Όλο και περισσότεροι άνθρωποι περπατούν στον δρόμο κοιτώντας το κινητό τους, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό τους όσο και τους γύρω τους.

Η Νότια Κορέα φαίνεται πως βρήκε τη λύση σε αυτό το πρόβλημα.

Εκτός από τον στύλο, οι φωτεινοί σηματοδότες βρίσκονται και στο έδαφος προκειμένου να βοηθήσουν όσους είναι κολλημένοι στις οθόνες των τηλεφώνων τους ενώ διασχίζουν τους δρόμους.

Το βίντεο που ανέβασε χρήστης στο Twitter, δείχνει πεζούς να περιμένουν στη διάβαση ζέβρας ενός πολυσύχναστου δρόμου στη Σεούλ.

Κόκκινα φώτα LED φαίνονται να λάμπουν στο πεζοδρόμιο, καθώς το φανάρι δείχνει τον «Σταμάτη». Αργότερα, το φανάρι και αυτά που είναι εγκατεστημένα στο έδαφος γίνονται πράσινα και οι εργαζόμενοι αρχίζουν να διασχίζουν το δρόμο.

Sign of the times: Traffic signals move down to the road level at this crossing in Seoul so that people they call Smombies (smartphone obsessed zombies) can safely cross the roads while using their smartphones. pic.twitter.com/i5zHTGmZhh

— Shrinivas Dempo (@ShrinivasDempo) November 22, 2022

Οι φωτεινοί σηματοδότες εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στο πλαίσιο ενός δοκιμαστικού έργου το 2019 για να περιοριστεί ο αυξανόμενος αριθμός ατυχημάτων στις διαβάσεις πεζών, αναφέρεται σ δημοσίευμα του Independent.

Στόχος ήταν οι πεζοί να διασχίσουν τον δρόμο με ασφάλεια, ενώ παράλληλα κοιτάζουν τις οθόνες των κινητών τους.

Η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας εισήγαγε επίσης την ίδια χρονιά ένα σύστημα ειδοποίησης που στέλνει ειδοποίηση στο τηλέφωνο ενός ατόμου εάν πρόκειται να διασχίσει έναν δρόμο.

Μέχρι τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, σχεδόν 1.200 επίγειοι φωτεινοί σηματοδότες είχαν εγκατασταθεί σε 25 συνοικίες της Σεούλ. Τα συμπληρωματικά φώτα ενσωματώθηκαν για να ειδοποιούν τα «ζόμπι των smartphones», αλλά αργότερα αποδείχθηκαν χρήσιμα και για την ασφάλεια των παιδιών.

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να επεκτείνει αυτό το σύστημα φωτεινών σηματοδοτών σε ολόκληρη τη Σεούλ, ιδίως σε περιοχές γύρω από σχολεία.

πηγή: newsbomb.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε εκτενώς στην ανάγκη για σταθερή στήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του μηνύματος που εκπέμπει σε σχέση με τις οικουμενικές πνευματικές αξίες του ελληνισμού.

Παράλληλα, συνομίλησαν για το ζωτικό αίτημα για επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και αντάλλαξαν απόψεις για την στήριξη της ελληνικής μειονότητας Κωνσταντινούπολης και Ίμβρου.

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Το κακό είναι, βεβαίως, πως τα πολιτικά μας κόμματα επικαλούνται την κουλτούρα συνεργασιών στη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, την ώρα που την ξορκίζουν, ή, ακόμα χειρότερα, την υπονομεύουν στα καθ’ ημάς.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για παράδειγμα, επιμένει σχεδόν εκβιαστικά στις κυβερνήσεις ισχυρής αυτοδυναμίας και θέτει το σχετικό δίλημμα ενόψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Ενώ ο Αλέξης Τσίπρας ομνύει σε μια “προοδευτική διακυβέρνηση”, με μετέωρο τον προσδιορισμό του “προοδευτικού”, η οποία –για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους– δεν βρίσκει ικανοποιητική ανταπόκριση. Το αφήγημα, δε, εξειδικεύεται ως μέτωπο απέναντι στη Δεξιά, αν και ίσως θα έπρεπε να περιλαμβάνει κάτι ευρύτερο: το μέτωπο απέναντι στον ανορθολογισμό και τον κάθε προελεύσεως λαϊκισμό.

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν εξαντλείται, ούτε στις περιορισμένου βεληνεκούς και ολίγον αόριστες προτάσεις συνεργασίας, ούτε στην προσπάθεια πειθαναγκασμού του εκλογικού σώματος πως οτιδήποτε δεν είναι αυτοδύναμο και πανίσχυρα συγκεντρωτικό δεν μπορεί να αποδώσει πολιτικά, οικονομικά και, κυρίως, κοινωνικά αποτελέσματα.

Η απλή αναλογική θα δημιουργήσει μία εντελώς νέα συνθήκη.

Η Ν.Δ επιθυμεί να την προσπεράσει καθώς την θεωρεί βρόγχο, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επιδιώκει να την φέρει στα δικά του μέτρα και την αξιοποιεί ως επίδειξη ηγεμονίας στον χώρο της ευρύτερης κεντροαριστεράς. Η εκλογική αριθμητική, όμως, μπορεί να έχει άλλα σχέδια. Αφενός γιατί τα πιθανά “μηνύματα” μπορεί να μην αφορούν μόνο ένα εκ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων αλλά και τα δύο (…), αφετέρου διότι είναι πιθανό να προκύψει αναβαθμισμένος ρυθμιστής μετά την εσωκομματική εκλογή στο ΚΙΝΑΛ. Τίποτε δεν είναι βέβαιο, κανένας σοβαρός σχεδιασμός, ωστόσο, δεν μπορεί να παραβλέψει κάποια -ή και όλες- από τις παραπάνω πιθανότητες.

Τι κάνουν, λοιπόν, τα κομματικά επιτελεία που εκδίδουν ανακοινώσεις …ενθουσιασμού για την πολιτική σωφροσύνη που επικρατεί σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Παράδειγμα πρόσφατο ο σχηματισμός της γερμανικής κυβέρνησης από τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD), τους Φιλελεύθερους (FDP) και τους Πράσινους. Μαξίμου, Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη ευαρεστήθηκαν για την εξέλιξη -για διαφορετικούς λόγους-, προσπερνούν, όμως, την κουλτούρα που αναδεικνύεται από την συνύπαρξη.

Σοσιαλδημοκράτες και Φιλελεύθεροι, και ακόμα περισσότερο οι δεύτεροι με τους Πράσινους, είναι σχήματα συνεργασιών που απορρίπτονταν από τα κομματικά στρατηγεία μέχρι πριν μερικά χρόνια, παρά την παράδοση των “μεγάλων συνασπισμών”. Η ετυμηγορία των γερμανών ψηφοφόρων και η εκλογική αριθμητική οδήγησαν, ωστόσο, σε μια συγκυβέρνηση “ανάγκης”. Επί περίπου δύο μήνες τα στελέχη των τριών κομμάτων έλιωσαν παπούτσια μέχρις ότου καταλήξουν σε μία προγραμματική διακήρυξη 115 σελίδων επί της ουσίας συμφωνήθηκε ο σχηματισμός της κυβέρνησης του Όλαφ Σολτς. Ουδείς διανοήθηκε μία νέα προσφυγή στις κάλπες.

Ενεοί οι εγχώριοι κομματικοί “επαρχιώτες” εκδήλωσαν την συμπάθειά τους για το γερμανικό “φανάρι”, ουδείς, όμως, σκέφτηκε οιαδήποτε προσαρμογή αυτής της κουλτούρας στα καθ΄ημάς. Όχι απαραίτητα ως πρόθεση, έστω ως ανάγκη και αποτέλεσμα της λαϊκής βούλησης. Έχουν κάνει κάποια συμφωνία με τον Θεό, ή βασίζονται τόσο πολύ στην τοξικότητα που δημιουργεί διχασμούς και στρατόπεδα εχθροπάθειας;

Στην Ιταλία, από την άλλη, ο Μάριο Ντράγκι -μεγαλοστέλεχος της Goldman Sachs και πρόεδρος της ΕΚΤ- ηγείται μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας που απαρτίζουν οι λαϊκιστές των “5 Αστέρων”, οι υπερδεξιοί, εθνικιστές και ακροδεξιοί της Λέγκας, το κεντροαριστερό Δημοκρατικό κόμμα, κεντρώοι και αριστεροί. Έτσι, προφανώς, το θέλησαν οι Ιταλοί ψηφοφόροι, το εκλογικό σύστημα και οι ανάγκες της χώρας να κυβερνηθεί. Κάποτε αυτό το ονομάζαμε “ιταλοποίηση” και το ξορκίζαμε. Τώρα;

Υπάρχουν κι άλλα τέτοια παραδείγματα. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, ο σοσιαλιστής Σάντσεθ συγκυβερνά με τους ριζοσπάστες Podemos και είναι η λαϊκιστική εκδοχή της Δεξιάς (Λαϊκό κόμμα) που τους αντιπολιτεύεται. Στην Πορτογαλία συγκυβέρνησαν (υπό καθεστώς ανοχής) επί έξι χρόνια οι Σοσιαλιστές με τους αριστερούς και τους κομμουνιστές.

Παντού, ωστόσο, στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, οι συνεργασίες, ακόμα και οι πιο “περίπλοκες”, δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται, πουθενά δεν υπάρχει η απολυτότητα της αυτοδυναμίας, ή οι αποκλεισμοί.

Ουτοπικά ενδεχομένως όλα αυτά για την εγχώρια “Ομόνοια”. Η απλή αναλογική, ωστόσο, ίσως προκαλέσει μικρές ή μεγαλύτερες εκπλήξεις. Τι θα σηματοδοτήσει, για παράδειγμα, μια σχετικά μικρή διαφορά μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων; Θα εκληφθεί ως σήμα για να στηθούν οι επόμενες κάλπες και να εισέλθει η χώρα σε περίοδο αβεβαιότητας υπό τον εκβιασμό της ακυβερνησίας, ή θα μεταφραστεί ως αίτημα για συνεργασίες;

Το ΚΙΝΑΛ οδηγείται στην εκλογή νέας ηγεσίας με όρους αμετροέπειας. Και οι δύο διεκδικητές της οραματίζονται υψηλά διψήφια ποσοστά χωρίς να εξηγούν ποιος θα είναι ο ρόλος του κινήματος όταν έρθει αυτή η στιγμή. Η Ν.Δ επιμένει πως μόνο εκείνη μπορεί να κυβερνά και θεωρεί πως ο αντίπαλός της μόνο καταστροφή μπορεί να επιφέρει. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αναζητά τα ίχνη μιας προοδευτικής διακυβέρνησης, αδυνατεί, ωστόσο, να εξηγήσει πως το γερμανικό υπόδειγμα δεν μπορεί να υιοθετηθεί -σε κάποια εκδοχή του- στα καθ΄ημάς, ή γιατί το αριστερό Die Linke προτείνει, παραδείγματος χάριν, υποχρεωτικότητα στους εμβολιασμούς, ενώ ο ίδιος περιφέρεται μεταξύ αμφισημίας και αμηχανίας.

Όμως, ο Πάπας έφυγε. Και πήρε μαζί του το “αλάθητο”. Κι όσο ο δημόσιος λόγος βυθίζεται στο δηλητήριο και τους διχασμούς, τόσο δυσκολότερο γίνεται να προσαρμοστούμε στο “κεκτημένο” των συνεργασιών άλλων χωρών, στο οποίο ονμύουμε υποκριτικά.

Φωτό επάνω από το ough

Την επομένη όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Είναι σαφές ότι το κλίμα στους κόλπους των γερμανών Xριστιανοδημοκρατών μόνο καλό δεν είναι μετά το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα για το CDU (24,1%) από ιδρύσεως της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1949. Από την πλευρά τους και οι Σοσιαλδημοκράτες του Όλαφ Σολτς δηλώνουν έτοιμοι για μια πιθανή συγκυβέρνηση με Πράσινους και Φιλελευθέρους. Κορυφαία στελέχη των χριστιανοδημοκρατών εξέφρασαν και την επομένη της εκλογικής αναμέτρησης απογοήτευση για τον κόλαφο στις εκλογές. Ο Πέτερ Αλτμάιερ, υπουργός Οικονομίας και δεξί χέρι της Μέρκελ, έκανε λόγο για «καταστροφή», ενώ ο Μίχαελ Κρέτσμερ, πρωθυπουργός της Σαξωνίας, μίλησε για «σεισμό», καθώς και «άνεμο αλλαγής που απομάκρυνε τους ψηφοφόρους από το CDU».

Σε δύσκολη θέση εσωκομματικά ο Άρμιν Λάσετ

Από τη πλευρά του ο νικητής των εκλογών Όλαφ Σολτς εμφανίστηκε στην πρώτη συνέντευξη Τύπου μετά την εκλογική αναμέτρηση ψύχραιμος και υπομονετικός. Κατέστησε σαφές ότι οι συνομιλίες για το σχηματισμό κυβέρνησης «δεν θα διεξαχθούν δημόσια». Αποκάλεσε μάλιστα «φίλους» τους πιθανούς κυβερνητικούς τους εταίρους Πράσινους και Φιλελεύθερους. Ο πρόεδρος των σοσιαλδημοκρατών αναφέρθηκε στην «σαφή λαϊκή εντολή» τονίζοντας ότι στόχος του είναι να ολοκληρωθούν μέχρι τα Χριστούγεννα οι διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης.

Λίγες ώρες αργότερα ο αντίπαλός του Άρμιν Λάσετ παρουσίασε στον Τύπο την δική του ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος, ανακοινώνοντας ότι στο προεδρείο του κόμματος επικρατεί σύμπνοια για μια πιθανή συγκυβέρνηση με Πράσινους και Φιλελεύθερους, τον αποκαλούμενο συνασπισμό Τζαμάικα, στα χρώματα της τζαμαϊκανής σημαίας. Ο πρόεδρος του CDU υπογράμμισε μάλιστα ότι από το εκλογικό αποτέλεσμα δεν προκύπτει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε συγκεκριμένο κόμμα και ότι καγκελάριος θα εκλεγεί εκείνος, ο οποίος θα διασφαλίσει την στήριξη της πλειοψηφίας των βουλευτών. Δεν είπε λέξη για τις διενέξεις μετά την εκλογική ήττα στο προεδρείου του κόμματος, ούτε για τις επικρίσεις σε βάρος του από το αδελφό κόμμα των χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας.

Στη σκιά δύο μεγάλων κομμάτων, απευθύνθηκαν στους δημοσιογράφους και τα δύο μικρότερα κόμματα Φιλελεύθεροι και Πράσινοι, οι οποίοι διεκδικούν σαφώς ρόλο ρυθμιστή. Από τις δηλώσεις έγινε σαφές ότι ήδη τη βραδιά των εκλογών έγιναν πρώτες επαφές, τόσο με τους χριστιανοδημοκράτες του Λάσετ όσο και με τους σοσιαλδημοκράτες του Σολτς.

Ο σχηματισμός κυβέρνησης θα καθυστερήσει

Ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων Κρίστιαν Λίντνερ ανακοίνωσε ότι Φιλελεύθεροι και Πράσινοι προτίθεται να πραγματοποιήσουν «αναγνωριστικές επαφές», προσθέτοντας ότι τα δύο κόμματα χωρίζουν «οι μεγαλύτερες διαφορές από όλα τα υπόλοιπα κεντρώα κόμματα». Από την πλευρά της η συμπρόεδρος των Πρασίνων Αναλένα Μπέρμποκ δήλωσε ότι θα υπάρξουν πρώτες επαφές με τους Φιλελευθέρους με μοναδικό σκοπό τον εντοπισμό κοινών σημείων. Για την υποψήφια καγκελάριο το ζητούμενο είναι συνομιλίες σε κλίμα εμπιστοσύνης: «Διαφορετικά οι όποιες διαπραγματεύσεις είναι καταδικασμένες εκ των προτέρων σε αποτυχία».

Όλα δείχνουν ότι ο σχηματισμός κυβέρνησης θα καθυστερήσει. Ας μην ξεχνάμε ότι η πολιτική είναι κάποιες φορές και πόλεμος νεύρων. Οι σοσιαλδημοκράτες διαθέτουν ηρεμία από τη σιγουριά της νίκης τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο, όσο και την επικράτηση σε δύο τοπικές εκλογές. Από τη πλευρά τους οι Χριστιανοδημοκράτες εμφανίζονται μαχητικοί παρά τον εκλογικό κόλαφο.

Το κεφάλαιο των εκλογών έκλεισε. Παραμένουν ωστόσο ανοιχτές οι επιπτώσεις κυρίως για την ηγεσία των χριστιανοδημοκρατών. Θα καταφέρει να παραμείνει πρόεδρος ο Άρμιν Λάσετ μετά το ταπεινωτικό εκλογικό αποτέλεσμα;

Πηγή: DW

Εκκλησιάστηκαν ο Επίσκοπος Αλικαρνασσού κ. Αδριανός, ο πρέσβης της Ουκρανίας στην Άγκυρα, Andrii Sybiha και ο γενικός πρόξενος της ίδιας χώρας στην Πόλη, Oleksandr Gaman, με τους οικείους τους, η πρόξενος της Ελλάδος Δανάη Βασιλάκη, άρχοντες οφφικιάλιοι της Μ.τ.Χ.Ε. και πλήθος πιστών από την Πόλη, τηρουμένων των μέτρων προστασίας από την πανδημία, σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

   ΗΠΑ: Πλήθη υποστηρικτών του Τραμπ κατευθύνονται στην Ουάσιγκτον

   Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Οικουμενικός Πατριάρχης, οι αρχιερείς, οι επίσημοι και ο πιστός λαός εν πομπή μετέβησαν στην προκυμαία του Φαναρίου, όπου ο Παναγιώτατος προεξήρχε της τελετής του Αγιασμού των υδάτων και της καταδύσεως του Τιμίου Σταυρού στον Κεράτιο Κόλπο.   

   Τέλος, επισημαίνεται πως στα κρύα νερά του Κερατίου βούτηξαν δύο νέοι από την Πόλη, και τον Τίμιο Σταυρό έπιασε ο Βασίλειος Κιουρκτσού, εργαζόμενος στο Πατριαρχείο, στον οποίο ο Οικουμενικός Πατριάρχης προσέφερε ως ευλογία χρυσό επιστήθιο σταυρό, ενώ ευλόγησε και τον δεύτερο κολυμβητή, ευχαριστώντας αμφοτέρους που, παρά τις δυσκολίες που προκαλεί η πανδημία και τους περιορισμούς που έχει φέρει στη ζωή μας, τήρησαν το έθιμο.