Οι Χούθι τον περασμένο μήνα ξεκίνησαν και πάλι τις επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους και drones κατά του Ισραήλ, προς υποστήριξη του Ιράν. Μέχρι στιγμής δεν έχουν επιτεθεί σε πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα ούτε σε αμερικανικούς στόχους στην περιοχή, δηλώνοντας ότι δεν προτίθενται να το κάνουν εκτός εάν υπάρξει κλιμάκωση του πολέμου.

«Δεν υπάρχει πρόθεση να στοχοποιηθεί οποιαδήποτε μουσουλμανική χώρα, εκτός εάν υπάρξει επίθεση κατά της Υεμένης», δήλωσε ο ανώτερος ηγέτης των Χούθι, Μοχάμεντ Άλι αλ Χούθι, σε σχόλια που διαβιβάστηκαν στο CNN μέσω του υπουργείου Ενημέρωσης των ανταρτών.

Ο Αλί αλ-Χούθι πρόσθεσε ότι στόχος της οργάνωσης «είναι να αποτραπεί η στρατιωτική χρήση της Ερυθράς Θάλασσας εναντίον οποιασδήποτε μουσουλμανικής χώρας», σημειώνοντας ότι διαθέτουν τις στρατιωτικές δυνατότητες για να την «προστατεύσουν».

Οι Χούθι ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος των ακτών της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα. Για σχεδόν δύο χρόνια, έως τον Μάιο του 2025, επιτίθεντο σε εμπορικά πλοία που, όπως υποστήριζαν, είχαν σχέση με το Ισραήλ, αναγκάζοντας πολλές μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες να εγκαταλείψουν έναν από τους πιο πολυσύχναστους εμπορικούς διαδρόμους στον κόσμο.

Ωστόσο, σε περίπτωση κλιμάκωσης του πολέμου, οι Χούθι έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι ενδέχεται να κλείσουν το στενό Μπαμπ αλ Μαντάμπ στο νότιο άκρο της Ερυθράς Θάλασσας. Άλλος αξιωματούχος των Χούθι δήλωσε στο CNN την περασμένη εβδομάδα ότι αυτό «είναι μια εφικτή επιλογή».

Ερωτηθείς αν οι Χούθι θα στοχοποιούσαν λιμάνια της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά Θάλασσα, τα οποία το Ριάντ χρησιμοποιεί για να παρακάμψει το Στενό του Ορμούζ, ο Αλί αλ-Χούθι απάντησε ότι «δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση, όσο η Σαουδική Αραβία τηρεί την αποκλιμάκωση και δεν ενώνεται με την Αμερική και το Ισραήλ στην κλιμάκωση της σύγκρουσης εναντίον της χώρας μας».

Το Ιράν, το οποίο είναι στενά συνδεδεμένο με τους Χούθι, έχει στοχοποιήσει κράτη του Κόλπου που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις στην περιοχή.

Ο Αλί αλ-Χούθι επέμεινε ότι η απόφαση της οργάνωσης να επιτεθεί στο Ισραήλ ήταν μονομερής και ότι οι ενέργειές της «δεν έγιναν κατόπιν αιτήματος κανενός».
 

«Σύμφωνα με την αμερικανική αξιολόγηση, οι Χούθι επιχειρούν να μην προκαλέσουν την είσοδο των Αμερικανών στην εκστρατεία τους και γι’ αυτό δεν επιτίθενται προς το παρόν σε αμερικανικά πλοία ή βάσεις, αλλά επικεντρώνουν τα πλήγματά τους στο Ισραήλ», ανέφερε η ίδια πηγή.

Η ίδια πηγή υπογράμμισε ότι δεν είναι ακόμη σαφές αν η ηγεσία των Χούθι σκοπεύει να συμμετάσχει περισσότερο στην αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν, πέραν μιας συμβολικής παρουσίας. «Σύμφωνα με την εκτίμηση, παραμένει αβέβαιο αν οι Χούθι επιθυμούν να εμπλακούν ενεργά στην εκστρατεία πέραν της συμβολικής συμμετοχής – στο τέλος, η απόφαση ανήκει σε ένα πρόσωπο, τον Αμπντ αλ-Μαλίκ αλ-Χούθι», σημείωσε. «Ακόμη και αν οι Χούθι επιτεθούν στις εμπορικές οδούς στην Ερυθρά Θάλασσα, αυτό δεν εγγυάται σε καμία περίπτωση αμερικανική επέμβαση εναντίον τους».

Η συγκεκριμένη εκτίμηση διατυπώνεται μετά από δημοσίευμα του Bloomberg, το οποίο έκανε λόγο για διαφωνίες στο εσωτερικό της ηγεσίας των Χούθι σχετικά με την κατάλληλη στρατηγική, καθώς και για έντονες πιέσεις από το Ιράν προς την οργάνωση να διαταράξει τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα.

Ερωτηθείς για την εμπλοκή των Χούθι στον πόλεμο, συμπλήρωσε ότι οι επιθέσεις τους «ενέχουν τον κίνδυνο να εμπλέξουν την Υεμένη στον περιφερειακό πόλεμο και να αυξήσουν όχι μόνο τη σύγκρουση, αλλά και την αστάθεια στην περιοχή, καθώς και να επηρεάσουν το παγκόσμιο εμπόριο και την ελευθερία της ναυσιπλοΐας», δήλωσε.

Όσον αφορά τα Στενά του Χορμούζ και την πιθανή αλλαγή εντολής της αποστολής Aspides, ο εκπρόσωπος δήλωσε ότι «δεν μπορω να πω αν θα επεκτείνουμε την εντολή, ναι ή όχι, και αν ναι, με ποιο πεδίο εφαρμογής», παραπέμποντας στις δηλώσεις των G7, όπου επαναλήφθηκε η απόλυτη ανάγκη για μόνιμη αποκατάσταση της ασφαλούς και χωρίς περιορισμούς ελευθερίας ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.

Σχετικά με μια πιθανή νέα συνομιλία της ύπατη εκπροσώπου της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, Κάγια Κάλας, με την ιρανική πλευρά, ο κ. Ανούνι τόνισε ότι «είναι σε συνεχή επαφή με όλους τους εταίρους στην περιοχή και ότι αυτές οι προσπάθειες συμβάλλουν στην αποκλιμάκωση και στη σταθερότητα στην περιοχή».

Τέλος, σχετικά με τη συμβολή της Ευρώπης στη διπλωματική προσπάθεια, πρόσθεσε ότι «είμαστε έτοιμοι να συμβάλουμε σε όλες τις διπλωματικές προσπάθειες, για να μειωθούν οι εντάσεις, να επιτευχθεί μια διαρκής λύση για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, για να αποτραπεί η απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν και για τον τερματισμό του προγράμματος βαλλιστικών πυραύλων του».

Σπύρος Σιδέρης

Οι Χούθι, υπό την ηγεσία του Αμπντούλ Μαλίκ αλ-Χούθι, έχουν καταστήσει σαφές ότι «δεν θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια» απέναντι σε μια ενδεχόμενη κλιμάκωση κατά του Ιράν. Ωστόσο, έως τα τέλη Μαρτίου περιορίζονται σε δηλώσεις αποτροπής και ετοιμότητας, χωρίς να έχουν προχωρήσει σε άμεσες στρατιωτικές ενέργειες που να συνδέονται ευθέως με τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ισραήλ–Ιράν. Η στάση αυτή δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, αλλά μάλλον προϊόν υπολογισμένης στρατηγικής, καθώς η οργάνωση επιχειρεί να διατηρήσει την αποτρεπτική της αξία χωρίς να εκτεθεί άμεσα σε εκτεταμένα αντίποινα.

• Η ρητορική των Χούθι εμφανίζεται να ευθυγραμμίζεται με τις πρόσφατες προειδοποιήσεις της Τεχεράνης, η οποία έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τα περιφερειακά της δίκτυα — τον λεγόμενο «άξονα της αντίστασης» — σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης σε κρίσιμες ιρανικές εγκαταστάσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η Ερυθρά Θάλασσα και το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελούν ζωτικής σημασίας περάσματα για το διεθνές εμπόριο και τις ενεργειακές ροές.

Σε πρόσφατη ανακοίνωση που αποδίδεται στο λεγόμενο υπουργείο Εξωτερικών των Χούθι, η οργάνωση καταδίκασε τις αμερικανικές κινήσεις στην περιοχή, κατηγορώντας την Ουάσιγκτον ότι οδηγεί τη Μέση Ανατολή σε «στρατηγικό αδιέξοδο». Παράλληλα, προειδοποίησε περιφερειακές χώρες να μην εμπλακούν σε ενδεχόμενη κλιμάκωση, κάνοντας λόγο για «επικίνδυνη εξάρτηση» από τις αμερικανικές πολιτικές. Πίσω από αυτή τη ρητορική διαφαίνεται μια σαφής προσπάθεια πολιτικής αποτροπής, αλλά και προετοιμασίας του εδάφους για πιθανή μελλοντική κλιμάκωση.

Η μέχρι τώρα επιλογή των Χούθι να μην εμπλακούν άμεσα στη σύγκρουση συνδέεται με μια σειρά στρατηγικών υπολογισμών. Πρώτον, η άμεση συμμετοχή σε έναν πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ θα μπορούσε να προκαλέσει εκτεταμένα στρατιωτικά πλήγματα στις περιοχές που ελέγχουν στην Υεμένη. Δεύτερον, η οργάνωση φαίνεται να προτιμά να διατηρήσει την απειλή ως εν δυνάμει μοχλό πίεσης, αντί να την εξαντλήσει πρόωρα. Με άλλα λόγια, η αποφυγή άμεσης εμπλοκής ενισχύει τη διαπραγματευτική της αξία εντός του ευρύτερου στρατηγικού σχεδιασμού του Ιράν.

• Η στάση αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο μοτίβο που έχει διαμορφωθεί από τα τέλη του 2023, όταν οι Χούθι ξεκίνησαν συστηματικές επιθέσεις σε πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, επικαλούμενοι τη στήριξη προς τους Παλαιστινίους στη Γάζα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η οργάνωση πραγματοποίησε εκατοντάδες επιθέσεις με χρήση βαλλιστικών πυραύλων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών και εκρηκτικών σκαφών, προκαλώντας σοβαρές διαταραχές στη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Οι ενέργειες αυτές οδήγησαν σε άμεση αντίδραση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο, που εξαπέλυσαν εκτεταμένες αεροπορικές και ναυτικές επιθέσεις κατά στόχων των Χούθι στην Υεμένη. Παράλληλα, το Ισραήλ πραγματοποίησε στοχευμένα πλήγματα σε κρίσιμες υποδομές στις περιοχές που ελέγχει η οργάνωση, περιλαμβανομένων λιμανιών, ενεργειακών εγκαταστάσεων και του αεροδρομίου της Σαναά. Οι επιχειρήσεις αυτές κατέδειξαν τόσο τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Χούθι όσο και την ετοιμότητα των αντιπάλων τους να απαντήσουν δυναμικά.

Σήμερα, το βασικό ερώτημα δεν είναι αν οι Χούθι μπορούν να εμπλακούν, αλλά πότε και υπό ποιες συνθήκες θα το πράξουν. Η μέχρι στιγμής στάση τους υποδηλώνει μια στρατηγική «αναμονής υπό ένταση», όπου η απειλή παραμένει ενεργή χωρίς να μετατρέπεται άμεσα σε πράξη. Αυτό επιτρέπει στο Ιράν να διατηρεί πολλαπλά επίπεδα πίεσης, χωρίς να αναλαμβάνει το πλήρες κόστος μιας άμεσης κλιμάκωσης.

Σε κάθε περίπτωση, ο ρόλος των Χούθι αναδεικνύεται σε κρίσιμο παράγοντα της ευρύτερης σύγκρουσης. Η πιθανή ενεργοποίησή τους θα μπορούσε να μετατρέψει την Ερυθρά Θάλασσα σε ένα νέο, εξαιρετικά επικίνδυνο μέτωπο, με άμεσες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, στις ενεργειακές ροές και στη σταθερότητα της περιοχής. Μέχρι τότε, η στρατηγική τους παραμένει σαφής: παρουσία χωρίς πλήρη εμπλοκή, απειλή χωρίς άμεση ενεργοποίηση.

Σπύρος Σιδέρης

Το 2025 ανέδειξε με σαφήνεια ότι η Μέση Ανατολή δεν αποτελεί απλώς μια «ζώνη κρίσης», αλλά έναν καταλύτη παγκόσμιας αποσταθεροποίησης.

Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρέθηκε για ακόμη μία χρονιά η Γάζα, όπου το 2025 σημαδεύτηκε από εναλλαγές μεταξύ διαπραγματεύσεων και γενικευμένης στρατιωτικής κλιμάκωσης. Οι πρώτες εβδομάδες του έτους συνοδεύτηκαν από προσπάθειες εκεχειρίας, οι οποίες όμως κατέρρευσαν στις 18 Μαρτίου, οδηγώντας σε νέα φάση εκτεταμένων εχθροπραξιών. Η εξέλιξη αυτή επιδείνωσε δραματικά την ανθρωπιστική κρίση και επανέφερε τη Γάζα στο επίκεντρο των διεθνών ανησυχιών.

Η συμφωνία που ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο στο Σαρμ ελ Σέιχ, ως «πρώτη φάση» ενός πλαισίου κατάπαυσης του πυρός και ανταλλαγών, επιβεβαίωσε πόσο εύθραυστη παραμένει κάθε διπλωματική πρωτοβουλία σε ένα περιβάλλον διαρκούς καχυποψίας και στρατιωτικής υπερέντασης.

Παράλληλα, η κλιμάκωση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν αποτέλεσε ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο του 2025. Στις 13 Ιουνίου, ισραηλινά πλήγματα σε ιρανικούς στρατιωτικούς και πυρηνικούς στόχους, με αναφορές σε εγκαταστάσεις όπως η Νατάνζ, ανέβασαν κατακόρυφα τον κίνδυνο μιας άμεσης περιφερειακής σύγκρουσης. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε διεθνή ανησυχία, όχι μόνο για τις στρατιωτικές συνέπειες, αλλά και για τις επιπτώσεις στην ενεργειακή ασφάλεια, σε μια περίοδο όπου οι αγορές παραμένουν εξαιρετικά ευαίσθητες σε γεωπολιτικούς κραδασμούς.

Στον Λίβανο, το 2025 σηματοδότησε μια θεσμική καμπή με την εκλογή του Ζοζέφ Αούν στην προεδρία στις 9 Ιανουαρίου, κλείνοντας ένα μακροχρόνιο πολιτικό κενό. Αν και η εξέλιξη αυτή χαιρετίστηκε ως βήμα σταθεροποίησης, δεν εξάλειψε τις βαθύτερες κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις της χώρας, ούτε τις περιφερειακές πιέσεις που εξακολουθούν να διαμορφώνουν το λιβανικό πολιτικό σκηνικό.

Ιδιαίτερη σημασία για την παγκόσμια οικονομία είχε η συνεχιζόμενη κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα και την Υεμένη. Το 2025 καταγράφηκαν επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων, οι οποίες επηρέασαν άμεσα τις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές και υποχρέωσαν μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες να αλλάξουν δρομολόγια, αυξάνοντας το κόστος και τον χρόνο μεταφοράς αγαθών. Οι εξελίξεις αυτές ανέδειξαν πόσο στενά συνδέεται η ασφάλεια της Μέσης Ανατολής με την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.

Στη Συρία, το 2025 χαρακτηρίστηκε από μια μεταβατική φάση, με επίμονες εστίες αστάθειας, αλλά και δειλά βήματα περιφερειακής και διεθνούς επαναπροσέγγισης. Ζητήματα ασφάλειας παρέμειναν οξυμένα, ιδιαίτερα σε παράκτιες και στρατηγικές περιοχές, ενώ ταυτόχρονα καταγράφηκαν διπλωματικές κινήσεις και οικονομικές δεσμεύσεις, κυρίως από χώρες του Κόλπου και ευρωπαϊκούς θεσμούς, που αποσκοπούν στη σταδιακή επανένταξη της Δαμασκού στο περιφερειακό σύστημα.

Ένα ακόμη στοιχείο που σημάδεψε το 2025 ήταν η ανάδειξη ενός εκτεταμένου «πολέμου πληροφορίας». Η παραπληροφόρηση, η προπαγάνδα και οι στοχευμένες εκστρατείες επιρροής λειτούργησαν ως πολλαπλασιαστές της έντασης, επηρεάζοντας την κοινή γνώμη τόσο εντός της περιοχής όσο και διεθνώς. Σε μια εποχή όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν ως πεδίο σύγκρουσης, η πληροφορία αποδείχθηκε εξίσου κρίσιμη με τα στρατιωτικά μέσα.

Συνολικά, το 2025 κατέδειξε ότι η Μέση Ανατολή παραμένει ένας κόμβος όπου διασταυρώνονται τοπικές συγκρούσεις και παγκόσμια συμφέροντα. Οι εξελίξεις της χρονιάς επηρέασαν άμεσα την παγκόσμια ειρήνη, τη διεθνή ασφάλεια και τη σταθερότητα ευρύτερων περιοχών, αποδεικνύοντας ότι χωρίς μια συνολική πολιτική προσέγγιση και ουσιαστική διεθνή εμπλοκή, ο κύκλος της βίας και της αβεβαιότητας δύσκολα θα σπάσει.

Σπύρος Σιδέρης

Αντιθέτως, αναδεικνύει ένα δομικό ρήγμα στις σχέσεις Αμπού Ντάμπι – Ριάντ, που πλέον εκδηλώνεται ανοιχτά στο υεμενικό πεδίο.

Αποχώρηση ή αναδίπλωση;

Επισήμως, το υπουργείο Άμυνας των ΗΑΕ επιμένει ότι η απόφαση ελήφθη με «πλήρη κυριαρχική βούληση» και σε συντονισμό με τους εταίρους, στο πλαίσιο συνολικής αξιολόγησης της κατάστασης. Στην πράξη, όμως, πρόκειται για αποχώρηση περιορισμένων μονάδων ειδικών αποστολών, με αντικείμενο την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, και όχι για πλήρη στρατιωτική αποδέσμευση.

Οι δυνάμεις αυτές βρίσκονταν κυρίως στην πετρελαιοφόρο επαρχία Σαμπουά, στο στρατηγικό νησί Μαγιούν στην Ερυθρά Θάλασσα και στο αρχιπέλαγος της Σοκότρας στον Ινδικό Ωκεανό.

Σύμφωνα με τοπικές πηγές, τα ΗΑΕ ξεκίνησαν ήδη τη διάλυση ραντάρ και συστημάτων επικοινωνιών σε βάσεις όπως το Μπαλχάφ, προετοιμάζοντας μια ελεγχόμενη αποχώρηση που παραπέμπει περισσότερο σε αναδίπλωση τακτικής παρουσίας παρά σε στρατηγική έξοδο από την Υεμένη.

Η σαουδαραβική σκιά και το σημείο σύγκρουσης

Η εμιρατινή κίνηση προηγήθηκε και ακολούθησε μια εξαιρετικά κρίσιμη εξέλιξη: το σαουδαραβικό αεροπορικό πλήγμα στο λιμάνι της Μουκάλα, στην επαρχία Χαντραμούτ, με στόχο όπλα και στρατιωτικά οχήματα που είχαν αποβιβαστεί από πλοία προερχόμενα από το Φουτζάιρα των ΗΑΕ, χωρίς έγκριση του Συνασπισμού Στήριξης της Νομιμότητας.

Εδώ αποκαλύπτεται ο πυρήνας της αντιπαράθεσης:
– Για το Ριάντ, κάθε στρατιωτική κίνηση εκτός κρατικού πλαισίου θεωρείται απειλή για την ενότητα της Υεμένης και για τον έλεγχο του πολέμου απέναντι στους Χούθι.
– Για το Αμπού Ντάμπι, η στήριξη τοπικών συμμάχων στον νότο αποτελεί μέσο διατήρησης επιρροής σε λιμάνια, θαλάσσιους διαδρόμους και στρατηγικά σημεία, ακόμη και αν αυτό συγκρούεται με τη σαουδαραβική στρατηγική συγκέντρωσης εξουσίας.

Το πλήγμα στη Μουκάλα λειτούργησε ως κόκκινη γραμμή: για πρώτη φορά, η Σαουδική Αραβία χτύπησε υλικό που συνδέεται έμμεσα με τα ΗΑΕ, σηματοδοτώντας ότι η ανοχή της έχει όρια.

Τι δεν φεύγει από την Υεμένη

Η αποχώρηση εμιρατινών στρατευμάτων δεν ισοδυναμεί με απώλεια επιρροής. Τα ΗΑΕ διατηρούν ισχυρό έμμεσο έλεγχο μέσω τοπικών συμμάχων, με αιχμή το Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο, το οποίο ελέγχει δυνάμεις όπως οι Δυνάμεις Ζώνης Ασφαλείας, οι Αμυντικές Δυνάμεις Σαμπουά και οι Ταξιαρχίες των Γιγάντων.

Παράλληλα, κρίσιμη παραμένει η επιρροή τους στις Δυνάμεις Εθνικής Αντίστασης υπό τον Τάρεκ Σάλεχ, με βάση τη στρατηγική Μόχα, κοντά στο στενό Μπαμπ αλ-Μαντέμπ – έναν από τους σημαντικότερους θαλάσσιους διαδρόμους παγκοσμίως.

Το πολιτικό στοίχημα του αλ-Αλίμι

Για τον Ρασάντ αλ-Αλίμι, η εξέλιξη αυτή μπορεί να παρουσιαστεί ως αποκατάσταση της κρατικής κυριαρχίας, έστω και σε συμβολικό επίπεδο.

Η πρωτοβουλία του έτυχε στήριξης από το Κοινοβούλιο, το υπουργείο Άμυνας, το Γενικό Επιτελείο, το Συμβούλιο Σούρα, καθώς και από ισχυρούς φυλετικούς σχηματισμούς στη Χαντραμούτ και τη Μαρίμπ.

Ωστόσο, η πραγματική του ισχύς παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σαουδαραβική κάλυψη.

Ισορροπία ισχύος και σενάρια

Το υεμενικό τοπίο παραμένει κατακερματισμένο: ο βορράς τελεί σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο των Χούθι, ενώ ο νότος μετατρέπεται σε πεδίο ενδοσυμμαχικού ανταγωνισμού.

Οι αναλυτές σκιαγραφούν τρία σενάρια:
– ελεγχόμενη εκτόνωση, με μερική αναδίπλωση του Νοτίου Μεταβατικού Συμβουλίου,
– παρατεταμένη ένταση, με χαμηλής έντασης συγκρούσεις και πολιτικό μπρα-ντε-φερ Ριάντ–Αμπού Ντάμπι,
– ή ευρείας κλίμακας σύγκρουση, εάν ενεργοποιηθούν πλήρως οι μηχανισμοί αποτροπής του συνασπισμού.

Ο παράγοντας Χούθι

Κάθε ρήγμα στο στρατόπεδο που αντιτίθεται στους Χούθι επαναφέρει τη μνήμη του 2014, όταν η διάσπαση των αντιπάλων τους άνοιξε τον δρόμο για την κατάρρευση της κρατικής εξουσίας.

Όπως επισημαίνουν αναλυτές, καμία εξέλιξη στον νότο δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το βασικό μέτωπο του πολέμου, που παραμένει άλυτο.

Η Υεμένη αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά πεδίο όπου οι συμμαχίες δεν είναι δεδομένες, αλλά διαπραγματεύσιμες. Το αν το εμιρατινό «βήμα πίσω» θα οδηγήσει σε αποκλιμάκωση ή θα μετατραπεί σε προοίμιο μιας βαθύτερης σύγκρουσης μεταξύ πρώην συμμάχων, παραμένει ανοιχτό — και εξαιρετικά επικίνδυνο.

Μιλώντας στην εκπομπή «Αυτοψία» του Alpha και στον Αντώνη Σρόιτερ, περιέγραψε πως το πλοίο δέχθηκε 15 πυραύλους, αναγκάζοντας το πλήρωμα να πηδήξει στη θάλασσα για να σωθεί. Είπε ότι δύο πλοία τούς εντόπισαν αλλά δεν τους διέσωσαν, ενώ εκείνος πάλευε με τα κύματα, κρατώντας την υπόσχεση που είχε δώσει στην κόρη του:

«Ό,τι κι αν γίνει, θα επιστρέφω πάντα».

Η περιγραφή του προκαλεί δέος για τη δύναμη και την ψυχραιμία με την οποία κατάφερε να επιβιώσει τρεις ημέρες στην Ερυθρά Θάλασσα, μέχρι να διασωθεί.

Ήταν 7 Ιουλίου, όταν το πλοίο είχε αποπλεύσει με προορισμό την Άκαμπα, αφού είχε παραδώσει σπόρους σόγιας από τις ΗΠΑ στη Σομαλία. «Ξεκουραζόμουν για να πιάσω βάρδια στις 8 η ώρα το πρωί. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο και με ειδοποιούν να ανέβω στη γέφυρα, κάτι είδαν στο ραντάρ» λέει ο Σταρίδας.

«Ήταν περίπου 7 παρά και μέχρι να ετοιμαστώ, πριν να βγω από την καμπίνα δεχτήκαμε το πρώτο χτύπημα. Το ένιωσα πολύ δυνατό, τραντάχτηκαν τα πάντα, ένας θόρυβος αξέχαστος. Αμέσως σκέφτηκα ότι δεχόμαστε επίθεση και πρέπει να ανέβω στη γέφυρα. Είχαμε χτυπηθεί στην πίσω δεξιά πλευρά στην περιοχή του μηχανοστασίου. ήταν βολή τακτικής, ήταν βολή ακινητοποίηση τους πλοίου. Κατέβηκα στο μηχανοστάσιο και είδα εικόνα καταστροφής. Ψάχναμε με τους φακούς και κάποια στιγμή εκεί που κοίταζα βρήκα έναν του πληρώματος σε σοκ, το βλέμμα του ακόμα το θυμάμαι, δεν μπορούσε να εστιάσει κάπου, ήταν αόριστο, ήταν ζωντανός» θυμήθηκε ο ένοπλος φρουρός.

Όπως λέει, «είχαμε 3 νεκρούς στο μηχανοστάσιο. Μας χτυπούσαν όλη τη νύχτα. Από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 10 το πρωί όταν πηδήξαμε στη θάλασσα. Το επόμενο χτύπημα ήταν ένα λεπτό μετά, στην ίδια πλευρά περίπου στο ίδιο σημείο. Τα υπόλοιπα ήταν σε όλο το υπόλοιπο καράβι, στην μάσκα της γέφυρας, στο κατάστρωμα. Αν και ήταν νύχτα αυτό που ένιωθες ήταν κάτι ξαφνικό, δεν άκουγες κάτι πριν, άκουγες ένα μπαμ, μια λάμψη και ένα τράνταγμα χωρίς προηγούμενο. Όσο μετρούσα, μέτρησα 15 πυραύλους».

«Δεν μπορούσαμε να μαντέψουμε πού θα έρθει το επόμενο χτύπημα»

Περιγράφοντας τα πρώτα λεπτά μετά την επίθεση, θυμάται: «αρχικά προσπαθούσα να κρατήσω το πλήρωμα και τον καπετάνιο ήρεμο, να μην πανικοβληθεί. Άνθρωποι έκλαιγαν, όλοι ήταν πεσμένοι κάτω, η γέφυρα κατέρρεε, έπεφταν οροφές αλλά υπήρχε ο φόβος του θανάτου γιατί δεν μπορούσες να μαντέψεις πού θα έρθει το επόμενο χτύπημα για να προφυλαχθείς. Μετά το δεύτερο χτύπημα είπα στον καπετάνιο άνοιξε όλα τα συστήματα επικοινωνίας για να πεις ότι δεχόμαστε επίθεση».

Από την επίθεση τραυματίστηκε και ο ίδιος: «Χτύπησα εγώ γιατί το πλήρωμα προσπάθησα να το κρατήσω ασφαλές και το είχα σε μια σκάλα στη γέφυρα που ήταν το πιο ασφαλές σημείο. Δεν ήθελα να ρισκάρω. Εγώ ήμουν αυτός που θα μπορούσε να προστατεύσει το καράβι οπότε έπρεπε να είμαι εκεί έξω για να σιγουρευτώ ότι δεν θα πλησιάσει κάτι το καράβι. Μετά από κάθε χτύπημα το ωστικό κύμα με πετούσε και κάποια θραύσματα χτυπούσαν τα πόδια μου».

Η επόμενη απόφαση ήταν μονόδρομος: να εγκαταλείψουν το πλοίο. Όπως λέει, «σίγουρα αν μέναμε στο πλοίο δεν θα ζούσαμε για πολύ ακόμα, κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα σκοτωνόμασταν. Αν μπαίναμε στις βάρκες θα ήμασταν στόχοι».

«Δεν ήξερα αν έχω το πόδι μου, το αίμα έτρεχε ασταμάτητα»

«Κάποια στιγμή ήρθε ένα πολύ μεγάλο χτύπημα στη θέση που ήμασταν από το οποίο ένιωσα ένα κάψιμο στο πόδι και όλες τις δονήσεις με το ωστικό κύμα να με πετάει 3-4 μέτρα. Δεν ήξερα αν έχω το πόδι μου. Το κοίταξα και έτρεχε ασταμάτητα το αίμα, φοβόμουν να το πιάσω μην το χάσω. Γύρισα στον καπετάνιο και είπα δεν υπάρχει άλλη λύση, αν μείνουμε στο καράβι θα μας σκοτώσουν. Είτε καθόμαστε στο καράβι και μας σκοτώνουν είτε πέφτουμε στη θάλασσα. Ο καπετάνιος συμφώνησε. Κατεβήκαμε στο κατάστρωμα, φορέσαμε τα σωσίβια και πέσαμε στη θάλασσα» θυμάται ο Βαγγέλης Σταρίδας.

«Ήμασταν 18 άτομα. Εμείς κολυμπούσαμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, να απομακρυνθούμε από το καράβι και την Υεμένη. Μετά από περίπου 2 ώρες που είχαμε απομακρυνθεί για 2-3 μίλια, συνέχισαν να ρίχνουν στο καράβι με πυραύλους και drone. Ήθελα να φύγουμε όσο πιο γρήγορα και πιο μακριά γιατί μπορούσαν να κάνουν ξανά επιχείρηση κατάληψης. Χρησιμοποιούσαμε την αντανάκλαση του ήλιου για κάλυψη. Πέσαμε όλοι μαζί με τελευταίο εμένα και τον καπετάνιο. Τους συμβούλευσα να είμαστε όλοι μαζί μια ομάδα. Τους είπα κολυμπάτε γρήγορα. Από κάποια στιγμή και μετά όμως ήταν αρκετοί που έμειναν πίσω και δεν κρατούσαν ευθεία γραμμή ώστε να κολυμπάμε πίσω από το καράβι όχι δεξιά ή αριστερά του για να είμαστε καλυμμένοι» περιγράφει τα πρώτα λεπτά στο νερό.

Ορισμένοι, ωστόσο, «δεν προσπάθησαν όσο έπρεπε και τους βρήκαν οι Χούθι. Έχουν τώρα 10 ή 11 που μάζεψαν από τη θάλασσα και μέχρι σήμερα είναι όμηροί τους».

«Περάσαμε δύο μέρες και δύο νύχτες, το νερό ήταν καυτό, τη νύχτα τρέμαμε»

«Είχαμε μείνει 5 άτομα και συνεχίσαμε να κολυμπάμε. Περάσαμε 2 ημέρες και 2 νύχτες. Διψούσαμε πάρα πολύ. Όταν πέσαμε στη θάλασσα ήταν σχεδόν καυτό το νερό. Το βράδυ που έπεφτε η θερμοκρασία της θάλασσας, τρέμαμε. Μας χτυπούσαν ψάρια που δεν ξέραμε τι είναι και μας τσιμπούσαν τσούχτρες, είχαν γίνει κόκκινα τα χέρια της. Την πρώτη μέρα ένιωσα φόβο. Από τη δεύτερη και μετά σκεφτόμουν ότι πρέπει να φτάσω κάπου» λέει.

Η σωτηρία

Η διάσωσή τους ήρθε στις 10 Ιουλίου, αφού πρώτα είχαν βιώσει ακόμη μια απογοήτευση: «Την τρίτη ημέρα κοντά στο ξημέρωμα βλέπουμε ένα μεγάλο ξύλινο σκάφος με ψαράδες και τους κάναμε νόημα να μας πάρουν. Ήρθαν κοντά μας – ήταν Ινδοί ψαράδες – τους φωνάζαμε πάρτε μας, δώστε μας νερό, δεν ανταποκρίθηκαν και έφυγαν. Μετά από μια ώρα από ό,τι υπολογίζω, επέστρεψαν, τους παρακαλέσαμε ξανά και μας έδωσαν ένα μπουκάλι μισό λίτρο νερού και έφυγαν. Μετά από 2 ώρες είδαμε το σκάφος το διασωστικό να έρχεται κοντά μας. Ήταν απερίγραπτο το συναίσθημα. Η χαρά ήταν σαν ένα παιδάκι που του δίνεις ζαχαρωτά, γελούσαμε και χτυπούσαμε ο ένας τον άλλο στην πλάτη και λέγαμε σωθήκαμε. Το ίδιο σκάφος είχε περισυλλέξει 6 την προηγούμενη ημέρα και εμάς τους 4».

Η επιστροφή στην Ελλάδα έγινε λίγες ημέρες αργότερα και τότε, όπως λέει, «μόνο τότε ένιωσα ότι είμαι ασφαλής. Η πρώτη αγκαλιά ήταν η κόρη μου, δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε. Μπαμπά μου, η κόρη μου, αγάπη μου εγώ, ήταν σαν να γεννιόμουν ξανά».

Οι υπηρεσίες παροχής πρώτων βοηθειών έκαναν λόγο για τουλάχιστον 20 τραυματίες «από τα θραύσματα», οι δύο εκ των οποίων είναι σε σοβαρή κατάσταση.

Οι σειρήνες συναγερμού ήχησαν λίγο νωρίτερα, αφού εντοπίστηκε το μη επανδρωμένο αεροσκάφος να πλησιάζει την περιοχή, προερχόμενο από την Υεμένη, ανέφερε ο στρατός. «Καταβλήθηκαν προσπάθειες για την αναχαίτισή του», όμως «έπεσε στη ζώνη του Εϊλάτ», σημειώνεται στην ανακοίνωση των ενόπλων δυνάμεων.

Medics and security forces are responding to reports of an impact in Eilat after sirens warning of a drone infiltration sounded in the city. pic.twitter.com/VpC9noHnGG

— Emanuel (Mannie) Fabian (@manniefabian) September 24, 2025

Πολλά βίντεο, που το Γαλλικό Πρακτορείο δεν ήταν σε θέση να τα επαληθεύσει, αναρτήθηκαν σε ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης και δείχνουν έναν δρόνο στον ουρανό, στα ανοιχτά του Εϊλάτ και στη συνέχεια μια έκρηξη πίσω από την αλυσίδα των ξενοδοχείων, στον παραθαλάσσιο δρόμο.

NEW: A Houthi drone hit Israel's Eilat.

Multiple injuries reported. pic.twitter.com/ZqUetMjOY4

— Clash Report (@clashreport) September 24, 2025

Ο Ισραηλινός Στρατός Άμυνας (IDF) σε ανακοίνωσή του επιβεβαίωσε ότι ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος που εκτοξεύτηκε «από τα ανατολικά», που κανονικά χρησιμοποιείται ως κωδικός για την Υεμένη.

The apparent Houthi drone struck the entrance to a hotel in Eilat. pic.twitter.com/seEaQQZYBt

— Emanuel (Mannie) Fabian (@manniefabian) September 18, 2025

Ο στρατός συχνά περιγράφει τις επιθέσεις που εξαπέλυσαν οι αντάρτες Χούθι της Υεμένης ως «από τα ανατολικά».

Γιατροί και δυνάμεις ασφαλείας έσπευσαν στο σημείο.

Νωρίτερα σειρήνες είχαν ηχήσει στην πόλη, προειδοποιώντας για πιθανή διείσδυση drone. Οι Χούθι στην Υεμένη έχουν εκτοξεύσει δεκάδες drone εναντίον του Ισραήλ, πολλά από αυτά στο Εϊλάτ, τους τελευταίους μήνες.

Αν και δεν υπήρξε άμεση ανάληψη ευθύνης για το drone που έπληξε το Εϊλάτ λογαριασμός στο Telegram, στενά συνδεδεμένος με τους Χούθι, δημοσιεύει βίντεο από την επίθεση με drone που κοινοποιήθηκαν από Ισραηλινούς στο διαδίκτυο και εκφράζει ικανοποίηση.

Οι αντάρτες της Υεμένης εκτόξευσαν πρόσφατα πολλούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον του ισραηλινού εδάφους, αφού το Ισραήλ βομβάρδισε την πρωτεύουσα Σαναά, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο πρωθυπουργός και τα μισά μέλη της κυβέρνησής τους.

Ο ισραηλινός στρατός από την πλευρά του ανέφερε ότι αναχαίτισε άλλα τρία μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα δύο εξ αυτών πριν περάσουν στο ισραηλινό έδαφος.