«Συνεχίζουμε αυτόν τον αγώνα, θυμόμαστε, δεν ξεχνάμε γιατί ξέρουμε ότι: “Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!» είπε ακόμη.

Τις πύλες του Μπούχενβαλντ, μεταξύ 1937 και 1945 οπότε και λειτουργούσε, πέρασαν 250.000 κρατούμενοι και θανατώθηκαν 56.000 ανάμεσά τους και ο ηρωικός ηγέτης του ΚΚ Γερμανίας, Ερνστ Τέλμαν.

Η επίσκεψη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στη Γερμανία ολοκληρώνεται αύριο, Κυριακή 11 Μάη, με τελευταίο σταθμό την Στουτγάρδη όπου θα χαιρετίσει σε πολιτική συγκέντρωση στο πλαίσιο της φεστιβαλικής εκδήλωσης της ΚΝΕ (στο Clara Zetkin Haus). Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο Αλέξανδρος Ματσίγγος, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και θα ακολουθήσει συναυλία με το συγκρότημα “Κοινοί Θνητοί”.

Θεόκριτος Αργυριάδης

Ο λαός ήθελε έναν ισχυρό ηγέτη. Ήθελε έναν ισχυρό ηγέτη που θα ήταν διατεθειμένος να σπάσει κανόνες. Ο Χίτλερ λοιπόν. Ο μοχθηρός ηγέτης των ναζιστών που σκόρπισε τον θάνατο, στην ανάγκη του να νιώσει δυνατός. Ένας ανθρωπάκος, γεμάτος ανασφάλειες αλλά και τόσο πανούργος που έγινε δικτάτορας με την βούλα του συντάγματος και τον νόμων. Με εκλογές, χωρίς αιματοχυσία, ανέλαβε τα ηνία της Γερμανίας και έμελλε να γράψει με μελανό χρώμα τις σελίδες της ιστορίας.

Το υπόβαθρο που ανέβασε τον Χίτλερ στην εξουσία

Μετά την επιστροφή του ως τραυματίας βετεράνος από τον καταστροφικό πόλεμο των χαρακωμάτων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χίτλερ και άλλοι πατριώτες Γερμανοί αισθάνθηκαν εξοργισμένοι και ταπεινωμένοι από τους αυστηρούς όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, την οποία οι Σύμμαχοι υποχρέωσαν την νέα γερμανική κυβέρνηση, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, να αποδεχτεί μαζί με την υποχρέωση να πληρώσει 33 δισεκατομμύρια δολάρια ως αποζημιώσεις πολέμου.

Η Γερμανία επίσης αναγκάστηκε να παραχωρήσει τις πολύτιμες αποικίες της και να παραδώσει εδάφη αξίας στη Γαλλία και την Πολωνία. Ο γερμανικός στρατός συρρικνώθηκε δραστικά και η χώρα απαγορεύτηκε να έχει υποβρύχια ή αεροπορία. «Θα στύψουμε το γερμανικό λεμόνι μέχρι να τσιρίξουν οι σπόροι!» εξήγησε ένας Βρετανός αξιωματούχος.

Η πληρωμή των καταστρεπτικών αποζημιώσεων αποσταθεροποίησε την οικονομία, προκαλώντας καταστρεπτικό πληθωρισμό. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1923, τέσσερα δισεκατομμύρια γερμανικές μάρκες ισοδυναμούσαν με ένα αμερικανικό δολάριο. Οι καταναλωτές χρειάζονταν μια καρότσα για να μεταφέρουν αρκετά χαρτονομίσματα για να αγοράσουν μια φραντζόλα ψωμί.

Ο Χίτλερ, ένας συναρπαστικός δημόσιος ομιλητής, απευθύνθηκε σε πολιτικές συγκεντρώσεις στο Μόναχο καλώντας για μια νέα γερμανική τάξη που θα αντικαθιστούσε τη δημοκρατική κυβέρνηση που θεωρούσε ανίκανη και αναποτελεσματική. Αυτή η Νέα Τάξη ξεχώριζε από ένα αυταρχικό πολιτικό σύστημα βασισμένο σε μια δομή ηγεσίας, όπου η εξουσία ασκούνταν από έναν υπέρτατο εθνικό ηγέτη.

Στη νέα Γερμανία, όλοι οι πολίτες θα υπηρετούσαν ανιδιοτελώς το κράτος, ή Volk (Έθνος), η δημοκρατία θα καταργούνταν και τα ατομικά δικαιώματα θα θυσιάζονταν για το καλό του κράτους του Φύρερ. Ο τελικός στόχος του Ναζιστικού Κόμματος ήταν να καταλάβει την εξουσία μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος της Γερμανίας, να εγκαθιδρύσει τον Χίτλερ ως δικτάτορα και να δημιουργήσει μια κοινότητα φυλετικά καθαρών Γερμανών, πιστών στον Φύρερ τους, που θα τους οδηγούσε σε μια εκστρατεία φυλετικού καθαρισμού και παγκόσμιας κατάκτησης.

Ο Χίτλερ απέδωσε την αδυναμία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στην επιρροή των Εβραίων και των κομμουνιστικών μειονοτήτων της Γερμανίας, τους οποίους ισχυριζόταν ότι προσπαθούσαν να καταλάβουν τη χώρα. “Υπάρχουν μόνο δύο δυνατότητες,” είπε σε ένα ακροατήριο στο Μόναχο το 1922. “Είτε η νίκη της Άριας φυλής, είτε η εξόντωση της Άριας φυλής και η νίκη του Εβραίου“. Ο νεαρός Χίτλερ έβλεπε την ιστορία ως μια διαδικασία φυλετικού αγώνα, με την ισχυρότερη φυλή—τη φυλή των Άριων—να επικρατεί τελικά με τη δύναμη των όπλων. “Η ανθρωπότητα έχει μεγαλουργήσει στον αιώνιο πόλεμο,” έγραψε ο Χίτλερ. “Θα εκφυλιστεί στην αιώνια ειρήνη.”

Οι Εβραίοι αντιπροσώπευαν για τους Ναζί ό,τι θεωρούσαν αηδιαστικό:

• τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό (ο οποίος, κατά τους Ναζί, ελέγχονταν από ισχυρούς Εβραίους χρηματιστές),
• τον διεθνισμό του κομμουνισμού (ο Καρλ Μαρξ ήταν Γερμανός Εβραίος και η ηγεσία του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν σε μεγάλο βαθμό Εβραϊκή),
• και τα σύγχρονα πολιτιστικά κινήματα όπως η ψυχανάλυση και η μουσική swing.

Ο Χίτλερ ήταν ο ιδεολόγος καθώς και ο κύριος οργανωτής του Ναζιστικού Κόμματος. Μέχρι το 1921, το κόμμα είχε μια εφημερίδα, μια επίσημη σημαία και έναν ιδιωτικό στρατό – τους Sturmabteilung (ελληνικά: Τάγματα Εφοδού) – που αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από άνεργους και απογοητευμένους βετεράνους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το 1923, τα Τάγματα Εφόδου είχαν αυξηθεί σε 15.000 άνδρες και είχαν πρόσβαση σε κρυφές αποθήκες όπλων. Εκείνο το έτος, ο Χίτλερ και ο ήρωας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στρατηγός Έριχ Λούντεντορφ, προσπάθησαν να ανατρέψουν την εκλεγμένη περιφερειακή κυβέρνηση της Βαυαρίας με ένα πραξικόπημα γνωστό ως Putsch στο Beer Hall.

Ο γερμανικός στρατός συνέτριψε την εξέγερση και ο Χίτλερ πέρασε ένα χρόνο στη φυλακή – σε χαλαρό περιορισμό. Μετά την απελευθέρωση από τη φυλακή, ο Χίτλερ υποσχέθηκε να εργαστεί εντός του κοινοβουλευτικού συστήματος για να αποφύγει την επανάληψη του οπισθοδρομικού πλήγματος στο Beer Hall. Στη δεκαετία του 1920, ωστόσο, το Ναζιστικό Κόμμα ήταν ακόμα μια περιθωριακή ομάδα υπερεξτρεμιστών με μικρή πολιτική δύναμη. Έλαβε μόνο το 2,6% των ψήφων στις εκλογές του Ράιχσταγκ του 1928.

Όμως η παγκόσμια οικονομική ύφεση και η αυξανόμενη δύναμη των εργατικών συνδικάτων και των κομμουνιστών έπεισαν όλο και περισσότερους Γερμανούς να στραφούν στο Ναζιστικό Κόμμα. Οι Ναζί τρέφονταν με χρεοκοπίες τραπεζών και ανεργία – απόδειξη, είπε ο Χίτλερ, της αναποτελεσματικότητας της δημοκρατικής κυβέρνησης. Ο Χίτλερ δεσμεύτηκε να αποκαταστήσει την ευημερία, να δημιουργήσει πολιτική τάξη (συντρίβοντας τις βιομηχανικές απεργίες και τις διαδηλώσεις στους δρόμους από κομμουνιστές και σοσιαλιστές), να εξαλείψει την επιρροή των Εβραίων χρηματοδοτών και να κάνει την πατρίδα για άλλη μια φορά παγκόσμια δύναμη. 

Μέχρι το 1932, οι Ναζί ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο Ράιχσταγκ…

Η αρχή της ναζιστικής θηριωδίας…

Ενενήντα δύο χρόνια πριν, αυτόν τον μήνα, τη Δευτέρα το πρωί, 30 Ιανουαρίου 1933, ο Άντολφ Χίτλερ διορίστηκε 15ος καγκελάριος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Σε μια από τις πιο εκπληκτικές πολιτικές μεταμορφώσεις στην ιστορία της δημοκρατίας, ο Χίτλερ ξεκίνησε να καταστρέφει ένα συνταγματικό κράτος μέσω συνταγματικών μέσων. Ακολουθεί μια βήμα-βήμα αναφορά για το πώς ο Χίτλερ αποδυνάμωσε και στη συνέχεια κατέρριψε τις δημοκρατικές δομές και διαδικασίες της χώρας του σε λιγότερο από δύο μήνες – συγκεκριμένα, σε έναν μήνα, τρεις εβδομάδες, δύο ημέρες, οκτώ ώρες και 40 λεπτά. Τα λεπτά, όπως θα δούμε, είχαν σημασία.

Ο Χανς Φρανκ υπηρέτησε ως προσωπικός δικηγόρος και κύριος νομικός στρατηγός του Χίτλερ κατά τα πρώτα χρόνια του ναζιστικού κινήματος. Ενώ αργότερα περίμενε την εκτέλεσή του στη Νυρεμβέργη για τη συμμετοχή του στις ναζιστικές θηριωδίες, ο Φρανκ σχολίασε την αξιοσημείωτη ικανότητα του Χίτλερ να ανιχνεύει «την ενδεχόμενη αδυναμία που κρύβεται σε κάθε τυπική μορφή του νόμου» και να εκμεταλλεύεται στυγνά αυτή την αδυναμία.

Μετά την αποτυχία του Πραξικοπήματος της Μπυραρίας του Νοεμβρίου 1923, ο Χίτλερ είχε παραιτηθεί από την απόπειρα ανατροπής της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης με βίαια μέσα, αλλά όχι από τη δέσμευσή του να καταστρέψει το δημοκρατικό σύστημα της χώρας, μια απόφαση που επανέλαβε σε έναν όρκο νομιμότητας μπροστά στο Συνταγματικό Δικαστήριο τον Σεπτέμβριο του 1930.

Επικαλούμενος το Άρθρο 1 του συντάγματος της Βαϊμάρης, το οποίο δήλωνε ότι η κυβέρνηση είναι έκφραση της θέλησης του λαού, ο Χίτλερ ενημέρωσε το δικαστήριο ότι μόλις πετύχαινε την εξουσία μέσω νόμιμων μέσων, είχε την πρόθεση να διαμορφώσει την κυβέρνηση όπως εκείνος το θεωρούσε σωστό. Ήταν μια απίστευτα προκλητική δήλωση.

• «Άρα, μέσω συνταγματικών μέσων;» ρώτησε ο πρόεδρος του δικαστηρίου.
• «Ακριβώς!» απάντησε ο Χίτλερ.

Μέχρι τον Ιανουάριο του 1933, οι αδυναμίες της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης – του συντάγματος των 181 άρθρων, το οποίο καθόριζε τις δομές και τις διαδικασίες για τα 18 ομοσπονδιακά κράτη της – ήταν τόσο εμφανείς όσο και άφθονες. Έχοντας περάσει μια δεκαετία στην αντιπολιτευτική πολιτική, ο Χίτλερ γνώριζε από πρώτο χέρι πόσο εύκολα μια φιλόδοξη πολιτική ατζέντα μπορούσε να επικρατήσει. Είχε καταφέρει να ενσωματώσει ή να εξουδετερώσει δεξιούς αντιπάλους και να παραλύσει τις νομοθετικές διαδικασίες για χρόνια, και για τους τελευταίους οκτώ μήνες, είχε παίξει παρεμποδιστική πολιτική, βοηθώντας στην ανατροπή τριών καγκελαρίων και δύο φορές αναγκάζοντας τον πρόεδρο να διαλύσει το Ράιχσταγκ (κτίριο που στεγάζει το Γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο) και να καλέσει σε νέες εκλογές.

Τα πρώτα φασιστικά βήματα στην εξουσία 

Όταν ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος, ήθελε να αποτρέψει άλλους από το να του κάνουν ό,τι είχε κάνει εκείνος σε αυτούς. Αν και το ποσοστό ψήφων του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος του είχε αυξηθεί – στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1930, μετά την οικονομική κρίση του 1929, είχαν αυξήσει τη συμμετοχή τους στο Ράιχσταγκ σχεδόν εννέα φορές, από 12 αντιπροσώπους σε 107, και στις εκλογές του Ιουλίου του 1932, είχαν διπλασιάσει τη δύναμή τους με 230 έδρες- ήταν ακόμη πολύ μακριά από την πλειοψηφία. Οι έδρες τους αντιστοιχούσαν μόλις στο 37% του νομοθετικού σώματος, και η μεγαλύτερη δεξιά συμμαχία στην οποία ανήκε το Ναζιστικό Κόμμα έλεγχε μόλις το 51% του Ράιχσταγκ, αλλά ο Χίτλερ πίστευε ότι έπρεπε να ασκήσει απόλυτη εξουσία: «Το 37% αντιπροσωπεύει το 75% του 51%», ισχυρίστηκε σε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο, εννοώντας ότι η κατοχή της σχετικής πλειοψηφίας ενός απλού ποσοστού ήταν αρκετή για να του δώσει απόλυτη εξουσία.

Ωστόσο, γνώριζε ότι σε ένα πολυκομματικό πολιτικό σύστημα, με συνεχείς συμμαχίες, οι πολιτικοί υπολογισμοί του δεν ήταν τόσο απλοί. Πίστευε ότι ένας νόμος εξουσιοδότησης ήταν κρίσιμος για την πολιτική του επιβίωση. Ωστόσο, η ψήφιση ενός τέτοιου νόμου – ο οποίος θα κατεδάφιζε τη διάκριση των εξουσιών, θα παραχωρούσε στην εκτελεστική εξουσία του Χίτλερ την αρμοδιότητα να νομοθετεί χωρίς έγκριση του κοινοβουλίου, και θα του επέτρεπε να κυβερνά με διατάγματα, παρακάμπτοντας τα δημοκρατικά θεσμικά όργανα και το σύνταγμα – απαιτούσε την υποστήριξη των δύο τρίτων της πλειοψηφίας στο διχασμένο Ράιχσταγκ.

Η διαδικασία αποδείχθηκε ακόμα πιο δύσκολη από ό,τι είχε προβλεφθεί. Ο Χίτλερ διαπίστωσε ότι οι δικτατορικές του προθέσεις εμποδίζονταν μέσα στις πρώτες έξι ώρες από την ανάληψη της καγκελαρίας του. Στις 11:30 το πρωί εκείνης της Δευτέρας, έδωσε τον όρκο να υπερασπιστεί το σύνταγμα, έπειτα πέρασε απέναντι στο ξενοδοχείο Κάιζερχοφ για να γευματίσει, και στη συνέχεια επέστρεψε στην Καγκελαρία του Ράιχ για μια ομαδική φωτογραφία με το «Κυβερνητικό Συμβούλιο του Χίτλερ», ακολουθούμενη από την πρώτη του επίσημη συνάντηση με τους εννέα υπουργούς του, ακριβώς στις 5 το απόγευμα.

Ο Χίτλερ άνοιξε τη συνάντηση με καυχησιολογία, λέγοντας ότι εκατομμύρια Γερμανοί είχαν υποδεχθεί την καγκελαρία του με «ευφροσύνη», και στη συνέχεια παρουσίασε τα σχέδιά του για την απομάκρυνση βασικών κυβερνητικών αξιωματούχων και την αντικατάστασή τους με πιστούς υποστηρικτές του. Σε αυτό το σημείο, στράφηκε στο κύριο θέμα της ατζέντας του: τον νόμο εξουσιοδότησης που, όπως ισχυρίστηκε, θα του έδινε τον χρόνο (τέσσερα χρόνια, σύμφωνα με τις διατάξεις του σχεδίου του νόμου) και την εξουσία που απαιτούνταν για να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της εκστρατείας του:

• να αναζωογονήσει την οικονομία,
• να μειώσει την ανεργία,
• να αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες,
• να αποσυρθεί από τις διεθνείς συνθήκες,
• να καθαρίσει τη χώρα από ξένους που ισχυριζόταν ότι «δηλητηρίαζαν» το αίμα του έθνους,
• και να πάρει εκδίκηση από τους πολιτικούς του αντιπάλους. 

Όταν ο Χίτλερ αναρωτήθηκε αν ο στρατός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να καταστείλει οποιαδήποτε δημόσια αναταραχή, ο υπουργός Άμυνας Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ απέρριψε την ιδέα αμέσως, παρατηρώντας ότι «ένας στρατιώτης εκπαιδεύεται να βλέπει έναν εξωτερικό εχθρό ως τον μοναδικό του πιθανό αντίπαλο». Ως αξιωματικός καριέρας, ο Μπλόμπεργκ δεν μπορούσε να φανταστεί Γερμανούς στρατιώτες να διατάσσονται να πυροβολούν Γερμανούς πολίτες στους γερμανικούς δρόμους για την υπεράσπιση της κυβέρνησης του Χίτλερ (ή οποιουδήποτε άλλου Γερμανού).

Ο Χίτλερ είχε εκλεγεί με την υπόσχεση να «αποστραγγίσει τον κοινοβουλευτικό βάλτο», για να βρεθεί τώρα να καταβυθίζεται σε μια κινούμενη άμμο κομματικών πολιτικών και να προσκρούει στους συνταγματικούς φραγμούς. Αντί να αναγνωρίσει την αντίσταση ή τις δυσάρεστες αλήθειες, αντέδρασε όπως συνήθως έκανε όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με αντίθετες απόψεις ή δυσκολίες: τις αγνόησε και επέμεινε με μεγαλύτερη επιμονή.

Η πυρκαγιά του Ράιχσταγκ και η καταστολή της αντιπολίτευσης

Στις 27 Φεβρουαρίου 1933, η Ράιχσταγκ πήρε φωτιά. Αν και οι συνθήκες της πυρκαγιάς παραμένουν θέμα συζήτησης, το Ναζιστικό καθεστώς έριξε αμέσως την ευθύνη στους Κομμουνιστές, χρησιμοποιώντας το γεγονός ως πρόφαση για την εφαρμογή κατασταλτικών μέτρων.

Ο πρόεδρος Πολ φον Χίντενμπουργκ, υπό την πίεση του Χίτλερ, υπέγραψε το Διάταγμα της Πυρκαγιάς της Ράιχσταγκ στις 28 Φεβρουαρίου.

Αυτό το διάταγμα ανέστειλε θεμελιώδη δικαιώματα όπως η ελευθερία του Τύπου, της έκφρασης και της συνάθροισης, και επέτρεψε μαζικές συλλήψεις χωρίς δίκη.

Στις επόμενες εβδομάδες, χιλιάδες κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες και πολιτικοί αντίπαλοι συνελήφθησαν ή εξαναγκάστηκαν σε εξορία.

Εκλογική χειραγώγηση και το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης

Στις 5 Μαρτίου 1933, η Γερμανία διεξήγαγε εκλογές σε ένα κλίμα εκφοβισμού και βίας. Οι Ναζί κέρδισαν το 44% των ψήφων, μια σημαντική αύξηση, αλλά εξακολουθούσε να είναι ανεπαρκές για την απόλυτη πλειοψηφία. Ωστόσο, με την απαγόρευση των Κομμουνιστών και την ακύρωση των εδρών τους, ο Χίτλερ απέκτησε τον απαραίτητο έλεγχο της Ράιχσταγκ.

Στις 23 Μαρτίου 1933, η Ράιχσταγκ ενέκρινε το Νόμο Εξουσιοδότησης, ο οποίος έδινε στον Χίτλερ δικτατορικές εξουσίες.

Αυτός ο νόμος, που κατέστρεφε επισήμως τις δημοκρατικές δομές της Βαϊμάρης, κατέστη δυνατόν χάρη στη χειραγώγηση του πολιτικού συστήματος και στον εκφοβισμό των παρόντων βουλευτών.

Με πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης, ο Χίτλερ ξεκίνησε μια εκστρατεία συστηματικής καταπίεσης. Πολιτικοί αντίπαλοι συλλαμβάνονταν και αποστέλλονταν σε στρατόπεδα όπως το Νταχάου, το οποίο ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1933.

Ταυτόχρονα, το καθεστώς άρχισε να συγκεντρώνει την εξουσία στο Βερολίνο και να εξαλείφει την αυτονομία των ομόσπονδων κρατών.

Ο Χέρμαν Γκέρινγκ, ως υπουργός Εσωτερικών της Πρωσίας, αναδιοργάνωσε την κρατική αστυνομία και χρησιμοποίησε τα τάγματα εφόδου με τα καφέ κοστούμια ως βοηθητική δύναμη για να καταπνίξει οποιαδήποτε μορφή διαφωνίας.

Η προπαγάνδα και ο συμβολισμός της εξουσίας

Στις 21 Μαρτίου 1933, ο Χίτλερ χρησιμοποίησε την λεγόμενη “Ημέρα του Πότσνταμ” ως εργαλείο προπαγάνδας για να κερδίσει την υποστήριξη των συντηρητικών ελίτ και να προβάλει μια εικόνα εθνικής ενότητας.

Ντυμένος σοβαρά, εμφανίστηκε δίπλα στον Πρόεδρο Χίντενμπουργκ, ο οποίος φορούσε την στρατιωτική του στολή, σε μια εκδήλωση που είχε σκοπό να συμβολίσει τη συνέχεια μεταξύ του παλιού καθεστώτος και του νέου.

Λίγο αργότερα, ο Γιόζεφ Γκέμπελς διορίστηκε Υπουργός Προπαγάνδας, εδραιώνοντας τον έλεγχο του καθεστώτος πάνω στα ΜΜΕ και εξαλείφοντας οποιοδήποτε κατάλοιπο ελεύθερου Τύπου.

Μπορούσε να αλλάξει το ρου της ιστορίας;

Αν και η άνοδος του Χίτλερ θεωρείται τώρα αναπόφευκτη, οι ιστορικοί επισημαίνουν ότι αρκετές κρίσιμες αποφάσεις θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει την πορεία της ιστορίας.

Η αρχική απροθυμία του Χίντενμπουργκ να τον διορίσει καγκελάριο, στρατηγικά λάθη από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και η έλλειψη συνοχής μεταξύ των συντηρητικών διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην ευκολία του Χίτλερ να φτάσει στην εξουσία.

Η περίπτωση του Χίτλερ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ένας εχθρός του δημοκρατικού συστήματος μπορεί να χρησιμοποιήσει τους ίδιους τους νομικούς μηχανισμούς του για να το καταστρέψει.

Η άνοδός του και η εδραίωση της εξουσίας του σε λιγότερο από δύο μήνες υπογραμμίζουν τη σημασία της προστασίας των δημοκρατικών θεσμών από εκείνους που επιδιώκουν να τους αποδομήσουν.

Χαρακτηρίζει «απαράδεκτη» τη στάση της αστυνομίας, λέγοντας ότι «την ώρα της επίθεσης των φασιστικών ομάδων οι αστυνομικές δυνάμεις απωθούσαν ρίχνοντας χημικά και δακρυγόνα τους γονείς, τους μαθητές και τους φοιτητές και έκαναν πλάτη στις φασιστικές δυνάμεις», και καταλογίζει ευθύνες στη διεύθυνση του σχολείου και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γιατί, όπως τονίζει, «με την ανοχή τους το σχολείο μετατράπηκε σε ορμητήριο των φασιστών με τους μαθητές που πήγαν το πρωί να κάνουν το μάθημά τους να βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο κτήριο».

Το ΚΚΕ ζητάει από την κυβέρνηση «να αναλάβει τώρα τις ευθύνες της» και καλεί στο συλλαλητήριο που οργανώνουν φοιτητικοί σύλλογοι και φορείς, το απόγευμα, στην πλατεία Τερψιθέας.

Ηλιόπουλος για ΕΠΑΛ Σταύρουπολης: “Η ηγεσία των νεοναζί είναι φυλακή, το δηλητήριο, όμως, του φασισμού είναι ακόμα εδώ”

Αφορμή στάθηκε η ερώτηση που κατέθεσε ο Παύλος Πολάκης για τη διάθεση της θεραπείας μονοκλωνικών αντισωμάτων και στη χώρα μας. Ο Βασίλης Κοντοζαμάνης δεν ανέλαβε την παραμικρή δέσμευση για τη διάθεση της θεραπείας μονοκλωνικών αντισωμάτων, λέγοντας μεταξύ άλλων πως θα έρθουν όταν έχουν άδεια κυκλοφορίας.

Από την πλευρά του ο Παύλος Πολάκης αντέδρασε, παίρνοντας ξανά τον λόγο, με τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο να προβαίνει σε επίθεση με βαρείς χαρακτηρισμούς.

«Είναι φασισμός αυτή η συμπεριφορά. Συμπεριφέρεστε με αντιδημοκρατικό τρόπο» σημείωσε, ενώ όταν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ επισήμανε ότι έχει δίκιο, ο βουλευτής του ΚΙΝΑΛ απάντησε προκλητικά: «Και η Χρυσή Αυγή αυτά έλεγε. Ότι έχει δίκιο». Μάλιστα ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος αρνήθηκε να ανακαλέσει.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία με ανάρτησή του στο Facebook χαρακτήρισε «ελλεινό» τον Οδυσσέα Κωνσταντινοπουλο και σημείωσε ότι ο βουλευτής του ΚΙΝΑΛ «πάει για υπουργοποίηση τώρα που σκορπίζει το ΚΙΝΑΛ και έδινε εξετάσεις σήμερα».

Αναλυτικά η ανάρτηση του Παύλου Πολάκη:

«Ο ελεεινός που ονομάζεται Οδυσσέας Κωνσταντινοπουλος κατά τη διάρκεια της δευτερολογίας του θλιβερού ΚΟΝΤΟΖΑΜΑΝΗ που σήμερα είπε πως θα φέρουν τα μονοκλωνικά αφού τα προμηθευτεί κεντρικά η ΕΕ (όταν ήδη τα έχουν πάρει 10 χώρες και εδώ έχουμε Θρηνήσει 12.100 θανάτους ενώ τους το λέμε από το Νοέμβριο )

Δεν άφηνε, μιλώντας πάνω μου, να ακουστούν τα δύο νούμερα που διαρκώς φώναζα από τα έδρανα για να απαντήσει ο Κοντοζαμάνης:

Ο παγκόσμιος μέσος όρος του δείκτη θάνατοι /εκατομμύριο πληθυσμού είναι 440 ,στην Ελλάδα ΕΙΝΑΙ 1100 και ανεβαίνει:

Πάει για υπουργοποίηση και αυτό το υποκείμενο ,τώρα που σκορπίζει το ΚΙΝΑΛ και έδινε εξετάσεις σήμερα:

Στο βίντεο η δευτερολογία μου που ο Κοντοζαμάνης απάντησε αλλά λόγια να αγαπιόμαστε».

«Σου είπαν ψέματα πολλά, ψέματα σήμερα σου λένε ξανά κι αύριο ψέματα ξανά θα σου πουν, ψέματα σου λένε οι εχθροί σου μα κι οι φίλοι σου, σου κρύβουν την αλήθεια» – Μίκης Θεοδωράκης – «Καιρός να δεις»

Του Αντρέα Παναγόπουλου

Τρεις  μέρες μετά την μερική άρση των μέτρων που κράτησαν 42 δύσκολες ημέρες και τρεις μήνες μετά το ξέσπασμα της πανδημίας δηλώνω όχι απλώς άγνοια αλλά και πλήρη σύγχυση για τι έχει συμβεί, τι σήμερα συμβαίνει, τι πρέπει να κάνω, ποιά ατομικά μέτρα πρέπει να λαμβάνω…

Δεν ξέρω αν πρέπει να φοράω μάσκα ή όχι…

Δεν ξέρω που πρέπει να την φοράω υποχρεωτικά και που προαιρετικά…

Δεν ξέρω αν πρέπει να φοράω μάσκα μίας χρήσης ή πάνινη…  Βλέπω δύο (2) κρατικά σποτάκια που μου λένε πώς να φτιάξω μόνος στο σπίτι μία πάνινη μάσκα και μετά ακούω ότι αυτή συγκρατεί μόνο το 15 με 20% των μικροσωματιδίων άρα είναι από άχρηστη ως επικίνδυνη …

Δεν ξέρω αν πρέπει να φοράω γάντια ή όχι καθώς αλλού διαβάζω ότι πρέπει και αλλού ότι είναι επικίνδυνο…

Δεν ξέρω αν είναι επικίνδυνο να μαζεύονται 100 παιδιά σε μία πλατεία και ακίνδυνο να μαζεύονται 200 παιδιά σε ένα προαύλιο σχολείου…

Δεν ξέρω αν πρέπει ή όχι να στείλω τα παιδιά μου σχολείο…

Δεν ξέρω αν τα παιδιά «φέρουν μεγάλο ιικό φορτίο» ή αν είναι σχετικά σπάνιο να μεταδώσουν τον ιό…

Γι αυτό και δεν ξέρω αν πρέπει να αφήσω για λίγες ώρες τα παιδιά στον παππού και τη γιαγιά για να πάω στη δουλειά…

Δεν ξέρω πότε θα πάω και βέβαια, ΑΝ θα ξαναπάω στη δουλειά και ΑΝ έχω ακόμη δουλειά…

Δεν ξέρω αν ακόμη ο ιός έχει «πρωτοφανή μεταδοτικότητα» ή αν δεν έχει οπότε καλά κάνουν και είναι ΟΛΟΙ στους δρόμους εδώ και τρεις μέρες…

Δεν ξέρω πόση είναι η θνησιμότητα από τον ιό γιατί πριν λίγο άκουσα ότι μετρούσαν λάθος τους νεκρούς και μπορεί να είναι λιγότεροι…

Δεν ξέρω αν έχουν κάνει παρόμοια «λάθη» με τον αριθμό των κρουσμάτων…

Δεν ξέρω αν ήταν σωστό ή λάθος που έγινε οριζόντιο και καθολικό lockdown επί 42 ημέρες ή να είναι σωστό ή λάθος που τώρα έγινε άρση του lockdown και επί της ουσίας εφαρμόζεται το δόγμα της «ανοσίας της αγέλης».

Δεν ξέρω αν έχει δίκιο ο καθηγητής Τσιόδρας ή ο καθηγητής Κούβελας, η καθηγήτρια Λιανού ή η καθηγήτρια Γιαμαρέλου, ο καθηγητής Ιωαννίδης ή ο… ταξιτζής Φάνης που λέει ότι όλα αυτά είναι παιχνίδια για να μας βάλουν… τσιπάκι…

Δεν ξέρω αν η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από τους λοιμωξιολόγους ή οι λοιμωξιολόγοι πίσω από τους υφυπουργούς…

Δεν ξέρω αν η κυβέρνηση εφαρμόζει ένα καλά οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης ή αν όλο αυτό είναι ένα «πρωτόγνωρο πείραμα» και πορευόμαστε «βλέποντας και κάνοντας»…

Δεν ξέρω που θα φτάσει η ύφεση, το χρέος και η ανεργία και ποιόν να πιστέψω. Το Στουρνάρα που λέει για ύφεση 4,7%, τον Μητσοτάκη που λέει για 10% ή την Κομισιόν που λέει 9,7%;

Δεν ξέρω τίποτα και ας παρακολουθώ καθημερινά τις ανακοινώσεις Τσιόδρα, Χαρδαλιά και Πέτσα. Σχολαστικά!

Δεν ξέρω όμως και γιατί όλα αυτά μου θυμίζουν τότε που μαγείρευαν τα “greek statistics” και μετά μαθαίναμε  που είχε φτάσει το έλλειμμα και το χρέος, όταν πια είχαμε πέσει στο γκρεμό και είχε αναλάβει τις τύχες μας το ΔΝΤ και η τρόικα…

Δεν ξέρω γιατί όλα αυτά μου θυμίζουν ότι τα μνημόνια και τα μέτρα λιτότητα ήταν «για το καλό μας» και πρόσφατα παραδέχτηκαν ότι ήταν «όργανα βασανιστηρίων» σε βάρος των Ελλήνων…

Δεν ξέρω γιατί και ΤΟΤΕ και ΤΩΡΑ μέσα από βαρύγδουπες δηλώσεις «ανθρώπων με κύρος και λογική» διαλύουν μία ολόκληρη κοινωνία λέγοντας μάλιστα ότι είναι θέμα «ατομικής ευθύνης» το πώς μπήκαμε σε αυτή την περιπέτεια και το πώς θα βγούμε…

Δεν ξέρω αν σήμερα επαναλαμβάνεται το ίδιο σενάριο στην ακόμη πιο ακραία και εγκληματική εκδοχή του ισοπεδώνοντας τη χώρα…

Δεν ξέρω γιατί δαπανήθηκαν  τόσα εκατομμύρια για επικοινωνία και ενημέρωση για να μας λένε άλλα τη μία μέρα και άλλα την άλλη ή να μας κρύβουν την αλήθεια…

Εν κατακλείδι: Η άγνοια πέρα από τους κινδύνους για την υγεία σε καιρούς πανδημίας μπορεί να γίνει πρόσφορο έδαφος για την άκρα Δεξιά –είδαμε ήδη δείγματα και μέσα στη Βουλή- και τον ίδιο τον φασισμό.

Μπορεί επίσης να γίνει κυνήγι μαγισσών και υπεύθυνων αλλά και να πυροδοτήσει συγκρούσεις και εξελίξεις που έχουμε δει στο παρελθόν (άνοδος του Χίτλερ μετά την πανδημία της ισπανικής γρίπης) ή δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.

Η άγνοια μοιάζει με ένα βαρέλι με δυναμίτη. Μία σπίθα αρκεί για να τιναχτούμε όλοι στον αέρα…

«Η γιορτή αυτή της απελευθέρωσης από τον φασισμό και τον ναζισμό ας μας προσφέρει την δύναμη για μια νέα αρχή», δήλωσε ο Ιταλός πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα.

Σήμερα το πρωί, μόνος, και με προστατευτική μάσκα, κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, στην πλατεία piazza Venezia της Ρώμης. «Πρόκειται για ένα απόθεμα αξιών τεράστιας κοινωνικής και θεσμικής αξίας, το οποίο πρέπει να προσφέρει, για μια ακόμη φορά, την ισχυρή ενέργεια για να αντιμετωπίσουμε, όλοι μαζί, την φάση της ανάκαμψης της χώρας μας», δήλωσε ο Ματαρέλα, με αναφορά στην σημερινή γιορτή. Ο Ιταλός πρόεδρος πρόσθεσε ότι σήμερα, οι μαχητές στην πρώτη γραμμή του πυρός είναι οι γιατροί, οι νοσοκόμοι, οι εργάτες και όσοι επιτρέπουν στην Ιταλία να συνεχίσει να λειτουργεί.

Με αναφορά στις τελευταίες φάσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και στην αμέσως επόμενη περίοδο, ο Σέρτζιο Ματαρέλα υπογράμμισε, επίσης, ότι «ακριβώς την περίοδο εκείνη η αντοχή, οι θυσίες και η εθνική συνείδηση επέτρεψαν στους Ιταλούς να ξεπεράσουν εμπόδια που έμοιαζαν απροσπέλαστα». Τέλος παρότρυνε τους συμπατριώτες του, «η ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν με επιτυχία τις δυσκολίες, να χαρακτηρίσει την στάση τους και στην σημερινή περίοδο, κατά την σκληρή δοκιμασία της ασθένειας αυτής, η οποία στέρησε τόσες ζωές».

Πηγή: ΑΜΠΕ