Σεραφείμ Κοτρώτσος

Οι συγκινημένοι στο πλακόστρωτο της Μητρόπολης ήταν ως επί το πλείστον “απολιθώματα” του 31% του δημοψηφίσματος του 1974. Λόγω ηλικίας (άνω των 70 ετών), λόγω καταγωγής (Μεσσηνία, Λακωνία, κ.ά), από περιοχές, δηλαδή, όπου το “Ναι στον Βασιλιά” κατέγραψε, πριν από περίπου 50 χρόνια, ποσοστά άνω του 50%, κάποιοι ίσως και λόγω οικογενειακής παράδοσης. Οι δε επισημάνσεις -από κάποια ΜΜΕ- για την παρουσία νεότερων ατόμων ήταν υπερβολικές, λογικό είναι να υπάρχουν ορισμένοι που εμφορούνται από ένα φιλοβασιλικό δέος, κυρίως επειδή έχουν πάρει την ιδεολογική σκυτάλη από γονείς και παππούδες.

Είναι, δε, εντυπωσιακό και λυπηρό το γεγονός πως σε αυτή τη χώρα καταναλώνονται, αυτές τις ημέρες, σελίδες του Τύπου, τηλεοπτικός και ραδιοφωνικό χρόνος, αλλά και πολιτική αντιπαράθεση, για έναν Τέως, την ώρα που ελάχιστα συζητούμε για την σκιά της ακροδεξιάς και των νεοναζί που επιστρέφει βαριά πάνω από το πολιτικό σύστημα. Και για την ακροδεξιά, δήθεν αντισυστημική, ψήφο, που καταγράφεται εμφανώς και ακόμα περισσότερο υπογείως στις δημοσκοπήσεις. Ο Γλύξμπουργκ θα αποχωρήσει στην μόνιμη κατοικία του στην Αρχαία δεκέλεια (Τατόϊ), η ακροδεξιά και το νεοναζιστικό μόρφωμα, όμως, με ή χωρίς τον Κασιδιάρη, θα βρεθούν, ως φαίνεται, στην επόμενη Βουλή.

Με την παρέμβασή του και την παρουσία του στην κηδεία, ο Αντώνης Σαμαράς απελευθέρωσε μερίδα βουλευτών και υπουργών της Ν.Δ από το βάρος της “ευθύνης” να προσέλθουν στη Μητρόπολη.

Αφού προσήλθε ένας πρώην πρωθυπουργός (και όχι από τους γνωστούς με φιλοβασιλικά αισθήματα), γιατί να μην πάνε πολλοί άλλοι; Θα έλεγε, ίσως, κανείς, χωρίς να απέχει από την πραγματικότητα, πως ο πρώην πρωθυπουργός διευκόλυνε τα μάλλα τον νυν πρωθυπουργό.

Ο δεύτερος, με την ισορροπημένη (;) απόφαση για μία περίπου ιδιωτική κηδεία απευθύνθηκε προς το κεντρώο και φιλελεύθερο ακροατήριο που βγάζει φλύκταινες με τις επαρχιώτικες προσομοιώσεις του “The Crown”, ο πρώτος κάλυψε τα υπερδεξιά νώτα της παράταξης. Ακόμα και υποτίθεται “καραμανλικοί”, όπως ο Γιώργος Κουμουτσάκος, απελευθερώθηκαν. Ο δε μετριοπαθής Δημήτρης Αβραμόπουλος έκανε ένα βήμα πιο κάτω:

“Αποχαιρετούμε τον τ. Βασιλιά Κωνσταντίνο, με την δέουσα τιμή που αναλογεί σ’έναν πρώην συνταγματικώς διατελέσαντα Αρχηγό του Ελληνικού Κράτους και των Ενόπλων Δυνάμεων και ενθυμούμαι τη συνεργασία μας και τη σημαντική συμβολή του στη διεκδίκηση της Αθήνας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
Οι συνταγματικοί θεσμοί της ελληνικής πολιτείας έχουν ιστορική συνέχεια που δεν επιτρέπει κενά, εσκεμμένα ή όχι, στην εξέλιξη της”, δήλωσε.

Ποιά ακριβώς ιστορική συνέχεια έχουν οι συνταγματικοί θεσμοί; Δεν υπάρχει μία ηχηρή διακοπή αυτής της συνέχειας με το δημοψήφισμα του 1974; Δεν άλλαξε οριστικά και αμετάκλητα το πολίτευμα; Ή θεωρείται η βασιλεία προκάτοχος της προεδρευόμενης Δημοκρατίας και ως εκ τούτου ο Κωνσταντίνος (1964-67) είναι απλώς η πολιτική περίοδος πριν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, με το “διάλειμμα” της χούντας των συνταγματαρχών;

Δεν είναι αυτό ένας επικίνδυνος αναθεωρητισμός της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας; Ιδιαίτερα όταν πολιτικοί που οφείλουν να γνωρίζουν την ιστορία της χώρας αλλά και την ιστορία της παράταξής του αγνοούν, υποτιμούν, ή παραβλέπουν τα ιστορικά ντοκουμέντα των Αρχείων Καραμανλή, που φέρουν, μάλιστα, την σφραγίδα της επιβεβαίωσης από τον ίδιο τον Ιδρυτή τους. Ό,τι, δηλαδή, ο “συνταγματικός μονάρχης” επιχείρησε δια πραξικοπήματος να αποκαθηλώσει την Δημοκρατία και να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Η δημοκρατία μας κινδυνεύει μόνο από τους συγκυριακούς αναθεωρητές της και την υποκρισία των αυτόκλητων ερμηνευτών της για να αλιεύσουν τις ψήφους αυτών που προσήλθαν στη Μητρόπολη. Κινδύνει από την αμηχανία και υπολειτουργία των θεσμών, από την ακύρωση των δημοκρατικών κανόνων.

Οι συγκινημένοι, γραφικοί ή όχι, θα επιστρέψουν στα σπίτια τους, θα ανάβουν το καντηλάκι τους κάτω από την εικόνα του Τέως, ο πολιτικός αναθεωρητισμός και η υποκρισία, όμως, θα συνεχίσουν να καθοδηγούν τις τύχες της χώρας.

Η κα Μενδώνη τόνισε στον ΣΚΑΙ ότι όταν ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος εισήχθη στο νοσοκομείο τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού κινήθηκαν ώστε να επισπευσθεί η απομάκρυνση αυτής της ύλης από τον χώρο του κοιμητηρίου.

Η υπουργός Πολιτισμού υποστήριξε χαρακτηριστικά τα εξής: «Η φωτιά στο Τατόι πράγματι προκάλεσε στο φυσικό περιβάλλον μια μεγάλη καταστροφή. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος, το οποίο κάνει μια τιτάνια προσπάθεια απομάκρυνσης των χιλιάδων καμένων κορμών, δουλεύει όλο το 2022 συστηματικά, και απομακρύνει όλη αυτή την ύλη και τους χιλιάδες κορμούς που πρέπει να απομακρυνθούν.

Η διαδικασία αυτή είναι σε εξέλιξη. Βεβαίως, όταν ο τέως Βασιλέας των Ελλήνων εισήχθη στο νοσοκομείο, επαναλαμβάνω το Υπουργείο Περιβάλλοντος, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, γιατί έχουμε διακριτούς ρόλους, όπως αντιλαμβάνεστε, κινήθηκε ώστε να επισπεύσει την απομάκρυνση αυτής της ύλης από τον χώρο του κοιμητηρίου. Η εκκλησία είναι συντηρημένη, είναι απολύτως έτοιμη για να δεχθεί κόσμο, ο οποίος θέλει να προσκυνήσει, και ο περιβάλλων χώρος, όπως σας είπα, μέχρι την Κυριακή το βράδυ, τη Δευτέρα το πρωί, θα είναι σε αξιοπρεπή κατάσταση ενός βουνού, το οποίο έχει καεί, και έχουν γίνει όλες οι διαδικασίες διευθέτησης του χώρου, ώστε να μπορεί κανείς να προσεγγίσει τον χώρο της ταφής, χωρίς να υπάρχουν προβλήματα».

Τι μεσολάβησε; Πολλά, από το γεγονός ότι πληοφορηθήκαμε πως στην Καλαμάτα εκλέγεται βουλευτής κάποιος κ. Χρυσομάλλης (με ελάχιστη και άνευ ουσίας κοινοβουλευτική παρουσία, ο οποίος εξεμάνη τοποθετούμενος υπέρ της κηδείας με τιμές αρχηγού κράτους), μέχρι την τοποθέτηση του Μπάμπη Παπαδημητρίου ότι το Μαξίμου υποχώρησε επειδή φοβήθηκε τον…ΣΥΡΙΖΑ! Κι ακόμα, οι δηλώσεις Μάκη Βορίδη, Άδωνη Γεωργιάδη, Θάνου Πλεύρη και η “πολιορκία” του γραφείου του Γιάννη Μπρατάκου (Μαξίμου) από πολλούς γαλάζιους βουλευτές που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για τις “φιλοβασιλικές” ψήφους.

Εκείνο, ωστόσο, που έγειρε την πλάστιγγα ήταν η γραπτή και …μεστή νοημάτων και αυστηρών προειδοποιήσεων δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.

Έτσι από την “ιδιωτική” κηδεία, με την μίνιμουμ κυβερνητική εκπροσώπηση δια της Λίνας Μενδώνη, φαίνεται πως στην Μητρόπολη Αθηνών, την Δευτέρα, θα δούμε το μισό υπουργικό συμβούλιο, “προεξάρχοντος” του υπουργού Εσωτερικών Μάκη Βορίδη ή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Παναγιώτη Πικραμμένου, και την μισή κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. Και, το άνοιγμα προς το κέντρο μετατράπηκε, σε 24 ώρες, σε οπισθοχώρηση προς το φυλάκιο της προκεχωρημένης υπερδεξιάς.

Ένα τυπικό θέμα που θα μπορούσε να λυθεί δια του…αυτονόητου (έκπτωτος μονάρχης χωρίς ελληνική ιθαγένεια, και, βεβαίως, το δημοψήφισμα του 1975), μετατράπηκε σε εσωτερικό πρόβλημα της Ν.Δ.

Κανείς τους, μάλλον, δεν έχει μελετήσει τα Αρχεία του Ιδρύματος “Κωνσταντίνος Καραμανλής”, όπως τα παραθέτει προ διετίας η “Καθημερινή”, για το σχέδιο πραξικοπήματος (ακόμα και δολοφονίας) του πρώτου πρωθυπουργού της Μεταπολίτευσης και ιδρυτή της Ν.Δ! Πότε; Από το 1975 μέχρι το 1978! Ως εκ τούτου, καθόλου προσηλωμένος στη Δημοκρατίας δεν ήταν ο Γλύξμπουργκ, και καθόλου δεν είχε αποδεχθεί πλήρως το αποτέλεσμα του δημοφηφίσματος, όπως επικαλούνται παλαιοί και όψιμοι θαυμαστές του.

Έτσι και κόκκινο χαλί θα δούμε στη Μητρόπολη, και, πιθανώς, τιμητικό άγημα, και πολύωρο λαϊκό προσκύνημα, και σύμπασα την κυβέρνηση και τη Ν.Δ. Ίσως δούμε, λέγεται, και πρόσωπο/α κοντά στον πρωθυπουργό…

Διαβάστε την εμπεριστατωμένη ιστορική έρευνα από τα “Αρχεία Καραμανλή”:

Ωστόσο, η “Εστία” αναφέρεται και σε μία πρόσθετη παράμετρο που οδήγησε στην “τούμπα” του Μαξίμου. Κάνει λόγο για δυσαρέσκεια του Βασιλιά Καρόλου και την συνδέει με την διεκδίκηση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ακριβές; Ποιός ξέρει…

Η συγκεκριμένη παρέμβαση έρχεται μετά την διαφοροποίηση κορυφαίων υπουργών που αποτελούν συνομιλητές και πολιτικούς του φίλους ( Γεωργιάδης, Βορίδης, Πλεύρης κ.ά) και αποκτά ιδιαίτερο νόημα.

Με τον τρόπο αυτό ο κ. Σαμαράς άφησε να εννοηθεί ότι θα έπρεπε ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ να κηδευτεί με τιμές αρχηγού κράτους και δημόσια δαπάνη. 

Ο κ. Σαμαράς άλλωστε διαχρονικά υποστηρίζει ότι η Νέα Δημοκρατία πρέπει να δώσει έμφαση στη δεξιά της πτέρυγα και διαφωνεί με την επιλογή του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, να δώσει τη μάχη και στο κέντρο. 

Η ανακοίνωση του κ. Σαμαρά για τον θάνατο του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ: 

“Ο τέως βασιλεύς της Ελλάδος Κωνσταντίνος έφυγε από τη ζωή. Είναι ιερή – και μακροχρόνια παράδοση των Ελλήνων – μπροστά στο θάνατο ενός ανθρώπου να στέκονται με σεβασμό. Κι αυτό πέρα από Ελληνική είναι και παγκόσμια παράδοση Πολιτισμού. 

Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα άνθρωπο που υπήρξε ο συνταγματικός Ανώτατος άρχων της χώρας και αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ υπήρξε και Ολυμπιονίκης που τίμησε τα ελληνικά χρώματα διεθνώς.

Οι Έλληνες με δημοψήφισμα έβαλαν τέλος στο θεσμό της Βασιλείας – ήδη από το 1974. Ο ελληνικός λαός τον έκρινε από τότε. Η Ιστορία θα τον κρίνει κι αυτή… 

Ο θάνατος του τελευταίου βασιλιά της Ελλάδας δεν είναι – ούτε μπορεί να είναι – πολιτική είδηση. Δεν κλείνει κανένα “πολιτικό κεφάλαιο” – αυτό έχει κλείσει εδώ και 49 χρόνια. Ούτε μπορεί ούτε πρέπει να διχάζει. Πολύ περισσότερο που ο ίδιος είχε αποδεχθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, και δεν δημιούργησε κανένα πολιτικό πρόβλημα.

Ο θάνατος ενός πρώην Ανώτατου Άρχοντα όμως – πέρα από την ανθρώπινη πλευρά – έχει συμβολική σημασία. Δείχνει το πώς οι Έλληνες στέκονται απέναντι στην Ιστορία τους. Οι Δημοκρατίες δεν αποσιωπούν το παρελθόν τους. Μόνο τα αυταρχικά καθεστώτα συνηθίζουν να “σβήνουν φωτογραφίες” και σελίδες ολόκληρες… 

Η Δημοκρατία είχε πει κάποτε ο Μιτεράν είναι, τελικά, η διαχείριση των συμβόλων. Και η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει. Σε κάθε τέτοιο θλιβερό γεγονός, δίνουμε εξετάσεις ανθρωπιάς και Πολιτισμού. Τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου προς την οικογένειά του.” 

Σχετικά με την παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού τοποθετήθηκε με αιχμές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου:

Εκείνο, ίσως, που τους εκνευρίζει περισσότερο είναι πως η καλά υπολογισμένη απόφαση του πρωθυπουργού υποκινήθηκε από την προεκλογική συγκυρία και όχι από την στέρεα βούληση. Εις εκ των διαφωνούντων, μάλιστα, διατύπωνε, χθες, με βεβαιότητα την άποψη πως ο θάνατος του Κωνσταντίνου συνέβαινε στον πρώτο ή δεύτερο χρόνο της θητείας της κυβέρνησης η απόφαση του Μεγάρου Μαξίμου θα ήταν διαφορετική.

Είναι αλήθεια πως η απόφαση περί “ιδιωτικής κηδείας” (κάτι αυτονόητο για την μεγάλη πλειονότητα των πολιτών που δεν εκκινούν από αφετηρία προσωπολατρείας για την μοναρχία και τον τέως βασιλέα) εμπεριέχει προεκλογική σκοπιμότητα.

Στο “ζύγι” τέθηκαν, από τη μία οι ελάχιστοι, πλέον, επιβιώσαντες του δημοψηφίσματος του 1974 που κατά 30% περίπου ψήφισαν υπέρ της Βασιλευομένης Δημοκρατίας, και από την άλλη ο σχετικά αόριστος αλλά πάντως πολυάριθμος χώρος των ψηφοφόρων του κέντρου. Και κρίθηκε πως οι μεν εκτός από λίγοι το πιθανότερο είναι να ψηφίσουν αυτό που ψηφίζουν επί δεκαετίες, οι δε θα εξοργίζονταν εάν -μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών και την επιδοματική πολιτική που έπληξαν το μαλακό υπογάστριο του κέντρου και των φιλελευθέρων …πολυτελείας- εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε κι αυτό το απονενοημένο βήμα.

Η εκλογική αριθμητική έγειρε προς την πλευρά των δεύτερων. Κι ακόμα και οι διαφοροποιήσεις των Άδωνι, Βορίδη, Πλεύρη και άλλων ίσως είναι χρήσιμες ως αντίβαρο. Για να υπενθυμίζουν στον μικρό αλλά εκλογικά καθόλου αμελητέο χώρο της υπερδεξιάς, των χουντικών καταλοίπων και των φιλοβασιλικών ότι υπάρχουν και εσωτερικές αντιστάσεις.

Κι επειδή πολύς λόγος γίνεται για την συνεισφορά του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την μετάβαση από την βασιλευομένη στην προεδρευομένη (δημοκρατία), οι σημερινοί καραμανλικοί της Ν.Δ υπενθυμίζουν και την ρήση του ιδρυτή, μετά το δημοψήφισμα: “Σήμερα, αφαιρέθηκε ένα καρκίνωμα από το σώμα του Έθνους”. Γι’ αυτό το βασιλικό καρκίνωμα, τι μπορεί να πει κανείς 50 χρόνια μετά. Έκπτωτος ήταν ο τέως…

Πρόκειται για μαρτυρία από το φιλικό περιβάλλον της Αλίκης Βουγιουκλάκη απόσπασμα της οπίας αναφέρεται στη γνωριμία της με τον Κωνσταντίνο μέσω της αδερφής του δημοσιογράφου Νάσου Μπότση – η οποία ήταν στην Αυλή της Φρειδερίκης. Ο έρωτάς τους που κατά γενική ομολογία ήταν κεραυνοβόλος έληξε άδοξα. Η Βουγιουκλάκη έλεγε στο περιβάλλον της: «Αν ο Κωνσταντίνος με είχε παντρευτεί δε θα είχε χάσει το θρόνο του».

Ακολουθεί το απόσπασμα από την μαρτυρία που κατατέθηκε στο δημοσίευμα του Βήματος:

«Ο Μπότσης είχε μία αδελφή, την κυρία Τούλα Λεβίδη, που ήταν στην Αυλή της Φρειδερίκης. Λέγεται, λοιπόν, πως από τους κύκλους του Μπότση η Αλίκη γνώρισε τον τότε διάδοχο Κωνσταντίνο. Ο έρωτας υπήρξε κεραυνοβόλος. Ο Κωνσταντίνος ξετρελάθηκε με τη «γατούλα» και μόλις η Αλίκη έμπαινε στο αυτοκίνητό του αυτομάτως ακουγόταν το σουξέ της «Νιάου νιάου, βρε γατούλα». Η Αλίκη μού είχε εξομολογηθεί ότι ο Κωνσταντίνος ήταν σπουδαίος εραστής και όταν της είχα δείξει ένα ξένο περιοδικό με φωτογραφίες από τα γενέθλιά του πριν από λίγα χρόνια, βλέποντας την Αννα Μαρία είπε: «Μου έφαγε τον άνδρα». Τα τελευταία χρόνια τον χαρακτήριζε βλάκα και δεν είχε διστάσει να λάβει ενεργό μέρος στον αγώνα εναντίον του βασιλιά στο δημοψήφισμα που έγινε μετά τη μεταπολίτευση για την κατάργηση της βασιλείας στην Ελλάδα. Οπως όμως μου είχε εξομολογηθεί, τον έβλεπε ακόμη σε κάποια ταξίδια της στο Λονδίνο για έναν καφέ, για μια κουβεντούλα, μόνον που και οι δύο σε αυτές τις φιλικές συναντήσεις ήταν πολύ τρακαρισμένοι. Η Αλίκη δεν έπαυε να λέει πως αν ο Κωνσταντίνος την είχε παντρευτεί δεν θα είχε χάσει τον θρόνο του. Θα τον είχε προφυλάξει από απερίσκεπτες κινήσεις.

Οταν έγινε γνωστός ο δεσμός του Τρίτση με τη Μιμή Ντενίση, μου είχε πει: «Μπα, είναι και οι δύο βεντέτες, αποκλείεται να ταιριάξουν. Ποιος θα θελήσει να γίνει δεύτερος; Και εμένα με ήθελε ο βασιλιάς και άλλοι μεγαλοσχήμονες, αλλά θα έπρεπε να αφήσω την καριέρα μου και να μπω στη σκιά τους. Δεν το θέλησα. Προτίμησα να είμαι η Αλίκη Βουγιουκλάκη»! Πληγωμένος εγωισμός;

Στην πραγματικότητα η Φρειδερίκη πέτυχε να διακόψει τον δεσμό του γιου της και του έφερε τη μικρή Δανέζα Αννα – Μαρία για να τον κάνει να ξεχάσει την κοινή θνητή Αλίκη».

Πηγή: tovima.gr