Το Ισραήλ «προωθείται σταδιακά σύμφωνα με το σχέδιο» στη Λωρίδα της Γάζας, δήλωσε κατά την ενημέρωση των δημοσιογράφων ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού υποναύαρχος Ντάνιελ Χαγκάρι.

Ο στρατιωτικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν σκοτώσει δεκάδες ενόπλους της Χαμάς την νύκτα, αλλά αρνήθηκε να επιβεβαιώσει την θέση των χερσαίων δυνάμεων του Ισραήλ, μετά την ανάρτηση φωτογραφιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που δείχνουν ισραηλινά άρματα μάχης να προωθούνται στην κεντρική οδική αρτηρία που διατρέχει την Λωρίδα της Γάζας από βορρά προς νότο.
Νωρίτερα, κάτοικοι της περιοχής δήλωσαν ότι ισραηλινά τανκς έχουν εισέλθει σε συνοικία στις παρυφές της πόλης της Γάζας και έχουν αποκλείσει την κεντρική οδική αρτηρία.

Δεκάδες τανκς έχουν φθάσει στις παρυφές της συνοικίας αλ-Ζεϊτούν, έχουν αποκλείσει την οδό Σαλαχεντίν και βάλλουν κατά κάθε οχήματος που κυκλοφορεί, δήλωσαν αυτόπτες μάρτυρες. Αυτή η πρωθητική κίνηση του ισραηλινού στρατού ακολουθεί την σειρά των επιχειρήσεων διείσδυσης των χερσαίων δυνάμεων των τελευταίων ημερών στην Λωρίδα της Γάζας

Η συνοικία αλ-Ζεϊτούν βρίσκεται στον νοτιοανατολικό τομέα της πόλης της Γάζας. Σε κανονικούς καιρούς, ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 130.000 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη συνοικία της πόλης. Ομως η περιοχή όπου έχουν φθάσει τα ισραηλινά τανκς είναι αραιοκατοικημένη.

Σε δύο ζώνες στα ισραηλινά τανκς

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, τα ισραηλινά άρματα μάχης και η αεροπορία βομβάρδισαν σε βάθος ενός χιλιομέτρου των κεντρικό οδικό άξονα, ανοίγοντας μεγάλους κρατήρες και αχρηστεύοντάς τον.

Τα ισραηλινά τανκς έχουν αναπτυχθεί σε δύο ζώνες της οδού Σαλαχεντίν. Η μία ζώνη βρίσκεται στο ύψος της πλατείας «των Μαρτύρων», σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου από τα σύνορα ανάμεσα στο Ισραήλ και την Λωρίδα της Γάζας και ή άλλη σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από την μεθόριο.

Οι αυτόπτες μάρτυρες δεν έκαναν λόγο για συγκρούσεις με ενόπλους της Χαμάς.

Δεκάδες κτίρια δυτικά του κεντρικού αυτού οδικού άξονα, της οδού Σαλαχεντίν, έχουν καταστραφεί από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς των τελευταίων ημερών.

Ισραηλινά πλήγματα ισοπέδωσαν χθες τουλάχιστον δέκα πύργους στην συνοικία Ταλ-αλ-Χάουα, στον νοτιοδυτικό τομέα της πόλης Γάζας, σύμφωνα με δημοσιογράφους του AFP (Γαλλικό Πρακτορείο).

Ισραηλινά πλήγματα προκάλεσαν επίσης ζημιές στην ίδια συνοικία σε νοσοκομείο ειδικευμένο στην αντιμετώπιση του καρκίνου που χρηματοδοτείται από την Τουρκία, δήλωσε στο AFP ο διευθυντής του Σόμπι Σέικ.

Το Πεντάγωνο αρνήθηκε να προμηθεύσει το Κίεβο με τανκς από τα αποθέματά του – είναι κρίμα. Ως εκ τούτου, εξετάστηκε η επιλογή αγοράς παλαιών εκδόσεων από άλλες χώρες – Κουβέιτ, Μαρόκο ή Αίγυπτο. Αλλά τελικά, αποφασίστηκε να το εγκαταλείψουμε – αυτά τα τανκς είναι εντελώς ακατάλληλα για το ουκρανικό μέτωπο, αναφέρει, επικαλούμενο αμερικανικές πηγές.

Αναλυτικά επισημαίνει:

Το Πεντάγωνο συμφώνησε προμήθεια αρμάτων μάχης Abrams της τρέχουσας τροποποίησης M1A2. Διακρίνονται από ένα βελτιωμένο σύστημα εντοπισμού και καθοδήγησης εχθρού. Αλλά πριν από την παράδοση στην Ουκρανία, τα τανκς θα πρέπει να απαλλαγούν από μεγάλο μέρος του εξοπλισμού που οι ΗΠΑ φοβούνται ότι θα μπορούσαν να πέσουν στα χέρια της Ρωσίας. Μπορεί επίσης να στερηθούν τη δυνατότητα χρήσης πυρομαχικών απεμπλουτισμένου ουρανίου.

Παρόμοιο σε εμφάνιση με το A1, το A2 διαθέτει έναν επανασχεδιασμένο σταθμό όπλων κυβερνήτη με βελτιωμένη οπτική στόχευσης και μια ανεξάρτητη θερμική απεικόνιση που επιτρέπει στον κυβερνήτη να αυτοσαρώνει στόχους σε όλες τις καιρικές συνθήκες και συνθήκες μάχης. Οι πιο ριζικές αλλαγές έγιναν στο εσωτερικό, το οποίο επανασχεδιάστηκε για να λαμβάνει υπόψη τις νέες τεχνολογίες. Οι μηχανισμοί ελέγχου έχουν ψηφιοποιηθεί, κυρίως το νέο σύστημα πληροφοριών μεταξύ δεξαμενών που επιτρέπει στα οχήματα να ανταλλάσσουν συνεχώς και αυτόματα πληροφορίες. Χρησιμοποιώντας τη νέα τεχνολογία, οι διοικητές μπορούν να παρακολουθούν γρήγορα τη θέση των φιλικών οχημάτων, να προσδιορίζουν τις θέσεις του εχθρού και να επεξεργάζονται αιτήματα πυροβολικού (εκτός φυσικά εάν υπάρχει αντίθεση από το EW).

Ένα άλλο πρόβλημα σχετίζεται με τα logistics. Σήμερα, τα άρματα μάχης Abrams de facto δεν παράγονται στις ΗΠΑ. Το μοναδικό εργοστάσιο δεξαμενών της General Dynamics στο Οχάιο αναβαθμίζει παλαιότερες εκδόσεις του Abrams με την εγκατάσταση νέου εξοπλισμού. Καταφέρνει να αναβαθμίζει μόνο 12 τανκς το μήνα. Ταυτόχρονα, οι δυνατότητες του εργοστασίου είναι υπερφορτωμένες με παραγγελίες για την Πολωνία και την Ταϊβάν. Η Βαρσοβία απαιτεί από τις ΗΠΑ τα άρματα μάχης Abrams να αντικαταστήσουν τα 250 T-72 της που καταστράφηκαν πέρυσι στην Ουκρανία. Η Ταϊβάν προσπαθεί να αποκτήσει 108 άρματα μάχης Abrams από το 2019.

Και οι δύο πελάτες είναι απίθανο να συμφωνήσουν να παραχωρήσουν τη θέση τους στην ουρά για την Ουκρανία, η οποία δεν αγοράζει καν αυτές τις δεξαμενές. Ως εκ τούτου, ο Abrams μπορεί να είναι στη διάθεση του Κιέβου προς τα τέλη του 2023. Τους επόμενους μήνες, η Ουκρανία μπορεί να υπολογίζει μόνο σε γερμανικά τανκς, τα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες ήθελαν να μεταφέρουν στο Κίεβο χωρίς να διακινδυνεύουν τα δικά τους όπλα.

Οποιαδήποτε έκδοση του Abrams θα ήταν μια τεράστια βελτίωση σε σχέση με τα σοβιετικά άρματα μάχης που βρίσκονται επί του παρόντος σε υπηρεσία στην Ουκρανία όσον αφορά τη δύναμη πυρός, την ακρίβεια και την πανοπλία. Αλλά μόλις φτάσουν, θα είναι δύσκολο για τις ουκρανικές δυνάμεις να τα διατηρήσουν επιχειρησιακά, λένε οι ειδικοί. Εξαιτίας αυτών των προβλημάτων η κυβέρνηση Μπάιντεν επέμεινε στην προμήθεια τανκς Leopard γερμανικής κατασκευής, τα οποία είναι ευκολότερα στη συντήρηση και την εκπαίδευση. Τα πρώτα Leopards από τη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι πιθανό να αρχίσουν να φτάνουν στην Ουκρανία αυτή την άνοιξη. Και στο μέλλον, εάν η κατάσταση στο ουκρανικό μέτωπο γίνει αδιέξοδο για το Κίεβο, ο Λευκός Οίκος μπορεί πάντα να υποχωρήσει και να αρνηθεί εντελώς να προμηθεύσει τα τανκς που υποσχέθηκε. Στο μεταξύ, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν, χωρίς να σπαταλούν τα αποθέματά τους τανκς, να εκτοξεύουν τα υπολείμματα των ευρωπαϊκών όπλων στην Ουκρανία, τα οποία στη συνέχεια η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να αναπληρώσει με αγορές από την Αμερική…

Αυτή η εβδομάδα σηματοδότησε μια δραματική στροφή στην πολιτική της Δυτικής Ουκρανίας. Διότι με το ισχυρά οπλισμένο AMX 10-RC της Γαλλίας, με το Marder της Γερμανίας και τα ακόμη καλύτερα αμερικανικά Bradley, η Δύση σπάει ένα προηγούμενο ταμπού και για πρώτη φορά προμηθεύει δυτικής κατασκευής (αναγνωριστικά και πεζικού) άρματα μάχης.

Ομολογουμένως, αυτά δεν είναι τα πιο σύγχρονα πράγματα που έχει η Δύση στο οπλοστάσιό της. Ωστόσο, είναι σαφώς ανώτερα από τα παλαιά σοβιετικά μοντέλα που χρησιμοποιούσαν τόσο η Ουκρανία όσο και η Ρωσία. Αυτό βάζει τέλος σε μια πολιτική αμφιθυμίας στην οποία η Δύση παρέμεινε προσκολλημένη για πάρα πολύ καιρό.

Επειδή η Δύση παρέδωσε πάντα μόνο όσο χρειαζόταν η Ουκρανία για να αποφύγει την υπερκέραση από τη Ρωσία, αλλά όχι όσο χρειαζόταν για να μπορέσει το Κίεβο να ανακτήσει με τη βία τα ουκρανικά εδάφη που είχε καταλάβει η Ρωσία. Αυτό προκάλεσε πολλές θυσίες από την ουκρανική πλευρά που δεν ήταν απαραίτητες.

Και έστειλε επίσης λάθος μήνυμα στη Μόσχα. Η Ρωσία κλιμάκωσε σημαντικά τον πόλεμο στις αρχές Οκτωβρίου με τις συστηματικές επιθέσεις της σε κρίσιμες μη στρατιωτικές υποδομές στην Ουκρανία, οι οποίες ήταν εντελώς αντίθετες με το διεθνές δίκαιο. Η Δύση, από την άλλη πλευρά, δεν ανταποκρίθηκε με τον ίδιο τρόπο με ένα ποιοτικό άλμα στην υποστήριξή της προς την Ουκρανία. Αυτή η απάντηση έρχεται μόλις τώρα – αργά, αλλά καλύτερα από το ποτέ.

Στην πραγματικότητα, η ρητορική και οι πράξεις των δυτικών πολιτικών έχουν αποκλίνει σημαντικά τους τελευταίους μήνες. Δεν μπορείτε να συνεχίσετε να τονίζετε ότι θέλετε να κάνετε τα πάντα για μια ουκρανική νίκη και στη συνέχεια να παρακρατάτε σημαντικά όπλα. Αυτό έρχεται επίσης σαφώς σε αντίθεση με τα δικά συμφέροντα της Γερμανίας, διότι όσο πιο ισχυρά εξοπλίζει τους Ουκρανούς, τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος με επιτυχία για την Ουκρανία – και τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουν και οι οικονομίες μας να ανακάμψουν από τις υψηλές τιμές ενέργειας και τον πληθωρισμό.

Καμία ατομική προσπάθεια από τη Γερμανία

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η στροφή αυτής της εβδομάδας μπορεί να είναι μόνο η αρχή. Γιατί τα άρματα μάχης που έχουν τώρα υποσχεθεί μπορούν πράγματι να αποτελέσουν σημαντικό στοιχείο των ουκρανικών επιθετικών ενεργειών που είναι απαραίτητες για την απελευθέρωση των εδαφών που εξακολουθούν να κατέχονται από τη Ρωσία.

Αλλά από μόνα τους δεν αρκούν. Χρειάζονται επίσης βαριά και σύγχρονα δυτικά άρματα μάχης, όπως τα αμερικανικά Abrams ή τα γερμανικά Leopards. Και η πίεση προς τη Γερμανία για τέτοιου είδους όπλα αυξάνεται επίσης. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, η πολωνική κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να προμηθεύσει την Ουκρανία με τα δικά της Leopard 2 – αν και αυτό θα απαιτούσε τη γερμανική έγκριση.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Φινλανδικής Επιτροπής Άμυνας, η Φινλανδία είναι επίσης έτοιμη να προμηθεύσει Leopards, εάν συμμετάσχουν και άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Έτσι, η Γερμανία δεν θα έπρεπε να προχωρήσει μόνη της, αλλά θα μπορούσε να δράσει συντονισμένα με άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Έτσι ώστε να μη χαθεί και πάλι πολύτιμος χρόνος για γερμανική ψυχανάλυση, ενώ οι Ουκρανοί στρατιώτες πεθαίνουν καθημερινά υπερασπιζόμενοι τη χώρα τους και την ευρωπαϊκή ειρηνευτική τάξη από τη ρωσική επιθετικότητα.

Ο μουσικοσυνθέτης που κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (1946-1949) είχε εξοριστεί πρώτα στην Ικαρία και στη συνέχεια στη Μακρόνησο. Οι πολιτικές του διώξεις δεν ανακόπτουν το δημιουργικό του έργο, με την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 υπέστη ένα νέο κύκλο διώξεων και εξοριών, που τελείωσε το 1970 με την αμνηστία που του χορηγήθηκε, ύστερα από διεθνή κατακραυγή και προσπάθειες προσωπικοτήτων, όπως ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο Χάρι Μπελαφόντε, ο Άρθουρ Μίλερ και ο Χανς Άισλερ. Έφυγε στο εξωτερικό και έδωσε δεκάδες συναυλίες εναντίον των συνταγματαρχών, που τον έκαναν παντού γνωστό ως σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα.

Μετά την τελεσίδικη διάσπαση του Εθνικού Αντιστασιακού Συμβουλίου και με τη ματαίωση της ενότητας των αντιστασιακών δυνάμεων, που για εκείνον ήταν η μόνη περίπτωση να επανέλθει η Δημοκρατία στην Ελλάδα μέσα από τη “σκληρή” λύση, τον έστρεψε αναγκαστικά προς τη δεύτερη, τη “μαλακή” λύση, που θεωρούσε ότι ήταν πλέον η μόνη εφικτή. Δηλαδή η λύση δια της επιστροφής του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την εξορία.

Μέσω του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη έμαθε στο Παρίσι ότι και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προβληματιζόταν για το τι έπρεπε να πράξει.

Στις 16 Ιανουαρίου του 1973 επρόκειτο να παρουσιαστεί το βιβλίο του “Το Χρέος” και ο Μίκης Θεοδωράκης αποφάσισε να προτείνει τη λύση Καραμανλή. Ως ένας πολιτικός αντίπαλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή από το χώρο της αριστεράς, θα του έδινε έτσι μία στήριξη και σε ένα ευρύτερο πολιτικό φάσμα.

Ο ίδιος ο Μίκης έλεγε επ αυτού: “στο αεροπλάνο εμπιστεύθηκα τις σκέψεις μου στον Γιάννη Διδήλη, τον πιανίστα μου και φίλο, που αφού με κοίταξε λες και έβλεπε Αρειανό, έβαλε τις φωνές: “Τρελάθηκες; Θέλεις να αυτοκτονήσεις; Εσύ είσαι ο ηγέτης της Αντίστασης, ο κόσμος σε βλέπει σαν θεό, σαν άγιο, οι Έλληνες σε λατρεύουν. Αν προτείνεις τον μεγαλύτερο εχθρό σου , τον εκπρόσωπο της Δεξιάς, τελείωσες”. “Κι αν υποτεθεί ότι με τη “λύση Καραμανλή” πέσει η χούντα;” τον ρώτησα. “ Κι ο Θεοδωράκης τι θα γίνει;” μου απάντησε.” (“Ο πολιτικός Θεοδωράκης”, Παύλος Πετρίδης, εκδόσεις Προσκήνιο).

Ο Θεοδωράκης αναφέρει στη συνέχεια: “Τελικά αφού το σκέφτηκα πολύ και τα μέτρησα όλα, πήρα τη μεγάλη απόφαση. Στην πρες-κόνφερανς δήλωσα ότι μετά την αποτυχία για ενότητα των αντιστασιακών δυνάμεων, δεν υπάρχει παρά μόνο μία λύση για να πέσει η χούντα : η λύση Καραμανλή. Απαντώντας μάλιστα σε ερώτηση Αμερικανού δημοσιογράφου “γιατί ο Καραμανλής” εξήγησα ότι στην Ελλάδα την πολιτική κατάσταση διαμορφώνουν τρεις παράγοντες : Ο ελληνικός λαός, ο ελληνικός στρατός και οι Αμερικάνοι. Υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί που έχουν μαζί τους κάποιον από τους παράγοντες αυτούς. Ο Καραμανλής είναι ο μόνος που αυτή τη στιγμή έχει με το μέρος του και τους τρεις.”

Ο Μίκης Θεοδωράκης χρόνια αργότερα αποκάλυψε πως όταν επισκέφθηκε τον Καραμανλή στο Μεγάλη Βρετάνια αμέσως μετά την πτώση της Χούντας και την επιστροφή του, αναγνώρισε κάποιους από τους αστυνομικούς της φρουράς, που είχε τοποθετηθεί απ έξω: Ήταν οι δικοί του πρώην δεσμώτες και βασανιστές. Τους ρώτησε: “Εσείς εδώ;” για να λάβει την απάντηση: “Αλλάξανε τα πράγματα…” Μπήκε ανήσυχος μέσα και το είπε στον Καραμανλή, από τον οποίο προσδοκούσαν άπαντες να διασφαλίσει την ομαλή μετάβαση στη Δημοκρατία.

18/02: ο Θεοδωράκης προχωρούσε στην αποσαφήνιση των στόχων του “κινήματος της Νέας Ελληνικής Αριστεράς” Γράφει μεταξύ των άλλων: «Πέρασαν οχτώ μήνες περίπου από το με­γαλειώδες ξεσήκωμα του Νοέμβρη και την εγκατάσταση δεύτερης δικτατορικής βάρ­διας στη χώρα μας, που διαδέχθηκε την εξάχρονη παπαδοπουλική κυριαρχία κατευθυνόμενη από το ίδιο ακριβώς κέντρο εξουσίας. Τα χρονικά περιθώρια μας επιτρέ­πουν ν’ αντιμετωπίσουμε με υπεύθυνη, ψύχραιμη και αντικειμενική στάση την όλη πορεία της χώρας μας και του λαϊκού Κινήματος ειδικότερα. Βρισκόμαστε μπροστά στο επιτακτικό ιστορικό χρέος να καθορίσουμε σαν Κίνημα Νέας Αριστερός το πο­λιτικό στίγμα σήμερα, και να οργανώσουμε και να σχεδιάσουμε τον αγώνα που θα ο­δηγήσει το λαό σε νίκη με προοπτική το χτίσιμο της μελλοντικής κοινωνίας, δικαιώ­νοντας τις πολύχρονες θυσίες του και τα οράματα του. Για να φτάσουμε όμως εδώ πρέπει η Νέα Ελληνική Αριστερά να δομηθεί σ’ αυτή τη βάση της προετοιμασίας της επαναστατικής αλλαγής, να επεξεργαστεί συγκεκριμένο σχέδιο για την επιβολή της λαϊκής κυριαρχίας …η αλλαγή είναι υπόθεση όλων των λαϊκών δυνάμεων του κάθε Έλληνα που πρέπει να εξασφα­λιστεί η συμμετοχή του στον αγώνα….»

Στην Ελλάδα στα μέσα του 1974 οι εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες. Πυροδοτήθηκαν από τη μεθόδευση της χούντας για την ανατροπή με πραξικόπημα του Προέδρου της Κύπρου Μακαρίου. Ακολούθησε η Τουρκική εισβολή και κατάληψη της βόρειας Κύπρου.

Στη συνέχεια θα γίνει αυτό που είχε προτείνει ο Μίκης Θεοδωράκης τον προηγούμενο χρόνο στο Λονδίνο (16/01/1973) σε συνέντευξη τύπου, ως την μόνη μεταβατική λύση που απέμεινε για την απομάκρυνση της Χούντας και την αποκατάσταση της δημο­κρατικής ομαλότητας στην Ελλάδα.

Τότε αιτιολόγησε την πρότασή του “για τη λύση Καραμανλή” με την λογική. Είπε: «εξήγησα ότι στην Ελλάδα την πολιτική κατάσταση διαμορφώνουν τρεις παράγοντες: Ο ελληνικός λαός, ο ελληνικός στρατός και οι Αμερικάνοι. Υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί που έχουν μαζί τους κάποιον από τους παράγοντες αυτούς. Ο Καραμανλής είναι ο μόνος που αυτή τη στιγμή έχει με το μέρος του και τους τρεις». Παύλος Πετρίδης, στο βιβλίο: Ο πολιτικός Θεοδωράκης (1940-1996), Προσκήνιο 1997 σελ.268

Ο Θεοδωράκης πρόβαλε τότε αυτή τη λύση, αφού όλες οι προσπάθειες ενότητας του αντιδικτατορικού αγώνα και του συντονισμού των αντιδικτατορικών οργανώσεων, για την ανατροπή της χούντας και την ομαλή δημοκρατική μετάβαση, είχαν αποτύχει.

Δυστυχώς τότε δέχτηκε την απόρριψη και τα ομαδικά πυρά όλων των πολιτικών δυνάμεων και συνέχισε να τα δέχεται και μετά την πτώση της χούντας.

Αν είχε μεθοδευτεί από τότε αυτό που πρότεινε και ήταν εφικτό, αυτό που έγινε τελικά, θα είχε αποφευχθεί η τραγωδία της Κύπρου, το πραξικόπημα και η εισβολή της Τουρκίας.

Η ιστορία εδώ δικαίωσε το Μίκη Θεοδωράκη.

Η σειρά των γεγονότων σε συντομία είναι η ακόλουθη:

15/07: Η Κυπριακή Εθνοφρουρά με την υποστήριξη μονάδων της ΕΛΔΥΚ ανατρέπει το νόμιμο ηγέτη της Κύπρου αρχιεπίσκοπο Μακάριο, εγκαθιστώντας στο προεδρικό αξίωμα το ανδρείκελο Ν. Σαμψών. Ο πρόεδρος Μακάριος επιβιώνει από την επίθεση κατά του Προεδρικού Μεγάρου και διαφεύγει ασφαλής. Ανοίγει ο δρόμος για τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο.

20/07: Αρχίζει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Η Τουρκία πραγματοποιεί την πρώτη φάση της εισβολής στην Κύπρο με μεγάλες ναυτικές και αεροπορικές στρατιωτικές δυνάμεις. Γενική επιστράτευση στην Ελλάδα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εγκρίνει το ψήφισμα 353 που «απαιτεί τον άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία».

23/07: Πνιγμένη στο αίμα του εγκλήματος στην Κύπρο, η χούντα της Αθήνας καταρρέει και παραδίδει την εξουσία στους παραδοσιακούς πολιτικούς των οποίων ηγείτο ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Μετά από παρασκηνιακή παρέμβαση του Ε. Αβέρωφ μετεκλήθη εσπευσμένα από το Παρίσι ο Κ. Καραμανλής, ο οποίος επέστρεψε θριαμβευτής στις 24 Ιουλίου. Στην Κύπρο, παραιτείται από την προεδρία ο διορισμένος Νίκος Σαμψών και τη θέση του παίρνει ο Γλαύκος Κληρίδης.

24/07: Στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, χιλιάδες λαού υποδέχονται στις 2:00 π.μ. τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που φτάνει από το Παρίσι. Στις 4:15 π.μ. ορκίζεται πρωθυπουργός μπροστά στο στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη.

23/07: Ο Μίκης Θεοδωράκης κατά τη διάρκεια ενός ρεσιτάλ με τη συνοδεία του Πέτρου Πανδή, για συμπαράσταση στους Μαροκινούς φοιτητές, μαθαίνει για την κατάρρευση της χούντας και την επιστροφή Καραμανλή στην Αθήνα. Την επομένη μέρα…

24/7: Ο Μίκης Θεοδωράκης επιστρέφει στην Ελλάδα. Θριαμβευτική υποδοχή στην Αθήνα, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Την ώρα που ο κόσμος κατευθύνεται προς την Αθήνα, αποφασίζεται συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο. Μπροστά στο Α’ Νεκροταφείο ενισχυμένες δυνάμεις και τεθωρακισμένα της αστυνομίας. Ο Θεοδωράκης αποφασίζει να ματαιωθεί η συγκέντρωση γιατί φοβάται προβοκάτσια.

Η αλήθεια για το “Καραμανλής ή τανκς”

Στο Μίκη Θεοδωράκη αποδόθηκε όμως η φράση “Καραμανλής ή τανκς”, στην οποία είχε συμπυκνωθεί το δίλημμα εκείνων των ημερών και η οποία έμεινε στην Ιστορία. Ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης όμως διέψευδε ότι είχε πει τη συγκεκριμένη φράση, δηλαδή ότι είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς αυτά τα λόγια, αν και επί της ουσίας το δίλημμα αυτό τον εξέφραζε.

“Το σύνθημα “Καραμανλής ή τανκς” προέκυψε ως εξής: Έκανα τότε τις πρόβες μου μαζί με νέους τραγουδιστές τον Νταλάρα, τον Μητσιά, τη Φαραντούρη, τον Καλογιάννη για να πραγματοποιήσουμε τις περίφημες συναυλίες στο Καραϊσκάκη.

Είχαμε προγραμματίσει μετά από τις συναυλίες μας στην Αθήνα και τον Πειραιά να πάμε στην επαρχία. Τα είχαμε αναγγείλει αυτά εκείνη την ημέρα και είχα καλέσει και τους δημοσιογράφους, οι οποίοι πρώτη φορά θα με έβλεπαν έπειτα από τόσα χρόνια να διευθύνω ορχήστρα σε πρόβα. Ήταν και μεγάλη η συναισθηματική φόρτιση. Την ώρα που τελείωσα την πρόβα και ήμουν έτοιμος να δώσω την press conference και να αναγγείλω το πρόγραμμα, εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν νομίζω ο Μολυβιάτης ή κάποιος από το Γραφείο του Καραμανλή. Μου είπε, ότι ο κύριος πρόεδρος θα σας παρακαλούσε να περιορίσετε τις συναυλίες σας μόνο στην Αθήνα.

Βέβαια απάντησα ξαναμμένος από την πρόβα και τον ενθουσιασμό του κόσμου: Πολύ άσχημα ξεκινάει η κυβέρνηση Καραμανλή. Δηλαδή μου απαγορεύει να κάνω συναυλίες; “Ναι”, είπε “…το απαγορεύουμε. Υπάρχουν λόγοι που δεν πρέπει να πάτε έξω”. Φυσικά και ο τρόπος που μίλησα εγώ ήταν λιγάκι άκομψος και νευρικός και στο βάθος μπορεί να είχε δίκιο ο Καραμανλής φοβούμενος τι μπορούσε να γίνει στην επαρχία.

Θα μπορούσε να γίνει προβοκάτσια, Εν πάση περιπτώση εγώ αγρίεψα και δήλωσα στους δημοσιογράφους: Αυτή τη στιγμή τηλεφώνησαν εκ μέρους του κυρίου Καραμανλή και μου απαγορεύουν να βγω έξω από την Αθήνα. Αρχίζει πολύ άσχημα τη διακυβέρνηση της χώρας με απαγορεύσεις και μπορεί αυτή τη στιγμή να είμαστε σε πολύ άσχημη κατάσταση και να έχουμε από τη μία τον Καραμανλή και από την άλλη τα τανκς αλλά όμως δεν δικαιούται να αρχίζει με απαγορεύσεις!

Την άλλη μέρα ή “Βραδυνή” είχε τίτλο “Καραμανλής ή τανκς”! Να το διαψεύσω αυτό; Να πω ότι δεν είναι δικό μου; Αφού κατά βάση συμφωνούσα διότι εγώ είχα προτείνει τη λύση Καραμανλή. Δεν ήταν όμως αυτό το σύνθημα μου”. (Το Χρέος, Μίκης Θεοδωράκης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).

Πηγή: mikisquide.gr, news247.gr

Ο Δημήτρης Οικονόμου υποστήριξε πως δεν πρόκειται για πρωτοσέλιδο ιστορικής μνήμης αφού στην πραγματικότητα αυτό που θέλει να πει η εφημερίδα είναι για «τα τανκς του Μητσοτάκη».

Τη σκυτάλη πήρε αμέσως ο Άρης Πορτοσάλτε που είπε  θέλουν να πουν ότι «βγήκαν τα τανκς του Μητσοτάκη».