σου, αλλιώς να κλείσουμε όλοι τα πολιτικά μας γραφεία-. Αν κάποιοι παλιοί πολιτικοί ανακάλυψαν τα ρουσφέτια το 2026, πάμε να ξανά ανακαλύψουμε την Αμερική και όλοι εμείς εδώ μαζί. Για να συνεννοηθούμε.

Ο κύριος Σαμαράς ήταν επικεφαλής κοινοβουλευτικής ομάδας, πρόεδρος κόμματος και τον τιμούμε γι αυτό όλοι και για τη συμβολή του ως πρωθυπουργός. Δεν είναι δυνατόν να βγάζουμε κρίση για βουλευτές, που κάποιοι εκ των οποίων ήταν και υπουργοί του, πριν διαβάσουμε τη δικογραφία.

Για το αν υπάρχει περιθώριο για επιπλέον μέτρα για τη στήριξη των πολιτών

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα έφερε έτσι η ζωή και έχει διαχειριστεί, όπως και οι αντίστοιχες κυβερνήσεις της Ευρώπης και του κόσμου, όσες κρίσεις εισαγόμενες δεν μπορέσαμε να φανταστούμε. Σε καμία κρίση δεν αφήσαμε με τα δεδομένα, με τις αντοχές που έχει η οικονομία μας, την κοινωνία αβοήθητη. Ούτε τώρα θα το κάνουμε αυτό. Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τον κόσμο, όσο όμως μας επιτρέπουν τα δημοσιονομικά δεδομένα. Τουλάχιστον όσο κρατάει η κρίση και όσο φαίνεται ότι δημιουργούνται νέες αιτίες για μέτρα, προφανώς θα υπάρχουν τα μέτρα τα οποία μπορούμε να υποστηρίξουμε οικονομικά. Και το ξαναλέω με μία πρόβλεψη- όσο γίνεται να κάνεις πρόβλεψη αυτό το πράγμα να μην είναι one off- Θυμάστε στην πανδημία τους πρώτους μήνες, φωνάζανε, δώστε τα οι ίδιοι τώρα που φωνάζουν πάλι δώστε τα. Αμετανόητοι είναι και σε αυτό.

Για την δίκη για το δυστύχημα των Τεμπών και την συμπεριφορά της Ζ. Κωνσταντοπούλου: απόλυτη στήριξη στη Δικαιοσύνη, στους δικαστές. Τείχος προστασίας, θεσμικό και ουσιαστικό

Η κ. Κωνσταντοπούλου είναι αυτή που είναι. Τα υπόλοιπα κόμματα δεν πρέπει να έχουν μια πιο καθαρή θέση απέναντι στην εργαλειοποίηση μιας τραγωδίας;

Κάνουμε κουβέντες, αναγκαζόμαστε και τις κάνουμε γιατί συμβαίνουν αυτά που λέτε που δεν είχαν γίνει για 50 χρόνια. Δηλαδή έχουμε μια εδραιωμένη δημοκρατία, Συνεχίζουμε και στηρίζουμε τα αυτονόητα. Όλο το πολιτικό σύστημα, πλην κάποιων θλιβερών εξαιρέσεων που θα πάω εκεί και δυστυχώς κάνουμε τώρα μια κουβέντα, αν μπορεί να ολοκληρωθεί ένα δικαστήριο Και ποιο δικαστήριο; Ένα δικαστήριο το οποίο θα κρίνει την τύχη ανθρώπων που κατηγορούνται για ένα από τα πιο τραγικά δυστυχήματα, από τις μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες της χώρας. Την τραγωδία των Τεμπών. Δεν θυμάμαι να γίνουν τέτοιες κουβέντες για άλλες τραγωδίες, άλλη τέτοια εργαλειοποίηση να γίνεται και αυτό δείχνει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που έχουν κάποιοι. Τώρα επί της ουσίας: απόλυτη στήριξη στη Δικαιοσύνη, στους δικαστές. Τείχος προστασίας, θεσμικό και ουσιαστικό. Είναι εκεί και οι αστυνομικές αρχές για να διαφυλάξουν με βάση τις οδηγίες της έδρας, όχι της κυβέρνησης, γιατί αυτοί οι οποίοι έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στον χώρο είναι οι δικαστές και όχι η κυβέρνηση. Και η αστυνομία θα υλοποιήσει πλήρως όσα πουν.

Βλέπω κάτι το οποίο με ανησυχεί. Η κυρία Κωνσταντοπούλου είναι αυτή που είναι. Παριστάνει την πρόεδρο κόμματος στο δικαστήριο και τη δικαστή στη Βουλή. Και αυτό είναι θλιβερό και επικίνδυνο για τη Δημοκρατία μας. Εντάξει, κυρία Κωνσταντοπούλου, είναι αυτή που είναι. Ο κύριος Τσίπρας την έκανε Πρόεδρο Βουλής. Την είχε στο κόμμα του. Τώρα είναι πρόεδρος κόμματος. Όλο αυτό το κάνει για να ανέβει δημοσκοπικά και εκλογικά. Τα υπόλοιπα κόμματα και ειδικά το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να έχουν μια πιο καθαρή θέση απέναντι στην εργαλειοποίηση μιας τραγωδίας και ειδικά θεσμικά. Έκαναν το λάθος πριν από ένα χρόνο και συνυπέγραψαν πρόταση δυσπιστίας μαζί της.

Πρέπει όλοι μας, όλα τα κόμματα τα οποία έχουν δείξει μια θεσμική συνέπεια στο παρελθόν, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε πολιτικά, να σταθούν απέναντι σε αυτή τη λογική.

Η προστασία της δικαιοσύνης δεν είναι κομματική υποχρέωση. Είναι δημοκρατικό καθήκον.

Νίκος Γιαννόπουλος

Υπάρχει, άρα, πρόβλημα. Και πράγματι, ο ποιοτικός χρόνος μαζί με τα παιδιά καθίσταται απαραίτητος για την ομαλή και απρόσκοπτη ανάπτυξή τους αλλά και για την ψυχική ευεξία των ίδιων των γονιών που προφανώς επιθυμούν τα καλύτερα για τα τέκνα τους.

Τι σημαίνει όμως “ποιότητα;” Ο ποιοτικός χρόνος ορίζεται ως ο χρόνος κατά τον οποίο γονείς και παιδιά μοιράζονται εμπειρίες, κάνουν κοινές δραστηριότητες που αρέσουν και στα δύο μέρη απαιτούν αμεριστη προσοχή και συμμετοχή χωρίς αποσπάσεις.

Παραδείγματα τέτοιων δραστηριοτήτων είναι τα παιχνίδια ρόλων, η ζωγραφική, η ανάγνωση παραμυθιών και η μαγειρική, ενώ απλά καθισμένοι μαζί μπροστά στην τηλεόραση χωρίς αλληλεπίδραση δεν θεωρείται ποιοτικός χρόνος.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι οι γονείς να ακούνε ενεργά τα παιδιά και να είναι πνευματικά παρόντες, ενισχύοντας έτσι το αίσθημα ασφάλειας και αγάπης τους.

Η έρευνα δεν καθορίζει ένα συγκεκριμένο χρονικό όριο, καθώς κάθε οικογένεια έχει διαφορετικές ανάγκες και ρυθμούς. Ωστόσο, η σύσταση είναι να γίνεται προσπάθεια να περνούν οι γονείς όσο περισσότερο ποιοτικό χρόνο μπορούν με τα παιδιά τους, ακόμη και με μικρά “κομμάτια χρόνου” μέσα στην ημέρα. Η συχνότητα και η συνέπεια στον ποιοτικό χρόνο θεωρούνται κρίσιμες παράμετροι.

Σε μελέτη, που βασίζεται σε δεδομένα από την Εθνική Έρευνα Υγείας Παιδιών των ΗΠΑ (2019-2020), εξετάστηκε η σύνδεση μεταξύ του ποιοτικού χρόνου γονέα-παιδιού και του επιπέδου ευημερίας (flourishing) σε παιδιά ηλικίας 1-5 ετών.

Η ευημερία μετρήθηκε με ένα σύνθετο σκορ βασισμένο σε 4 παράγοντες: τη συναισθηματική σύνδεση με τον γονέα, την ανθεκτικότητα, τη μάθηση και την ικανοποίηση από τη ζωή.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η έλλειψη συγκεκριμένων ποιοτικών δραστηριοτήτων, όπως το τραγούδι και η αφήγηση ιστοριών με τα παιδιά, σχετίζονται σημαντικά με μεγαλύτερες πιθανότητες χαμηλότερου επιπέδου ευημερίας.

Συγκεκριμένα, λιγότερες από 3 δραστηριότητες ποιοτικού χρόνου την εβδομάδα αύξαναν τις πιθανότητες χαμηλής ευημερίας (OR = 5.06 και 2.92 για αντιστοίχως 0-2 και 3 είδη δραστηριοτήτων).

Η μελέτη καταλήγει ότι ο επαρκής ποιοτικός χρόνος γονέα-παιδιού αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για τη βελτίωση της ψυχοκοινωνικής και γνωστικής ανάπτυξης των παιδιών και προτείνει την ενίσχυση προγραμμάτων και πολιτικών που υποστηρίζουν τέτοιες ποιοτικές αλληλεπιδράσεις.

Να λοιπόν γιατί οι γονείς χρειάζονται πάνω απ’ όλα χρόνο. Να γιατί οι ώρες της δουλειάς δεν μπορούν να υπερβαίνουν τις 8. Να γιατί η ποιότητα και ο χρόνος εργασίας των γονιών επηρεάζουν, στην πράξυ, τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνει το παιδί ή τα παιδιά μίας οικογένειας.

Ιδού και πέντε βασικά συμπεράσματα που μπορείτε να κρατήσετε:

• Ο ποιοτικός χρόνος ενισχύει τη συναισθηματική σύνδεση γονέα-παιδιού.
• Η ενεργητική παρουσία και προσοχή είναι πιο σημαντική από τη χρονική διάρκεια.
• Κοινές δραστηριότητες που αρέσουν σε γονείς και παιδιά αυξάνουν τη συναισθηματική ασφάλεια.
• Τα αποσπασμένα ή πολυάριθμα ερεθίσματα μειώνουν την ποιότητα του χρόνου (κοινώς, βάλτε το κινητό στο αθόρυβο και απομακρύνετέ το)
• Η σταθερότητα και η συνέχεια στον ποιοτικό χρόνο βοηθούν την ανάπτυξη κοινωνικών και γνωστικών δεξιοτήτων