«Η Άλωση της Τριπολιτσάς ήταν το αποτέλεσμα του επικού, κυριολεκτικώς, στρατηγήματος του Γέρου του Μωριά, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, το οποίο συνέβαλε καθοριστικώς στην εμπέδωση και στην εν συνεχεία ευόδωση της Εθνεγερσίας του 1821. Τα ιστορικά διδάγματα από την Άλωση της Τριπολιτσάς μας εμπνέουν διαχρονικώς, ιδίως δε σήμερα, όταν έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε εκ νέου την αχαλίνωτη τουρκική προκλητικότητα εις βάρος της Πατρίδας μας αλλά και εις βάρος της Μαρτυρικής Κύπρου, η οποία είναι ευθεία συνέχεια της τουρκικής βαρβαρότητας των Γενοκτονιών του Ελληνισμού του Πόντου και του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Θεωρώ δε ότι η συγκυρία των ανιστόρητων ιταμών δηλώσεων του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την Άλωση της Τριπολιτσάς επιβάλλουν και το χρέος μας να διαμηνύσουμε προς την Τουρκία, κατά το «είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης», μεταξύ άλλων και τα εξής: Πρώτον, την ίδια τύχη με τους τούρκους δυνάστες που ηττήθηκαν κατά κράτος στην Τριπολιτσά θα έχει ο τουρκικός στρατός, αν τολμήσει να θίξει έστω και μια σπιθαμή της Ελληνικής Επικράτειας, έστω και μια κεραία της Εθνικής μας Κυριαρχίας. Και, δεύτερον, για τον Ελληνισμό, στο σύνολό του, η Εθνεγερσία του 1821 συνεχίζεται και θα συνεχίζεται όσο παραμένουν στην Μαρτυρική Κύπρο τουρκικά στρατεύματα κατοχής και τούρκοι έποικοι, δηλαδή έως ότου αποκατασταθούν, καθ’ ολοκληρίαν, η εδαφική ακεραιότητα και η πλήρης κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Συγκεκριμένα, χθες, ο Τούρκος πρόεδρος έκανε μία ανάρτηση στο λογαριασμό του στο Twitter, με αφορμή τη συμπλήρωση 201 ετών από το ιστορικό γεγονός, αναρτώντας έναν πίνακα – που υποτίθεται πως ήταν από την συγκεκριμένη μάχη και γράφοντας: «Δεν ξεχάσαμε και δεν θα ξεχάσουμε τη Σφαγή της Τριπολιτσάς, που έγινε στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, κατά την οποία χιλιάδες μουσουλμάνοι Τούρκοι, Αλβανοί αδελφοί μας και Εβραίοι δολοφονήθηκαν βάναυσα και βάρβαρα».

23 Eylül 1821 günü gerçekleştirilen, binlerce Müslüman Türk’ün, Arnavut kardeşlerimizin ve Yahudilerin acımasızca, barbarca katledildiği Tripoliçe Katliamı’nı unutmadık, unutmayacağız. pic.twitter.com/3dTd0Fl1n2

— Recep Tayyip Erdoğan (@RTErdogan) September 23, 2022

Λάθος πίνακα διάλεξε ο Ερντογάν για την άλωση της Τριπολιτσάς

Ωστόσο, όπως αποδεικνύεται, o πίνακας δεν είναι από την Άληωση της Τριπολιτσάς, αλλά είναι ένα έργο του George Philipp Rugendas, και απεικονίζει την μάχη του Πετροβαραντίν ή μάχη του Πιτερβαρντάιν.

Όπως λέει το Wikipedia, με τον πίνακα αυτό δίπλα σε αντιπαραβολή, η μάχη του Πετροβαραντίν, γνωστή και ως μάχη του Πέτερβαρνταϊν, έλαβε χώρα στις 5 Αυγούστου 1716 κατά τη διάρκεια του Αυστροτουρκικού Πολέμου, όταν ο οθωμανικός στρατός πολιόρκησε το φρούριο Πετροβαραντίν, το οποίο ελεγχόταν από τους Αψβούργους, στα στρατιωτικά σύνορα της μοναρχίας των Αψβούργων (σήμερα Νόβι Σαντ, Βοϊβοντίνα, Σερβία). Οι Οθωμανοί επιχείρησαν να καταλάβουν το Πετροβαραντίν, το λεγόμενο Γιβραλτάρ του Δούναβη, αλλά γνώρισαν μεγάλη ήττα από έναν στρατό που ήταν το μισό του δικού τους, παρόμοια με την ήττα που είχαν υποστεί το 1697 στη Ζέντα. Ο Οθωμανός Μεγάλος Βεζίρης Νταμάντ Αλή Πασάς τραυματίστηκε θανάσιμα, ενώ ο οθωμανικός στρατός έχασε 20.000 άνδρες και 250 όπλα από τον στρατό των Αψβούργων υπό τον στρατάρχη πρίγκιπα Ευγένιο της Σαβοΐας.

Οι Αυστριακοί εδραίωσαν τη νίκη αυτή προελαύνοντας στο Μπανάτ και καταλαμβάνοντας το Τέμεσβαρ, το τελευταίο εναπομείναν τουρκικό φρούριο στην Ουγγαρία, και στη συνέχεια το Βελιγράδι.

📌EVIDENCE – Reverse reality, Turkish state Propaganda

Erdogan presented a tweet supposed from the Siege of Tripolitsa 1821, using a painting from the Battle of Peterwardein 1716.

Turks lost in both battles in lands they occupied, despite having the advantage of larger numbers. pic.twitter.com/Hq4iPOTKRv

— Charalampos of Thessaloniki (@craoft) September 24, 2022

Την αποκάλυψη για το λάθος τουΡετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έκανε σε tweet του ο Charalampos of Thessaloniki, σημειώνοντας πως παρατήρησε ότι πρόκειται για τον ίδιο πίνακα από παλαιότερη ανάρτηση του Δρ. Σπυρίδων Πλακούδα, επίκουρου καθηγητή Εθνικής Ασφάλειας στο Rabdan Academy και πρώην αντιπροέδρου του ΚΕΔΙΣΑ.

Από τις πρώτες μέρες του εθνικού ξεσηκωμού, ο Κολοκοτρώνης είχε συλλάβει την ιδέα της πολιορκίας και της άλωσης της Τριπολιτσάς (σημερινής Τρίπολης), επειδή κατείχε στρατηγική θέση και ήταν το διοικητικό κέντρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Μοριά. Στην Τριπολιτσά είχε την έδρα του ο Μόρα-Βαλεσί, ο στρατιωτικός διοικητής της Πελοποννήσου, με όλο το χαρέμι και τα πλούτη του, εκεί ζούσε ο μισός τουρκικός πληθυσμός της Πελοποννήσου και την υπερασπιζόταν σημαντικός αριθμός ενόπλων σωμάτων. Με λίγα λόγια ήταν μια επικίνδυνη εχθρική εστία, η οποία εάν δεν εξουδετερωνόταν θα ήταν μια διαρκής απειλή για τις επαναστατημένες επαρχίες της Πελοποννήσου.

Ο αποκλεισμός της Τριπολιτσάς

Η στρατηγική σύλληψη του Κολοκοτρώνη δεν έγινε αμέσως αποδεκτή, επειδή προϋπέθετε οργανωμένο στρατό, που δεν υπήρχε. Ο Κολοκοτρώνης με επιμονή και πειστικότητα αντέστρεψε το αρνητικό για την άποψή του κλίμα μεταξύ των οπλαρχηγών κι έτσι στα μέσα Απριλίου αποφασίστηκε ο αποκλεισμός της Τριπολιτσάς σε πρώτη φάση, ώστε να διακοπεί κάθε δυνατότητα επικοινωνίας και εφοδιασμού της πόλης. Αρχιστράτηγος της επιχείρησης ορίσθηκε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, αλλά ιθύνων νους της ήταν ο Κολοκοτρώνης, το σχέδιο του οποίου τηρήθηκε κατά γράμμα.

Μέχρι τις αρχές Μαΐου του 1821 οι επαναστάτες είχαν περισώζει την Τριπολιτσά σ’ ένα κύκλο που περιλάμβανε τις περιοχές Πάπαρι, Βλαχοκερασιά, Διάσελο, Αλωνίσταινα και Βέρβενα. Τότε έφθασε η πληροφορία ότι ο Μουσταφάμπεης με 3.500 άνδρες προερχόμενος από τα Γιάννινα είχε διασπάσει την πολιορκία από τα ανατολικά και είχε εισέλθει στην πόλη. Η επιχείρηση κινδύνευε, καθώς τις επόμενες μέρες τέθηκε σε καταδίωξη του Κολοκοτρώνη και των άλλων οπλαρχηγών που πολιορκούσαν την Τριπολιτσά. Οι δύο σημαντικές ήττες που υπέστη στο Βαλτέτσι (12 Μαΐου) και στα Δολιανά (18 Μαΐου), όχι μόνο αναπτέρωσαν το ηθικό στο ελληνικό στρατόπεδο, αλλά συνέβαλαν καταλυτικά στην Άλωση της Τριπολιτσάς.

Η δύναμη των πολιορκητών συνεχώς ενισχυόταν και τις παραμονές της Άλωσης είχε φθάσει τους 10.000 άνδρες. Ο κλοιός γύρω από την Τριπολιτσά έσφιγγε διαρκώς και η πόλη υπέφερε. Οι αποθήκες των τροφίμων είχαν σχεδόν αδειάσει, τα χρήματα είχαν εξαντληθεί και οι αρρώστιες θέριζαν. Στην πόλη υπήρχαν 35.000 ψυχές, Τούρκοι, Χριστιανοί, Αλβανοί και Εβραίοι.
Τότε ο Κολοκοτρώνης συνέλαβε την ιδέα να κατασκευαστεί περιφερειακή τάφρος γύρω από την πόλη για να δυσκολέψει περισσότερο τη ζωή των πολιορκημένων. Η τάφρος κατασκευάστηκε ταχύτατα από τους χωρικούς και η όλη τοποθεσία ονομάστηκε Γράνα. Γύρω και πίσω από αυτή τοποθετήθηκαν τα τέσσερα ελληνικά σώματα, με επικεφαλής τους Κολοκοτρώνη, Μαυρομιχάλη, Γιατράκο και Αναγνωσταρά. Οι επαναστάτες είχαν στη διάθεσή τους ένα παμπάλαιο κανόνι και οι πολιορκούμενοι 30.

Απόντος του Μόρα-Βαλεσί, Χουρσίτ Πασά, ο Μουσταφάμπεης, που είχε το γενικό πρόσταγμα στην πόλη, αντιλήφθηκε γρήγορα την κίνηση του Κολοκοτρώνη και στις 18 Αυγούστου ενήργησε επίθεση με ιππικό για να διασπάσει τον κλοιό των Ελλήνων. Απέτυχε και οι δυνάμεις του επέστρεψαν στην πόλη έχοντας υποστεί μεγάλες απώλειες. Μπέηδες και αγάδες άρχισαν τότε να συσκέπτονται για τους όρους της παράδοσης, καθώς δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας.

Όμως τους πρόλαβε ένας απλός στρατιώτης, ο Μανώλης Δούνιας από τον Πραστό Κυνουρίας. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, ημέρα Παρασκευή, μαζί με δύο συντρόφους του αναρριχήθηκε στα τείχη της πόλης που έφθαναν τα πεντέμισι μέτρα ύψος και εισήλθε στην Τριπολιτσά, εκμεταλλευόμενος τη γνωριμία του με τον φύλακα του προμαχώνα. Αφού τον εξουδετέρωσε, άνοιξε την Πύλη του Μυστρά και οι έλληνες επαναστάτες εισόρμησαν στην πόλη. Οι κάτοικοί της αντιστάθηκαν, χωρίς επιτυχία, επί δίωρο.
Επακολούθησε άγρια σφαγή του πληθυσμού και πρωτοφανές πλιάτσικο. Μάταια οι οπλαρχηγοί προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τους μαινόμενους επαναστάτες. «Το ασκέρι, όπου ήτον μέσα, το Ελληνικόν, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άνδρες, τριάντα δύο χιλιάδες, μία ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς. Ένας υδραίος έσφαξε ενενήντα. Έλληνες εσκοτώθηκαν εκατόν» γράφει στα Απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης.

Η εκδικητική μανία των επαναστατών εκδηλώθηκε όχι μόνο σε βάρος των Τούρκων, αλλά και των Εβραίων που είχαν δείξει εχθρική στάση απέναντι στην Επανάσταση, και των Ελλήνων που είχαν χαρακτηριστεί τουρκολάτρες, όπως ο πρόκριτος Σωτήρης Κουγιάς. Αντίθετα, οι Αλβανοί της Τριπολιτσάς αποχώρησαν συντεταγμένα με τη συνοδεία ελλήνων μαχητών, καθώς είχαν έλθει σε συμφωνία με τον ίδιο τον Κολοκοτρώνη.

Η Άλωση της Τριπολιτσάς αποτέλεσε σταθμό για την εδραίωση και την εξέλιξη της Επανάστασης. Ολόκληρη η Πελοπόννησος βρισκόταν στα χέρια των Ελλήνων, εκτός των φρουρίων, Πατρών, Μεθώνης, Κορώνης και Ναυπλίου, τα οποία πολιορκούνταν στενά.

© SanSimera.gr