Ο Διονύσης Τεμπονέρας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, απαντώντας για την επιλογή του ονόματος ΕΛΑΣ είπε ότι «καλύτερη διαφήμιση πάντως και μεγαλύτερο ντόρο και στα social media και στην επικοινωνία τουλάχιστον δεν θα μπορούσε να γίνει. Άρα, μάλλον και το όνομα, από επικοινωνιακής πλευράς τουλάχιστον, έχει πετύχει τον στόχο του».

Συνεχίζοντας, το στέλεχος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, είπε ότι «μέσα από το όνομα, συμβολίζονται και κάποια νέα στοιχεία τα οποία θέλουμε να φέρουμε στο δημόσιο διάλογο. Να οικειοποιηθούμε από πολιτική σκοπιά τον όρο πατριωτισμός, όπως τον αντιλαμβανόμαστε εμείς μέσα από τις έννοιες της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας αλλά και της αγάπης για την πατρίδα, Αριστερά, με την έννοια ότι ακριβώς οι ιστορικές καταβολές πηγάζουν και έρχονται από τους αγώνες της παραδοσιακής Αριστεράς, αλλά βεβαίως και της ευρύτερης πληθυντικής Αριστεράς, με όλα τα ρεύματα και της εκφράσεις που συναντιόνται, κατά την άποψη μου, απουσία των παλιών αντιθέσεων, όπως τη ζήσαμε κυρίως τον προηγούμενο αιώνα. Και βεβαίως Συμπαράταξη, διότι το νέο πολιτικό εγχείρημα απευθύνεται σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως των καταβολών τους, στους προοδευτικούς αριστερούς πολίτες, αλλά ακόμα και σε εκείνους τους πολίτες οι οποίοι έκαναν μια άλλη επιλογή απέναντι στις προηγούμενες εκλογές, ακόμα κι αν ψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία ή τον κ. Μητσοτάκη».

«Απευθυνόμαστε λοιπόν σε όλους τους πολίτες με τις πολιτικές μας προτάσεις. Ακόμα και αν έκαναν μια διαφορετική επιλογή, υφίστανται τις συνέπειες των δεξιών νεοφιλελεύθερων πολιτικών που μας κατατάσσουν στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε μια σειρά από κοινωνικούς και οικονομικούς δείκτες και φιλοδοξούμε πράγματι όχι να αγωνιστούμε τη δεύτερη θέση, όπως λέγεται, χωρίς μικρομεγαλισμούς, με σεμνότητα, με ταπεινότητα, με την παραδοχή ότι ο αντίπαλος είναι πράγματι δύσκολος και εξαιρετικά ισχυρός, να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας. Και από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα θα τα αποφασίσει ο ελληνικός λαός» είπε χαρακτηριστικά.

Τα πρώτα στοιχεία είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικά, σημείωσε ο κ. Τεμπονέρας, λέγοντας «δεν θυμάμαι στο παρελθόν ένα κόμμα που εμφανίζεται σε ένα κατακερματισμένο και πλούσιο από πλευράς συμμετοχής πολιτικό σκηνικό και αμέσως αμέσως να εμφανίζεται, θα δούμε πώς αποτυπώνεται στο μέλλον, ως δεύτερο κόμμα αυτή τη στιγμή».

«Φιλοδοξούμε λοιπόν και θα κατεβούμε στις ερχόμενες εκλογές με ένα σχέδιο διακυβέρνησης της χώρας. Αλλά ας μην προδικάζουμε, ούτε ας είμαστε υπερβολικοί απέναντι στην κρίση του ελληνικού λαού. Είμαστε σεμνοί. Είμαστε ταπεινοί. Επαναλαμβάνω, ξέρουμε τις δυσκολίες του εγχειρήματος, δεν είμαστε εδώ για να επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος. Δεν θα πούμε στον κόσμο, θα κάνουμε τον παράδεισο την άλλη μέρα το πρωί. Μπορούμε να κάνουμε όμως λίγα καλά και σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνουν καλύτερη τη ζωή των πολιτών» συμπλήρωσε.

Για τον αν ο Τσίπρας θα συσπειρώσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς

Σε ό,τι αφορά το δημοσκοπικό εύρημα που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη (28/5) στο protagon.gr, ότι ένα 34% πιστεύει ότι ο Α. Τσίπρας θα αποτελέσει παράγοντα συσπείρωσης του κεντροαριστερού χώρου, ο κ. Τεμπονέρας σχολίασε «με βάση τη γνώση του πρόσφατου παρελθόντος». «Ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε και παράγοντας συσπείρωσης και παράγοντας ενότητας ρευμάτων που διαχρονικά στην ευρύτερη Αριστερά ήταν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους. Θυμίζω τη γνωστή διαμάχη που υπήρχε πάντα μεταξύ ριζοσπαστικής Αριστεράς και δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Αυτά τα δύο ρεύματα πρέπει να σας πω, κυρίως από το ‘12 και μετά συναντήθηκαν. Ένας κόσμος που είχε κάνει μια άλλη πολιτική επιλογή ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση και μετά ήρθε στη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό το οποίο φαίνεται σε ορισμένους αδιανόητο, θυμίζω ότι έχει συμβεί με ισχυρή εκλογική καταγραφή, όχι το ‘12 και το ‘15, αλλά ακόμα και με το 32% του πολύ πιο πρόσφατου 2019», όπως περιέγραψε.

Για τη σοσιαλδημοκρατία ο κ. Τεμπονέρας επισήμανε «εμείς διεκδικούμε από την κληρονομιά και θέλω να είμαι καθαρός. Δεν θεωρούμε ότι υπάρχουν πολιτικοί ιδιοκτήτες ούτε στη νεανική αντίσταση, ούτε στην πολιτική αλλαγή του ‘81, ούτε στην πρώτη φορά Αριστερά του 2015. Αυτές είναι οι ιστορικές παραδόσεις που ανήκουν στο σύνολο του αριστερού και προοδευτικού χώρου και υπό την έννοια αυτή ερχόμαστε και κινούμαστε και από τα πεπραγμένα, τις νίκες και τις ήττες, θα πω εγώ, όλου του χώρου αυτού».

Τεμπονέρας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ

Απαντώντας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ και τις δύο επικρατούσες τάσεις για τις επόμενες κινήσεις του κόμματος που θα συζητηθούν στις 6 Ιουνίου, η μία ότι πρέπει να αναστείλει τη λειτουργία του και να μην βρεθεί εκλογικά απέναντι στον κ. Τσίπρα και η άλλη ότι πρέπει να συνεχίσει και δεδομένου ότι η ΕΛ.Α.Σ. έχει αποκλείσει οποιοδήποτε ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τεμπονέρας απάντησε στο τι πιστεύει ότι θα πρέπει να γίνει. «Θα μπορούσα εύκολα να πω το προφανές ότι, θα συνεδριάσουν τα όργανα ενός άλλου κόμματος και θα πάρουν τις σχετικές αποφάσεις. Όμως πρέπει να δικαιολογήσω τη στάση μου, διότι εδώ, ενώ πριν από ενάμιση χρόνο παραιτήθηκα από κάθε θέση ευθύνης στον ΣΥΡΙΖΑ, διαβάζοντας ακριβώς τότε τη συγκυρία και λέγοντας ακριβώς ότι πρέπει να υπάρξει μια πολιτική στήριξη σε ένα νέο εγχείρημα το οποίο είναι στα σκαριά, κυρίως αναφέρομαι από το Νοέμβρη και μετά, παρέμεινα απλό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να παρακινήσω προς μια κατεύθυνση πολιτικής στήριξης χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Άρα υπό την έννοια αυτή εγώ έχω ήδη τοποθετηθεί. Αυτή όμως είναι μια προσωπική εκτίμηση. Έχω το θάρρος και μπορώ και σας τη λέω πιο απελευθερωμένος πια. Από κει και πέρα όμως σεβόμαστε όλους τους υπόλοιπους χώρους, έχουν την αυτονομία τους, θα πάρουν τις αποφάσεις τους. Εύχομαι και ελπίζω να καταλάβουν ότι μεγάλο διακύβευμα αυτή τη στιγμή είναι να υπάρξει προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου. Και για να συμβεί αυτό, με βάση και τη δυναμική των πραγμάτων, κακά τα ψέματα, δεν χρειαζόμαστε τις δημοσκοπήσεις για να μας πουν αυτό το οποίο βλέπουμε στην κοινωνία και στον προοδευτικό χώρο αυτή τη στιγμή, δεν βλέπω άλλο τρόπο με τον οποίο μπορεί να προκύψει μια νέα ενότητα, θα πω εγώ, του ευρύτερου χώρου».

Για το ΠΑΣΟΚ και τη συσπείρωση της Κεντροαριστεράς

Αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ, ο Διονύσης Τεμπονέρας σημείωσε ότι, έχει πάρει τις αποφάσεις του περί αυτόνομης πορείας. «Ο κόσμος όμως του ΠΑΣΟΚ πρέπει να σας πω, οι ψηφοφόροι, οι απλοί φίλοι του ΠΑΣΟΚ, όπου βρεθούμε και όπου σταθούμε, διαβάζουν τη συγκυρία, θεωρούν ότι θα πρέπει το επόμενο διάστημα ο χώρος αυτός να συσπειρωθεί. Αυτή τη δυνατότητα την είχε το ΠΑΣΟΚ εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια. Για τους δικούς του λόγους εν πάση περιπτώσει, δεν φαίνεται ότι κατάφερε να αποτελέσει έναν ισχυρό πόλο συσπείρωση. Άμα τη εμφανίσει της, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη και ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να έχουν μία δυναμική που μπορούν να παίξουν ένα τέτοιο ρόλο, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις που αναφέρατε και εσείς προ ολίγου. Άρα νομίζω ότι αυτή η δυναμική θα μας δείξει και την όποια κατεύθυνση» ανέφερε.

Κλείνοντας, ο κ. Τεμπονέρας, απαντώντας στο αν ισχύει η πρόθεση Τσίπρα να μην δεχθεί βουλευτές από άλλα κόμματα, τόνισε «για να είμαι καθαρός, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη στην παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο δεν θα έχει βουλευτές ή κοινοβουλευτική ομάδα. (…) Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, χωρίς εξασφαλίσεις, προνόμια, όρους και προϋποθέσεις».

Μιλώντας στα Παραπολιτικά 90,1 και την εκπομπή «Στον αέρα» με τη δημοσιογράφο Νίκη Λυμπεράκη, το στέλεχος της ΕΛΑΣ μίλησε για την επίσημη παρουσίαση του κόμματος και ανέφερε χαρακτηριστικά πως «δεν είναι τυχαίο ότι συζητείται σήμερα σε όλα τα Μέσα, συζητείται ακόμα και σε ειδησεογραφικά πρακτορεία του εξωτερικού. Εχθές στο Θησείο μπήκαν τα θεμέλια για έναν νέο τόπο συνάντησης των αριστερών και προοδευτικών πολιτών με την προσπάθεια να υπάρξει ένα νέο πολιτικό σχέδιο το οποίο μπορεί να δώσει εναλλακτική προοπτική».

«Ανταποκρίθηκε πάρα πολύς κόσμος, ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Η αλήθεια είναι ότι οι διοργανωτές περίμεναν 3 με 4 χιλιάδες ανθρώπους. Απ’ ό,τι φαίνεται, ξεπέρασαν τους 9 με 10 χιλιάδες ανθρώπους κι αυτό συνιστά τη μεγαλύτερη κομματική συγκέντρωση των τελευταίων ετών», συνέχισε ο κ. Τεμπονέρας.

Ο κ. Τεμπονέρας παραδέχθηκε πως «είναι ένας αγώνας δύσκολος», καθώς «ο αντίπαλος είναι πάρα πολύ ισχυρός, όμως το πολιτικό σχέδιο υπάρχει. Υπάρχει μια χαρισματική ηγεσία, υπάρχει και επιστημονική και τεχνοκρατική επάρκεια, η οποία προέρχεται από το Ινστιτούτο του Α. Τσίπρα, αλλά και χιλιάδες πολίτες οι οποίοι κατακλύζουν την ηλεκτρονική πλατφόρμα και γράφονται ως ιδρυτικά μέλη του νέου πολιτικού φορέα», συμπλήρωσε ο κ. Τεμπονέρας.

Επιπρόσθετα, το στέλεχος της ΕΛΑΣ ξεκαθάρισε πως «αυτό από το οποίο θα κριθούμε είναι από τις πολιτικές προτάσεις και κυρίως από τη συνέπεια έργων και λόγων. Αν θέλουμε να υπάρξει αλλαγή της πολιτικής, αυτό περνάει μέσα από την πρώτη θέση χωρίς να λέμε μεγάλα λόγια και μεγάλες υποσχέσεις. Το βλέμμα είναι χαμηλά, είμαστε ταπεινοί, ξέρουμε το δύσκολο έργο που έχουμε και χρειάζεται να δουλέψουμε πάρα πολύ για να τα καταφέρουμε», κατέληξε ο κ. Τεμπονέρας.

Η κίνηση αυτή έρχεται ως φυσική εξέλιξη της σταδιακής αποστασιοποίησής του από τα ηγετικά κλιμάκια της Κουμουνδούρου. Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Τεμπονέρας είχε παραιτηθεί από κάθε θέση ευθύνης και από τα κομματικά όργανα ήδη από το προηγούμενο έτος, ενώ είχε επιλέξει συνειδητά να μην θέσει καν υποψηφιότητα για τη νέα Κεντρική Επιτροπή.

Η έξοδος του Διονύση Τεμπονέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ συνδέεται άμεσα με τις ραγδαίες εξελίξεις στην ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου. Ο έμπειρος νομικός αποτελεί, σύμφωνα με το documentonews.gr, ένα από τα κεντρικά πρόσωπα που συνυπογράφουν την ιδρυτική διακήρυξη του νέου πολιτικού φορέα που ετοιμάζεται να παρουσιάσει ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο κ. Τεμπονέρας επιβεβαίωσε τη «συναντίληψη» που υπάρχει ανάμεσα στον ίδιο και τον Αλέξη Τσίπρα, ξεκαθαρίζοντας τη στάση του:

«Είναι μεγάλος χώρος το Θησείο, προσωπικά θα βρίσκομαι εκεί και σας το λέω καθαρά, υπάρχει μια συναντίληψη με τον Αλέξη Τσίπρα. Καθένας μπορεί να έρθει και να έχει την παρουσία του εκεί».

Η επιστολή παραίτησης του Διονύση Τεμπονέρα

Συμπορευόμαστε με την πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα και κάνουμε μια πολιτική επιλογή που είναι συμβατή με τις αξίες και τις αρχές μας, όχι γιατί τις εκχωρούμε, αλλά γιατί εκτιμούμε, ότι μπορούμε να τις υπερασπιστούμε καλύτερα. Και μαζί τα κοινωνικά στρώματα που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε…

Ο κόσμος δεν αλλάζει…

Άλλαξε…

Και εμείς παλεύουμε να τον κατανοήσουμε. Όχι για να προσαρμοστούμε και να επιβιώσουμε, σώνει και καλά.

Ο κόσμος θα προχωρήσει χωρίς και μετά από εμάς.

Αλλά, για να συνεχίσουμε να υπηρετούμε ιδέες, αξίες και αρχές.

Είναι οι ίδιες ιδέες, που αποτελούσαν πάντα τον «Εξάντα της ζωής μας».

Κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ισότητα, δημοκρατία… Σοσιαλισμός.

Τα καταφέρνουμε;

Ίσως όχι…

Αλλά «αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»…

Το 2023 έκλεισε ένας ιστορικός κύκλος για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί;

Γιατί την ώρα που έπρεπε δεν βγήκαν τα κρίσιμα συμπεράσματα.

Αυτό ακυρώνει την πορεία και την διαδρομή μας σε αυτό το ταξίδι;

Σε καμία περίπτωση…

Αν δεν είχε υπάρξει ο ΣΥΡΙΖΑ, να διαχειριστεί μια χρεωκοπία που άλλοι κληροδότησαν, το μαύρο που σάρωνε την Ευρώπη την προηγούμενη δεκαετία, θα είχε εμπλέξει την πατρίδα σε τεράστιες, εθνικές περιπέτειες.

Όμως και πάθαμε και μάθαμε.

Το 2026 οι ανάγκες, οι αγωνίες, τα προβλήματα και οι διαιρετικές τομές είναι διαφορετικές.

Μετά το 2023 καταθέσαμε κείμενο για τα αίτια της εκλογικής ήττας και την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ζητήσαμε να προηγηθεί συνέδριο αυτοκριτικής και προοπτικής και να ακολουθήσει η εκλογή Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2024 καταθέσαμε πρόταση για συνεργασία των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας. Πήραμε πρωτοβουλίες σύνθεσης στο «θέατρο ΑΛΦΑ».

Το 2025 παραιτηθήκαμε από κάθε θέση ευθύνης στον ΣΥΡΙΖΑ παραμένοντας απλά μέλη του κόμματος δεσμευμένοι στο αξιακό και ιδεολογικό πλαίσιο που εξέφραζε ο ΣΥΡΙΖΑ και η «κυβερνώσα Αριστερά».

Δεν ακουστήκαμε, δεν πείσαμε και έπρεπε να αναλάβαμε την ευθύνη.

Βρισκόμαστε πια στο 2026 και η αγωνία μεγαλώνει, όπως και τα προβλήματα των ανθρώπων.

Για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση υπάρχει κίνδυνος η «Δεξιά» και οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζει, να συνεχιστούν για 12 συναπτά έτη, μέχρι το 2031!

Τα υφιστάμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου, ενώ είχαν χώρο και χρόνο στη διάθεσή τους δεν κατόρθωσαν, να καλύψουν το κενό με πολιτικούς όρους και να δώσουν προοπτική εναλλακτικής κυβερνησιμότητας.

Δεν έπεισαν, ότι διαθέτουν ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα διακυβέρνησης της χώρας και πολιτικό σχέδιο για το μέλλον.

Ποιο είναι το πολιτικό επίδικο τώρα για τον προοδευτικό χώρο;

Ένα και μόνο…

Να προκύψει συλλογικό πολιτικό υποκείμενο που θα στοχεύσει στην αριστερή και προοδευτική διακυβέρνηση.

Μπορεί κάποιο από τα υφιστάμενα σχήματα να το εκπληρώσει;

Οι πολίτες σε ποσοστό 70% σε όλες τις μετρήσεις, απαντούν «όχι». Στις ευρωεκλογές απείχαν από την κάλπη σε ποσοστό 58%.

Η συνεργασία ή σύνθεση μήπως θα βοηθήσει;

Η σύνθεση απέτυχε, όσο και αν την επιδιώξαμε. Η Ιστορία θα καταλογίσει την ευθύνη.

Τώρα είναι η ώρα της πολιτικής υπέρβασης.

Τι συνιστά σήμερα πολιτική υπέρβαση με ρεαλιστικούς όρους;

Να προκύψει ένας νέος τόπος συνάντησης των αριστερών και προοδευτικών πολιτών με συζήτηση από μηδενική βάση για μια «άλλη» κυβερνώσα Αριστερά της σύγχρονης εποχής.

Ποιος μπορεί να την προωθήσει;

Ένα συλλογικό πολιτικό υποκείμενο με αρχές, θέσεις, σχέδιο, πρόγραμμα, με τη συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα και μια ισχυρή ηγεσία.

Μπορεί να την εκφράσει ο Αλέξης Τσίπρας;

Τα πρόσωπα δεν κρίνονται ως «προσωπικότητες» στην πολιτική, όσο χαρισματικά και αν είναι, αλλά ως πολιτικά «σύμβολα» που ενσαρκώνουν και εκφράζουν όλα τα παραπάνω.

Ο Αλέξης Τσίπρας το έχει πράξει επιτυχημένα στο παρελθόν. Είναι ανάγκη να τον υποστηρίξουμε για να το επαναλάβει και πάλι, για να μείνει ζωντανή η μεγάλη αυτή «Υπόθεση».

Για να φτιάξουμε τον «ΣΥΡΙΖΑ Νο2»;

Όχι…

Η ιστορία συνήθως, επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα.

Νέες ανάγκες, νέα καθήκοντα…

Ένα το βασικό:

Να δώσουμε στην κοινωνική αντιπολίτευση πολιτική έκφραση και να την κάνουμε κυβέρνηση «από την κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία».

Έχουμε όλες τις απαντήσεις;

Όχι, αλλά είμαστε γεμάτοι ερωτήσεις και πρέπει να ψάξουμε μακριά από τις βεβαιότητες του παρελθόντος.

Αξίζει να ρισκάρουμε;

Ο Κ. Μαρξ γράφει: «Τίποτε δεν μπορεί να έχει αξία, αν δεν έχει χρησιμότητα».

Καθήκον μας λοιπόν, να γίνουμε κοινωνικά χρήσιμοι.

Κάνουμε μια πολιτική επιλογή για «να σμίξουμε τον κόσμο» ξανά στην εποχή μας, για μια νέα ενότητα που ακουμπά στις ανάγκες του σήμερα.

Βάζουμε πίσω τις αντιθέσεις του χθες, χωρίς όμως να κρύβουμε τα προβλήματα.

«Περπατώντας φτιάχνουμε το δρόμο».

Συμπορευόμαστε με την πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα και κάνουμε μια πολιτική επιλογή που είναι συμβατή με τις αξίες και τις αρχές μας, όχι γιατί τις εκχωρούμε, αλλά γιατί εκτιμούμε, ότι μπορούμε να τις υπερασπιστούμε καλύτερα. Και μαζί τα κοινωνικά στρώματα που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε…

Τους «από κάτω»!

Ο προορισμός άλλωστε, είναι πάντοτε ό ίδιος και «εμείς μερτικό δεν ζητήσαμε ποτέ».

Το ταξίδι δεν σταματά.

Καλούς αγώνες.

ΥΓ: Είμαι βέβαιος, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα λάβει την σωστή απόφαση τις προσεχείς ημέρες και θα στηρίξει πολιτικά το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα χωρίς όρους και προϋποθέσεις ανταποκρινόμενος στην ανάγκη για μια νέα ενότητα. Ένας κύκλος κλείνει και ανοίγει ένας καινούργιος για όλο τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο.

Καλή αντάμωση.

Συγκεκριμένα στην ερώτηση εαν θα παρευρευθεί στις 26 Μαΐου στο Θησείο απάντησε: «Είναι μεγάλος χώρος το Θησείο, χωράει πάρα πολύ κόσμο και δεν νομίζω ότι υπάρχει face control ή κάποιος τοποτηρητής ο οποίος θα απαγορέψει σε κάποιον να έρθει να μην έρθει. Καθένας μπορεί να έρθει και να έχει την παρουσία του εκεί».

«Προσωπικά θα βρίσκομαι εκεί και σας το λέω καθαρά, υπάρχει μια συναντίληψη με τον Αλέξη Τσίπρα. Συμπορευόμαστε και θεωρώ το εγχείρημα το οποίο είναι στα σκαριά και θα ανακοινωθεί την προσεχή Τρίτη και είναι ένα εγχείρημα το οποίο μπορεί να αποτελέσει έναν νέο τόπο συνάντησης των αριστερών και προοδευτικών πολιτών. Μια τομή με το παρελθόν, με συζήτηση από μηδενική βάση για όλα τα ζητήματα, με μια προσπάθεια να υπάρξει ένα κυβερνητικό σχέδιο αντίπαλο για να καλύψει ένα υπαρκτό πολιτικό κενό, το οποίο το βλέπουμε, το παρατηρούμε όχι τώρα, τα τελευταία τρία χρόνια, με την ελπίδα βεβαίως να δώσει προοπτική και ανάσα στον ελληνικό λαό».

“Χρειάζεται ένας νέος φορέας, που θα καλεί σε συμμετοχή μέσω αυτοργάνωσης όλους τους πολίτες επιχειρώντας, να τους επαναπροσανατολίσει από τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς του παρελθόντος και να τους εντάξει σε μια άλλη Αριστερά της εποχής μας”.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ:

Σε τελευταία δημοσκόπηση στο ερώτημα «Υπάρχει κάποιο κόμμα το οποίο θα λέγατε, ότι σας εκφράζει σε μεγάλο βαθμό;» οι πολίτες απαντούν αρνητικά σε ποσοστό 61%.

Το ποσοστό συμπίπτει με το ποσοστό αποχής των Ευρωεκλογών του 2024 (58,74%).

Τα δυο αυτά στοιχεία αναδεικνύουν μια εμπεδωμένη αντίληψη στην κοινωνία περί αδυναμίας πολιτικής έκφρασης σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής κινητικότητας.

Ο κατακερματισμός, η ρευστοποίηση και η πολυδιάσπαση ίσως τελικά, να μην είναι η αιτία της υφιστάμενης συνθήκης πολιτικής ανισορροπίας που βιώνει η χώρα (και κυρίως η προοδευτική αντιπολίτευση), αλλά το πολιτικό αποτέλεσμα μιας μακράς εκφυλιστικής διαδικασίας για τον αριστερό και προοδευτικό χώρο, που ξεκινά κυρίως την δεκαετία του 90 με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και καταλήγει για τη χώρα μας στο «τραύμα» του 2015 και στον επώδυνο συμβιβασμό της Αριστεράς.

Η απουσία νηφάλιας και ψύχραιμης μελέτης, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες της πορείας αυτής, σε συνδυασμό με τις τεκτονικές μεταβολές, που συντελούνται στη χώρα ειδικά από το 2008 και μετά, δεν επέτρεψαν την εξαγωγή συμπερασμάτων από την ευρύτερη Αριστερά.

Πάθαμε κοινώς, αλλά δεν μάθαμε.

Είτε με όρους αυτοδικαίωσης, είτε με όρους «βολικής» ερμηνείας της ιστορίας, αυτή η «Αριστερά» σε όλες τις εκδοχές της κλείνει ένα κύκλο δεκαετιών.

Αυτό δεν σημαίνει, ότι οι ιδέες, οι αξίες και οι αρχές της Αριστεράς(κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ισότητα, δημοκρατία) είναι παρωχημένες.

Κάθε άλλο, οι αρχές αυτές είναι πιο επίκαιρες και απαραίτητες από ποτέ.
Τι λείπει όμως;

Λείπει το νέο πολιτικό υποκείμενο, που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη των κοινωνικών αναφορών της ευρύτερης Αριστεράς, που παραμένουν πλειοψηφικές με αριθμητικούς-ποσοτικούς όρους.

Τα υφιστάμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου από το 2015 και μετά (συμπεριλαμβανομένης και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς) δεν κατόρθωσαν να πείσουν, ότι έχουν εναλλακτική, ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα εξουσίας με αποτέλεσμα το δόγμα της ΤΙΝΑ(There Is No Alternative) να αντλεί δυναμική από την ίδια την Αριστερά!

Επιπλέον, τα βάρη-λάθη του παρελθόντος δεν επιτρέπουν στους πολίτες να φύγουν από την διάψευση και την απογοήτευση των προσδοκιών τους και να νιώσουν την ελπίδα και το όραμα, που θα τους «σηκώσει από τον καναπέ».

Δυστυχώς, αυτή η Αριστερά (άθελα της) έχει σήμερα καταστεί «χορηγός» του κ.Μητσοτάκη και αυτό δεν άφορά ένα κόμμα, αλλά ολόκληρο τον αριστερό-προοδευτικό χώρο, που πορεύεται σε συνθήκες προϊούσας απαξίωσης.

Με «όχημα» της υπάρχουσα Αριστερά αλλά και συμπεριληπτικά με όλους τους προοδευτικούς πολίτες μπορούμε να μεταβούμε σε μια άλλη Αριστερά.

Αν συμφωνούμε ότι η «σύνθεση» δεν φαίνεται να προχωράει, τότε τι λέτε να επιχειρήσουμε να δημιουργήσουμε μια άλλη Αριστερά από μηδενική βάση, αξιοποιώντας την διεθνή και εγχώρια εμπειρία;
Είτε το λαϊκό μέτωπο στη Γαλλία, είτε ο τρόπος δημιουργίας του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, είτε ακόμα ένα διακηρυκτικό κείμενο αρχών και αξιών που θα αποτελέσει ένα σύγχρονο δημοκρατικό προσκλητήριο σε κόμματα και κοινωνία (βλ. μια σύγχρονη «3η του Σεπτέμβρη») είναι κατ’ αρχήν ένας καλός «οδικός χάρτης».

Προτείνουμε συνεπώς, ένα ανοιχτό, διαρκές – όχι 3 ημερών – ιδρυτικό συνέδριο για την δημιουργία μιας άλλης Αριστεράς με συζήτηση για όλα τα μεγάλα ζητήματα της εποχής, από μηδενική βάση.
«Αυτοδιάλυση υφιστάμενων κομμάτων»; Θα αναρωτηθεί κανείς.

Όχι άμεσα.. Σύνθεση απόψεων και θέσεων μέσω ανοιχτού, προγραμματικού διαλόγου και υπέρβαση ξεπερασμένων αντιθέσεων του χθες για μια νέα αρχή, είναι η απάντηση μας.
Με ποιον επικεφαλής; Το επόμενο ερώτημα…

Με όποιον υποδείξει ο λαϊκός παράγοντας, όχι μόνο από τα κομματικά επιτελεία, αλλά και από τους κοινωνικούς «μπροστάρηδες», που δίνουν τη μάχη στο μαζικό χώρο (βλ. κίνημα Τεμπών, Παλαιστινιακό, αναθεώρηση άρθρου 16, συνδικάτα κατά επισφάλειας, κίνημα κατά των πλειστηριασμών, προσωπικότητες κλπ.).

Και όσο θα συζητάμε θα κυβερνάει ο Μητσοτάκης;

Μα αν δεν συζητήσουμε και δεν συνδιαμορφώσουμε είναι βέβαιο, ότι θα κυβερνάει ο κάθε Μητσοτάκης.

Ζητούμενο είναι, να υπάρξει ένας νέος τόπος συνάντησης μιας άλλης Αριστεράς, χωρίς προαπαιτούμενα, παλιές αμαρτίες και αγκυλώσεις με νέες επεξεργασίες με βάση τις καινούργιες διαιρετικές τομές.

Χρειάζεται ένας νέος φορέας, που θα καλεί σε συμμετοχή μέσω αυτοργάνωσης όλους τους πολίτες επιχειρώντας, να τους επαναπροσανατολίσει από τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς του παρελθόντος και να τους εντάξει σε μια άλλη Αριστερά της εποχής μας .

Διαφορετικά, η λύση ενδέχεται να προέλθει από την …άλλη μεριά.
Δεν είναι η ώρα του αδιέξοδου κομματικού πατριωτισμού.
Είναι η ώρα της μεγάλης δημοκρατικής ευθύνης.

Διονύσης Τεμπονέρας
Δικηγόρος – Εργατολόγος

«Σε περιόδους κρίσης, δεν κάνεις άλμα στο κενό. Όλα είναι στο τραπέζι όσον αφορά τον τρόπο εκλογής νέου επικεφαλής. Όλοι μπορούμε να έχουμε τη γνώμη μας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα σοβαρό κόμμα, ο Στέφανος Κασσελάκης δεν θα ανέβαινε στην εξουσία, έκανε κάτι λάθος και κηρύχθηκε έκπτωτος. Δεν κάνουμε Survivor, ένα κόμμα συζητά συντεταγμένα, λύνει ζητήματα, έχει συλλογική Δημοκρατία. Αν δεν το έχουμε καταλάβει, την κύρια ευθύνη έχει ο Στέφανος Κασσελάκης. Το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο», επεσήμανε ακόμη.

«Στη δική μας ζωή μάθαμε να παλεύουμε για τις ιδέες και τις αρχές μας, κοιτώντας ανθρώπους κατάματα. Ό,τι και να έχουμε να πούμε το λέμε με το πρόσωπο μας καθαρό. Καρέκλες και οφίτσια αν και μας προσφέρθηκαν δεν τα διεκδικήσαμε ποτέ, ούτε και τα χρειαζόμαστε, γιατί τις μάχες μας τις δίνουμε με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση μέσα στην κοινωνία, χωρίς να ζητάμε μερτικό», σχολίασε. Πρόσθεσε στο ίδιο πλαίσιο ότι «το δικό μας το εγώ το προσφέρουμε στο μεγάλο εμείς, το προσφέρουμε στην μεγάλη αυτή υπόθεση της Αριστεράς που στέκεται πάνω από θέσεις και αξιώματα». Τόνισε ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι, προερχόμαστε από τα σπλάχνα της κοινωνίας από το δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο, από την καθημερινή βιοπάλη στη δουλειά, μέσα στη στέρηση και την αδικία, όπως μάθαμε σε όλη τη ζωή μας να υπερασπιζόμαστε το δίκιο των ανθρώπων. Εμείς άλλωστε το μάθαμε πιο νωρίς από κάποιους άλλους».

Ο κ. Τεμπονέρας ανέφερε ότι «σεβόμαστε απόλυτα την βούληση των μελών και των φίλων του κόμματος ώστε να μην κυνηγάμε χίμαιρες, δεν έχουμε πολιτικές ανασφάλειες, είμαστε γεμάτοι από αγάπη για το συνάνθρωπο και ήδη πολύ πλούσιοι από τις εμπειρίες του αγώνα. Μάθαμε όμως να συμμετέχουμε και όχι να εξουσιοδοτούμε». Σημείωσε ότι απέναντι του βλέπει συντρόφους και όχι αντιπάλους. «Αντίπαλος μου είναι μόνο τα προβλήματα του κόσμου. Αντιλαμβάνομαι το ρόλο μου στην Ιστορία ως ένα μικρό ελάχιστο κρίκο που θα φέρει πιο κοντά το όνειρο για μια κοινωνία αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Η αριστερά δεν παράγει μεσσίες και ήρωες, αλλά κοινωνικά υποδείγματα». Πρόσθεσε ότι «έχουμε χρέος να κρατήσουμε την υπόθεση αυτή ζωντανή» και πως «αν χρειαστεί για να προχωρήσει αυτή η υπόθεση να κάνουμε στην άκρη για το κοινό καλό, θα το κάνουμε με χαρά γιατί έτσι μεγαλώσαμε». Είπε ότι ο αγώνας της δικής του γενιάς είναι να αντιλαμβάνεται ότι «πρέπει να συμβάλλουμε δημιουργικά κι αποφασιστικά στην ενίσχυση της δημοκρατικής παράταξης. Δεν θα αφήσουμε να μπει η αριστερά στο περιθώριο, δεν θα χαρίσουμε ούτε μία σπιθαμή Δημοκρατίας στους φασίστες».

Ο κ. Τεμπονέρας ανέφερε ότι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι κορυφαία στιγμή δημοκρατίας και της πολιτικής και πως «η στιγμή αυτή δεν αφορά πρόσωπα, αλλά ιδέες, αξίες, αρχές και πολιτικά σχέδια. Αφορά όλη την κοινωνία» και «δεν έχουμε το δικαίωμα να τους απογοητεύσουμε».

Σημείωσε ότι η αγωνία του δημοκρατικού κόσμου είναι προφανής, θέτοντας το ερώτημα αν υπάρχει άλλος δρόμος: «Μπορεί ο δημοκρατικός κόσμος να συνεννοηθεί μεταξύ του; ‘Κάνετε αντιπολίτευση όλοι μαζί εναντίον του Μητσοτάκη’, είναι οι φράσεις που ακούς σε κάθε καφενείο, σε κάθε σπίτι. Πώς απαντούν σε αυτή την αγωνία οι δημοκρατικές δυνάμεις; Στοιβάζονται στη δημοσκοπική ζώνη του 10% με 12%, διαγωνιζόμενοι ποιος θα είναι δεύτερος, τρίτος, τέταρτος».

«Η ανάγκη για ένα δημοκρατικό μέτωπο δεν είναι μια άσκηση στο χαρτί, είναι το εργαλείο της ώσμωσης, είναι ο τόπος της μεγάλης δημοκρατικής συνεννόησης. Είναι η ανάγκη που έρχεται από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είναι η λύση στο μεγάλο πρόβλημα. Δεν έχουμε δικαίωμα να αρνηθούμε την ευθύνη, οφείλουμε να γίνουμε μέρος της απάντησης της Ιστορίας, χρειαζόμαστε ένα πολιτικό σχέδιο που θα απαντά στα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής οικογένειας. Το πιο σημαντικό δεν είναι το ποιος θα είναι ο επικεφαλής, αλλά το πώς και για ποιους θα δώσουμε την μεγάλη μάχη. Οφείλουμε να πάρουμε θέση», είπε.

Ο “βενιαμίν” του ΠΑΣΟΚ λύγισε, προφανώς, από την κριτική που δέχθηκε για την αυτονομία του και έσπευσε να απαντήσει στο ερώτημα πριν καλά καλά βρεθεί στο πάνελ του θεάτρου “Άλφα”, λέγοντας (στο Action24) ότι μόνο το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης (εμφατικά, ως δήλωση καθησυχασμού, ίσως και υποταγής) μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στην πολιτική ηγεμονία της Ν.Δ και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπό μία έννοια, κατόπιν τούτου, η παρουσία του στην εκδήλωση παρέλκει, παρόλα αυτά, όμως, θα παραβρεθεί κανονικά.

Την ίδια απάντηση, προσαρμοσμένη, φυσικά, στα δικά της μέτρα έδωσε και η Κουμουνδούρου: “Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εγγυηθεί μία εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στον Μητσοτάκη”. Το ερώτημα (της εκδήλωσης), λοιπόν, έχει ήδη δύο απαντήσεις –για να μην ομφαλοσκοπούν κουραστικά οι ομιλητές. Πόσοι, όμως, πιστεύουν κάθε μία από αυτές τις απαντήσεις; Πολλοί, ελάχιστοι, κανένας;

Ο Διονύσης Τεμπονέρας, σαφώς πιό “στέρεος” πολιτικά και με την αυτοπεποίθηση που απορρέει από την υψηλή δημοτικότητά του και το γεγονός ότι είναι από τα ελάχιστα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ που αντιπαρατίθενται στην ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη, έσπευσε να στείλει το δικό του μήνυμα (μέσω συνέντευξής του στην “Καθημερινή της Κυριακής”) λέγοντας πως “ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι τουλάχιστον δεύτερος στις ευρωεκλογές”. Και το “δεύτερος” και το “τουλάχιστον” αξίζουν υποσημείωσης. Επιπροσθέτως, και τα δύο έχουν ειπωθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος σε διαφορετικές συνεντεύξεις του. Πρώτα έβαλε τον πήχη στο ποσοστό των τελευταίων εθνικών εκλογών (17,8%), μετά είχε πει πως στόχος είναι η νίκη στην ευρωκάλπη!

Ως προς τις απαντήσεις που δίνουν Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη στο ερώτημα- προμετωπίδα της εκδήλωσης ισχύει το γνωστό “ποτέ μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία”. Από πουθενά (δημοσκοπήσεις, προβλέψεις, αναλύσεις, περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα) δεν προκύπτει ότι είτε ο ΣΥΡΙΖΑ είτε το ΠΑΣΟΚ, όποιο από τα δύο κι αν είναι δεύτερο κόμμα στις 9 Ιουνίου, μπορούν να αμφισβητήσουν σε ορατό πολιτικό χρόνο την κυριαρχία Μητσοτάκη. Υποθετικά, θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι μετά τις ευρωεκλογές υπάρχει αρκετός πολιτικός χρόνος για ανατροπή των συσχετισμών μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, όποτε αποφασίσει ο πρωθυπουργός να τις προκηρύξει.

Είναι, ωστόσο, λογικό τα δύο κόμματα να είναι προσηλωμένα στον ανταγωνισμό για την δεύτερη θέση στις ευρωεκλογές. Αυτό δεν αφορά, βεβαίως, τη “Νέα Αριστερά” που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να ελπίζει στην εκλογή ενός ευρωβουλευτή με στόχο να εδραιωθεί ως υπαρκτή πολιτική δύναμη και να συμμετάσχει ως τέτοια στις συζητήσεις που λογικά θα γίνουν μετά το καλοκαίρι. Ως εκ τούτου, η παρουσία της Έφης Αχτσιόγλου στο πάνελ της εκδήλωσης μόνο οφέλη (αναγνώρισης και δημοσιότητας) προσκομίζει στο νέο κόμμα.

Έχει, όμως, νόημα για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ ένας τυφλός ανταγωνισμός που δημιουργεί εντυπώσεις αντιπαλότητας με εφτασφράγιστους τους όποιους διαύλους επικοινωνίας; Προφανώς όχι. Και δεν έχει διότι, εάν λάβουμε υπόψη μας τις μετρήσεις και εφόσον δεν συμβεί κάτι απρόοπτο, η μάχη για την δεύτερη θέση (με το ΠΑΣΟΚ να έχει αποκτήσει προβάδισμα) θα περιοριστεί σε χαμηλές πτήσεις λίγο κάτω ή λίγο πάνω -δύσκολο- από το 15%.

Ακόμα κι έτσι η απόσταση από μία Ν.Δ που μάλλον θα σημειώσει απώλειες θα παραμείνει πολύ μεγάλη- περίπου στις 15-17 μονάδες, πάντοτε σύμφωνα με τις δημοσκοπικές προβλέψεις.

Η δεύτερη θέση, λοιπόν, έχει νόημα μόνο για το όποιο “κύρος” των δύο αρχηγών. Αφενός να αποκτήσουν προβάδισμα στον διάλογο που θα ξεκινήσει μετά τις ευρωεκλογές μήπως και απαντηθεί το ερώτημα της εκδήλωσης της Τρίτης, αφετέρου για να μην διετρέξουν τον κίνδυνο εσωστρέφειας στα κόμματά του, ακόμα και αμφισβήτησης της ηγεσίας τους.

Για τον Νίκο Ανδρουλάκη αυτό θα είναι σχετικά ευκολότερο αφού θα μπορεί να μιλάει για διπλασιασμό των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές και τις εθνικές εκλογές του 2019 και αύξηση σε σύγκριση με αυτές του Ιουνίου του 2023. Και πάλι, όμως, προοπτική εναλλαγής στην εξουσία με τη Ν.Δ και επιστροφής στον δικομματισμό της προπροηγούμενης δεκαετίας είναι μάλλον απίθανη.

Για τον Στέφανο Κασσελάκη, από την άλλη, οι ευρωεκλογές θα είναι μία μάχη προσωπικής πολιτικής επιβίωσης και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ βρεθεί στην τρίτη θέση θα εκδηλωθεί μία υπαρξιακή κρίση του χώρου.

Εν κατακλείδι, ωστόσο, θα έπρεπε να συμπληρωθεί το ερώτημα της εκδήλωσης. Δεν αρκεί να ανιχνεύσει κανείς ποιός μπορεί να αντιμετωπίσει την κυριαρχία Μητσοτάκη αλλά ποιό πρέπει να είναι ο πειστικό και ουσιαστικό αφήγημα (προοδευτικής) προοπτικής διακυβέρνησης. Μία ματιά σε όσα συμβαίνουν στα πολιτικά συστήματα των ευρωπαϊκών χωρών επιβεβαιώνει την ανάγκη εκπόνησης ενός τέτοιου αφηγήματος. Όπως επίσης και η ειλικρινής τοποθέτηση σχετικά με τους κοινούς τόπους που υπάρχουν ή μπορούν να βρεθούν μεταξύ των κομμάτων εκπρόσωποι των οποίων θα καθήσουν την Τρίτη στο ίδιο τραπέζι. Εάν αυτές οι προϋποθέσεις διαμορφωθούν, και εφόσον οι πολιτικοί συσχετισμοί στις ευρωεκλογές αποδείξουν την ύπαρξη κενού (όπως φάνηκε στις αυτοδιοικητικές εκλογές στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Θεσσαλία και αλλού) αλλά και την πραγματική πολιτική απειλή της ακροδεξιάς, τότε κανένας πολιτικός εγωϊσμός, καμιά κομματική γραφειοκρατία και κανένα επίμονο αρχηγικό περιβάλλον δεν μπορεί να εμποδίσει τις εξελίξεις. Ιδεασμοί δεν συγχωρούνται.

Έχει ανοίξει πρόωρα και περισσότερο απ΄ ότι του αναλογεί τον πολιτικό του βηματισμό ο μόλις επτά μηνών βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μανώλης Χριστοδουλάκης, ο “Βενιαμίν” της Χαριλάου Τρικούπη που πέρασε στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς του ΕΜΠ (7ος) με 19.776 μόρια, όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιογραφικό του; Πιθανώς, ωστόσο σε ένα πολιτικό σκηνικό που κυριαρχούν οι boomers και η Γενιά Χ, ένας περίπου Millenial, σχεδόν Γενιά Ζ (γεννήθηκε το 1991), δικαιούται να φιλοδοξεί. Άλλωστε, συνομίληκός του είναι και ο Στέφανος Κασσελάκης που έγινε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.

Θέλει να βρει χώρο να πλασαριστεί η Έφη Αχτσιόγλου, και μαζί με αυτήν η “Νέα Αριστερά”, που ασφυκτιά σε δημοσκοπικά ποσοστά κάτω από το 3% στην εκτός πλαισίου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ (και Αλέξη Τσίπρα) πορεία της; Γιατί όχι; Εδώ το έκαναν και το κάνουν άλλοι που κανονικά θα έπρεπε να έχουν μπει σε πρόωρη πολιτική αποστρατεία.

Το ζήτημα με την εκδήλωση της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου, με ομιλητές τους παραπάνω και θέμα “ποιός μπορεί να αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη;” δεν είναι τι μπορεί να επιδιώκει καθένας/καθεμιά από αυτούς αλλά εάν το άθροισμα που δημιουργούν είναι δυνατόν να ζωντανέψει έναν πολιτικό διάλογο που ήδη γίνεται, αλλά γίνεται βουβά.

Οι αντιδράσεις στην Κουμουνδούρου και στην Χαριλάου Τρικούπη είναι σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένες υπό την έννοια ότι όσα θα συμβούν -εάν συμβούν- στο τοπίο που θα διαμορφωθεί μετά τις ευρωεκλογές θέλουν να τα προσδιορίσουν οι αρχηγοί και οι ηγετικές γραφειοκρατίες. Και, τελικά, έτσι θα συμβεί. Όμως τα πρόσωπα μπορούν να ανοίξουν τους διαύλους επικοινωνίας και να καταγράψουν την υπαρκτή τάση.

Ο αδύναμος κρίκος των ομιλητών στην συγκεκριμένη εκδήλωση (με πρωτοβουλία της “Εφημερίδας των Συντακτών”) είναι αναμφίβολα ο νεαρός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος μετά την πίεση που δέχτηκε είπε (στο Action24) πως η απάντηση στο ερώτημα/θέμα της εκδήλωσης είναι το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης. Αστείο. Διότι εάν έχει ήδη την απάντηση στο ερώτημα, η συμμετοχή του στην εκδήλωση παρέλκει. Τι να πει, όμως, όταν κινδυνεύει να του απενεργοποιήσουν την κάρτα εισόδου στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ…

Σε κάθε περίπτωση, το κεντρικό πρόσωπο είναι, αναμφίβολα, ο Διονύσης Τεμπονέρας που, μεταξύ άλλων, πέρασε και από το νέο πολιτικό γραφείο του Αλέξη Τσίπρα σε από καιό προγραμματισμένη συνάντηση. Έσπευσαν ορισμένοι για να εκθέσουν τον Τεμπονέρα να πουν ότι “έφαγε πόρτα” και ο ιστορικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ δεν θα παραστεί στην εκδήλωση. Αλήθεια;

Ήταν ποτέ πιθανό ο σιωπηλός Αλέξης Τσίπρας να θέσει σε κίνδυνο την αξία του πολιτικού κεφαλαίου για να καθήσει στην πρώτη σειρά της εκδήλωσης και να ακούσει δύο στελέχη που ο ίδιος ανέδειξε και έναν νεαρό βουλευτή του ΠΑΣΟΚ; Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν συμμερίζεται την ανάγκη για πολιτικές ωσμώσεις που θα δώσουν το φιλί της ζωής στην υπόθεση της κεντροαριστεράς που πιέζεται σε βαθμό αφανισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Απλώς δεν είναι η ώρα του και εάν και όταν αυτό συμβεί θα γίνει εφόσον θα το έχει αποφασίσει ο ίδιος και με τους δικούς του όρους.

Σε κάθε περίπτωση, η εκδήλωση Τεμπονέρα-Αχτσιόγλου-Χριστοδουλάκη μπορεί να αποδειχτεί μία στιγμή που θα εξατμιστεί στο νεφέλωμα της αντιπολιτευτικής αμηχανίας όλων, ή μπορεί να δημιουργήσει μία μικρή βάση επικοινωνίας για την διεύρυνση του διαλόγου μετά τις ευρωεκλογές. Ακόμα κι αν οι πρωταγωνιστές σε αυτόν θα είναι τελικά άλλοι…

Στο θέατρο Άλφα, επί της Οδού Πατησίων, θα συζητηθεί μεταξύ άλλων εάν και πως μπορεί να υπάρξει πειστική αντιπρόταση στην πολιτική της δεξιάς και της Νέας Δημοκρατίας. Ανοιχτές συζητήσεις γίνονταν πάντα και άρα δεν αποτελούν κάτι το πρωτότυπο.

Ωστόσο, μία εκδήλωση, στην οποία πρωταγωνιστούν ένα κεντρικό και αναγνωρίσιμο στέλεχος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης όπως ο Διονύσης Τεμπονέρας, που ανήκει στη λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ , ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ , που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να τον τοποθετήσει στους στενούς συνεργάτες του Νίκου Ανδρουλάκη και η Έφη Αχτσιόγλου, βουλευτής πλέον της Νέας Αριστεράς και πρώην υποψήφια Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να περάσει κάτω από τα πολιτικά και δημοσιογραφικά ραντάρ.

Οι δημοσκοπήσεις  δείχνουν πως, στη μεγάλη εικόνα, κερδισμένος στο χώρο της κεντροαριστεράς, που κοντράρει μάλιστα στα ίσια τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν υπάρχει.

Άλλωστε, εκλογολόγοι και δημοσκόποι χαρακτηρίζουν κατακερματισμένη την προοδευτική αντιπολίτευση με τις ανακατατάξεις βέβαια να είναι σαφείς και καθόλου αμελητέες, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Χαριλάου Τρικούπη διεκδικεί με αξιώσεις πλέον τη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ωστόσο, η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας δεν φαίνεται να απειλείται.

«Μουδιασμένες» αντιδράσεις και παρασκηνιακή μουρμούρα 

Από την πλευρά της, η Κουμουνδούρου δεν σχολίασε την εκδήλωση. Περισσότερο θα μπορούσε να πει κάποιος ότι την υποβάθμισε. Άλλωστε, οι προβολείς της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ήταν το Σαββατοκύριακο στραμμένοι στην Βόρεια Ελλάδα και ιδιαίτερα στο 1ο αναπτυξιακό συνέδριο του κόμματος στην Κοζάνη, όπου το πρόσημο που βάζουν είναι κάτι περισσότερο από θετικό.

Από την άλλη, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπουν με καλό μάτι την κίνηση Τεμπονέρα. Πρώτον, γιατί θεωρούν ότι δίνει λάθος σήμα πριν τις Ευρωεκλογές, υπενθυμιζοντας πως οι σχέσεις των κομμάτων είναι ανταγωνιστικές και δεύτερον, γιατί εκτιμούν ότι είναι «άκομψο» να βρεθεί ένα κεντρικό στέλεχος του κόμματος στο ίδιο τραπέζι με την Έφη Αχτσιόγλου, που επέλεξε, όπως λένε, το δρόμο της διάσπασης και μάλιστα λίγες ημέρες πριν το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Στη Χαριλάου Τρικούπη, σε καμία των περιπτώσεων δεν πετούν τη σκούφια τους για την εκδήλωση, μάλλον στάση αναμονής κρατούν περισσότερο, καθώς περιμένουν να ακούσουν το τι θα ειπωθεί.

Πάντως, πηγές του ΠΑΣΟΚ κατέστησαν σαφές οτι ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει εξηγήσει τους όρους και το πλαίσιο αναγέννησης της κεντροαριστεράς στη χώρα, υπενθυμίζοντας ότι οι στοιχίσεις γίνονται πίσω από αξίες, προγραμματικές θέσεις και αρχές και όχι πίσω από πρόσωπα, συγκολλήσεις κομμάτων και συμφωνίες κορυφής.

Στη Νέα Αριστερά λένε πως η συζήτηση τους ενδιαφέρει «στη βάση του περιεχομένου». Όπως αναφέρουν, πάντα είναι ανοιχτοί στο διάλογο ξεκαθαρίζοντας ότι τους αφορά η ανασυγκρότηση του προοδευτικού χωρου «όταν μάλιστα είμαστε αντιμέτωποι με την επικυριαρχία της δεξιάς και της κυβέρνησης Μητσοτάκη».

Εντούτοις, εκτιμούν πως δεν υπάρχει κοινό έδαφος είτε με το ΠΑΣΟΚ, πολλώ δε μάλλον με τον ΣΥΡΙΖΑ, με πηγές του κόμματος να σημειώνουν ότι ζητούμενο είναι η ανασύνθεση στη βάση της κοινωνίας. Ακόμη, δεν έχει ανακοινωθεί ο φορέας υπό την αιγίδα του οποίου θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση.

Αυτό βέβαια το οποίο αναφέρουν οι γνωρίζοντες είναι πως η ιδέα της διοργάνωσής της ξεκίνησε από τον Διονύση Τεμπονέρα. Οι αρχικές πληροφορίες που ανέφεραν πως η Εφημερίδα των Συντακτών έχει «κλειδώσει» ως διοργανωτής δεν έχουν επιβεβαιωθεί μέχρι στιγμής.

Με πληροφορίες από το flash.gr