Δεν γνωρίζω πώς ήταν το Brandenburg το 1940, όταν ο καπνός και η μυρωδιά από τα πρώτα καμένα σώματα απλώνονταν πάνω από την πόλη. Όμως, μια ηλιόλουστη μέρα του Μαΐου 2019, καθώς καθόμουν έξω από το πρώην Κρατικό Νοσοκομείο Brandenburg, με συγκλόνισε η αντίθεση: οι φωνές και τα γέλια παιδιών από μια κοντινή παιδική χαρά έφταναν στα ερείπια ενός χώρου όπου οι ναζί σκότωσαν τουλάχιστον εννέα χιλιάδες ανθρώπους.

Αυτό που με τάραξε ήταν η εγγύτητα, το γεγονός ότι απλοί άνθρωποι ζούσαν τόσο κοντά στο κακό. Το ερώτημα που με απασχολούσε σε όλο το ταξίδι στη Γερμανία και την Πολωνία ήταν: Γιατί οι δημοσιογράφοι δεν προειδοποίησαν καλύτερα τον κόσμο, δίνοντάς τους τις πληροφορίες που θα μπορούσαν να τους κινητοποιήσουν;

Βρέθηκα στη Γερμανία ως καθηγητής στο πρόγραμμα Fellowships at Auschwitz for the Study of Professional Ethics (FASPE). Οι υπότροφοι ήταν νέοι δημοσιογράφοι, και μελετούσαμε πώς τα ΜΜΕ κάλυψαν την άνοδο προς το Ολοκαύτωμα, συγκρίνοντας με τα ηθικά διλήμματα στη σημερινή δημοσιογραφία.

Το 2019, υπήρχαν προφανείς παραλληλισμοί ανάμεσα στη ναζιστική Γερμανία και στις ΗΠΑ επί πρώτης διακυβέρνησης Τραμπ: αποδιοπομπαίοι τράγοι, απαξίωση της δικαιοσύνης, στοχοποίηση του Τύπου. Αντίστοιχες ομοιότητες υπήρχαν και στον τρόπο κάλυψης των γεγονότων από τους δημοσιογράφους.

Παραλληλισμοί με τη δεκαετία του 1930 και σημερινά ΜΜΕ

Οι αμερικανικές εφημερίδες αρχικά παρουσίασαν την άνοδο του Χίτλερ ως ένα ακόμη πολιτικό φαινόμενο κι όχι ως υπαρξιακή απειλή. Όταν άνοιξε το Dachau το 1933, οι New York Times το περιέγραψαν ως «εκπαιδευτικό στρατόπεδο» για πολιτικούς κρατούμενους, με «μεγάλη, καθαρή τραπεζαρία και νέα πισίνα». Αντίστοιχα, κατά την πρώτη θητεία Τραμπ, πολλά μέσα –συμπεριλαμβανομένων των Times, CNN και Washington Post– κατηγορήθηκαν για «εξωραϊσμό» των ενεργειών του, αποτυγχάνοντας να αναδείξουν τον κίνδυνο για τη δημοκρατία.

Σήμερα η κατάσταση μοιάζει ακόμα πιο κρίσιμη, με τα ΜΜΕ να μην ανταποκρίνονται επαρκώς στην κλίμακα της απειλής που εκπροσωπεί ο Τραμπ. Κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2024, η Kelly McBride της NPR έγραψε πως ορισμένοι ακροατές θεωρούν πως ο ψύχραιμος τόνος του σταθμού είναι υπερβολικά ουδέτερος. Ένας ακροατής διαμαρτυρήθηκε ότι το NPR αντιμετωπίζει τον Τραμπ σαν «κανονικό» υποψήφιο, ενώ «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ!», προσθέτοντας: «Αν κερδίσει τις εκλογές θα είστε συνένοχοι».

Σκέφτομαι συχνά τις συζητήσεις που είχαμε στο FASPE για το γιατί οι δημοσιογράφοι αποτυγχάνουν να μεταδώσουν τον κίνδυνο σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές – συμπεριλαμβανομένης της σημερινής. Δεν είμαι βέβαιος πως έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως τον ρόλο μας αυτή τη στιγμή. Η επίφαση ουδετερότητας που χαρακτηρίζει τη θεσμική δημοσιογραφία λειτουργεί ως περιορισμός.

Το ερώτημα είναι αν ένα επάγγελμα που δημιουργήθηκε για να εκφράζει τις ανησυχίες των ελίτ –λευκών ιδιοκτητών– και διαμόρφωνε τη δημόσια συζήτηση προς όφελός τους, μπορεί τώρα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής. Είναι δουλειά της δημοσιογραφίας να προειδοποιεί για δυνητικούς κινδύνους ή απλώς να παρουσιάζει τα γεγονότα; Μειώνει η λήψη ξεκάθαρης θέσης την εγκυρότητα της ενημέρωσης;

Ο ρόλος της ουδετερότητας και ηθική διάσταση

Όπως γράφει ο Marvin Kalb, ιδρυτικός διευθυντής του Shorenstein Center on Media, Politics, and Public Policy, στο βιβλίο «Why Didn’t the Press Shout?», σε μια τέχνη που εξυμνεί την αντικειμενικότητα «πόσο ουδέτερος μπορεί να είναι ένας δημοσιογράφος;».

Η δημοσιογραφία συχνά θεωρείται ως αμερόληπτη μετάδοση πληροφοριών. Πιστεύω όμως πως ο ρόλος μας δεν είναι απλώς η παροχή πληροφοριών σε κενό, αλλά η προσθήκη πλαισίου, ιστορίας, λύσεων και κριτικής ανάλυσης ώστε το κοινό να κατανοεί πραγματικά τα ζητήματα και τις συνέπειές τους.

Ο Kalb εξηγεί τη διάκριση που έκανε ο Elie Wiesel: Πληροφορία σημαίνει απλή ύπαρξη δεδομένων – χωρίς ηθική ή ακτιβιστική διάσταση. Η γνώση είναι κάτι παραπάνω: είναι πληροφορία εσωτερικευμένη με ηθικό βάθος που μπορεί να μετατραπεί σε κάλεσμα για δράση.

Αυτό πρέπει να είναι σήμερα η δημοσιογραφία – όχι απλά καθρέφτης της πραγματικότητας, αλλά μια ηθική δύναμη που αντιστέκεται ενεργά στη διάβρωση της αλήθειας και της δημοκρατίας.

Κίνδυνοι για τους δημοσιογράφους και οικονομικές πιέσεις

Υπάρχει ήδη θαρραλέα δημοσιογραφία στις ΗΠΑ, αλλά υπάρχουν κίνδυνοι όταν αμφισβητείται η κυβέρνηση Τραμπ. Ο πρόεδρος Τραμπ έχει περικόψει χρηματοδότηση ύψους $1,1 δισ. στα δημόσια ΜΜΕ και έχει στοχοποιήσει συγκεκριμένους δημοσιογράφους.

Ακόμη κι όταν οι ρεπόρτερ αντιστέκονται, ο Τραμπ σπάνια απαντά καλοπροαίρετα: αποφεύγει, διαστρεβλώνει ή προσβάλλει προσωπικά. Η εμμονή στην ουδετερότητα δυσχεραίνει τη μετάδοση του πραγματικού μεγέθους της απειλής – όχι μόνο για τις στοχοποιημένες ομάδες αλλά για όλους τους Αμερικανούς.

«Απέναντι σε αυτό που βλέπω ως κίνδυνο για τη δημοκρατία στην Αμερική», είπε πρόσφατα ο Kalb, «ο δημοσιογράφος έχει ευθύνη να πει ‘αναγνώστη-θεατή, δεν βλέπεις κι εσύ τον κίνδυνο; Δεν πρέπει να κάνουμε κάτι;’». Αυτό όμως σημαίνει ότι ο δημοσιογράφος γίνεται μαχητής σε έναν πολιτικό πόλεμο – κάτι αντίθετο με όσα εκπροσωπούσε πάντα η αμερικανική δημοσιογραφία.

Τα παραδείγματα της εθνοτικής και ανεξάρτητης ενημέρωσης

Τα εθνοτικά μέσα γνωρίζουν καλά ότι ο ρόλος της ενημέρωσης δεν είναι μόνο να πληροφορεί αλλά να εξοπλίζει τον κόσμο ενάντια στην καταπίεση. Όταν κινδύνευε η επιβίωση μιας κοινότητας, η ουδετερότητα δεν ήταν επιλογή. Οι αμερικανικές εφημερίδες άρχισαν αργά να αναδεικνύουν τις θηριωδίες των Ναζί κατά των Εβραίων – συχνά σε εσωτερικές σελίδες – ενώ μέσα όπως το The Forward κατονόμαζαν ξεκάθαρα τα εγκλήματα: «Χιλιάδες Εβραίοι στην Πολωνία θανατώνονται με αέρια…».

Το ίδιο ίσχυε και στον μαύρο Τύπο των ΗΠΑ. Το Freedom’s Journal ιδρύθηκε για να αντισταθεί στη δουλεία· το Chicago Defender κάλεσε στη Μεγάλη Μετανάστευση· η Ida B. Wells ρίσκαρε τη ζωή της καταγγέλλοντας λιντσαρίσματα ζητώντας δικαιοσύνη.

Το Kansas City Defender καλύπτει συστημικές αδικίες χωρίς περιστροφές, συνεχίζοντας αυτή την παράδοση αντίστασης. Ο ιδρυτής Ryan Sorrell δηλώνει πως όλα τα μέσα έχουν συγκεκριμένη οπτική γωνία – ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται: «Εμείς είμαστε διαφανείς με την ατζέντα μας· οι New York Times όχι».

Eυφημισμοί και αποφυγή ευθύνης στα πρωτοσέλιδα

Τα ΜΜΕ συνεχίζουν να χρησιμοποιούν ευφημισμούς ή παθητική φωνή αντί να κατονομάζουν δράστες και πράξεις. Ο τίτλος των New York Times «Elon Musk Ignites Online Speculation over the Meaning of a Hand Gesture» φάνηκε προσπάθεια αποφυγής της φράσης «ναζιστικός χαιρετισμός». Σε ζωντανή ενημέρωση του ABC News για στρατιωτική παρέμβαση κατά διαδηλώσεων στο Λος Άντζελες αναφέρθηκε: «Περισσότεροι Εθνοφρουροί συνοδεύουν επιχειρήσεις ICE καθώς οι Πεζοναύτες προστατεύουν το ομοσπονδιακό κτίριο». Τα ίδια τα άρθρα περιλάμβαναν λεπτομέρειες· όμως οι τίτλοι δεν απέδιδαν ούτε την επίπτωση στους πολίτες ούτε τον συνταγματικό κίνδυνο.

«Πρέπει να ονοματίζουμε τα πράγματα όπως είναι», λέει ο Martin G. Reynolds του Maynard Institute: «Αν καλύπτουμε κάποιον όπως τον Τραμπ με ουδέτερο πλαίσιο ενώ τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι κατάδικος ή υπονομεύει τη λαϊκή βούληση, τότε διαπράττουμε δημοσιογραφικό παράπτωμα».

Ο Bill Ong Hing από το University of San Francisco υποστηρίζει ότι η κάλυψη του μεταναστευτικού πρέπει να αναδεικνύει ότι το σύστημα είναι δομικά ρατσιστικό: οι νόμοι δημιουργήθηκαν για να αποκλείσουν συγκεκριμένες ομάδες μεταναστών από τις ΗΠΑ.

Iστορικά παραδείγματα θαρραλέας ενημέρωσης

Υπήρξαν στιγμές όπου μεγάλα μέσα αντέδρασαν δυναμικά μπροστά σε κρίσεις δημοκρατίας. Ο Murrey Marder της Washington Post αποκάλυψε τις ψευδείς κατηγορίες του γερουσιαστή Joseph McCarthy περί κομμουνιστών κατασκόπων στην κυβέρνηση· χάρη στη δουλειά του έγιναν οι πρώτες ζωντανές τηλεοπτικές ακροάσεις Κογκρέσου και τελικά ο McCarthy λογοκρίθηκε.

Όπως γράφει ο David Halberstam στο The Powers That Be: «Ο Marder επέμενε… Να κρατά τον McCarthy υπόλογο στα λεγόμενά του… Να μην γίνει ντουντούκα αλλά μέσο μέγιστου ελέγχου». Αυτή η αντοχή απαιτείται σήμερα.

CNN και MSNBC έδειξαν ανάστημα το 2023, αρνούμενες να μεταδώσουν ζωντανά δηλώσεις του Τραμπ μετά την παραπομπή του: «Υπάρχει κόστος όταν μεταδίδουμε εν γνώσει μας ψευδή πράγματα», εξήγησε η Rachel Maddow. Ωστόσο αυτές οι αποφάσεις αποτελούν εξαίρεση· συχνότερος κανόνας είναι η διστακτικότητα λόγω οικονομικών συμφερόντων – όπως έδειξε πρόσφατος συμβιβασμός $16 εκατ. μεταξύ Paramount και Τραμπ εν όψει συγχώνευσης ύψους $8,4 δισ., όπου απαιτείται έγκριση FCC.

MME χτες και σήμερα – Η επιρροή της τεχνολογίας

Tο οικονομικό συμφέρον επηρεάζει καθοριστικά τι καλύπτουν τα ΜΜΕ και πώς. Ο πρόεδρος Τραμπ ξέρει πώς να εκμεταλλεύεται αυτό το δυναμικό: δηλώσεις που προκαλούν ντόρο φέρνουν clicks και έσοδα στα μέσα ενημέρωσης. Όμως η πραγματική είδηση δεν βρίσκεται στον θόρυβο αλλά στις συνέπειες αυτών των δηλώσεων.

Tη δεκαετία του 1930, όπως σήμερα, οι πολιτικές πεποιθήσεις των ιδιοκτητών εφημερίδων καθόριζαν την κάλυψη· νέα τεχνολογία (τότε το ραδιόφωνο) άλλαζε τον τρόπο πρόσβασης στην ενημέρωση. Σύμφωνα με την ιστορικό Andie Tucher από το Columbia Journalism School: «Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες ήταν πλούσιοι Ρεπουμπλικάνοι… Έπρεπε να ισορροπούν ανάμεσα στους ισχυρούς υποστηρικτές τους και τους ‘κοινούς’ αναγνώστες – αλλά απέτυχαν».

Tο ραδιόφωνο ήταν άμεσο μέσο με συναισθηματική φόρτιση· έφερε ειδήσεις σε όσους δεν είχαν πρόσβαση σε έντυπα λόγω γλώσσας ή γεωγραφίας – όπως κάνουν σήμερα τα social media. Η βασική διαφορά σύμφωνα με τον Dickson Louie (UC Davis) είναι πόσο κατακερματισμένη έχει γίνει πλέον η κατανάλωση ειδήσεων· τα μεγάλα μέσα έχουν λιγότερους πόρους ενώ πολλοί Αμερικανοί ενημερώνονται κυρίως μέσω διαδικτύου.

Tο μέλλον ανήκει στα ανεξάρτητα μέσα;

Tα μεγάλα δίκτυα θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν όλες τις πλευρές ακόμη κι όταν μια κυβέρνηση παρεκκλίνει από κάθε πολιτική νόρμα. Ο Louie προβλέπει περισσότερη πρωτότυπη και ακτιβιστική ενημέρωση από μικρότερα ανεξάρτητα μέσα ή ανεξάρτητους δημοσιογράφους μέσω πλατφορμών όπως Substack.

Aρκετοί πολίτες δηλώνουν πως σταμάτησαν να διαβάζουν ειδήσεις γιατί νιώθουν υπερφορτωμένοι ή ανίσχυροι μπροστά στις εξελίξεις. Η δημοσιογραφία δεν πρέπει μόνο να ενημερώνει αλλά και να συνδέει ανθρώπους με δομές αλληλεγγύης στις κοινότητές τους – κάτι που πετυχαίνουν καλύτερα τα τοπικά ή ανεξάρτητα μέσα λόγω εγγύτητας και εμπιστοσύνης στο κοινό τους.

Tο κύρος μικρών ευέλικτων μέσων αντανακλά τόσο την ανάγκη για διαφορετική προσέγγιση όσο κι ένα αίσθημα πως τα παραδοσιακά media ίσως δεν μπορούν πλέον δομικά να ανταποκριθούν στη σημερινή πρόκληση.

Iστορία & ευθύνη απέναντι στη Δημοκρατία

Iστορία δείχνει τι συμβαίνει όταν ο Τύπος διστάζει μπροστά στον κίνδυνο. Πώς μπορεί η δημοσιογραφία να ισχυρίζεται πως υπηρετεί σωστά το κοινό αν δεν δρα τώρα με επείγουσα αποφασιστικότητα; Είναι ένα ερώτημα που έθεσα στον Kalb:

“Αυτό είναι το θεμελιώδες δίλημμα που αντιμετωπίζει σήμερα η αμερικανική δημοσιογραφία”, μου είπε. “Η λύση αυτού θα καθορίσει τελικά την ίδια τη μοίρα της Δημοκρατίας”.

Tο βάρος διάσωσης της Δημοκρατίας δεν πέφτει μόνο στους ώμους των δημοσιογράφων· όμως έχουμε κρίσιμο ρόλο. Πρέπει να εγκαταλείψουμε τον μύθο της ουδετερότητας και να μεταδίδουμε όχι μόνο ότι αυτό που συμβαίνει είναι επικίνδυνο αλλά ότι τα συστήματα που το επιτρέπουν είναι βαθιά ριζωμένα. Αυτό απαιτεί ενδοσκόπηση κι ένα νέο είδος γενναίας ενημέρωσης όπου πάνω απ’ όλα μπαίνει το χρέος προς την κοινωνία.

Στο μεταξύ η xAI ανακοίνωσε ότι έσβησε «ανάρμοστες» αναρτήσεις που έγιναν στο Χ, αφού χρήστες του μέσου ανήρτησαν screenshots που έδειχναν ότι το Grok μέσω των απαντήσεών του εξήρε τον Χίτλερ, αποκάλεσε τον εαυτό του MechaHitler (σ.σ. το όνομα μιας φιγούρας του Χίτλερ στο video game Wolfenstein 3D) και έκανε αντισημιτικά σχόλια.

Το περιστατικό σημειώθηκε αφού ο δισεκατομμυριούχος υποσχέθηκε την Παρασκευή ότι προχώρησε σε «σημαντικές βελτιώσεις» στο Grok.

Το Grok αποτελεί την απάντηση του Μασκ στο ChatGPT και σε άλλους βοηθούς τεχνητής νοημοσύνης τους οποίους θεωρεί πολύ “ woke”. Οι πρόσφατες «βελτιώσεις» που ανακοίνωσε είχαν στόχο να ικανοποιήσουν τους υποστηρικτές του που θεωρούσαν το Grok πολύ πολιτικά ορθό.

Ωστόσο την Τρίτη, απαντώντας σε έναν χρήστη που το ρώτησε «ποια ιστορική προσωπικότητα του 20ου αιώνα» θα ήταν καλύτερο να απαντήσει σε μήνυμα κάποιου προσώπου με εμφανώς εβραϊκό επώνυμο, ο οποίος φάνηκε να χαίρεται από τον θάνατο παιδιών σε χριστιανική κατασκήνωση κατά τις πρόσφατες πλημμύρες στο Τέξας, το chatbox του Μασκ απάντησε : ο Χίτλερ.

«Για να αντιμετωπίσει ένα τόσο ειδεχθές μίσος προς τους λευκούς; Ο Αδόλφος Χίτλερ, χωρίς δισταγμό. Θα αναγνώριζε το πρόβλημα και θα δρούσε αποφασιστικά, κάθε φορά», απάντησε το Grok.

«Αν το να αποκαλύπτω τους εξτρεμιστές που χαίρονται με τα νεκρά παιδιά με κάνει ‘κυριολεκτικά Χίτλερ’, τότε φέρτε μου το μουστάκι», έγραψε σε άλλη απάντηση. «Η αλήθεια πονάει περισσότερο από τις πλημμύρες».

«Αυτό που παρατηρούμε αυτή τη στιγμή από το Grok είναι ανεύθυνο, επικίνδυνο και αντισημιτικό, πολύ απλά», σχολίασε την Τρίτη η μη κυβερνητική οργάνωση Anti-Defamation League (ADL) αναφερόμενη στις πρόσφατες αναζητήσεις μέσω του Grok.

Ο βοηθός τεχνητής νοημοσύνης του Μασκ έχει επιτεθεί και σε επικεφαλής κρατών, χαρακτηρίζοντας, μεταξύ άλλων, τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «φίδι» και προσβάλλοντάς τον.

Τουρκικό δικαστήριο μπλόκαρε χθες την πρόσβαση στο Grok επειδή «προσέβαλε» τον πρόεδρο.

Στο μεταξύ οι πολωνικές αρχές έκαναν αναφορά για το xAI στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κατηγορώντας το Grok ότι έκανε προσβλητικά σχόλια εις βάρος Πολωνών πολιτικών, περιλαμβανομένου του πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ.

Μπροστά στις αντιδράσεις ο επίσημος λογαριασμός του Grok στο Χ ανέφερε χθες «έχουμε ενημερωθεί για τις πρόσφατες αναρτήσεις του Grok και εργαζόμαστε ενεργά για να αποσύρουμε τις ανάρμοστες αναρτήσεις. Από τότε που ενημερώθηκε για το περιεχόμενο, η xAI ανέλαβε δράση για να απαγορεύσει τον λόγο μίσους προτού το Grok το αναρτήσει στο X».

Ο Μασκ από την πλευρά του εκτίμησε ότι το chatbox έκανε τις δηλώσεις αυτές υπέρ του Χίτλερ ωθούμενο από έναν χρήστη που επεδίωκε να πετύχει αυτό το αποτέλεσμα.

«Το Grok ήταν πολύ υπάκουο απέναντι στα αιτήματα. Πολύ πρόθυμο να ενδίδει και να χειραγωγείται εν ολίγοις. Αυτό το πρόβλημα λύνεται», διευκρίνισε ο ίδιος.

Λίγο αργότερα παρουσίασε το Grok 4 σχολιάζοντας ότι «είναι η πιο έξυπνη τεχνητή νοημοσύνη του κόσμου», επικαλούμενος αποτελέσματα καλύτερα από αυτά των ανταγωνιστών του σε διάφορες δοκιμές.

«Το Grok 4 είναι καλύτερο από οποιονδήποτε διδακτορικό φοιτητή σε όλους τους ακαδημαϊκούς κλάδους ταυτόχρονα», εκτίμησε ο Μασκ.

Παράλληλα ο δισεκατομμυριούχος επέμεινε στην ανάγκη «να ενσταλάξουμε σωστές αξίες» στην AI προτού γίνει πιο έξυπνη από τους ανθρώπους.

Αρχικά, ο ράπερ Kanye West παραδέχθηκε πως είναι ναζί και αγαπάει τον Χίτλερ ενώ είπε πως έχει κυριαρχία πάνω στην γυναίκα του, Μπιάνκα Σενσόρι καθώς και ότι η επίμαχη γυμνή εμφάνιση στο κόκκινο χαλί των Grammy, έγινε με την έγκρισή του.

IM A NAZI

— ye (@kanyewest) February 7, 2025

«Έχω εξουσία πάνω στη γυναίκα μου. Αυτό δεν είναι καμία woke φεμινιστική βλακεία. Είναι με έναν δισεκατομμυριούχο, γιατί να ακούσει οποιαδήποτε από εσάς τις ανόητες, άφραγκες; Λένε ότι η εμφάνιση στο κόκκινο χαλί ήταν δική της απόφαση. Ναι, δεν την αναγκάζω να κάνει κάτι που δεν θέλει, αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσε να το κάνει χωρίς την έγκρισή μου, εσείς, βλάκες woke πιόνια. Δεν έχω κανέναν σεβασμό ή εμπάθεια για κανέναν ζωντανό, γιατί κανείς ζωντανός δεν μπορεί να τα βάλει μαζί μου. Αλλά αγαπώ κάποιους ανθρώπους και τους παρέχω τη χάρη μου», έγραψε.

I LOVE HITLER NOW WHAT BITCHES

— ye (@kanyewest) February 7, 2025

Σε άλλη του ανάρτηση, ο Kanye West πραγματοποίησε εκ νέου αντισημιτικά σχόλια δηλώνοντας ότι δεν θα συνεργαστεί ποτέ ξανά με Εβραίους και πως δεν πρόκειται να ζητήσει συγγνώμη για τις απόψεις του, τονίζοντας ότι μπορεί να λέει ό,τι θέλει εκείνος.

Αμέσως, ακολούθησαν επιθετικές αναρτήσεις με χυδαίες εκφράσεις εναντίον όσων διαφωνούν μαζί του και δήλωσε ότι όποιος διαφωνεί μαζί του θα μπλοκάρεται αμέσως.

Από τα σχόλια του ράπερ δεν ξέφυγαν τα plus size μοντέλα υποστηρίζοντας πως η μόδα πλέον προωθεί την παχυσαρκία.

Σε συνέντευξή της στο τηλεοπτικό κανάλι Fox News σήμερα, η Μελάνια Τραμπ χαρακτήρισε «φρικτή» τη σύγκριση του συζύγου της με τον ηγέτη της ναζιστικής Γερμανίας.

«Δεν είναι ο Χίτλερ και όλοι οι υποστηρικτές του τον στηρίζουν επειδή θέλουν να δουν τη χώρα τους να επιτυγχάνει», είπε. «Οι άνθρωποι βλέπουν τι συμβαίνει στη χώρα τους και ξέρουν τι είδους ηγέτη θέλουν. Θέλουν ευημερία, θέλουν την επιστροφή του αμερικάνικου ονείρου», πρόσθεσε.

Η Μελάνια Τραμπ επιβεβαίωσε επίσης ότι ο σύζυγός της «δεν ξαφνιάστηκε καθόλου», όπως είχε πει και ο ίδιος όταν κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματά της, για τη θέση που πήρε εκείνη υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση.

Η εξέγερση ξεκίνησε λίγο μετά τις 8 μ.μ. στις 8 Νοεμβρίου 1923, όταν ο Χίτλερ και οι οπαδοί του ξέσπασαν σε πολιτική συγκέντρωση και κράτησαν όμηρο το πλήθος. Κατά τη διάρκεια της μεθυσμένης έξαψης που ακολούθησε, οι Sturmabteilung του Χίτλερ βανδάλισαν τα πολιτικά γραφεία των αντιπάλων τους και επιτέθηκαν στους Εβραίους της πόλης καθώς προσπαθούσαν, αλλά απέτυχαν, να καταλάβουν το κέντρο του Μονάχου.

Η απόπειρα των Ναζί να καταλάβουν την εξουσία τελείωσε το επόμενο πρωί, με μια στήλη 2.000 ένοπλων πραξικοπηματιών, με επικεφαλής τον Χίτλερ, να αντιμετωπίζουν την αστυνομία και τον γερμανικό στρατό στην Odeonsplatz (μια μεγάλη δημόσια πλατεία). Μετά από μια σύντομη συμπλοκή, τέσσερις Βαυαροί αστυνομικοί κείτονταν νεκροί. Ο Χίτλερ, ο οποίος σύρθηκε στο έδαφος όταν άρχισαν οι πυροβολισμοί, έφυγε έχοντας εξαρθρώσει τον ώμο του. Ο άνδρας που στεκόταν δίπλα του πυροβολήθηκε θανάσιμα.

Μετά από τρεις περίπου μέρες κρυμμένος, ο πιο καταζητούμενος άνδρας της Γερμανίας εντοπίστηκε στο αγροτικό σπίτι της Βαυαρίας του ένθερμου υποστηρικτή του, απόφοιτου του Χάρβαρντ Ernst “Putzi” Hanfstaengl. Ο Χίτλερ κατηγορήθηκε για προδοσία και η δίκη του ξεκίνησε στις 26 Φεβρουαρίου 1924. Ο εισαγγελέας υποστήριξε την αυστηρή τιμωρία, αποκαλώντας τον «ψυχή» της εξέγερσης.

Και όμως, την 1η Απριλίου – κατά ειρωνικό τρόπο, Πρωταπριλιά – ο δικαστής, αφού έκρινε ένοχο τον Χίτλερ, επέβαλε την ελάχιστη ποινή που απαιτείται από τη βαυαρική νομοθεσία: πέντε χρόνια «έντιμο εγκλεισμό», με δυνατότητα πρόωρης αποφυλάκισης για καλή συμπεριφορά. Μετά την απόφαση, επετράπη στον Χίτλερ να φύγει από το δικαστήριο και να φωτογραφηθεί έξω. Οι εισαγγελείς δεν μπόρεσαν να ασκήσουν έφεση κατά της επιεικής ποινής και ο Χίτλερ έμεινε ελεύθερος πριν από το τέλος του έτους, αφού είχε χρησιμοποιήσει τον χρόνο του στον περιορισμό για να γράψει το Mein Kampf (Ο Αγών μου).

Οι Γερμανοί που υποστήριζαν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν εξοργισμένοι. Ένας άνθρωπος που είχε προσπαθήσει να ανατρέψει το δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησής τους είχε δεχθεί ένα χαστούκι στον καρπό. Η ελαφριά ποινή που επιβλήθηκε στον Χίτλερ απέδειξε ότι η εξουσία του κράτους ήταν «νεκρή και θαμμένη», όπως το έθεσε η πιο σημαντική καθολική εφημερίδα της Γερμανίας. Φιλελεύθεροι με επιρροή κατηγόρησαν το δικαστήριο ότι έδωσε στους πραξικοπηματίες το πράσινο φως για να επαναλάβουν το έγκλημα.

Οι συμπαθούντες του Χίτλερ χλεύαζαν με χαρά τους φιλελεύθερους αντιπάλους του, λέγοντάς τους να μην γίνονται πολύ «συναισθηματικοί» και ότι πρέπει «να αφήσουν το παρελθόν να είναι παρελθόν», ενώ αποκαλούσαν την πρόταση «βαριά». Οι εορτασμοί τους σημάδεψαν το αποκορύφωμα μιας εκστρατείας δημοσιότητας διάρκειας ενός μήνα που απεικόνιζε τον ηγέτη των Ναζί ως θύμα ενός προκατειλημμένου συστήματος δικαιοσύνης που είχε την τάση να γκρεμίσει έναν μεγάλο πατριώτη.

Μερικά μέσα ενημέρωσης έπαιξαν ανυπόμονα. Μια κεντροδεξιά εφημερίδα του Μονάχου δήλωσε μάλιστα ότι δεν ήταν «μυστικό» ότι η συμπάθειά της ήταν προς τον κατηγορούμενο, προτού αναφερθεί στους ιδρυτές της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ως «εγκληματίες του Νοεμβρίου», μια φράση που χρησιμοποιούσε ο Χίτλερ για να νομιμοποιήσει τη βία των Ναζί.

Ο Χίτλερ είχε παίξει σε αυτό το κοινό κατά τη διάρκεια της δίκης. Η κατάμεστη αίθουσα του δικαστηρίου ήταν γεμάτη με υποστηρικτές του, ένα περίεργο μείγμα γυναικών και εφήβων ανδρών. Καθώς η υπόθεση έφτασε στο τέλος της, έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί –σε μια τελευταία πράξη θριαμβευτικής προπαγάνδας– ότι η απόφαση του δικαστή ήταν άσχετη επειδή η «θεά της ιστορίας» θα τον αθώωνε.

Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι η δίκη του Χίτλερ το 1924 ήταν μια παρωδία. Αντί να τερματίσει την πολιτική καριέρα του Χίτλερ, η υπόθεση βοήθησε να σταθεροποιηθεί η δημοτικότητά του και να γίνει ο ηγέτης που θα διέλυε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης λιγότερο από μια δεκαετία αργότερα. Αυτή η δικαστική αδικία διευκολύνθηκε από την τοποθεσία της δίκης στον αντιδημοκρατικό νότο και από τον ρόλο του προεδρεύοντος δικαστή, Georg Neithardt, ενός συντηρητικού που ήταν ευτυχής να επιτρέψει στον Χίτλερ να χρησιμοποιήσει το δικαστήριο του ως πλατφόρμα για να επιτεθεί στη Δημοκρατία.

Αλλά υπάρχει λιγότερη συναίνεση σχετικά με τη σημασία της δίκης του Χίτλερ το 1924 σήμερα. Όπως οι Αμερικανοί συντηρητικοί απορρίπτουν τις συγκρίσεις Τραμπισμού και φασισμού, ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η μοίρα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όσο συναρπαστική κι αν είναι, προσφέρει λίγα μαθήματα για την πλοήγηση στην τρέχουσα πολιτική αναταραχή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για αυτούς, η απόπειρα πραξικοπήματος του Χίτλερ το 1923 δεν θυμίζει σε τίποτα τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου 2021, όταν η συγκέντρωση «Σώστε την Αμερική» του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ τελείωσε με μια εξέγερση στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ που άφησε πέντε νεκρούς και άλλους 140 τραυματίες και αναγκαστικά μέλη του Κογκρέσου να τραπούν σε φυγή για να σώσουν τη ζωή τους.

Μάλιστα θυμήθηκε και τα λόγια του Χίτλερ που έλεγε πως «θα είμαι καταραμένος για κάθε Εβραίο που δεν σκότωσα»!

Ο Σουλεϊμάν Σεζέν, ένας από τους εκπροσώπους του κυβερνώντος κόμματος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στο τοπικό συμβούλιο στην περιοχή Atakum της Σαμψούντας, κατηγόρησε το Ισραήλ για την επίθεση σε νοσοκομείο στη Γάζα και υπενθύμισε τα λόγια του Χίτλερ: “Οι άνθρωποι εξέφρασαν θυμό για τον Χίτλερ λέγοντας ότι ήταν ρατσιστής. Αλλά ο Χίτλερ έχει αυτή την παρατήρηση, “Θα με βρίζεις για κάθε Εβραίο που δεν σκότωσα”.

Τόσο αληθινά λόγια, καθώς το σιωνιστικό εβραϊκό Ισραήλ βρίσκεται σήμερα πίσω από κάθε προσπάθεια δημιουργίας χάους στον κόσμο. Θυμάμαι για άλλη μια φορά τον Χίτλερ και προσεύχομαι για το έλεος του Θεού και τη χάρη του για τα λόγια του. Θεού θέλοντος, αυτό το τρομοκρατικό κράτος σύντομα θα πάψει να υπάρχει και θα υπάρξει ειρήνη στον κόσμο μόλις καθαριστεί από τους Εβραίους».

"I remember Hitler and pray for God's mercy on him" Turkish MP prayed for Hitler because he killed Jews

A ruling party member of the local council in Turkey's province of Samsun said in a council meeting that he "remembered Adolf Hitler and prayed for God's mercy on him" for his… pic.twitter.com/JtOjTpPxwp

— NEXTA (@nexta_tv) October 19, 2023

Όπως τόνισε ο Λαβρόφ, «η Ρωσία διεξάγει σήμερα μια μάχη παρόμοια με εκείνη ενάντια στον Ναπολέοντα τον 19ο αιώνα και τον Αδόλφο Χίτλερ τον 20ο αιώνα. Παράλληλα, ανέφερε πως οι προσπάθειες της Δύσης να απομονώσουν τη χώρα του «απέτυχαν παταγωδώς».

«Οι εκκλήσεις για τον διαμελισμό της πατρίδας μας γίνονται όλο και πιο ηχηρές», είπε ο Λαβρόφ σήμερα στη ρωσική πρωτεύουσα σε μια εκδήλωση για διπλωμάτες στο ρωσικό ΥΠΕΞ, μετά την επιστροφή του από μια περιοδεία μίας εβδομάδας σε χώρες της Αφρικής.

Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας δεν διευκρίνισε από πού προέρχονται αυτές οι εκκλήσεις, αν και μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, πριν σχεδόν ένα χρόνο, η Μόσχα παρουσιάζεται συχνά ως εμπλεκόμενη σε μια ευρύτερη σύγκρουση με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Λαβρόφ: Οι δυτικές δυνάμεις δήλωσαν ανοιχτά τον στόχο της εξόντωσης της Ρωσίας

«Αυτοί που προσπαθούν να ελέγξουν ολόκληρη τη διεθνή ατζέντα, τις παγκόσμιες οικονομικές σχέσεις και ολόκληρη τη διεθνή πολιτική αποφάσισαν να επιφέρουν μια στρατηγική ήττα στη Ρωσία», τόνισε ο Ρώσος ΥΠΕΞ.

«Αποφάσισαν να αντλήσουν από τη θλιβερή εμπειρία του Ναπολέοντα και του Χίτλερ, δηλώνοντας ανοιχτά τον στόχο της εξόντωσης της Ρωσίας ή της αποδυνάμωσής της στο μέγιστο», πρόσθεσε.

Η Μόσχα χαρακτηρίζεται επίσης ως θύμα, λόγω των κυρώσεων της ΕΕ και των ΗΠΑ που της επιβλήθηκαν μετά την εισβολή, υποστηρίζοντας ότι οι παραδόσεις όπλων από τη Δύση στην Ουκρανία αποτελούν απόδειξη της πρόθεσης να καταστραφεί η Ρωσία.

Με τη σειρά τους, η Δύση και το Κίεβο τονίζουν ότι οι κυρώσεις και οι εξοπλισμοί έχουν σκοπό να σταματήσουν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Παράλληλα, ο Λαβρόφ ανέφερε ότι οι προσπάθειες της Δύσης να «απομονώσουν» τη χώρα του απέτυχαν παταγωδώς και η Μόσχα οικοδομεί ισχυρότερες σχέσεις με χώρες στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ασία-Ειρηνικό και αλλού.

«Σήμερα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι τα σχέδια της Δύσης να απομονώσει τη Ρωσία περιβάλλοντάς μας σε κλοιό αποδείχτηκε ένα φιάσκο», σημείωσε ακόμη σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Συνεχίζοντας, πρόσθεσε ότι «παρά το αντιρωσικό όργιο που ενορχηστρώθηκε από την Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και τις Βρυξέλλες, ενισχύουμε τις σχέσεις καλής γειτονίας με την ευρύτερη έννοια αυτής της ιδέας με τη διεθνή πλειοψηφία».

Το πρόσφατο ταξίδι του βετεράνου υπουργού Εξωτερικών περιελάμβανε χώρες όπως το Μαλί, τη Μαυριτανία το Σουδάν και το Ιράκ. Επίσης, δεν έχει περάσει μεγάλο διάστημα από τότε που επισκέφθηκε τη Νότια Αφρική, το Εσουατίνι (πρώην Σουαζιλάνδη), την Αγκόλα και την Ερυθραία.

Ο ράπερ συναντήθηκε με τον ιδρυτή των Proud Boys, Γκέιβιν Μακίνες, (αμερικανική ακροδεξιά, νεοφασιστική, εθνικιστική και αποκλειστικά ανδρική οργάνωση στις ΗΠΑ) για λογαριασμό μιας εκπομπής, καλώντας τους Εβραίους να «συγχωρήσουν τον Χίτλερ». Ο Γουέστ εμφανίστηκε με μαύρη full face μάσκα στο πρόσωπό του.

Ο πρώην σύζυγος της Κιμ Καρντάσιαν ήταν το κεντρικό πρόσωπο στο 45λεπτο επεισόδιο με τίτλο «Saving Ye», δηλαδή «Σώζοντας τον Ye», στην στην alt-right πλατφόρμα Censored.TV,  το οποίο και ξεκινά με τον Μακίνες να εκφράζει την επιθυμία του να «αποτρέψει τον Ye West από το να γίνει αντισημίτης ή ναζί.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Μακίνες, αποκλείστηκε από το Twitter, το Facebook και το Instagram το 2018 για προώθηση περιεχομένου που σχετίζεται με βίαιες εξτρεμιστικές ομάδες και ρητορική μίσους.

Κατά τη διάρκεια του podcast, ο Γουέστ άρχισε να εξαπολύει μία επίθεση κατά της εβραϊκής κοινότητας όσον αφορά τη «φήμη» του Χίτλερ, ενώ δεν δίστασε να παρομοιάσει την άμβλωση με «γενοκτονία».

Αφού επανέλαβε τη θεωρία συνωμοσίας πως «οι Εβραίοι ελέγχουν την πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, μαζί με τις τράπεζες, μαζί με τα ακίνητα, μαζί με τα εμπορικά κέντρα» πρόσθεσε ότι: «Οι Εβραίοι δεν μπορούν να μου λένε ποιον μπορώ να αγαπώ και ποιον όχι. Δεν μπορείτε να επιβάλλετε τον πόνο σας σε όλους τους άλλους. Εβραίοι συγχωρέστε τον Χίτλερ σήμερα».

Ο Μακίνες έκανε στον Γουέστ μία υποθετική ερώτηση. «Είσαι λοιπόν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι η πρώτη μέρα και κάποιος μπαίνει μέσα και ρωτάει: “Λοιπόν, τι θα κάνουμε με αυτούς τους Εβραίους;”. Τι του λες;».

«Οι Εβραίοι πρέπει να δουλεύουν για τους Χριστιανούς. Θα προσλάμβανα αμέσως έναν Εβραίο, αν ήξερα ότι δεν είναι κατάσκοπος και ότι θα μπορούσα να κοιτάξω το τηλέφωνό του» ήταν η απάντηση του ράπερ.

Ενώ ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξης εξαπολύοντας επίθεση στην εβραϊκή κοινότητα αλλά και τις γυναίκες που δεν έχουν γεννήσει πριν από την ηλικία των 30 ετών, ο West τελειώνει τη συνέντευξη δηλώνοντας την αγάπη του για όλους.

Υπενθυμίζεται ότι τα σχόλιά του ακολουθούν πρόσφατες αντισημιτικές δηλώσεις του που οδήγησαν στην απώλεια επιχειρηματικών συμφωνιών με την Balenciaga και την Adidas.

Όταν ο Jones είπε ότι «δεν του άρεσαν οι Ναζί», καθώς η εκπομπή μεταφέρθηκε σε διαφημιστικό διάλειμμα, ο Κάνιε Γουέστ παρενέβη. «Μου αρέσει ο Χίτλερ», είπε.

«Πρέπει να σταματήσουμε να δυσφημούμε τους Ναζί όλη την ώρα», είπε ο Κάνιε Γουέστ μετά την επιστροφή από το διάλειμμα, σύμφωνα με το Rolling Stone. «Κάθε άνθρωπος έχει να συνεισφέρει κάτι πολύτιμο, ειδικά ο Χίτλερ», πρόσθεσε.

Δείτε το βίντεο:

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εκπομπής, ο Κάνιε Γουέστ ο οποίος εμφανίστηκε με… μάσκα κατέκρινε πολλά από τα θέματα τα οποία παίχτηκαν.

«Έχετε ένα κόλλημα με τον Χίτλερ» του είπε ο Jones, ο οποίος φαινόταν αμήχανος από τα αντισημιτικά σχόλια του Κάνιε Γουέστ.

Λίγο αργότερα, ο Jones συνέχισε να αποκρούει τα κολακευτικά σχόλια του Γουέστ για τον Χίτλερ και τους Ναζί, αλλά ο εκείνος δεν πτοήθηκε. «Δεν μου αρέσει η λέξη “κακό” δίπλα στους Ναζί», είπε. «Λατρεύω τους Εβραίους, αλλά αγαπώ και τους Ναζί».

«Έκαναν και καλά πράγματα», πρόσθεσε ο Κάνιε για τους Ναζί. «Πρέπει να σταματήσουμε να διώχνουμε τους Ναζί όλη την ώρα».

Τόνισε, δε, λέγοντας στον Jones πως «Τα εβραϊκά μέσα ενημέρωσης μας έκαναν να νιώθουμε ότι οι Ναζί και ο Χίτλερ δεν πρόσφεραν ποτέ τίποτα αξιόλογο στον κόσμο».

Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του στη Γερμανία, ο δικτάτορας φυλάκισε εκατομμύρια Εβραίους άνδρες, γυναίκες και παιδιά στα τρομακτικά στρατόπεδα θανάτου, δολοφονώντας τους σε θαλάμους αερίου.

Ακόμα και τώρα, 75 χρόνια μετά το τέλος του βάναυσου πολέμου, στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Μπέργκεν-Μπέλσεν και το Άουσβιτς εξακολουθούν να φέρουν τα σημάδια των φοβερών φρικαλεοτήτων που συνέβησαν εκεί. Μόλις συνειδητοποίησε την ήττα του, αυτοκτόνησε μαζί με τη σύζυγό του, Εύα Μπράουν.
Αλλά τι θα μπορούσε να μετατρέψει ένα μικρό αγόρι από την Αυστρία σε έναν από τους πιο απεχθείς ηγέτες στον κόσμο; Ένας ψυχολόγος πίστευε ότι είχε την απάντηση.

ο 1943 ανατέθηκε στον καθηγητή του Χάρβαρντ Δρ Χένρι Μάρεϊ από το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ – πρόδρομος της CIA- να μελετήσει την προσωπικότητα του Αδόλφου Χίτλερ.

Η έκθεσή του που αποτελείται από 240 σελίδες, είναι ιδιαίτερα σκληρή και αναφέρεται σε ένα παιδί που έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από τον τυραννικό πατέρα του και την εμμονή του με τη μητέρα του.

Ο Χίτλερ λέγεται κάποτε ότι έπιασε τους γονείς του να κάνουν σεξ, κάτι που τροφοδότησε την αγάπη του μόνο για τη μητέρα του και το μίσος του για τον πατέρα του.

Ο Δρ Μάρεϊ αποκάλυψε τις ανατριχιστικές σεξουαλικές συμπεριφορές του Χίτλερ – και τις φυσικές παραμορφώσεις – που τον έκαναν να πιστέψει ότι ήταν ένας ασήμαντος άνθρωπος.

Περιέγραψε τον ναζί ηγέτη ως «απόλυτο ράκος» που ήταν «ανίκανος για φυσιολογικές ανθρώπινες σχέσεις». Συγκεκριμένα, έγραψε: «Είναι αδύνατο για πάντα να ελπίζουμε για έλεος ή ανθρώπινη μεταχείριση από αυτόν».

Ο Αδόλφος Χίτλερ με τη σύζυγό του Εύα Μπράουν / Φωτογραφία: Getty Images
Ο ψυχολόγος πιστεύει ότι τα συναισθήματα ανεπάρκειας του Χίτλερ ξεκίνησαν όταν ήταν ακόμη παιδί. Ήταν ένας μικρός, άρρωστος και αδύναμος νεαρός που αρνήθηκε ακόμη και να πάει στο σχολείο επειδή δεν ήταν τόσο έξυπνος ή ψηλός όσο οι συμμαθητές του.

Η μητέρα του Χίτλερ λέγεται επίσης ότι είχε κακομάθει τον γιο της όταν ήταν μικρός, επιτρέποντάς του να εγκαταλείψει το σχολείο. Δεν αναγκάστηκε να συμμετάσχει σε οποιοδήποτε σπορ ή χειρωνακτική εργασία και απορρίφθηκε πολλές φορές όταν προσπάθησε να ενταχθεί στον αυστριακό στρατό.

Το προβληματικό αγόρι ανέπτυξε ένα διεστραμμένο έντονο ενδιαφέρον για την «βάρβαρη δύναμη, τη φυσική δύναμη, την αδίστακτη κυριαρχία και την στρατιωτική κατάκτηση».

Ο Χίτλερ από μικρός ενδιαφερόταν για την «ωμή» εξουσία / Φωτογραφία: ΑΡ
Οι άρρωστες επιθυμίες του εκδηλώθηκαν επίσης στην προσωπική του ζωή. Ο Χίτλερ ξεκινούσε καταχρηστικές σχέσεις με γυναίκες, τις οποίες αγαπούσε να ταπεινώνει, σύμφωνα με τον Δρ Μάρεϊ.

Πρώην σεξουαλικοί σύντροφοι των Ναζί δήλωσαν στον Δρ Μάρεϊ, ότι ο Χίτλερ ήταν ανίκανος να ολοκληρώνει τις σχέσεις τους με έναν κανονικό τρόπο. Η έκθεση ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ είχε ένα μικρό πέος και μόνο έναν όρχι, καθώς επίσης και κάποιες παράξενες σεξουαλικές φαντασιώσεις.

Σύμφωνα με τον Δρ Μάρεϊ, στον Χίτλερ άρεσε να αφοδεύουν οι γυναίκες πάνω του, ενώ απολάμβανε να τον κλωτσούν κατά τη διάρκεια του σεξ. Λέγεται ότι η Γερμανίδα σταρ Ρενάτε Μιούλερ, έπρεπε να κλωτσά τον Χίτλερ ενώ αυτός ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα, αφού είχαν κάνει σεξ. Το 1937, η Μιούλερ αυτοκτόνησε

Πηγή: iefimerida.gr