“Χρειάζεται ένας νέος φορέας, που θα καλεί σε συμμετοχή μέσω αυτοργάνωσης όλους τους πολίτες επιχειρώντας, να τους επαναπροσανατολίσει από τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς του παρελθόντος και να τους εντάξει σε μια άλλη Αριστερά της εποχής μας”.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ:

Σε τελευταία δημοσκόπηση στο ερώτημα «Υπάρχει κάποιο κόμμα το οποίο θα λέγατε, ότι σας εκφράζει σε μεγάλο βαθμό;» οι πολίτες απαντούν αρνητικά σε ποσοστό 61%.

Το ποσοστό συμπίπτει με το ποσοστό αποχής των Ευρωεκλογών του 2024 (58,74%).

Τα δυο αυτά στοιχεία αναδεικνύουν μια εμπεδωμένη αντίληψη στην κοινωνία περί αδυναμίας πολιτικής έκφρασης σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής κινητικότητας.

Ο κατακερματισμός, η ρευστοποίηση και η πολυδιάσπαση ίσως τελικά, να μην είναι η αιτία της υφιστάμενης συνθήκης πολιτικής ανισορροπίας που βιώνει η χώρα (και κυρίως η προοδευτική αντιπολίτευση), αλλά το πολιτικό αποτέλεσμα μιας μακράς εκφυλιστικής διαδικασίας για τον αριστερό και προοδευτικό χώρο, που ξεκινά κυρίως την δεκαετία του 90 με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και καταλήγει για τη χώρα μας στο «τραύμα» του 2015 και στον επώδυνο συμβιβασμό της Αριστεράς.

Η απουσία νηφάλιας και ψύχραιμης μελέτης, χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες της πορείας αυτής, σε συνδυασμό με τις τεκτονικές μεταβολές, που συντελούνται στη χώρα ειδικά από το 2008 και μετά, δεν επέτρεψαν την εξαγωγή συμπερασμάτων από την ευρύτερη Αριστερά.

Πάθαμε κοινώς, αλλά δεν μάθαμε.

Είτε με όρους αυτοδικαίωσης, είτε με όρους «βολικής» ερμηνείας της ιστορίας, αυτή η «Αριστερά» σε όλες τις εκδοχές της κλείνει ένα κύκλο δεκαετιών.

Αυτό δεν σημαίνει, ότι οι ιδέες, οι αξίες και οι αρχές της Αριστεράς(κοινωνική δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ισότητα, δημοκρατία) είναι παρωχημένες.

Κάθε άλλο, οι αρχές αυτές είναι πιο επίκαιρες και απαραίτητες από ποτέ.
Τι λείπει όμως;

Λείπει το νέο πολιτικό υποκείμενο, που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη των κοινωνικών αναφορών της ευρύτερης Αριστεράς, που παραμένουν πλειοψηφικές με αριθμητικούς-ποσοτικούς όρους.

Τα υφιστάμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου από το 2015 και μετά (συμπεριλαμβανομένης και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς) δεν κατόρθωσαν να πείσουν, ότι έχουν εναλλακτική, ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα εξουσίας με αποτέλεσμα το δόγμα της ΤΙΝΑ(There Is No Alternative) να αντλεί δυναμική από την ίδια την Αριστερά!

Επιπλέον, τα βάρη-λάθη του παρελθόντος δεν επιτρέπουν στους πολίτες να φύγουν από την διάψευση και την απογοήτευση των προσδοκιών τους και να νιώσουν την ελπίδα και το όραμα, που θα τους «σηκώσει από τον καναπέ».

Δυστυχώς, αυτή η Αριστερά (άθελα της) έχει σήμερα καταστεί «χορηγός» του κ.Μητσοτάκη και αυτό δεν άφορά ένα κόμμα, αλλά ολόκληρο τον αριστερό-προοδευτικό χώρο, που πορεύεται σε συνθήκες προϊούσας απαξίωσης.

Με «όχημα» της υπάρχουσα Αριστερά αλλά και συμπεριληπτικά με όλους τους προοδευτικούς πολίτες μπορούμε να μεταβούμε σε μια άλλη Αριστερά.

Αν συμφωνούμε ότι η «σύνθεση» δεν φαίνεται να προχωράει, τότε τι λέτε να επιχειρήσουμε να δημιουργήσουμε μια άλλη Αριστερά από μηδενική βάση, αξιοποιώντας την διεθνή και εγχώρια εμπειρία;
Είτε το λαϊκό μέτωπο στη Γαλλία, είτε ο τρόπος δημιουργίας του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, είτε ακόμα ένα διακηρυκτικό κείμενο αρχών και αξιών που θα αποτελέσει ένα σύγχρονο δημοκρατικό προσκλητήριο σε κόμματα και κοινωνία (βλ. μια σύγχρονη «3η του Σεπτέμβρη») είναι κατ’ αρχήν ένας καλός «οδικός χάρτης».

Προτείνουμε συνεπώς, ένα ανοιχτό, διαρκές – όχι 3 ημερών – ιδρυτικό συνέδριο για την δημιουργία μιας άλλης Αριστεράς με συζήτηση για όλα τα μεγάλα ζητήματα της εποχής, από μηδενική βάση.
«Αυτοδιάλυση υφιστάμενων κομμάτων»; Θα αναρωτηθεί κανείς.

Όχι άμεσα.. Σύνθεση απόψεων και θέσεων μέσω ανοιχτού, προγραμματικού διαλόγου και υπέρβαση ξεπερασμένων αντιθέσεων του χθες για μια νέα αρχή, είναι η απάντηση μας.
Με ποιον επικεφαλής; Το επόμενο ερώτημα…

Με όποιον υποδείξει ο λαϊκός παράγοντας, όχι μόνο από τα κομματικά επιτελεία, αλλά και από τους κοινωνικούς «μπροστάρηδες», που δίνουν τη μάχη στο μαζικό χώρο (βλ. κίνημα Τεμπών, Παλαιστινιακό, αναθεώρηση άρθρου 16, συνδικάτα κατά επισφάλειας, κίνημα κατά των πλειστηριασμών, προσωπικότητες κλπ.).

Και όσο θα συζητάμε θα κυβερνάει ο Μητσοτάκης;

Μα αν δεν συζητήσουμε και δεν συνδιαμορφώσουμε είναι βέβαιο, ότι θα κυβερνάει ο κάθε Μητσοτάκης.

Ζητούμενο είναι, να υπάρξει ένας νέος τόπος συνάντησης μιας άλλης Αριστεράς, χωρίς προαπαιτούμενα, παλιές αμαρτίες και αγκυλώσεις με νέες επεξεργασίες με βάση τις καινούργιες διαιρετικές τομές.

Χρειάζεται ένας νέος φορέας, που θα καλεί σε συμμετοχή μέσω αυτοργάνωσης όλους τους πολίτες επιχειρώντας, να τους επαναπροσανατολίσει από τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς του παρελθόντος και να τους εντάξει σε μια άλλη Αριστερά της εποχής μας .

Διαφορετικά, η λύση ενδέχεται να προέλθει από την …άλλη μεριά.
Δεν είναι η ώρα του αδιέξοδου κομματικού πατριωτισμού.
Είναι η ώρα της μεγάλης δημοκρατικής ευθύνης.

Διονύσης Τεμπονέρας
Δικηγόρος – Εργατολόγος

«Σε περιόδους κρίσης, δεν κάνεις άλμα στο κενό. Όλα είναι στο τραπέζι όσον αφορά τον τρόπο εκλογής νέου επικεφαλής. Όλοι μπορούμε να έχουμε τη γνώμη μας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα σοβαρό κόμμα, ο Στέφανος Κασσελάκης δεν θα ανέβαινε στην εξουσία, έκανε κάτι λάθος και κηρύχθηκε έκπτωτος. Δεν κάνουμε Survivor, ένα κόμμα συζητά συντεταγμένα, λύνει ζητήματα, έχει συλλογική Δημοκρατία. Αν δεν το έχουμε καταλάβει, την κύρια ευθύνη έχει ο Στέφανος Κασσελάκης. Το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο», επεσήμανε ακόμη.

«Στη δική μας ζωή μάθαμε να παλεύουμε για τις ιδέες και τις αρχές μας, κοιτώντας ανθρώπους κατάματα. Ό,τι και να έχουμε να πούμε το λέμε με το πρόσωπο μας καθαρό. Καρέκλες και οφίτσια αν και μας προσφέρθηκαν δεν τα διεκδικήσαμε ποτέ, ούτε και τα χρειαζόμαστε, γιατί τις μάχες μας τις δίνουμε με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση μέσα στην κοινωνία, χωρίς να ζητάμε μερτικό», σχολίασε. Πρόσθεσε στο ίδιο πλαίσιο ότι «το δικό μας το εγώ το προσφέρουμε στο μεγάλο εμείς, το προσφέρουμε στην μεγάλη αυτή υπόθεση της Αριστεράς που στέκεται πάνω από θέσεις και αξιώματα». Τόνισε ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι, προερχόμαστε από τα σπλάχνα της κοινωνίας από το δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο, από την καθημερινή βιοπάλη στη δουλειά, μέσα στη στέρηση και την αδικία, όπως μάθαμε σε όλη τη ζωή μας να υπερασπιζόμαστε το δίκιο των ανθρώπων. Εμείς άλλωστε το μάθαμε πιο νωρίς από κάποιους άλλους».

Ο κ. Τεμπονέρας ανέφερε ότι «σεβόμαστε απόλυτα την βούληση των μελών και των φίλων του κόμματος ώστε να μην κυνηγάμε χίμαιρες, δεν έχουμε πολιτικές ανασφάλειες, είμαστε γεμάτοι από αγάπη για το συνάνθρωπο και ήδη πολύ πλούσιοι από τις εμπειρίες του αγώνα. Μάθαμε όμως να συμμετέχουμε και όχι να εξουσιοδοτούμε». Σημείωσε ότι απέναντι του βλέπει συντρόφους και όχι αντιπάλους. «Αντίπαλος μου είναι μόνο τα προβλήματα του κόσμου. Αντιλαμβάνομαι το ρόλο μου στην Ιστορία ως ένα μικρό ελάχιστο κρίκο που θα φέρει πιο κοντά το όνειρο για μια κοινωνία αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Η αριστερά δεν παράγει μεσσίες και ήρωες, αλλά κοινωνικά υποδείγματα». Πρόσθεσε ότι «έχουμε χρέος να κρατήσουμε την υπόθεση αυτή ζωντανή» και πως «αν χρειαστεί για να προχωρήσει αυτή η υπόθεση να κάνουμε στην άκρη για το κοινό καλό, θα το κάνουμε με χαρά γιατί έτσι μεγαλώσαμε». Είπε ότι ο αγώνας της δικής του γενιάς είναι να αντιλαμβάνεται ότι «πρέπει να συμβάλλουμε δημιουργικά κι αποφασιστικά στην ενίσχυση της δημοκρατικής παράταξης. Δεν θα αφήσουμε να μπει η αριστερά στο περιθώριο, δεν θα χαρίσουμε ούτε μία σπιθαμή Δημοκρατίας στους φασίστες».

Ο κ. Τεμπονέρας ανέφερε ότι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι κορυφαία στιγμή δημοκρατίας και της πολιτικής και πως «η στιγμή αυτή δεν αφορά πρόσωπα, αλλά ιδέες, αξίες, αρχές και πολιτικά σχέδια. Αφορά όλη την κοινωνία» και «δεν έχουμε το δικαίωμα να τους απογοητεύσουμε».

Σημείωσε ότι η αγωνία του δημοκρατικού κόσμου είναι προφανής, θέτοντας το ερώτημα αν υπάρχει άλλος δρόμος: «Μπορεί ο δημοκρατικός κόσμος να συνεννοηθεί μεταξύ του; ‘Κάνετε αντιπολίτευση όλοι μαζί εναντίον του Μητσοτάκη’, είναι οι φράσεις που ακούς σε κάθε καφενείο, σε κάθε σπίτι. Πώς απαντούν σε αυτή την αγωνία οι δημοκρατικές δυνάμεις; Στοιβάζονται στη δημοσκοπική ζώνη του 10% με 12%, διαγωνιζόμενοι ποιος θα είναι δεύτερος, τρίτος, τέταρτος».

«Η ανάγκη για ένα δημοκρατικό μέτωπο δεν είναι μια άσκηση στο χαρτί, είναι το εργαλείο της ώσμωσης, είναι ο τόπος της μεγάλης δημοκρατικής συνεννόησης. Είναι η ανάγκη που έρχεται από τα σπλάχνα της κοινωνίας, είναι η λύση στο μεγάλο πρόβλημα. Δεν έχουμε δικαίωμα να αρνηθούμε την ευθύνη, οφείλουμε να γίνουμε μέρος της απάντησης της Ιστορίας, χρειαζόμαστε ένα πολιτικό σχέδιο που θα απαντά στα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής οικογένειας. Το πιο σημαντικό δεν είναι το ποιος θα είναι ο επικεφαλής, αλλά το πώς και για ποιους θα δώσουμε την μεγάλη μάχη. Οφείλουμε να πάρουμε θέση», είπε.

Ο “βενιαμίν” του ΠΑΣΟΚ λύγισε, προφανώς, από την κριτική που δέχθηκε για την αυτονομία του και έσπευσε να απαντήσει στο ερώτημα πριν καλά καλά βρεθεί στο πάνελ του θεάτρου “Άλφα”, λέγοντας (στο Action24) ότι μόνο το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης (εμφατικά, ως δήλωση καθησυχασμού, ίσως και υποταγής) μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στην πολιτική ηγεμονία της Ν.Δ και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπό μία έννοια, κατόπιν τούτου, η παρουσία του στην εκδήλωση παρέλκει, παρόλα αυτά, όμως, θα παραβρεθεί κανονικά.

Την ίδια απάντηση, προσαρμοσμένη, φυσικά, στα δικά της μέτρα έδωσε και η Κουμουνδούρου: “Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εγγυηθεί μία εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στον Μητσοτάκη”. Το ερώτημα (της εκδήλωσης), λοιπόν, έχει ήδη δύο απαντήσεις –για να μην ομφαλοσκοπούν κουραστικά οι ομιλητές. Πόσοι, όμως, πιστεύουν κάθε μία από αυτές τις απαντήσεις; Πολλοί, ελάχιστοι, κανένας;

Ο Διονύσης Τεμπονέρας, σαφώς πιό “στέρεος” πολιτικά και με την αυτοπεποίθηση που απορρέει από την υψηλή δημοτικότητά του και το γεγονός ότι είναι από τα ελάχιστα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ που αντιπαρατίθενται στην ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη, έσπευσε να στείλει το δικό του μήνυμα (μέσω συνέντευξής του στην “Καθημερινή της Κυριακής”) λέγοντας πως “ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι τουλάχιστον δεύτερος στις ευρωεκλογές”. Και το “δεύτερος” και το “τουλάχιστον” αξίζουν υποσημείωσης. Επιπροσθέτως, και τα δύο έχουν ειπωθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος σε διαφορετικές συνεντεύξεις του. Πρώτα έβαλε τον πήχη στο ποσοστό των τελευταίων εθνικών εκλογών (17,8%), μετά είχε πει πως στόχος είναι η νίκη στην ευρωκάλπη!

Ως προς τις απαντήσεις που δίνουν Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη στο ερώτημα- προμετωπίδα της εκδήλωσης ισχύει το γνωστό “ποτέ μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία”. Από πουθενά (δημοσκοπήσεις, προβλέψεις, αναλύσεις, περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα) δεν προκύπτει ότι είτε ο ΣΥΡΙΖΑ είτε το ΠΑΣΟΚ, όποιο από τα δύο κι αν είναι δεύτερο κόμμα στις 9 Ιουνίου, μπορούν να αμφισβητήσουν σε ορατό πολιτικό χρόνο την κυριαρχία Μητσοτάκη. Υποθετικά, θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι μετά τις ευρωεκλογές υπάρχει αρκετός πολιτικός χρόνος για ανατροπή των συσχετισμών μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, όποτε αποφασίσει ο πρωθυπουργός να τις προκηρύξει.

Είναι, ωστόσο, λογικό τα δύο κόμματα να είναι προσηλωμένα στον ανταγωνισμό για την δεύτερη θέση στις ευρωεκλογές. Αυτό δεν αφορά, βεβαίως, τη “Νέα Αριστερά” που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να ελπίζει στην εκλογή ενός ευρωβουλευτή με στόχο να εδραιωθεί ως υπαρκτή πολιτική δύναμη και να συμμετάσχει ως τέτοια στις συζητήσεις που λογικά θα γίνουν μετά το καλοκαίρι. Ως εκ τούτου, η παρουσία της Έφης Αχτσιόγλου στο πάνελ της εκδήλωσης μόνο οφέλη (αναγνώρισης και δημοσιότητας) προσκομίζει στο νέο κόμμα.

Έχει, όμως, νόημα για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ ένας τυφλός ανταγωνισμός που δημιουργεί εντυπώσεις αντιπαλότητας με εφτασφράγιστους τους όποιους διαύλους επικοινωνίας; Προφανώς όχι. Και δεν έχει διότι, εάν λάβουμε υπόψη μας τις μετρήσεις και εφόσον δεν συμβεί κάτι απρόοπτο, η μάχη για την δεύτερη θέση (με το ΠΑΣΟΚ να έχει αποκτήσει προβάδισμα) θα περιοριστεί σε χαμηλές πτήσεις λίγο κάτω ή λίγο πάνω -δύσκολο- από το 15%.

Ακόμα κι έτσι η απόσταση από μία Ν.Δ που μάλλον θα σημειώσει απώλειες θα παραμείνει πολύ μεγάλη- περίπου στις 15-17 μονάδες, πάντοτε σύμφωνα με τις δημοσκοπικές προβλέψεις.

Η δεύτερη θέση, λοιπόν, έχει νόημα μόνο για το όποιο “κύρος” των δύο αρχηγών. Αφενός να αποκτήσουν προβάδισμα στον διάλογο που θα ξεκινήσει μετά τις ευρωεκλογές μήπως και απαντηθεί το ερώτημα της εκδήλωσης της Τρίτης, αφετέρου για να μην διετρέξουν τον κίνδυνο εσωστρέφειας στα κόμματά του, ακόμα και αμφισβήτησης της ηγεσίας τους.

Για τον Νίκο Ανδρουλάκη αυτό θα είναι σχετικά ευκολότερο αφού θα μπορεί να μιλάει για διπλασιασμό των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές και τις εθνικές εκλογές του 2019 και αύξηση σε σύγκριση με αυτές του Ιουνίου του 2023. Και πάλι, όμως, προοπτική εναλλαγής στην εξουσία με τη Ν.Δ και επιστροφής στον δικομματισμό της προπροηγούμενης δεκαετίας είναι μάλλον απίθανη.

Για τον Στέφανο Κασσελάκη, από την άλλη, οι ευρωεκλογές θα είναι μία μάχη προσωπικής πολιτικής επιβίωσης και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ βρεθεί στην τρίτη θέση θα εκδηλωθεί μία υπαρξιακή κρίση του χώρου.

Εν κατακλείδι, ωστόσο, θα έπρεπε να συμπληρωθεί το ερώτημα της εκδήλωσης. Δεν αρκεί να ανιχνεύσει κανείς ποιός μπορεί να αντιμετωπίσει την κυριαρχία Μητσοτάκη αλλά ποιό πρέπει να είναι ο πειστικό και ουσιαστικό αφήγημα (προοδευτικής) προοπτικής διακυβέρνησης. Μία ματιά σε όσα συμβαίνουν στα πολιτικά συστήματα των ευρωπαϊκών χωρών επιβεβαιώνει την ανάγκη εκπόνησης ενός τέτοιου αφηγήματος. Όπως επίσης και η ειλικρινής τοποθέτηση σχετικά με τους κοινούς τόπους που υπάρχουν ή μπορούν να βρεθούν μεταξύ των κομμάτων εκπρόσωποι των οποίων θα καθήσουν την Τρίτη στο ίδιο τραπέζι. Εάν αυτές οι προϋποθέσεις διαμορφωθούν, και εφόσον οι πολιτικοί συσχετισμοί στις ευρωεκλογές αποδείξουν την ύπαρξη κενού (όπως φάνηκε στις αυτοδιοικητικές εκλογές στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Θεσσαλία και αλλού) αλλά και την πραγματική πολιτική απειλή της ακροδεξιάς, τότε κανένας πολιτικός εγωϊσμός, καμιά κομματική γραφειοκρατία και κανένα επίμονο αρχηγικό περιβάλλον δεν μπορεί να εμποδίσει τις εξελίξεις. Ιδεασμοί δεν συγχωρούνται.

Έχει ανοίξει πρόωρα και περισσότερο απ΄ ότι του αναλογεί τον πολιτικό του βηματισμό ο μόλις επτά μηνών βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μανώλης Χριστοδουλάκης, ο “Βενιαμίν” της Χαριλάου Τρικούπη που πέρασε στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς του ΕΜΠ (7ος) με 19.776 μόρια, όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιογραφικό του; Πιθανώς, ωστόσο σε ένα πολιτικό σκηνικό που κυριαρχούν οι boomers και η Γενιά Χ, ένας περίπου Millenial, σχεδόν Γενιά Ζ (γεννήθηκε το 1991), δικαιούται να φιλοδοξεί. Άλλωστε, συνομίληκός του είναι και ο Στέφανος Κασσελάκης που έγινε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.

Θέλει να βρει χώρο να πλασαριστεί η Έφη Αχτσιόγλου, και μαζί με αυτήν η “Νέα Αριστερά”, που ασφυκτιά σε δημοσκοπικά ποσοστά κάτω από το 3% στην εκτός πλαισίου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ (και Αλέξη Τσίπρα) πορεία της; Γιατί όχι; Εδώ το έκαναν και το κάνουν άλλοι που κανονικά θα έπρεπε να έχουν μπει σε πρόωρη πολιτική αποστρατεία.

Το ζήτημα με την εκδήλωση της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου, με ομιλητές τους παραπάνω και θέμα “ποιός μπορεί να αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη;” δεν είναι τι μπορεί να επιδιώκει καθένας/καθεμιά από αυτούς αλλά εάν το άθροισμα που δημιουργούν είναι δυνατόν να ζωντανέψει έναν πολιτικό διάλογο που ήδη γίνεται, αλλά γίνεται βουβά.

Οι αντιδράσεις στην Κουμουνδούρου και στην Χαριλάου Τρικούπη είναι σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένες υπό την έννοια ότι όσα θα συμβούν -εάν συμβούν- στο τοπίο που θα διαμορφωθεί μετά τις ευρωεκλογές θέλουν να τα προσδιορίσουν οι αρχηγοί και οι ηγετικές γραφειοκρατίες. Και, τελικά, έτσι θα συμβεί. Όμως τα πρόσωπα μπορούν να ανοίξουν τους διαύλους επικοινωνίας και να καταγράψουν την υπαρκτή τάση.

Ο αδύναμος κρίκος των ομιλητών στην συγκεκριμένη εκδήλωση (με πρωτοβουλία της “Εφημερίδας των Συντακτών”) είναι αναμφίβολα ο νεαρός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος μετά την πίεση που δέχτηκε είπε (στο Action24) πως η απάντηση στο ερώτημα/θέμα της εκδήλωσης είναι το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης. Αστείο. Διότι εάν έχει ήδη την απάντηση στο ερώτημα, η συμμετοχή του στην εκδήλωση παρέλκει. Τι να πει, όμως, όταν κινδυνεύει να του απενεργοποιήσουν την κάρτα εισόδου στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ…

Σε κάθε περίπτωση, το κεντρικό πρόσωπο είναι, αναμφίβολα, ο Διονύσης Τεμπονέρας που, μεταξύ άλλων, πέρασε και από το νέο πολιτικό γραφείο του Αλέξη Τσίπρα σε από καιό προγραμματισμένη συνάντηση. Έσπευσαν ορισμένοι για να εκθέσουν τον Τεμπονέρα να πουν ότι “έφαγε πόρτα” και ο ιστορικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ δεν θα παραστεί στην εκδήλωση. Αλήθεια;

Ήταν ποτέ πιθανό ο σιωπηλός Αλέξης Τσίπρας να θέσει σε κίνδυνο την αξία του πολιτικού κεφαλαίου για να καθήσει στην πρώτη σειρά της εκδήλωσης και να ακούσει δύο στελέχη που ο ίδιος ανέδειξε και έναν νεαρό βουλευτή του ΠΑΣΟΚ; Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν συμμερίζεται την ανάγκη για πολιτικές ωσμώσεις που θα δώσουν το φιλί της ζωής στην υπόθεση της κεντροαριστεράς που πιέζεται σε βαθμό αφανισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Απλώς δεν είναι η ώρα του και εάν και όταν αυτό συμβεί θα γίνει εφόσον θα το έχει αποφασίσει ο ίδιος και με τους δικούς του όρους.

Σε κάθε περίπτωση, η εκδήλωση Τεμπονέρα-Αχτσιόγλου-Χριστοδουλάκη μπορεί να αποδειχτεί μία στιγμή που θα εξατμιστεί στο νεφέλωμα της αντιπολιτευτικής αμηχανίας όλων, ή μπορεί να δημιουργήσει μία μικρή βάση επικοινωνίας για την διεύρυνση του διαλόγου μετά τις ευρωεκλογές. Ακόμα κι αν οι πρωταγωνιστές σε αυτόν θα είναι τελικά άλλοι…

Στο θέατρο Άλφα, επί της Οδού Πατησίων, θα συζητηθεί μεταξύ άλλων εάν και πως μπορεί να υπάρξει πειστική αντιπρόταση στην πολιτική της δεξιάς και της Νέας Δημοκρατίας. Ανοιχτές συζητήσεις γίνονταν πάντα και άρα δεν αποτελούν κάτι το πρωτότυπο.

Ωστόσο, μία εκδήλωση, στην οποία πρωταγωνιστούν ένα κεντρικό και αναγνωρίσιμο στέλεχος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης όπως ο Διονύσης Τεμπονέρας, που ανήκει στη λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ , ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ , που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να τον τοποθετήσει στους στενούς συνεργάτες του Νίκου Ανδρουλάκη και η Έφη Αχτσιόγλου, βουλευτής πλέον της Νέας Αριστεράς και πρώην υποψήφια Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να περάσει κάτω από τα πολιτικά και δημοσιογραφικά ραντάρ.

Οι δημοσκοπήσεις  δείχνουν πως, στη μεγάλη εικόνα, κερδισμένος στο χώρο της κεντροαριστεράς, που κοντράρει μάλιστα στα ίσια τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν υπάρχει.

Άλλωστε, εκλογολόγοι και δημοσκόποι χαρακτηρίζουν κατακερματισμένη την προοδευτική αντιπολίτευση με τις ανακατατάξεις βέβαια να είναι σαφείς και καθόλου αμελητέες, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Χαριλάου Τρικούπη διεκδικεί με αξιώσεις πλέον τη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ωστόσο, η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας δεν φαίνεται να απειλείται.

«Μουδιασμένες» αντιδράσεις και παρασκηνιακή μουρμούρα 

Από την πλευρά της, η Κουμουνδούρου δεν σχολίασε την εκδήλωση. Περισσότερο θα μπορούσε να πει κάποιος ότι την υποβάθμισε. Άλλωστε, οι προβολείς της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ήταν το Σαββατοκύριακο στραμμένοι στην Βόρεια Ελλάδα και ιδιαίτερα στο 1ο αναπτυξιακό συνέδριο του κόμματος στην Κοζάνη, όπου το πρόσημο που βάζουν είναι κάτι περισσότερο από θετικό.

Από την άλλη, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπουν με καλό μάτι την κίνηση Τεμπονέρα. Πρώτον, γιατί θεωρούν ότι δίνει λάθος σήμα πριν τις Ευρωεκλογές, υπενθυμιζοντας πως οι σχέσεις των κομμάτων είναι ανταγωνιστικές και δεύτερον, γιατί εκτιμούν ότι είναι «άκομψο» να βρεθεί ένα κεντρικό στέλεχος του κόμματος στο ίδιο τραπέζι με την Έφη Αχτσιόγλου, που επέλεξε, όπως λένε, το δρόμο της διάσπασης και μάλιστα λίγες ημέρες πριν το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Στη Χαριλάου Τρικούπη, σε καμία των περιπτώσεων δεν πετούν τη σκούφια τους για την εκδήλωση, μάλλον στάση αναμονής κρατούν περισσότερο, καθώς περιμένουν να ακούσουν το τι θα ειπωθεί.

Πάντως, πηγές του ΠΑΣΟΚ κατέστησαν σαφές οτι ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει εξηγήσει τους όρους και το πλαίσιο αναγέννησης της κεντροαριστεράς στη χώρα, υπενθυμίζοντας ότι οι στοιχίσεις γίνονται πίσω από αξίες, προγραμματικές θέσεις και αρχές και όχι πίσω από πρόσωπα, συγκολλήσεις κομμάτων και συμφωνίες κορυφής.

Στη Νέα Αριστερά λένε πως η συζήτηση τους ενδιαφέρει «στη βάση του περιεχομένου». Όπως αναφέρουν, πάντα είναι ανοιχτοί στο διάλογο ξεκαθαρίζοντας ότι τους αφορά η ανασυγκρότηση του προοδευτικού χωρου «όταν μάλιστα είμαστε αντιμέτωποι με την επικυριαρχία της δεξιάς και της κυβέρνησης Μητσοτάκη».

Εντούτοις, εκτιμούν πως δεν υπάρχει κοινό έδαφος είτε με το ΠΑΣΟΚ, πολλώ δε μάλλον με τον ΣΥΡΙΖΑ, με πηγές του κόμματος να σημειώνουν ότι ζητούμενο είναι η ανασύνθεση στη βάση της κοινωνίας. Ακόμη, δεν έχει ανακοινωθεί ο φορέας υπό την αιγίδα του οποίου θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση.

Αυτό βέβαια το οποίο αναφέρουν οι γνωρίζοντες είναι πως η ιδέα της διοργάνωσής της ξεκίνησε από τον Διονύση Τεμπονέρα. Οι αρχικές πληροφορίες που ανέφεραν πως η Εφημερίδα των Συντακτών έχει «κλειδώσει» ως διοργανωτής δεν έχουν επιβεβαιωθεί μέχρι στιγμής.

Με πληροφορίες από το flash.gr

Έτσι, τέσσερις υποψήφιοι θα βρεθούν στην αφετηρία. Υπάρχει και πέμπτος; Αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προεξοφλούν πως τελικά μπορεί να αλλάξει γνώμη και να κάνει το βήμα και ο Διονύσης Τεμπονέρας, παρότι διαφωνεί με την επίσπευση των διαδικασιών και έχει αντιπροτείνει η εκλογική διαδικασία να διεξαχθεί τον Νοέμβριο αφού προηγηθεί συνέδριο …εξαντλητικής αποτίμησης των αιτίων της ήττας και ανάλυση της κατεύθυνσης που πρέπει να επιλέξει το κόμμα υπό τις νέες συνθήκες. Πολλά, βεβαίως, θα κριθούν από τον αριθμό των μελών του ΣΥΡΙΖΑ που θα προσέλθουν στην εκλογή. Ο στόχος των πάνω από 150.000 που ψήφισαν τον Αλέξη Τσίπρα μοιάζει όνειρο …φθινοπωρινής νυκτός, ωστόσο το γεγονός ότι θα είναι περισσότεροι υποψήφιοι δημιουργεί αισιόδοξες προοπτικές για έναν αριθμό από 50.000 έως και 100.000. Γι αυτό και αρκετοί θέλουν τον Παύλο Πολάκη στη μάχη, καθώς θεωρείται πως μπορεί να κινητοποιήσει ένα προσωπικό εκλογικό ακροατήριο.

Η Έφη Αχτσιόγλου θα είναι δίχως άλλο στον δεύτερο γύρο. Το ερώτημα είναι με ποιόν από τους άλλους συνυποψηφίους. Στα συριζαϊκά πηγαδάκια, οι προβλέψεις αναφέρουν πως η 38χρονη υποψήφια θα αγγίξει το 50% αλλά δεν θα το φτάσει, και στη συνέχεια θεωρούν πως οι Νίκος Παππάς, Ευκλείδης Τσακαλώτος και Παύλος Πολάκης περίπου θα μοιραστούν το υπόλοιπο ποσοστό. Ωστόσο δεν διακινδυνεύουν πρόβλεψη για το ποιός θα έχει προβάδισμα. Αναφέρουν, όμως, πώς όλα μπορεί να ανατραπούν εάν αποφασίσει να είναι τελικά υποψήφιος ο Διονύσης Τεμπονέρας, σε βαθμό που εκτιμούν πως δεν θα είναι απίθανο να βρεθούν αντιμέτωποι στον δεύτερο γύρο η Έφη Αχτσιόγλου και το νέο αλλά προβεβλημένο στέλεχος που αν και δεν έχει εκλεγεί βουλευτής διέγραψε πολύ θετική πορεία στο διάστημα μεταξύ της πρώτης και δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης.