«Ο ρυθμός μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας μπορεί να επιβραδυνθεί εξαιτίας εξωγενών παραγόντων αλλά και στην περίπτωση καθυστέρησης στο σχηματισμό Κυβέρνησης μετά τις εκλογές και στην υλοποίηση των δεσμεύσεων της οικονομικής πολιτικής» αναφέρει χαρακτηριστικά η ενδιάμεση έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας.

Εκ πρώτης ανάγνωσης, ο Γιάννης Στουρνάρας επισημαίνει την ανάγκη να κλείσει όσο το δυνατόν συντομότερα ο εκλογικός κύκλος. Πρακτικά αυτό θα μπορούσε να αποτελεί υπόδειξη να διεξαχθούν γρήγορα οι εκλογές (και όχι στην λήξη της τετραετίας), ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση.

Τι κυβέρνηση, όμως; Κυβερνητικές πηγές ερμηνεύουν τον “χρησμό” Στουρνάρα βολικά, τονίζοντας ότι τάσσεται υπέρ μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης, άρα της ανανέωσης της θητείας της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όμως, όταν ο διοικητής της ΤτΕ κάνει λόγο για “σύμπλευση και συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων”, μόνο ως “πράσινο φως” για αυτοδυναμία δεν μπορεί να εκληφθεί. Ποιά σύμπλευση και συνεννόηση θα μπορούσε να υπάρξει με μία αυτοδύναμη κυβέρνηση-πιθανότατα,δε, με οριακή αυτοδυναμία;

Άλλοι, πάλι, διακρίνουν πίσω από τον “χρησμό” κάποια αμυδρή σύσταση υπέρ μιας κυβέρνησης ευρείας αποδοχής. Μία συγκυβέρνηση Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ, ή ακόμα και έναν “μεγάλο συνασπισμό”. Το δεύτερο, είναι απίθανο και αδύνατο. Το πρώτο θεωρείται ως μία πιθανή εκδοχή, όμως το βέτο του Νίκου Ανδρουλάκη είναι σαφές: να μην είναι πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Κι εκεί είναι που βλέπουν μια υποδόρια πρόθεση του κ. Στουρνάρα να ...αυτο-προταθεί ως πρωθυπουργός μιας τέτοιας συγκυβέρνησης που θα έχει ως κύριο σκοπό την προστασία της θετικής πορείας της οικονομίας!