Η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε την τροπολογία με 137 ψήφους υπέρ, 111 κατά και τρεις αποχές μετά από σχεδόν 12 ώρες έντονης αντιπαράθεσης.

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο της Βουλής φωνάζοντας συνθήματα και κρατώντας πανό με μηνύματα όπως «Το νερό είναι πιο πολύτιμο από τον χρυσό» και «Ένας κατεστραμμένος παγετώνας δεν μπορεί να αποκατασταθεί». Σημειώθηκαν μικρής έκτασης επεισόδια σε μεμονωμένες αψιμαχίες με τις αστυνομικές δυνάμεις. 

Εντός του κοινοβουλίου, ο βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος «Η Ελευθερία Προχωρά», Νικολάς Μαγιοράς, διαβεβαίωνε τους υπόλοιπους νομοθέτες ότι «ο συνδυασμός της προστασίας του περιβάλλοντος και της βιώσιμης ανάπτυξης είναι εφικτός».

Ο ισχυρισμός αυτός απορρίπτεται κάθετα από περιβαλλοντικούς ακτιβιστές, όπως η Φλάβια Μπροφόνι, η οποία τονίζει ότι «η επιστήμη είναι σαφής… δεν υπάρχει απολύτως καμία πιθανότητα δημιουργίας αυτού που αποκαλούν «βιώσιμο ορυχείο» σε ένα περιβάλλον παγετώνων».

Υπάρχουν σχεδόν 17.000 παγετώνες ή εκτάσεις permafrost στην Αργεντινή, σύμφωνα με απογραφή του 2018. Στα βορειοδυτικά της χώρας, όπου επικεντρώνεται η εξορυκτική δραστηριότητα, τα παγετωνικά αποθέματα έχουν συρρικνωθεί κατά 17% την τελευταία δεκαετία, κυρίως λόγω της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Περιβαλλοντικών Επιστημών της νοτιοαμερικάνικης χώρας.

Ο Μιλέι, ένας ακραίος υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς που δεν πιστεύει στην ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη τροπολογία είναι απαραίτητη για την προσέλκυση επενδύσεων μεγάλης κλίμακας στον τομέα των εξορύξεων.

Παράλληλα, η Κεντρική Τράπεζα της Αργεντινής έχει εκτιμήσει ότι η εντατικοποίηση των εξορύξεων θα μπορούσε να τριπλασιάσει τις εξαγωγές της χώρας έως το 2030.

Από την άλλη πλευρά, ο Ενρίκε Βιάλε, πρόεδρος της Ένωσης Περιβαλλοντικών Δικηγόρων της Αργεντινής, δήλωσε ότι η αλλαγή στη νομοθεσία απειλεί την παροχή νερού για το 70% των Αργεντινών.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, υπάρχει ένας κεντρικός επιστημονικός φορέας που ορίζει τους προστατευόμενους παγετώνες και τα επίπεδα προστασίας στις περιοχές γύρω από τους παγετώνες. Η νέα τροπολογία δίνει σε μεμονωμένες επαρχίες περισσότερες εξουσίες να αποφασίζουν ποιες περιοχές χρειάζονται προστασία και ποιες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για οικονομικούς σκοπούς.

«Η στυγερή και απάνθρωπη δικτατορία του ναρκοτρομοκράτη Νικολάς Μαδούρο ρίχνει βαριά σκιά στην περιοχή μας. Αυτός ο κίνδυνος και αυτό το όνειδος δεν μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν στην ήπειρο, γιατί θα καταλήξουν να μας συμπαρασύρουν όλους» υποστήριξε ο Μιλέι, μιλώντας από τη Σύνοδο της Mercosur που διεξάγεται στο Φοζ ντου Ιγκουάσου της νότιας Βραζιλίας.

Λίγο νωρίτερα ωστόσο, ο πρόεδρος της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα είχε δηλώσει το ακριβώς αντίθετο: ότι μια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα θα ήταν καταστροφική.

Δευτεροβάθμιο εργατοδικείο στο οποίο προσέφυγε η συνομοσπονδία εργατικών συνδικάτων CGT, η μεγαλύτερη της χώρας, επέβαλε «συντηρητικό μέτρο με την οποία αναστέλλει την εφαρμογή» των διατάξεων του κεφαλαίου «Εργασία» του διατάγματος-«ποταμού» της 20ής Δεκεμβρίου, εν αναμονή της εξέτασής τους σε βάθος στο κοινοβούλιο.

Η αναστολή θα ισχύσει ωσότου ληφθεί «οριστική απόφαση» για το ζήτημα που εγείρεται, τόνισαν οι δικαστές στην απόφασή τους, το κείμενο της οποίας μεταδόθηκε από διάφορα ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένου του επίσημου πρακτορείου ειδήσεων TELAM.

Η απόφαση, πρώτη ήττα, έστω κι αν αποδεχθεί προσωρινή, για τη μεταρρυθμιστική ορμή του ακραίου φιλελεύθερου κ. Μιλέι, αναμένεται να αμφισβητηθεί άμεσα από την κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση «θα ασκήσει έφεση», επιβεβαίωσε ο Ροδόλφο Μπάρα, ο «γενικός εισαγγελέας» στον οποίο ανατέθηκε ο έλεγχος της νομιμότητας και η νομική υπεράσπιση του κράτους.

Ο πρόεδρος Μιλέι, που ανέλαβε την εξουσία τη 10η Δεκεμβρίου, παρουσίασε δέκα ημέρες αργότερα «αναγκαίο» και «επείγον» διάταγμα με το οποίο προχωρά σε μαζική απορρύθμιση της οικονομίας, τροποποιώντας ή καταργώντας πάνω από 300 κανόνες που αφορούν ιδίως την εργασία, τον καθορισμό των τιμών ειδών πρώτης ανάγκης, το πλαφόν στα ενοίκια, την ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων, τους κανόνες που διέπουν τις εξαγωγές και τις εισαγωγές.

Παρουσιάζοντας το διάταγμα ο Χαβιέρ Μιλέι αναφέρθηκε στην ανάγκη η χώρα να μπει σε «δρόμο προς την ανοικοδόμηση», την αποκατάσταση της «ατομικής ελευθερίας και αυτονομίας» και του «αφοπλισμού της τεράστιας ποσότητας κανονισμών που συγκρατούν, εμποδίζουν και αποτρέπουν την οικονομική ανάπτυξη».

Το διάταγμα αυτό από τεχνική άποψη έχει ήδη τεθεί σε ισχύ, αλλά θα πρέπει να εγκριθεί μεταγενέστερα από το κοινοβούλιο, όπου το κόμμα του προέδρου δεν είναι παρά τρίτη δύναμη. Με χρονοδιάγραμμα ακόμα υποθετικό.

Η δικαιοσύνη, ο δρόμος και το κοινοβούλιο
Ωστόσο, το διάταγμα πυροδότησε έντονες αντεγκλήσεις νομικών για το κατά πόσον είναι συνταγματικό ή όχι και έγινε αντικείμενο δέκα και πλέον προσφυγών στη δικαιοσύνη, συμπεριλαμβανομένης αυτής της CGT την περασμένη εβδομάδα.

Οι διαστάσεις της μεταρρύθμισης του εργατικού δικαίου που προκαλούν σφοδρές αντιδράσεις, αφορούν την επέκταση της περιόδου μαθητείας από τους 3 στους 8 μήνες, τη μείωση των αποζημιώσεων σε περιπτώσεις απολύσεων, τον περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία, την πιθανότητα απόλυσης σε περιπτώσεις παρεμπόδισης της λειτουργίας ή κατάληψης χώρων εργασίας κ.ά..

Μεταξύ άλλων επιχειρημάτων, οι εργατοδίκες ανέφεραν πως το διάταγμα δεν τεκμηριώνει επαρκώς ποιοι είναι οι «επείγοντες» λόγοι για την αποφυγή της οφειλόμενης επέμβασης της νομοθετικής εξουσίας στη διαδικασία αλλαγής του εργατικού δικαίου, καθώς και ότι κάποια από τα μέτρα που περιλαμβάνει έχουν «κατασταλτική ή τιμωρητική φύση».

Τονίζουν ακόμη ότι «δεν εξηγείται πώς οι μεταρρυθμίσεις, αν εφαρμοστούν αμέσως, πέραν της ομαλής νομοπαρασκευαστικής διαδικασίας, θα μπορούσαν να διορθώσουν την κατάσταση» και να τονώσουν την επίσημη απασχόληση, «a fortiori με δεδομένο ότι το ίδιο το διάταγμα υπογραμμίζει πως η απασχόληση παραμένει στάσιμη εδώ και 12 χρόνια».

Η προσφυγή στη δικαιοσύνη είναι ο ένας από τους τρεις άξονες του αγώνα της αντιπολίτευσης -οι άλλοι δύο είναι ο δρόμος και το κοινοβούλιο- εναντίον της φιλελεύθερης «επανάστασης» που ευαγγελίζεται ο ακροδεξιός νέος πρόεδρος, ειδικά του σαρωτικού διατάγματος που παρακάμπτει το κοινοβούλιο. Η CGT προκήρυξε απεργία και μαζική κινητοποίηση εναντίον της «αντεργατικής» μεταρρύθμισης την 24η Ιανουαρίου, με άλλα λόγια στο συντομότερο χρονικό διάστημα -ενάμισι μήνα- αφότου ανέλαβε καθήκοντα κυβέρνηση έπειτα από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, πριν από σαράντα χρόνια.

«Δεν υπάρχει εναλλακτική από μια προσαρμογή σοκ», δήλωσε στα σκαλοπάτια του Κογκρέσο φορώντας την προεδρική κορδέλα, με πλήθη υποστηρικτών του να ζητωκραυγάζουν, παρά το γεγονός ότι ο Μιλέι είπε ότι η οικονομία θα επιδεινωθεί στο άμεσο μέλλον. «Δεν υπάρχουν λεφτά», ανέφερε.

«Η απερχόμενη κυβέρνηση μας άφησε σε τροχιά προς τον υπερπληθωρισμό», τόνισε ο νέος πρόεδρος της Αργεντινής. «Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποφύγουμε μια τέτοια καταστροφή».

Αν και στην παρθενική ομιλία του ως πρόεδρος δεν υπεισήλθε σε λεπτομέρειες, τόνισε ότι τα κύρια βήματα θα περιλαμβάνουν μια δημοσιονομική προσαρμογή ισοδύναμη με το 5% του ΑΕΠ της χώρας μέσω περικοπών που, όπως είπε, θα επιβαρύνουν «το κράτος και όχι τον ιδιωτικό τομέα».

Ο ακροδεξιός οικονομολόγος εξελέγη με διαφορά πρόεδρος της Αργεντινής τη 19η Νοεμβρίου, εξέλιξη που ανοίγει περίοδο αβεβαιότητας στην τρίτη οικονομία της Λατινικής Αμερικής, βυθισμένη σε βαθιά κρίση, για την αντιμετώπιση της οποίας υπόσχεται θεραπεία σοκ.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του ο ακροδεξιός εκλεγμένος πρόεδρος υποσχέθηκε δραστική δημοσιονομική προσαρμογή, στο πλαίσιο προγράμματος που συμπεριλαμβάνει το κλείσιμο της κεντρικής τράπεζας και τη δολαριοποίηση της οικονομίας.

Ο άνθρωπος που δηλώνει «πρώην σύμβουλος ταντρικού σεξ» και ότι χρησιμοποιεί μέντιουμ για να επικοινωνήσει με τον νεκρό σκύλο του ώστε να του δώσει συμβουλές για πολιτικά θέματα, δήλωσε ότι η επιστροφή των νησιών Φώκλαντ στην Αργεντινή από τη Βρετανία είναι «αδιαπραγμάτευτη».

Ο Χαβιέρ Μιλέι υποσχέθηκε στην προεκλογική του εκστρατεία – μαζί με τη «θεραπεία σοκ» και το «αλυσοπρίονο» για την οικονομία – ότι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πάρει πίσω από τη Βρετανία τα νησιά Φώκλαντ, αποκαλώντας τα Μαλβίνας και συγκρίνοντάς τα με την εποχή που η Βρετανία παρέδωσε το Χονγκ Κονγκ στην Κίνα.

Τα νησιά Φώκλαντ αποτέλεσαν την αιτία ενός σύντομου αλλά βάναυσου πολέμου, μετά την εισβολή της Αργεντινής σε αυτά το 1982. Η Βρετανία έδιωξε τους εισβολείς αφού έστειλε μια ναυτική αρμάδα, αλλά το ζήτημα δεν θεωρήθηκε ποτέ διευθετημένο από το Μπουένος Άιρες.

Η Αργεντινή πιστεύει ότι τα νησιά Φώκλαντ της αφαιρέθηκαν παράνομα το 1833 και γι’ αυτό εισέβαλαν στη βρετανική αποικία το 1982. Το Ηνωμένο Βασίλειο έστειλε στρατεύματα και η Αργεντινή έχασε τον πόλεμο στο αρχιπέλαγος σε μια σύγκρουση που στοίχισε τη ζωή σε 649 Αργεντινούς και 255 Βρετανούς στρατιώτες μέσα σε 2 μήνες.

Η Αργεντινή εξακολουθεί να διεκδικεί τα νησιά, ενώ η Βρετανία λέει ότι τα Φώκλαντ είναι μια αυτοδιοικούμενη οντότητα υπό την προστασία της. Ένα δημοψήφισμα του 2013 εκεί οδήγησε σε ψήφους 99,8% υπέρ της παραμονής τους στη Βρετανία.