“Δεν το έχω δημοσιοποιήσει, γιατί είναι μια διαδικασία πολύ χρονοβόρα που δεν ξέρεις πού θα πάει. Είμαι στη διαδικασία”, είπε φανερά συγκινημένη η ηθοποιός, ενώ λίγο αργότερα δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο πως είναι κάτι που το επιθυμεί πολύ.

“Συγκινούμαι πάρα πολύ γιατί είναι ένα κομμάτι, όχι μόνο η μητρότητα, που δεν είχα σκοπό να το πω. Είναι ένα κομμάτι που υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σε βοηθάνε πάρα πολύ. Που δυστυχώς είναι υποστελεχομένο. Δηλαδή λένε γιατί πάνε τα πράγματα αργά.

Πάνε αργά γιατί δεν μπορούν να τα κάνουν όλα αυτοί οι άνθρωποι που το έχουν αναλάβει, που το κάνουν πάρα πολύ καλά, εγώ τώρα τα μαθαίνω.

Είναι μια διαδικασία χρονοβόρα, που υπάρχουν όμως άνθρωποι που σε βοηθάνε, που σε ακούν, που σε καθοδηγούν σωστά. Όταν θα είμαι πιο μπροστά, θα σας πω πιο πολλά πράγματα”, κατέληξε η Ελένη Καρακάση.

 Περισσότερα από 20 άτομα που γεννήθηκαν στην Ελλάδα αλλά υιοθετήθηκαν δεκαετίες πριν στην Αμερική, διένυσαν χιλιάδες χιλιόμετρα και έφτασαν πριν λίγες ημέρες εδώ για να αναζητήσουν τις ρίζες τους και να βρουν τους βιολογικούς τους γονείς. Πρόκειται για τη δεύτερη συνάντησή τους καθώς πριν από περίπου έναν χρόνο συναντήθηκαν για πρώτη φορά δια ζώσης στο Νάσβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών.

Από χθες έως και τις 19 Οκτωβρίου οι συμμετέχοντες σε αυτή τη δεύτερη συνάντηση θα βρεθούν σε Αθήνα, Κόρινθο, Πάτρα, Ναύπακτο, Δελφούς και Αράχωβα ενώ θα επισκεφθούν και κάποια από τα ιδρύματα στα οποία φιλοξενήθηκαν προτού ξεκινήσουν το ταξίδι τους για την Αμερική.

«Χαιρόμαστε που είστε όλοι εδώ μαζί μας απόψε. Είμαι η Λίντα Κάρολ ή αλλιώς Ευτυχία Νούλα και είμαι η πρόεδρος του “The Eftychia Project”. Είμαι μία από τα 4.000 παιδιά που υιοθετήθηκαν στην Αμερική. Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ευτυχείς που είστε όλοι εδώ απόψε μαζί μας», ανέφερε η Λίντα Κάρολ Τρότερ (ή Ευτυχία Νούλα ) κατά την έναρξη της τελετής.

Τους παρευρισκόμενους με τη σειρά της καλωσόρισε και η αντιπρόεδρος του «The Eftychia Project», Παναγιώτα Βρυσιώτη τονίζοντας την ανάγκη να γίνει κατανοητό από το ελληνικό κοινοβούλιο ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι Έλληνες. «Έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα από βιολογικούς Έλληνες γονείς, θέλουν την ιθαγένειά τους, την υπηκοότητα τους, το διαβατήριό τους και να ανοίξουν τα αρχεία», σημείωσε η κ. Βρυσιώτη. «Αναγνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι αυτό το εγχείρημα,

και γνωρίζουμε τις επιθυμίες σας, τα συναισθήματα και τις ατελείωτες προσπάθειές σας μέσω των δικαστηρίων της χώρας και της γραφειοκρατίας. Καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι για τον καθένα/μια να βρει τις ρίζες του.

Ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι για όλους μας να ξέρουμε τις ρίζες μας, να έχουμε τις ρίζες μας, να βρίσκουμε τις ρίζες μας αν δεν τις ξέρουμε. Υποστηρίζουμε τις προσπάθειές σας σθεναρά για να βρείτε τους βιολογικούς σας γονείς και πιστεύουμε ότι θα είμαστε χρήσιμοι με κάποιες πολύ συγκεκριμένες προτάσεις. Ξέρουμε και ελπίζουμε ότι αυτό που κάνετε ωφελεί πέρα από εσάς αλλά και γενικότερα την ελληνική κοινωνία να κάνει μια μεγάλη αλλαγή πάνω στην κουλτούρα που έχει για τις υιοθεσίες», υπογράμμισε από την πλευρά της η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία, Θεανώ Φωτίου.

Την υποστήριξη της «Ελληνικής Λύσης» στο πρότζεκτ και σε όσα διεκδικούν εξέφρασε η βουλευτής του κόμματος, Μαρία Αθανασίου. «Χαίρομαι που είμαι εδώ, είναι τιμή μου και σας ευχαριστώ που με καλέσατε. Ζητάτε τα δικαιώματά σας σαν Έλληνες. Η Ελληνική Λύση θα είναι δίπλα σας σε ό,τι ζητήσετε», τόνισε η κ. Αθανασίου.

Την στήριξη της «Πλεύσης Ελευθερίας» εξέφρασε και ο εκπρόσωπος της, Σπύρος Ζαχαρόπουλος.

«Σας συγχαίρουμε για τις υπηρεσίες που έχετε προσφέρει σαν σωματείο δεν είναι και λίγο να έχουν ενωθεί 26 οικογένειες. Είναι πολύ σημαντικό. Αυτός ο αγώνας εμπεριέχει και πατριωτισμό, εμπεριέχει και συγκίνηση, αγάπη, θεωρώ ότι το έργο σας δίνει στην ελληνική κοινωνία μία δυνατότητα να σκέφτεται στο μέλλον με μία άλλη διάσταση, με ένα άλλο μάτι ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας θα είναι πολύ κοντά στην προσπάθεια και με την νομική της ιδιότητα και συγχρόνως με την πολιτική της ιδιότητα, γνωρίζει τα θέματα, είναι απαράδεκτο να μην έχουν ανοίξει τα αρχεία από τότε που έπρεπε να έχουν ανοίξει», σημείωσε ο κ. Ζαχαρόπουλος.

Εκ μέρους της Εθνικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο β’ αντιπρόεδρός της Γιάννης Ιωαννίδης, χαιρέτισε με τη σειρά του το 2ο reunion των υιοθετημένων στην Αμερική παιδιών από την Ελλάδα και εξέφρασε τη στήριξή του σε όσους αναζητούν τις ρίζες τους και τις βιολογικές τους οικογένειές τους, δηλώνοντας πώς η Ελληνική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα θα είναι δίπλα τους.

Η τελετή ολοκληρώθηκε με την κ. Τρότερ (Ευτυχία Νούλα) να τραγουδάει και να παίζει στο πιάνο το τραγούδι «Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν».

Έτσι, στο Νοσοκομείο νοσηλεύονται μέχρι και σήμερα τέσσερα συνολικά υγιέστατα βρέφη, από παρένθετες μητέρες που συνεργάζονταν με το Κέντρο Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής.

Σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν συνομιλίες των εμπλεκόμενων που “δένουν” την υπόθεση, ενώ στην διάθεση των αρχών βρίσκονται και μαρτυρίες ανθρώπων που αποφάσισαν να μιλήσουν, για τα όσα συνέβαιναν εκεί.

Χθες, μετά από μαραθώνια απολογία, προφυλακιστέοι κρίθηκαν 73χρονος ιατρός, ιδιοκτήτης μονάδας υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, 44χρονος εμβρυολόγος της μονάδας, η γραμματέας της δομής, καθώς και Ρουμάνα που φέρεται να ενεργούσε ως «μεσίτρια» στις παράνομες υιοθεσίες και συντόνιζε το “κύκλωμα” εισαγωγής στην χώρα άπορων γυναικών, που στη συνέχεια χρησιμοποιούνταν ως παρένθετες μητέρες.

Ελεύθερες με περιοριστικούς όρους κρίθηκαν μαία της μονάδας, βιολόγος της μονάδας, εργαζόμενη σε κλινική της πόλης και αλλοδαπή που φέρεται επίσης να ενεργούσε ως «μεσίτρια» στις παράνομες υιοθεσίες. Υποχρεώνονται να εμφανίζονται στο αστυνομικό τμήμα μία φορά τον μήνα και τους απαγορεύεται να εξέλθουν από την χώρα.

Και αυτό διότι εννέα Γάλλοι πολίτες, με χώρα καταγωγής το Μάλι, μια από τις πτωχότερες χώρες του πλανήτη, κατέθεσαν μήνυση κατά μιας οργάνωσης ονόματι «Ηλιαχτίδα», υποστηρίζοντας πως όταν ήταν παιδιά, δηλαδή περί το 1990, τα έδωσε για υιοθεσία σε γαλλικές οικογένειες, χωρίς να είναι σαφές ότι οι φυσικοί τους γονείς είχαν συναινέσει.

Κάποιοι εξ αυτών έχουν ήδη βρει τους φυσικούς τους γονείς, οι οποίοι βεβαιώνουν πως η «Ηλιαχτίδα» ήταν μια γαλλική οργάνωση πιστοποιημένη από το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών η οποία τους πλησίασε λέγοντας πως στόχος της ήταν να βοηθήσει τα παιδιά τους, χωρίς όμως να τους πει πως θα τα έδινε για υιοθεσία σε γαλλικές οικογένειες.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους φυσικούς γονείς ήταν και είναι πάμπτωχοι και αγράμματοι, ωστόσο υποστηρίζουν πως ουδέποτε συναίνεσαν να δώσουν τα παιδιά τους για υιοθεσία. Όσο δε για τις γαλλικές οικογένειες που υιοθέτησαν τα παιδιά δηλώνουν πως η «Ηλιαχτίδα» έκανε ότι έκανε με το αζημίωτο, αλλά διαβεβαιώνοντας πως πρόκειται για παιδιά εγκαταλελειμμένα από τις οικογένειες τους.

Σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα, το Μάλι δεν ήταν η μόνη χώρα του κόσμου που δρούσε κατ´αυτόν τον τρόπο η «Ηλιαχτίδα». Ανάλογες δραστηριότητες είχε αναπτύξει στην Ινδία, στη Χιλή, στη Νότια Κορέα, στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, στη Μαδαγασκάρη, στην Αϊτή, στην Κίνα κ.α. , έχοντας συνολικά διεκπεραιώσει πάνω από 7.000 υιοθεσίες.

Άλλωστε οι Γάλλοι πολίτες που γεννήθηκαν σε κάποια πτωχή χώρα του πλανήτη και στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από γαλλικές οικογένειες, είναι σήμερα γύρω στις 100.000. Οι περισσότερες υιοθεσίες έγιναν περί το 1990, όποτε υπήρξε έκρηξη του φαινομένου στη Γαλλία. Στη συνέχεια μειώθηκαν σημαντικά, κάτι που μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι πολλές αρμόδιες για τις υιοθεσίες γαλλικές κρατικές υπηρεσίες είχαν καταστήσει σαφές πως δεν διαθέτουν ούτε τις υποδομές ούτε το προσωπικό που θα τους επέτρεπαν να ελέγχουν σχολαστικά ένα τόσο μεγάλο αριθμό υιοθεσιών.

Στο μεταξύ βέβαια είχαν περατωθεί υιοθεσίες με πλαστές ταυτότητες και πλαστά πιστοποιητικά υγείας των παιδιών, ή είχαν εντοπιστεί περιπτώσεις υιοθεσιών παιδιών που οι γονείς τους τα θεωρούσαν νεκρά κ.ο.κ. Χαρακτηριστική πάντως του κλίματος που επικρατούσε εκείνα τα χρόνια στην «Ηλιαχτίδα» είναι η εξομολόγηση μιας εθελόντριας στη Monde η οποία θυμάται στελέχη της οργάνωσης να λένε για τις γυναίκες στο Μάλι ότι «γεννάνε τα παιδιά σαν τις κουνέλες» και ότι «αν τους πάρουμε ένα θα σωθούν τα άλλα δέκα».

Οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στην πόλη και τα παιδιά της -που πάντα φοβόντουσαν το σκοτάδι- βρέθηκαν μόνα και εγκαταλελειμμένα σε μια πολιορκημένη πόλη χωρίς φως και χωρίς ελπίδα. Ο μεγαλύτερος γιος της, ο Τιμοφέι, ο οποίος που ακόμα δεν έχει κλείσει τα 18 είναι εκείνος στον οποίον στηρίζεται και εναποθέτει τις ελπίδες της πως θα βοηθήσει τα μωρά.

Τα ερωτήματα στριφογύριζαν ατελείωτα στο κεφάλι της: «Θα έπρεπε να προσπαθήσει να σώσει η ίδια τα παιδιά της διακινδυνεύοντας να σκοτωθεί, κάνοντάς τα έτσι ορφανά για ακόμα μια φορά; Ή θα έπρεπε να προσπαθήσει να τα βγάλει από την πόλη από μακριά και να ρισκάρει να σκοτωθούν ή να πέσουν στα χέρια των Ρώσων»;

Καταγγελίες Κιέβου για παράνομες υιοθεσίες παιδιών

Η προσπάθεια της Ρωσίας να υιοθετήσει παιδιά από την Ουκρανία και να τα αναθρέψει ως Ρώσους έχει ήδη ξεκινήσει για τα καλά, όπως δείχνει μεγάλη έρευνα του Associated Press.

Χιλιάδες είναι τα παιδιά έχουν βρεθεί στα υπόγεια πόλεων οι οποίες έχουν καταστραφεί από τον πόλεμο, όπως η Μαριούπολη, και σε ορφανοτροφεία στα αυτονομιστικά εδάφη του Ντονμπάς. Μερικά από αυτά τα παιδιά έχουν χάσει του γονείς τους από ρωσικούς βομβαρδισμούς, ενώ άλλα βρίσκονται σε ιδρύματα ή σε ανάδοχες ουκρανικές οικογένειες και τώρα, με τις υποδομές να βρίσκονται στον αέρα δεν ξέρουν πως θα ζήσουν την επόμενη μέρα.

Η Μόσχα ισχυρίζεται ότι τα παιδιά αυτά δεν έχουν γονείς ή κηδεμόνες για να τα φροντίζουν ή ότι δεν μπορούν να προσεγγιστούν. Όμως το AP ανακάλυψε ότι αξιωματούχοι έχουν απελάσει μερικά από αυτά τα παιδιά στη Ρωσία ή σε εδάφη που ελέγχονται από τη Ρωσία χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Τους έχουν πει ψέματα ότι δεν τα θέλουν οι γονείς τους, τα έχουν χρησιμοποιήσει για προπαγάνδα και τους έχουν δώσει σε ρωσικές οικογένειες και μία νέα ρωσική υπηκοότητα.

Η έρευνα το αμερικανικού πρακτορείου είναι η πιο εκτεταμένη μέχρι σήμερα σχετικά με την «αρπαγή των παιδιών».?Το AP βασίστηκε σε δεκάδες συνεντεύξεις με γονείς, παιδιά και αξιωματούχους τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Ρωσία, σε μηνύματα, επιστολές, ρωσικά έγγραφα και σε ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Ρωσικό παιδομάζωμα

Είτε έχουν γονείς είτε όχι, η ανατροφή των παιδιών του πολέμου σε μια άλλη χώρα μπορεί να είναι ένα σημάδι γενοκτονίας, μια προσπάθεια να σβηστεί η ταυτότητα του «εχθρικού έθνους» από τον χάρτη. Οι εισαγγελείς λένε ότι μπορεί επίσης να συνδεθεί άμεσα με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος έχει υποστηρίξει ρητά τις υιοθεσίες.

«Δεν είναι κάτι που συμβαίνει αυθόρμητα στο πεδίο της μάχης», δήλωσε ο Stephen Rapp, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ για θέματα εγκλημάτων πολέμου, ο οποίος συμβουλεύει την Ουκρανία σχετικά με τις διώξεις. Ακόμη και όταν οι γονείς είναι νεκροί, είπε ο Rapp, τα παιδιά τους πρέπει να φιλοξενηθούν, να υιοθετηθούν από οικογένειες στην Ουκρανία αντί να απελαθούν στη Ρωσία.

Άλλαξε η ρωσική νομοθεσία

Η ρωσική νομοθεσία απαγόρευε την υιοθεσία αλλοδαπών παιδιών. Αλλά τον Μάιο, ο πρόεδρος Πούτιν υπέγραψε διάταγμα που διευκολύνει τη Ρωσία να υιοθετεί και να δίνει υπηκοότητα σε παιδιά από την Ουκρανία χωρίς γονική μέριμνα. Παράλληλα η Μόσχα κάνει σχεδόν αδύνατη την επιστροφή των παιδιών αυτών σε Ουκρανούς συγγενείς.

Η Ρωσία έχει επίσης ετοιμάσει ένα μητρώο κατάλληλων ρωσικών οικογενειών για ουκρανικά παιδιά και πληρώνει για κάθε παιδί που παίρνει την υπηκοότητα. Το ποσό φτάνει έως και 1.000 δολάρια για παιδιά με αναπηρία. Διοργανώνει παράλληλα καλοκαιρινές κατασκηνώσεις για ορφανά από την Ουκρανία, προσφέρει μαθήματα «πατριωτικής εκπαίδευσης» και λειτουργεί ακόμη και μια τηλεφωνική γραμμή για να ενώνει ρωσικές οικογένειες με παιδιά από το Ντονμπάς.

«Πρόκειται για μια τρομερή ιστορία», δήλωσε ο Petro Andryushchenko, σύμβουλος του δημάρχου της Μαριούπολης, ο οποίος ισχυρίζεται ότι εκατοντάδες παιδιά απελάθηκαν μόνο από την πόλη αυτή. «Δεν ξέρουμε αν τα παιδιά μας έχουν έναν επίσημο γονέα ή (θετούς γονείς) ή κάτι άλλο, επειδή εξαφανίστηκαν βίαια από τα ρωσικά στρατεύματα» πρόσθεσε.

Η Μόσχα το παρουσιάζει σαν γενναιοδωρία

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι πολλά παιδιά στα λεγόμενα ορφανοτροφεία της Ουκρανίας δεν είναι στην πραγματικότητα ορφανά. Η κυβέρνηση της Ουκρανίας αναγνώρισε στον ΟΗΕ πριν από τον πόλεμο ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που ζουν σε ιδρύματα «δεν είναι ορφανά, δεν έχουν σοβαρές ασθένειες ή νοσήματα και βρίσκονται σε ίδρυμα επειδή οι οικογένειές τους βρίσκονται σε δύσκολη οικονομικά θέση και δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν».

Παρ’ όλα αυτά, η Ρωσία παρουσιάζει την υιοθεσία ουκρανικών παιδιών ως μια πράξη γενναιοδωρίας που δίνει νέα σπίτια και ιατρικούς πόρους σε ανήμπορους ανηλίκους. Τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης δείχνουν τοπικούς αξιωματούχους να τα αγκαλιάζουν και να τα φιλούν και να τους δίνουν ρωσικά διαβατήρια.

Είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί ο ακριβής αριθμός των ουκρανικών παιδιών που απελάθηκαν στη Ρωσία – ουκρανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι είναι σχεδόν 8.000. Η Ρωσία δεν έχει δώσει συνολικό αριθμό, αλλά οι αξιωματούχοι ανακοινώνουν τακτικά την άφιξη ουκρανικών ορφανών παιδιών με ρωσικά στρατιωτικά αεροπλάνα.

Έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια της Ελίζαμπεθ Ηλιάκη. «Με κατηγόρησαν για εμπόριο σκύλων, ότι δηλαδή βγάζω κέρδος από τα ζώα που φεύγουν προς το εξωτερικό. Με κατηγόρησαν για παράνομη μεταφορά ζώων και για παράνομο καταφύγιο» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Ελίζαμπεθ, μετά την πανηγυρική αθώωσή της. Η δικηγόρος που την ανέλαβε, η κ. Μαρία Ευαγγέλου Παπαδάκη, παρέδωσε στο δικαστήριο «όλα τα στοιχεία από τον λογιστή μας για κάθε έναν χρόνο» και αποδείχθηκε ότι «όλα είναι διάφανα. Όλα τα χρήματα μπαίνουν σε μη κερδοσκοπικό τραπεζικό λογαριασμό και καταγράφονται, όπως και όλα τα έξοδα. Εάν τυχόν περισσέψει σε κάποιο οικονομικό έτος κάποιο ποσό, περνάει στο επόμενο έτος γιατί ξέρουμε ότι οι ανάγκες εδώ δεν σταματούν ποτέ» σημειώνει η κ. Ηλιάκη.

Η ίδια, πέραν της εθελοντικής της ενασχόλησης με τον μη κερδοσκοπικό, φιλανθρωπικό, φιλοζωικό και πολιτιστικό σύλλογο «Κυν-ωνία» στον οποίο ανήκει το καταφύγιο «Souda Shelter», είναι μητέρα τριών παιδιών και φυσικά εργάζεται. «Στο δικαστήριο, εκτός από τα οικονομικά στοιχεία, συζητήθηκαν και όλες οι διαδικασίες που ακολουθεί το καταφύγιο για τις υιοθεσίες του και για την κατάληξη κάθε ζώου» υπογραμμίζει η Ελίζαμπεθ, προσθέτοντας «δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε. Στον χώρο μας ποτέ δεν έχουμε βάλει πάνω από 100 ζώα. Γιατί ξέρουμε ότι έχουμε ένα συγκεκριμένοπροϋπολογισμό και με αυτόν πρέπει κάθε σκυλί να το φροντίσουμε σα να βρίσκεται σε σπίτι. Εάν χρειαστεί σοβαρή επέμβαση ή εξετάσεις που δεν μπορούμε να κάνουμε στα Χανιά, θα το μεταφέρουμε ή στην Αθήνα ή στο πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη. Οτιδήποτε χρειαστεί το ζώο θα το έχει υπό την φροντίδα μας».

Το δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα για την αθώωση της κ. Ηλιάκη και για τις τρεις κατηγορίες, καθώς αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι τα ζώα που υιοθετούνται στο εξωτερικό όχι μόνο ζουν, αλλά και βασιλεύουν, χωρίς κανένα κέρδος για την ίδια, το καταφύγιο ή τον σύλλογο. «Για εμένα ήταν τεράστια η χαρά. Όχι μόνο για τη δική μου υπόθεση αλλά διότι μετά από εμένα υπάρχουν πάρα πολλές φιλοζωικές που έχουν δικαστήρια για το ίδιο ακριβώς πρόβλημα. Αυτή η νίκη ήταν μια μεγάλη ανακούφιση, ότι επιτέλους δε μας κοιτάζουν περίεργα και καχύποπτα αλλά καταλαβαίνουν» τονίζει η εθελόντρια από τη Νέα Υόρκη που αλλάζει τη ζωή των ζώων στην Κρήτη. «Είναι καλό για τα ζώα της Ελλάδας. Είναι μια πρωτοποριακή απόφαση που σίγουρα θα επηρεάσει όλα ταάλλα δικαστήρια που ακολουθούν μετά το δικό μου» εξηγεί η κ. Ηλιάκη.Το πρόβλημα ξεκινάει από τη μη εφαρμογή από το ελληνικό κράτος του ευρωπαϊκού νόμου για την ιχνηλάτηση των ζώων που υιοθετούνται στο εξωτερικό. Αιφνίδια και χωρίς αιτιολόγηση, οι ελληνικές υπηρεσίες σταμάτησαν να εκδίδουν τα αναγκαία πιστοποιητικά πριν από αρκετά χρόνια, δημιουργώντας το περιθώριο για κακόβουλες μηνύσεις εις βάροςτων φιλόζωων πολιτών. «Ακόμα δεν εκδίδονται αλλά με τον καινούργιο νόμο πρέπει να ξεκινήσουν να τα εκδίδουν» εξηγεί η Ελίζαμπεθ αναφερόμενη στην πρόσφατη νομοθετική παρέμβαση.

«Η ευθύνη είναι αποκλειστικά του ελληνικού κράτους. Οι Έλληνες αγαπούν ταζώα το ίδιο όσο τα αγαπούν οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οποιοσδήποτε. Φαίνεται από την πλειοψηφία των αδέσποτων που δεν είναι άγρια, δεν είναι πετσί και κόκκαλο, δεν είναι σε άθλια κατάσταση. Τα αδέσποτα στις πλατείες μας, στα πάρκα μας είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Ο Έλληνας αγαπάει τα ζώα όσο τα αγαπάει ο κάθε ευρωπαίος πολίτης. Απλώς το κράτος έχει αγνοήσει αυτό το τεράστιο πρόβλημα τόσα χρόνια και τώρα δεν ξέρουμε από πού να αρχίσουμε» σημειώνει η Ελίζαμπεθ που πλέον συμπληρώνει 24 χρόνια εθελοντικής προσφοράς. Αυστηρή διαδικασία υιοθεσιών στο εξωτερικό«Πρέπει να το καταλάβει αυτό ο κάθε Έλληνας και να μην κρυβόμαστε. Στη δίκη, η μόνη απόδειξη που είχαν αυτοί που μου έκαναν την καταγγελία ήταν οι δικές μου αναρτήσεις γιατα ζώα που υιοθετούνται στο εξωτερικό. Εγώ τις αναρτήσεις τις κάνω επίτηδες για να αντιληφθεί ο κόσμος ότι ο αριθμός των αδέσποτων ζώων που ζουν εδώ δεν μπορεί, δεν είναι εφικτό να απορροφηθεί από την ελληνική κοινωνία» υπογραμμίζει η κ. Ηλιάκη, η οποία φυσικά επιλέγει τη στείρωση για τα ζώα που φτάνουν στο καταφύγιο της με στόχο τον έλεγχο του πληθυσμού. Η διαδικασία για να φύγει ένα ζώο προς υιοθεσία στο εξωτερικό περιλαμβάνει αρκετά και αυστηρά βήματα που εξασφαλίζουν ότι η ζωή του στη νέα του οικογένεια θα είναι ποιοτική και με αγάπη.

«Πρώτα έχουμε την αίτηση υιοθεσίας την οποία ελέγχουμε και στην οποία ζητάμε, επίσης, συστατική επιστολή από τον κτηνίατρο που παρακολουθούσε το προηγούμενο ζώο του ενδιαφερόμενου, εάν είχε, ή από κάποιο φίλο του, εάν δεν είχε. Εάν δούμε ότι η αίτηση μας αρέσει, κάνουμε βιντεοκλήση και μιλάμε απευθείας με τον άνθρωπο και του δείχνουμε το σκυλάκι. Κατόπιν, σε κάθε χώρα, έχουμε εκπροσώπους που ελέγχουν το σπίτι με βάση μια φόρμα την οποία συμπληρώνουν. Για παράδειγμα, πώς είναι ο κήπος, που σκέφτεται ο ενδιαφερόμενος να είναι ο χώρος του σκύλου κλπ. Εάν πάει καλά και αυτό το στάδιο, είτε κάνουμε ξανά βιντεοκλήση και κανονίζουμε τη μεταφορά, είτε έρχονται οι ίδιοι στην Κρήτη και παίρνουν το ζωάκι τους» επισημαίνει η Ελίζαμπεθ. Όπως εξηγεί, η διαδικασία είναι σχολαστική γιατί «δεν είμαστε απελπισμένοι να ξεφορτωθούμε τα ζώα μας. Εάν δεν ακολουθήσουμε μια αυστηρή διαδικασία, το ζώο μπορεί να μην κάνει γι αυτό το σπίτι και μετά να μην το θέλουν. Το οποίο συνεπάγεται ότι χαλάμε την ψυχολογική υγεία του ζώου και, φυσικά, θα έχουμε επιπλέον έξοδα. Δε θέλουμε να δώσουμε ζώα για να πούμε ότι έχουμε χίλιες υιοθεσίες το χρόνο. Θέλουμε να δώσουμε εκατόν πενήντα και να μην μας επιστραφεί ούτε ένα». Το Souda Shelter έχει πετύχει τον στόχο του αφού ετησίως, εάν γυρίσει κάποιος σκύλος, θα είναι μόνο ένας.«Οι άνθρωποι που υιοθετούν ζώα από εμάς, επειδή μας γνωρίζουν και καταλαβαίνουν τι περνάμε, από μόνοι τους μας στέλνουν φωτογραφίες συνεχώς. Κάθε μέρα λαμβάνω 20 φωτογραφίες από ζωάκια που έχουν εγκατασταθεί σε νέα σπίτια. Έχουμε μια σταθερή σχέση με τους ανθρώπους» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Ηλιάκη.

Την ημέρα της εκδίκασης της υπόθεσής της, έξω από το δικαστήριο είχαν συγκεντρωθεί άνθρωποι που πήραν ζώο από το καταφύγιο της, κρατώντας φωτογραφίες τους. Εκατοντάδες έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης στην ίδια αλλά και στην τοπική εφημερίδα ώστε να δημοσιευτούν για την υποστήριξή του Souda Shelter. Όπως σημειώνει η ίδια «όταν υιοθετούν ζώο από εμάς, τους λέμε “ welcome to the family”. Εμείς είμαστε μια οικογένεια, είμαστε πάντα κοντά σας, για οτιδήποτε γίνει, οποιαδήποτε στιγμή».

Οι υποχρεώσεις των ιδιοκτητών δεν σταματούν με την υιοθεσία αφού υπογράφουν συμβόλαιο με το καταφύγιο το οποίο τους δεσμεύει ότι δεν μπορούν να δώσουν το ζώο αλλού ή να προχωρήσουν στην ευθανασία του χωρίς την σύμφωνη γνώμη του Souda Shelter. «Ειδικά ως προς την ευθανασία έχουμε το δικαίωμα να πάρουμε το ζώο πίσω, εάν αισθανόμαστε ότι δεν είναι μια περίπτωση που έχει φτάσει σε αυτό το σημείο» δηλώνειεμφατικά η κ. Ηλιάκη.Αισιοδοξία για το μέλλον των ζώων της χώρας«Ο κάθε Έλληνας πολίτης πλέον έχει έρθει σε επαφή με τη φιλοζωική της γειτονιάς του, έχει βρει ζωάκι, έχει μιλήσει με έναν εθελοντή, βλέπει τη δουλειά που κάνει κάθε φιλοζωικήσε κάθε άκρη της Ελλάδας οπότε δεν είμαστε πια οι τρελές που αγαπάνε τα ζώα και τα βάζουν πάνω από τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει αυτός ο μύθος πια, έχει εξατμιστεί» λέει η Ελίζαμπεθ.

Αν και δεν έχει γιορτάσει ακόμα την δικαστική της νίκη, λόγω της εξαιρετικά απαιτητικής της καθημερινότητας, είναι αισιόδοξη για το μέλλον των ζώων στη χώρα μας. «Ειδικά οι νέες γενιές έχουν μεγάλη ευαισθησία. Υπάρχει μια τεράστια πρόοδος που πρέπει να την αναγνωρίσουμε. Τα πράγματα βελτιώνονται πολύ. Μαζί με όλα αυτά, πρέπει να σπρώξουμε λίγο το κράτος για να κάνει και αυτό τη δουλειά του. Δε θα γίνουν όλα καλύτερα σε μια μέρα αλλά μαζί με το κράτος τα φιλοζωικά σωματεία θα ανακουφιστούν και θα μπορούν να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να είχε γίνει πριν πάρα πολύ καιρό» εξηγεί η ελληνοαμερικανίδα φιλόζωη. «Είμαστε μια κοινωνία και ζητάω από όλο τον κόσμο, είτε είναι για τα ζώα, είτε είναι για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, είτε για τον γείτονα τους, να βοηθήσουν. Αυτός που βοηθάει τα ζώα, θα βοηθήσει και τον συνάνθρωπό του. Αυτοί που κάνουν κακό στα ζώα -όχι αυτοί που δεν τα αγαπάνε, είναι δικαίωμά τους-, θα κάνουν και στον συνάνθρωπό τους. Τώρα η αστυνομία ευτυχώς έχει αρχίσει να το καταλαβαίνει αυτό. Εγώ το έμαθα στο πανεπιστήμιο στην Αμερική, όταν πήρα την ψυχολογία σαν μάθημα, ότι ο άνθρωπος που κάνει κακό σε ένα ζώο είναι επικίνδυνος για την κοινωνία» σχολιάζει η κ. Ηλιάκη. Εάν κάποιος θέλει να βοηθήσει το Souda Shelter, μπορεί να κάνει «οτιδήποτε. Εμείς έχουμε τιςπόρτες μας ανοιχτές, για τα πάντα. Είτε θέλουν να έρθουν να κάνουν διακοπές στα Χανιά και να μας αφιερώσουν κάποιο από τον χρόνο τους, είτε θέλουν να μας στείλουν εξοπλισμό ή χρήματα ή την αγάπη τους. Και μόνο την αγάπη και την κατανόησή τους να μας δώσουν, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι» καταλήγει η κ. Ελίζαμπεθ.

Ο βασικός κατηγορούμενος στην υπόθεση, Βούλγαρος υπήκοος με το όνομα Αλέκος ή Αλί, που φέρεται να διέμενε στον Βόλο, όπου σύμφωνα με κατάθεση αστυνομικού, υποστήριξε πως είχε κάνει 100 παράνομες υιοθεσίες, απουσίαζε από την ακροαματική διαδικασία.

Στο ΜΟΕ συζητήθηκε χθες σε δεύτερο βαθμό η έφεση της καταδικασθείσας Ελληνίδας, που φέρεται να ήταν η γυναίκα, που είχε έρθει σε επαφή με κύκλωμα Βούλγαρων, προκειμένου να υιοθετήσει παράνομα βρέφος από τη γειτονική χώρα. Το κύκλωμα είχε εξαρθρώσει η Ασφάλεια Τρικάλων τον Σεπτέμβριο του 2014. Η Ελληνίδα υποψήφια θετή μητέρα, 53 ετών σήμερα, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 5 ετών και 10 μηνών, εξαγοράσιμη προς 5 ευρώ ημερησίως σε 36 δόσεις, ενώ σε πρώτο βαθμό της είχε επιβληθεί από το ΜΟΔ Λάρισας ποινή κάθειρξης εννέα ετών, με ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση.

Εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο Αθηνών Μανώλη Αναστασάκη, που τόνισε ότι κανένας δεν κατέθεσε στην ακροαματική διαδικασία, πως παρέδωσε χρήματα στην εντολέα του. Σημειώνεται ότι στην επιχείρηση της Αστυνομίας στις 23 Σεπτεμβρίου του 2014 είχαν συλληφθεί επτά μέλη της οργάνωσης και συγκεκριμένα τέσσερις Έλληνες (η 45χρονη τότε θετή μητέρα, ο 49χρονος τότε σύντροφός της, 48χρονος συμβολαιογράφος και 49χρονη δικηγόρος), και τρεις αλλοδαποί, υπήκοοι Βουλγαρίας, (η 29χρονη, μητέρα του βρέφους, που θα δινόταν για παράνομη υιοθεσία και δύο ακόμη άνδρες, ηλικίας 45 και 33 ετών).

Σύμφωνα με το e-thessalia.gr σε πρώτο βαθμό είχε αθωωθεί ο 49χρονος σύντροφος της θετής μητέρας και με βούλευμα είχαν απαλλαγεί των κατηγοριών ο συμβολαιογράφος και η δικηγόρος Τρικάλων. Είχαν κριθεί ένοχοι για τα αδικήματα της παράνομης υιοθεσίας και της σύστασης και συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. Ο 45χρονος Αλέκος ή Αλί που φερόταν ως ο ιθύνων νους της υπόθεσης είχε καταδικαστεί πρωτόδικα σε 12 χρόνια κάθειρξη και ο 33χρονος Βούλγαρος που είχε παρουσιαστεί ως βιολογικός πατέρας του βρέφους σε 3,5 χρόνια φυλάκιση. Ο Aλί ήταν ο μόνος που οδηγήθηκε στη φυλακή, ωστόσο, χθες σε δεύτερο βαθμό απουσίαζαν και οι τρεις καταδικασθέντες και έτσι απορρίφθηκαν οι εφέσεις τους, καθώς έμειναν ανυποστήρικτες και παρέμειναν οι ίδιες ποινές. 

Σημειώνεται πως η υπόθεση είχε αποκαλυφθεί από την Αστυνομία, με γυναίκα και άνδρα αστυνομικούς που είχαν παρουσιαστεί στο κύκλωμα ως δήθεν ενδιαφερόμενοι να υιοθετήσουν παράνομα βρέφος. Οι κατηγορούμενοι είχαν υποστηρίξει σε πρώτο βαθμό ότι παγιδεύτηκαν από την Αστυνομία και επίσης ότι η μοναδική υιοθεσία για την οποία φέρεται να δόθηκαν χρήματα, δεν ολοκληρώθηκε.

Η κατάθεση της αστυνομικού ήταν αποκαλυπτική: Ο δικηγόρος που θα ετοίμαζε τα «χαρτιά» θα έπαιρνε 2.000 ευρώ, ο συμβολαιογράφος 500 ευρώ και τα υπόλοιπα θα κατέληγαν στα χέρια του διαμεσολαβητή, κάποιου Βούλγαρου με το όνομα «Αλέκος» ή «Αλί» που κατοικούσε στον Βόλο. Οι υποψήφιοι ανάδοχοι γονείς πληροφορήθηκαν ότι η απόκτηση παιδιού μέσω Βουλγαρίας κοστίζει αρκετά περισσότερα χρήματα από τα έξοδα για τα «χαρτιά» και ότι ο μεσολαβητής Αλέκος ή Αλί θα έπαιρνε τη μερίδα του λέοντος. 

«Το αγόρι έχει 12.000 ευρώ και το κορίτσι 18.000 ευρώ», ήταν η προσφορά. Το «ζευγάρι» απάντησε πως ήθελε αγόρι και η τιμή συμφωνήθηκε στις 10.000 ευρώ. «Σε κάποια στιγμή της κουβέντας, ο Αλί περηφανεύτηκε ότι τα τελευταία χρόνια είχε δώσει 100 «κομμάτια» στον Βόλο», κατέθεσε η αστυνομικός. «Ανέφερε ότι ένας φίλος του φέρνει εδώ τις μητέρες και γεννάνε».

Ο μεσολαβητής φέρεται, επίσης, να είπε στο ζευγάρι, ότι «αν το μωρό δεν σας κάνει «κλικ» σε μικρό χρονικό διάστημα, θα μπορούσε να βρεθεί άλλο». Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στον Αλί καταβλήθηκαν 300 ευρώ σε προσημειωμένα χαρτονομίσματα, για τα πρώτα έξοδα. Τα υπόλοιπα χρήματα θα δίνονταν σε δύο δόσεις. Το ζευγάρι θα παραλάμβανε το παιδί, ένα αγοράκι 20 ημερών, αφού πρώτα εξεταζόταν από παιδίατρο. Στο γραφείο του γιατρού εμφανίστηκε η βιολογική μητέρα με έναν ακόμη Βούλγαρο, ο οποίος παρουσιάστηκε ως σύζυγός της. Μετά την εξέταση, θα πήγαιναν όλοι στον συμβολαιογράφο για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. 

Σε εσωτερικό έγγραφο της Eurojust, γίνεται αναφορά σε «τουλάχιστον οκτώ γυναίκες υπηκόους Βουλγαρίας, που δήλωσαν τα βρέφη τους σε διάφορα Ληξιαρχεία της χώρας, τρεις στον Βόλο και πέντε στη Λαμία». Η εξέλιξη της αστυνομικής έρευνας στα Τρίκαλα έδειξε ότι ο Aλί δεν ήταν άγνωστος στις Αρχές. Είχε καταδικαστεί αμετάκλητα για μεσολάβηση σε παράνομη υιοθεσία και εκκρεμούσε σε βάρος του μία ακόμη δικογραφία. Τέσσερα πληροφοριακά δελτία της Ίντερπολ Βουλγαρίας ανέφεραν επίσης ότι ήταν το κεντρικό πρόσωπο προκαταρκτικής εξέτασης για παρόμοιες υποθέσεις από την περιφερειακή Εισαγγελία του Πλέβεν.

Πηγή: e-thessalia.gr

Το θύμα παραδόθηκε ως παιδί από τους άπορους γονείς της σε καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Patos de Minas, Unipam, και μεγάλωσε από τη μητέρα του, ανέφεραν οι επιθεωρητές. «Της έδωσαν το φαγητό όταν ήταν πεινασμένη, αλλά όλα τα άλλα δικαιώματα της αφαιρέθηκαν», δήλωσε ο Humberto Camasmie, επιθεωρητής που είναι υπεύθυνος για τη διάσωση, στο Ίδρυμα Thomson Reuters. 

Η γυναίκα στην ηλικία των 8 ετών δόθηκε από τους φτωχούς γονείς της σε μια εύπορη οικογένεια για να τη μεγαλώσει και εξαναγκάστηκε σε δουλεία και γάμο, ελευθερώθηκε μετά από σχεδόν 40 χρόνια

Η σκλαβιά στη Βραζιλία είναι δύσκολο να αναγνωριστεί και να αντιμετωπιστεί, επειδή τα θύματα σπάνια βλέπουν τους εαυτούς τους ως σύγχρονους σκλάβους, ανέφεραν αξιωματούχοι. Από 3.513 εργαζόμενους που βρέθηκαν σε συνθήκες δουλείας μεταξύ 2017 και 2019, μόνο 21 κρατήθηκαν ως οικιακοί βοηθοί. 

Ένας δικηγόρος που εκπροσωπεί την οικογένεια του καθηγητή είπε ότι είχαν παρουσιαστεί ως ένοχοι πριν εκδοθεί η υπόθεσή τους στο δικαστήριο. Εκπρόσωπος της Unipam είπε ότι ο καθηγητής είχε ανασταλεί από το πανεπιστήμιο και ότι «λαμβάνονται όλα τα νομικά μέτρα». 

Οι εισαγγελείς της Εργασίας δήλωσαν ότι προσπαθούν να συνάψουν συμφωνία με την οικογένεια για να πληρώσουν αποζημίωση στο θύμα. Εάν ο καθηγητής κατηγορηθεί από τους εισαγγελείς και κριθεί ένοχος στο δικαστήριο, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και οκτώ ετών. 

Τις αρχές ειδοποίησαν οι γείτονες, αφού έλαβαν σημειώσεις από την 46χρονη που τους ζητούσαν να αγοράσουν τρόφιμα και προϊόντα υγιεινής, καθώς δεν είχε χρήματα, σύμφωνα με τους επιθεωρητές εργασίας. 

Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της, η γυναίκα αναγκάστηκε να παντρευτεί έναν ηλικιωμένο συγγενή της οικογένειας, ώστε να συνεχίσει να λαμβάνει τη σύνταξή του μετά το θάνατό του, ανέφεραν οι αρχές. 

Μετά τη διάσωσή της στα τέλη Νοεμβρίου, η γυναίκα μεταφέρθηκε σε καταφύγιο όπου την βοηθούν ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί. 

Αξιωματούχοι δήλωσαν ότι προσπαθούσαν να φέρουν σε επαφή τη γυναίκα με τη βιολογική της οικογένεια. Η γυναίκα λαμβάνει πλέον μηνιαία σύνταξη περίπου 1.560 δολαρίων, η οποία είναι επτά φορές υψηλότερη από τον ελάχιστο μισθό της Βραζιλίας.

Σύμφωνα με ένας από τους επιθεωρητές η 46χρονη δεν ήξερε τι ήταν ο ελάχιστος μισθός.  «Τώρα μαθαίνει πώς να χρησιμοποιεί πιστωτική κάρτα. Ξέρει ότι κάθε μήνα θα λαμβάνει ένα σημαντικό ποσό (από τη σύνταξη)», κατέληξε. 

Κοροναϊός: Στο τραπέζι το κλείσιμο της εστίασης στις 22:00

Mέσω της ψηφιακής πλατφόρμας www.anynet.gr, μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να καταθέτουν τις αιτήσεις τους, ώστε στη συνέχεια να παίρνουν αριθμό μητρώου και να μπαίνουν σε σειρά προτεραιότητας. Από την έναρξη της διαδικασίας υποβολής αιτήσεων τον Μάιο του 2019 ως τον περασμένο Ιούνιο, υποβλήθηκαν 71 αιτήματα για υιοθεσία και 14 για αναδοχή (από ζευγάρια ή μεμονωμένα άτομα) σε ολόκληρη την Κεντρική Μακεδονία. Παράλληλα, περισσότερα από εκατό άτομα συμμετείχαν στον κύκλο του προγράμματος εκπαίδευσης σε όλες τις περιφερειακές ενότητες, ενώ ξεκίνησε ήδη και ο δεύτερος κύκλος του προγράμματος.

Τα παραπάνω αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κοινωνική λειτουργός στη Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, Χρυσούλα Ρούφου, η οποία επισημαίνει ότι μπορεί να μην είναι δυνατό να απαντήσει με ακρίβεια στο ερώτημα σε πόσο χρόνο μπορεί κάποιος να υιοθετήσει ένα παιδί ή να γίνει ανάδοχος, ωστόσο με το νέο νομικό πλαίσιο η διαδικασία έχει διευκολυνθεί και η γραφειοκρατία που ταλαιπωρούσε τους ενδιαφερόμενους έχει μειωθεί.

Βιωματικός ο χαρακτήρας της εκπαίδευσης

Για πρώτη φορά, άλλωστε, ο χαρακτήρας της εκπαίδευσης των υποψηφίων θετών και ανάδοχων γονέων είναι βιωματικός και οι ίδιοι καλούνται, ανάλογα με το σενάριο που εφαρμόζεται, να μπουν στον ρόλο ενός παιδιού που σήμερα βρίσκεται σε ίδρυμα, του βιολογικού γονέα που αδυνατεί να φροντίσει το παιδί του, του θετού ή του ανάδοχου γονιού.

«Παρόλο που το διαδικτυακό περιβάλλον στο οποίο γίνεται η εκπαίδευση λόγω covid-19 δυσχεραίνει την έκφραση του βιώματος σε σχέση με τη διά ζώσης εκπαίδευση, οι συμμετέχοντες στις ομάδες που έχουν δημιουργηθεί μαθαίνουν κάτι καινούριο, μοιράζονται απόψεις με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες, αναλαμβάνουν ρόλους, μπορεί ακόμη και να αλλάξουν στάση απέναντι στα πράγματα», σχολιάζει η κ. Ρούφου.
Επικαλείται, μάλιστα, την περίπτωση ενός ζευγαριού που συμμετείχε στον πρώτο κύκλο του εκπαιδευτικού προγράμματος κι ενώ ζητούσε για υιοθεσία ένα παιδάκι ηλικίας μέχρι δύο ή τριών χρόνων, τελικά δήλωσε ότι θα υιοθετούσε και κάποιο μεγαλύτερο παιδί, δεδομένης της ύπαρξης αρκετών παιδιών μεγαλύτερης ηλικίας που θα ήθελαν να μπουν σε μια οικογένεια.

Θα υιοθετούσατε ένα παιδί με αναπηρία;

Τα ερωτήματα, εξάλλου, με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι υποψήφιοι μπορούν να δημιουργήσουν προβληματισμούς, να αποκαλύψουν τα πραγματικά κίνητρα που ωθούν κάποιον άνθρωπο να θέλει να γίνει ανάδοχος ή θετός γονέας, να φανερώσουν δυνατότητες που δεν ήταν προηγουμένως ορατές. «Σε ένα σενάριο που παρουσιάζουμε, ο κοινωνικός λειτουργός εξηγεί στους ενδιαφερόμενους ότι στα ιδρύματα μπορεί να υπάρχουν παιδιά με κάποια αναπηρία, ενδεχομένως ιάσιμη. Υπήρξε, λοιπόν, περίπτωση στην οποία ένα ζευγάρι που ήθελε να υιοθετήσει ένα παιδί, έκανε τα πάντα ώστε αυτό να υποβληθεί στις απαραίτητες επεμβάσεις για να ξεπεράσει ένα πρόβλημα καρδιάς που αντιμετώπιζε», σημειώνει. Τονίζει, ακόμη, ότι μια τέτοια κατάσταση είναι ενδεικτική του παιδοκεντρικού κινήτρου ενός ανθρώπου, δηλαδή της συνειδητοποίησης ότι το κίνητρο των πράξεών του είναι το όφελος του παιδιού και όχι του υποψήφιου γονέα.

Αντίστοιχα ερωτήματα σχετίζονται με το ενδεχόμενο αναδοχής ή υιοθεσίας παιδιών με διαφορετικό χρώμα, από βιολογικούς γονείς χρήστες ουσιών ή ψυχολογικά περιστατικά, από γονείς αλλοδαπούς ή πρόσφυγες. «Βλέπουμε μέσα από την εκπαίδευση ποια είναι η στάση των υποψηφίων απέναντι σε τέτοιου είδους περιπτώσεις και χρειάζεται να δουλέψουμε με τις προκαταλήψεις που μπορεί να υπάρχουν», τονίζει η κ. Ρούφου.

Έκκληση για αναδοχή

Διευκρινίζει, επίσης, ότι η υιοθεσία διαφοροποιείται από την αναδοχή καθώς στην πρώτη περίπτωση το παιδί που υιοθετείται φεύγει οριστικά από τον χώρο στον οποίο φιλοξενείται νωρίτερα, αποκτά όλα τα δικαιώματα ενός βιολογικού παιδιού, παίρνει το επίθετο των γονέων και μένει μαζί τους. Αντίθετα, στην αναδοχή, το παιδί τοποθετείται προσωρινά σε μια οικογένεια για όσο χρονικό διάστημα χρειάζεται η βιολογική του οικογένεια ώστε να αντιμετωπίσει τα όποια προβλήματα έχει και για τα οποία απομακρύνθηκε το παιδί από κοντά τους, συνήθως με εισαγγελική παρέμβαση και εντολή για περιστατικά παραμέλησης ή κακοποίησης.

«Η αναδοχή δεν είναι ένα σκαλοπάτι για την υιοθεσία. Όμως διαπιστώνουμε ότι τα περισσότερα αιτήματα που δεχόμαστε αφορούν την υιοθεσία, ενώ οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν για την αναδοχή. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν μεγάλες ανάγκες για αναδοχή, υπάρχουν πολλά παιδιά τοποθετημένα σε ιδρύματα, διαφόρων ηλικιών, με διαφορετικές ανάγκες που χρειάζεται να βγουν πια από εκεί και να τοποθετηθούν σε οικογένειες», υπογραμμίζει με νόημα. 

«Θεωρούμε ότι η εκπαίδευση πετυχαίνει όταν μπορεί να αλλάξει στάσεις και αντιλήψεις, όταν μέσα απ’ αυτήν εκφράζεται η ανάγκη των ανθρώπων να προσφέρουν αγκαλιά και στοργή σε ένα παιδί που βρίσκεται σε ένα απρόσωπο ίδρυμα, όταν βοηθά κάποιους να συνειδητοποιήσουν ότι είναι έτοιμοι να ανταπεξέλθουν στο ρόλο του θετού ή του ανάδοχου γονιού», σχολιάζει η κ. Ρούφου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ