Η Οντέτ Αγκραμόν, όπως ήταν το πραγματικό όνομά της, γεννήθηκε το 1929 στο Σερέ, κοντά στην Ισπανία. Ξεκίνησε την καριέρα της από το θέατρο αλλά από τη δεκαετία του 1950 στράφηκε στην τηλεόραση. Η καριέρα της στον κινηματογράφο απογειώθηκε το 1959, όταν υποδύθηκε τη μητέρα του Ζαν-Πιερ Λεό στην ταινία «Τα 400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τριφό, μιας από τις εμβληματικότερες ταινίες της Νουβέλ Βαγκ.

Το 1963 συμπρωταγωνίστησε με τους Φερναντέλ και Μπουρβίλ στην ταινία «Ο σύζυγος της γυναίκας μου», μια μεγάλη επιτυχία του γαλλικού κινηματογράφου, όπου υποδύθηκε τη σύζυγο των δύο κορυφαίων ηθοποιών της εποχής.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 έπαιξε στο «Κλουβί με τις τρελές», μια ταινία που έκανε πάταγο στη Γαλλία και το εξωτερικό, υποδυόμενη τη «Σιμόν», την πρώην σύντροφο του Ρενάτο Μπάλντι, ιδιοκτήτη ενός καμπαρέ με drag queens στο Σεν-Τροπέ. Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, το 2001, έπαιξε σε άλλη μία ταινία που θα άφηνε το στίγμα της στον κινηματογράφο, την «Αμελί» του Ζαν-Πιερ Ζενέ, στον ρόλο μιας πρώην καλλιτέχνιδας τσίρκου και νυν ιδιοκτήτριας του καφέ στη Μονμάρτη όπου εργαζόταν η νεαρή πρωταγωνίστρια.

Η Μοριέ, που ήταν υποψήφια για Σεζάρ δεύτερου γυναικείου ρόλου, ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Ζαν-Ρενό Γκαρσιά.

Έτσι, συνεχίζεται η καταιγίδα από πρεμιέρες, με βιογραφίες, αγιογραφίες και ανθρώπινες ιστορίες, χωρίς να υπάρχει η ταινία που να κάνει τη διαφορά. Από τις εννέα πρεμιέρες της εβδομάδας ξεχωρίζουν η ιταλική «Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο» και η ισπανική «Αΐντα», ενώ για τους εναπομείναντες λάτρεις του Μάικλ Τζάκσον υπάρχει και το αμερικάνικο βιογραφικό «Michael».

Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο

Δραματική κομεντί, ιταλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Φραντσέσκο Σοσάι, με τους Φίλιππο Σκότι, Σέρτζιο Ρομάνο, Πιερπάολο Καποβίλα, Ρομπέρτο Τσιτράν, Αντρέα Πενάκι κα.

Όχι δεν είναι ούτε ο «Φανφαρόνος» του μέγα Ντίνο Ρίζι, παρότι μάλλον η κλασική ταινία, με τους Βιτόριο Γκάσμαν και Ζαν Λουί Τρεντινιάν, έχει επηρεάσει τον πρωτοεμφανιζόμενο στη χώρα μας Φραντσέσκο Σοσάι. Ούτε βεβαίως η ταινία περιπλάνησης του Τζιμ Τζάρμους «Στην Παγίδα του Νόμου», με την αξέχαστη τριάδα πρωταγωνιστών Γουέιτς, Λιούρι και Μπενίνι, η οποία είναι φανερό ότι αποτελεί το δραματουργικό πλαίσιο για να ξεδιπλώσει τη δική του ιστορία.

Περισσότερο είναι μία μεθυσμένη δραμεντί, μία ταινία περιπλάνησης, στην τεράστια πεδιάδα από τη Βενετία μέχρι το Μιλάνο, εκεί που αναπτύχθηκε τα προηγούμενα χρόνια η ιταλική βιομηχανία, η γεωργική υπερεκμετάλλευση και οι πόλεις που άνθισαν ή συνεχίζουν να δείχνουν ακμαίες, αλλά έχουν χάσει την αίγλη τους και οι κάτοικοι έχουν πλέον αφήσει πίσω τους το ιταλικό πνεύμα, το πολιτικό και κοινωνικό ήθος, ζώντας μέσα στο ένδοξο παρελθόν, στις αντιφάσεις τους και στις πληγές των σχετικά πρόσφατων γεγονότων.

Μια ταινία, που προβλήθηκε στις Κάννες και στο Τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα και ήταν υποψήφιο για πολλά στα βραβεία Ντοντατέλο, με δύο μεσήλικες σχεδόν πάντα μεθυσμένους, αναζητώντας πάντα ένα ποτήρι για το τέλος της ημέρας και έναν νεαρό φοιτητή, που τους ακολουθεί από μπαρ σε μπαρ αναθεωρώντας τη ζωή τους και το τι σημαίνει έρωτας.

Δύο πενηντάρηδες, ο Ντοριάνο και ο Καρλομπιάνκι, που βρίσκονται συνεχώς υπό την επήρεια του αλκοόλ, τριγυρίζουν στην πεδιάδα του Βένετο, θέλοντας να επουλώσουν τις πληγές τους και αναζητώντας ένα ποτήρι για το τέλος. Συναντώντας τυχαία έναν νεαρό φοιτητή της αρχιτεκτονικής, τον Τζούλιο, άτυχο στον έρωτά του για μια κοπέλα, θα τον πάρουν μαζί τους, σε μια αναζήτηση ενός θησαυρού και συνεχίζοντας να πίνουν και να διασκεδάζουν την τραυματισμένη ζωή τους.

Μεταφέροντας τις εφήμερες αισθήσεις, τις πλάκες (θυμίζοντας και λίγο από «Εντιμότατους Φίλους Μου») και τις κουβέντες των τριών ηρώων, στο μελαγχολικό τοπίο της πεδιάδας του Βένετο, με τις ομίχλες, την γκριζάδα, το πράσινο του φυσικού σκηνικού που καταπίνει το φως, όπως και τις ωραίες εποχές, πριν παραμορφωθεί η περιοχή από τον καπιταλισμό και την τρέλα της ανάπτυξης.

Η ταινία, ωστόσο, δεν αρκείται σε αυτό, στον θρήνο για το τέλος μιας εποχής, αλλά ξανοίγεται ως μια ρομαντική, μελαγχολική ταινία δρόμου, για το παρόν και το μέλλον μίας χώρας που ακόμη παραμένει μεθυσμένη από το οικονομικό της θαύμα και παραπατώντας συνεχίζει να προχωρά.

Το τρίο των πρωταγωνιστών, δένει αρμονικά, αν και ορισμένες φορές χάνει τον προσανατολισμό του, εξαιτίας των ατημέλητων χαρακτήρων τους και όχι του αλκοόλ, που ρέει άφθονα, τονίζοντας τη θολή πλέον εικόνα της Ιταλίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στην πεδιάδα του Βένετο, μεσήλικοι δύο άνδρες συναντούν τυχαία έναν ντροπαλό νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής και ξεκινούν μια περιπλάνηση από μπαρ σε μπαρ, αναζητώντας το τελευταίο ποτό της ημέρας.

Αΐντα

Κωμωδία, ισπανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Πάκο Λεόν, με τους Κάρμεν Μάτσι, Πάκο Λεόν, Μίρεν Ιμπαργκουρέν, Μέλανι Ολιβάρες, Εντουάρντο Καζανόβα, Μαριάνο Πένια κα.

Η ισπανική τηλεοπτική σειρά φαινόμενο, που κράτησε για δέκα ολόκληρα χρόνια, επηρεάζοντας την ποπ κουλτούρα και δημιούργησε πλήθος αντιγραφών, έρχεται τώρα, δώδεκα χρόνια από την ολοκλήρωσή της, ως ένα κινηματογραφικό spinoff, από τον σκηνοθέτη και δημοφιλή κωμικό Πάκο Λεόν, δημιουργό και πρωταγωνιστή του σήριαλ.

Έχοντας στη διάθεσή του σχεδόν όλο το καστ της σειράς και βεβαίως της απολαυστικής Κάρμεν Μάτσι, ο Λεόν στήνει έναν, πολλές φορές ξεκαρδιστικό, φόρο τιμής, έναν αποχαιρετισμό, με νοσταλγία, αλλά χωρίς τη συνήθη μελαγχολία που συνοδεύει ανάλογες περιπτώσεις.

Η ταινία μάς ταξιδεύει στο 2018, όχι τυχαία, αφού η χρονιά αυτή σηματοδοτεί την έναρξη του κινήματος Metoo και στα παρασκήνια των γυρισμάτων του τελευταίου, καθοριστικού, επεισοδίου της σειράς.

Το 2018, η γνωστή ισπανική σειρά «Αΐντα» παραμένει ένα τηλεοπτικό φαινόμενο. Αλλά η διαμαρτυρία μιας ηθοποιού για ένα προσβλητικό αστείο προκαλεί ένταση στα γυρίσματα. Με φόντο την αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα και τον φόβο ακύρωσης του σίτκομ, το καστ προσπαθεί να μείνει ενωμένο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του πιο αμφιλεγόμενου επεισοδίου στην ιστορία της σειράς.

Το φιλμ, μια μίξη μυθοπλασίας και σύνδεσης του κινηματογράφου με την τηλεόραση, εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια του τελευταίου επεισοδίου της σειράς, ανακατεύοντας με ειρωνικό τρόπο τα όρια μεταξύ των ηθοποιών και των χαρακτήρων, με μία δόση ανάλαφρης σάτιρας, λίγο πριν εμφανιστούν οι πλατφόρμες streaming κυριαρχήσουν στη διασκέδαση του ευρύτερου κοινού, εκεί που κάποτε θριάμβευε η «Αΐντα». Και ταυτόχρονα στην εποχή της λεγόμενης «κουλτούρας της ακύρωσης», αλλά και του κινήματος εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης και της χιονοστιβάδας που προκάλεσε, συμπαρασύροντας τρανούς και ισχυρούς, με πλούσια κακοποιητική συμπεριφορά, αλλά και κάθε ίχνους ερωτική προσέγγιση, που ξέφευγε από το πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας. Αυτό, από μόνο του, είναι πράγματι πολύ αστείο.

Επιπλέον, μια ευκαιρία για να εξερευνήσει τα όρια του χιούμορ, τη δύναμη των κωμικών και την πολυπλοκότητα της φήμης, με μία δόση από Αλμοδοβάρ, δίνοντας βάρος στη διασκέδαση, την ανάλαφρη προσέγγιση και την καθολική σάτιρα, αλλά όχι και στο βάθος των όσων θέλει να θίξει το φιλμ, καθώς προέχει η ψυχαγωγία, η φήμη του τηλεοπτικού προϊόντος.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η διαμαρτυρία μίας ηθοποιού για ένα προσβλητικό αστείο, προκαλεί ένταση στα γυρίσματα του τελευταίου επεισοδίου της δημοφιλούς σειράς Αΐντα. Με φόντο την αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα και τον φόβο της ακύρωσης του σίτκομ, το καστ προσπαθεί να μείνει ενωμένο.

Γυναίκες Έξω

Δραματική βιογραφία, ιταλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μάριο Μαρτόνε, με τους Βαλέρια Γκολίνο, Ματίλντα Ντε Άντζελις, Ελοντί, Κορράντο Φορτούνα, Αντόνιο Τζεράρντι, Στέφανο Ντιονίζι κα.

Μια ωδή στη φιλία και στη συντροφικότητα, μία ταινία για ένα άγνωστο περιστατικό της γνωστής συγγραφέως Γκολιάρντα Σαπιέντσα, από τον Μάριο Μαρτόνε, που πριν από τρία χρόνια είχε παρουσιάσει τη συμπαθέστατη «Νοσταλγία».

Μία ταινία, που δεν ακολουθεί και τόσο μία φόρμα κινηματογραφικής βιογραφίας, αποφεύγοντας ευτυχώς μία σύνοψη της ζωής της Σαπιέντσα, αλλά φωτίζοντας μία άγνωστη και καθοριστική περίοδο της ζωής της. Ωστόσο, οι αδυναμίες της ταινίας είναι εμφανείς και μάλλον δεν θα ερχόταν στη χώρα μας αν δεν ήταν διαγωνιζόμενη στο επίσημο πρόγραμμα των Καννών και έχει πρωταγωνίστρια την ώριμη όσο ποτέ και πάντα γοητευτική, Βαλέρια Γκολίνο.

Ο Μαρτόνε, παρά τις ευγενείς προθέσεις του, χάνει την ευκαιρία να μιλήσει σε βάθος για μία προσωπικότητα όπως την Γκολιάρντα Σαπιέντσα (1924-1996). Μία Σικελή, κόρη ενός δικηγόρου σοσιαλιστή και με μητέρα μία δυναμική γυναίκα, μία ιστορική μορφή της ιταλικής αριστεράς. Η Σαπιέντσα, που είχε ξεχωριστή παιδεία, θριάμβευσε ως ερμηνεύτρια πιραντελικών ρόλων, δημοσίευσε τέσσερα μυθιστορήματα και άφησε αρκετά ανέκδοτα έργα, όπως και το πιο γνωστό, «Η τέχνη της χαράς», που εκδόθηκε μετά θάνατον.

Στη Ρώμη, τη δεκαετία του ‘80, η Σαπιέντσα, μία συγγραφέας που έζησε περιόδους κατάθλιψης και θεραπειών από… ηλεκτροσόκ, έχοντας ξεπέσει σε φτώχεια, θα κλέψει τα κοσμήματα μίας φίλης της για να τα πουλήσει, να συλληφθεί και να φυλακιστεί για πέντε μέρες. Η απρόσμενη συνάντησή της με τις νεαρές συγκρατούμενές της αποδεικνύεται μια εμπειρία που της αλλάζει τη ζωή και ξαναβρίσκοντας την ελευθερία της θα ζήσει μία συναισθηματικά έντονη περίοδο επαναπροσδιορισμού της ζωής της.

Σε αυτή την περίοδο θα εστιάσει ο Μαρτόνε, θέλοντας να ταυτίσει τα γραπτά της Σαπιέντσα με τη σημασία τού να ζει κανείς αντισυμβατικά, έξω από τα στενά όρια της κοινωνίας και να παραμένει ελεύθερη.

Σκηνοθετημένο σαν γυναικείο ψυχογράφημα, ο Μαρτόνε έχει την τύχη να διαθέτει δύο εξαιρετικές πρωταγωνίστριες, την Γκολίνο και την Ματίλντα ντε Άντζελις, που καλύπτουν τον ανεμικό τους κινηματογραφικό χαρακτήρα, με την έντονη ενέργειά τους και την ερμηνευτική τους εκφραστικότητα.

Η ταινία, ακολουθώντας μία μη γραμμική αφήγηση, είναι αποσπασματική – παρά τις κομψές εικόνες της Ρώμης και της εποχής του ‘80, μεταφέροντας στην οθόνη ορισμένα πολύ προσωπικά περιστατικά, αποτυγχάνοντας, όμως, να διευρύνει την ουσία του θέματός της, να μιλήσει ουσιαστικά για την κοινωνική επανένταξη και ταυτόχρονα αγγίζοντας επιφανειακά τα γεγονότα της εποχής, τη μετάλλαξη της Ιταλίας σε μια χώρα ατομικότητας και μιας επίπλαστης ευημερίας.

Πάντως, παρά τις αδυναμίες της, η ταινία αφήνει μία γλύκα, μία οικειότητα και μία θέρμη για τη συντροφικότητα, που αναδεικνύεται κυρίως μέσα από τις ειλικρινείς σχέσεις, που αναπτύχθηκαν στο περιθώριο του καθωσπρεπισμού και της κοινωνικής υποκρισίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ρώμη, 1980. Η Γκολιάρντα Σαπιέντσα βλέπει το μεγάλο της έργο και καρπό δέκα χρόνων δουλειάς «Η Τέχνη της Χαράς», να απορρίπτεται από όλους τους ιταλικούς εκδοτικούς οίκους. Οικονομικά εξαντλημένη και βαθιά απογοητευμένη, θα βρεθεί στη φυλακή για μια μικροκλοπή.

The Strangers’ Case

Δραματική περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Μπραντ Άντερσεν, με τους Γιασμίν Αλ Μασρί, Γιαχία Μαχαϊνί, Ομάρ Σι, Ζιάντ Μπάκρι, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Θάνο Τοκάκη, Αγγελική Παπούλια, Βίκυ Παπαδοπούλου κα.

Το προσφυγικό, σπαραξικάρδιο, δράμα του Μπραντ Άντερσεν, που εξαντλεί τα χαρτομάντιλα σε κάθε προβολή του, από την πρεμιέρα του στο φεστιβάλ Βερολίνου μέχρι και το τελευταίο επαρχιακό σινεμά, αποτελεί ένα έντονα συναισθηματικό πορτραίτο του πόνου των προσφύγων, που ξεκινούν ένα επικίνδυνο ταξίδι με προορισμό σε ασφαλείς χώρες, έχοντας χάσει τα πάντα, ακόμη και την προσωπικότητά τους.

Στο ντεμπούτο του, ο Άντερσεν, μέχρι προσφάτως κινηματογραφικός παραγωγός και γνωστός ακτιβιστής, βασίζεται στη δική του μικρού μήκους ταινία «Refugee», που έφτασε κοντά στα Όσκαρ του 2020, δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στο μήνυμα, για το προσφυγικό δράμα, παρότι στην ίδια την ταινία του, ακολουθώντας την ιστορία αρκετών χαρακτήρων, οι ζωές των οποίων ανατρέπονται από τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, ενώ αλλάζει οπτική γωνία όταν η υπόθεση μετακινείται από τα ζοφερά πεδία του Χαλεπίου στα ευρωπαϊκά σύνορα.

Η ταινία, διαθέτοντας τα εχέγγυα μίας ιδιαίτερα φροντισμένης παραγωγής και με ελληνικό χρώμα – Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Αγγελική Παπούλια, Θάνος Τοκάκης βρίσκονται ανάμεσα στο ευπρόσωπο καστ – έχει μια χολιγουντιανή αύρα, ίσως περισσότερο απ’ όσο πρέπει για το είδος της ταινίας, αποφεύγοντας την πολυπλοκότητα και το βάθος του ζητήματος, για να επικεντρωθεί στα ανθρώπινα προβλήματα των χαρακτήρων του.

Δομημένη σε μικρά κεφάλαια, η ιστορία έχει ως αφετηρία τη ζωή της Αμίρα, μιας βραβευμένης γιατρού στην πρώτη γραμμή του πολέμου στο Χαλέπι, που την ημέρα των γενεθλίων της θα αλλάξει για πάντα η ζωή της και θα πυροδοτήσει μία σειρά γεγονότων, διαπλέκοντας τις ζωές πέντε διαφορετικών οικογενειών. Όπως τον στρατιώτη Μουσταφά, που παλεύει με τη συνείδησή του, τον λαθρέμπορο Μαρβάν στην Τουρκία, που προσπαθεί να σώσει τον γιο του, μία οικογένεια που προσπαθεί να περάσει στην Ελλάδα, αλλά και τον Σταύρο, έναν καπετάνιο του λιμενικού, που αγωνίζεται καθημερινά στα ανοικτά της Λέσβου να σώσει χιλιάδες πρόσφυγες.

Ο Άντερσεν, χωρίς να πρωτοτυπεί, παίρνει εν πολλοίς ιστορίες που έχουμε ακούσει ή δει, σε ρεπορτάζ, ντοκιμαντέρ, έρευνες, ακόμη και ζωντανά και μας τις φέρνει μπροστά μας με μία οξύτητα, προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ ρεαλισμού και συναισθηματικής φόρτισης, άλλοτε δεξιοτεχνικά και άλλοτε περισσότερο αποσκοπώντας να περάσει με ένταση το μήνυμα για την ανθρωπιστική τραγωδία του προσφυγικού.

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που η εμφανώς καλοπροαίρετη ταινία του, μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με μία περιπέτεια του Χόλιγουντ, γυρισμένη κατ’ εντολήν της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Η Γιασμίν Αλ Μασρί, παραδίδει μια συνταρακτική ερμηνεία, ο Ομάρ Σι, πάντα ελκυστικός, μαγνητίζει την κάμερα με την παρουσία του, ενώ θετικές είναι οι εμφανίσεις των Ελλήνων ηθοποιών που πλαισιώνουν το πολυπρόσωπο καστ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Όταν μια Σύρια γιατρός αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Χαλέπι μαζί με τη μικρή της κόρη, μια απελπισμένη επιλογή πυροδοτεί μια αλυσίδα γεγονότων που ξεπερνά σύνορα και παρασύρει τέσσερις αγνώστους στην ίδια καταιγίδα. Οι πορείες τους συγκρούονται μέσα σε μια νύχτα στη Μεσόγειο, εκεί όπου η επιβίωση είναι αβέβαιη και η ανθρωπιά αποκαλύπτεται στην πιο ωμή της μορφή.

Ο Σερίφης

(«Norma») Αστυνομική περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Μπεν Γουίτλι, με τους Μπομπ Όντενκερκ, Χένρι Γουίνκλερ, Λένα Χίντι, Ράιαν Αλεν, Μπίλι ΜακΛέλαν, Μπρένταν Φλέτσερ κα.

Η γνωστή ιστορία, για μια μικρή αμερικάνικη πόλη, στο πουθενά, που ζει παραδόξως πάμπλουτα και κρύβει ένα τεράστιο – εγκληματικό – μυστικό και στην οποία καταφτάνει ένας κουρασμένος πρώην σερίφης, ως προσωρινός απρόθυμος εκπρόσωπος του νόμου και με τα πολλά ή τα λίγα, τα κάνει γης μαδιάμ.

Μία ακόμη περιπέτεια έντονης δράσης και εκρηκτικής βιαιότητας, με εμφανή στοιχεία αμερικάνικου χιούμορ, που σκοπεύει απλώς στην απενεχοποιημένη διασκέδαση, εκεί που έχει δοκιμαστεί πετυχημένα ο σεναριογράφος του δημοφιλούς φραντσάιζ «John Wick», Ντέρεκ Κόλσταντ, ο οποίος υπέγραψε και το παρόμοιο «Κανένας 1 και 2» με πρωταγωνιστή τον Μπομπ Όντενκερκ και πάλι.

Το φιλμ του Βρετανού Μπεν Γουίτλι («Ρεβέκκα», «Meg 2: Η Τάφρος»), που από ένα σημείο και μετά οι σκηνές βιαιότητας αρχίζουν να κουράζουν, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αντιγραφή του «Κανένας» – κυρίως λόγω του χαρακτήρα του ήρωα, με λίγη σος από το «Fargo» των Κοέν, έχει την πλάκα του, ορισμένες φορές, αλλά τελικά κολλάει στα λασπόνερα των αφόρητων κλισέ και των δρόμων της παγωμένης πόλης.

Έτσι, το μόνο που απομένει, μέχρι να έρθει η τελική μονομαχία αυτού του – και νεογουέστερν – φιλμ δράσης, είναι η ατάραχη ερμηνεία του Μπομπ Κόλσταντ, που αντιγράφει εν πολλοίς την ερμηνεία του στον «Κανένα», ως «αναπληρωματική» λύση στον John Wick».

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Γιουλίσες έρχεται στην ήσυχη πόλη Νόρμαλ της Μινεσότα για να υπηρετήσει ως προσωρινός σερίφης μετά τον θάνατο του αρχικού σερίφη. Μια ληστεία τράπεζας όμως, οδηγεί τον Γιουλίσες να ανακαλύψει ότι μια εγκληματική οργάνωση έχει εξαπλωθεί σε όλη την πόλη.

Μη Γελάτε, Θα Σας Δει ο Κόσμος

Δραματική κομεντί, ελληνικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Νικόλα Δημητρόπουλου, με τους Μαρία Αποστολακέα, Μαντώ Γιαννίκου, Ακύλλα Καραζήση κα.

Πολύ μακριά από την προηγούμενη αμφιλεγόμενη ταινία του «Καλάβρυτα 1943», που προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις, ο Νικόλας Δημητρόπουλος παρουσιάζει μία γλυκόπικρη δραμεντί, επικεντρωμένη γύρω από μία 40άχρονη γυναίκα σε ένα νησί, που ανακαλύπτει ότι έμεινε έγκυος.

Φιλμ μικρής κλίμακας, που έχει το ενδιαφέρον του, καθώς μιλά για κάποια σύγχρονα ζητήματα, όπως είναι η μητρότητα, το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της, τα κοινωνικά στερεότυπα για την απόκτηση μίας συμβατικής οικογένειας, αλλά και τους αδιάρρηκτους οικογενειακούς δεσμούς.

Η Μαρία, μία σαραντάχρονη μοναχική γυναίκα, μόνιμος κάτοικος ελληνικού νησιού, βρίσκεται στην Αθήνα, στο σπίτι της θρησκόληπτης αδερφής της, για το μνημόσυνο της μητέρας τους. Εκεί θα μάθει ότι είναι έγκυος και θα απομονωθεί στο εξοχικό της οικογένειας για να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο της απόκτησης ενός παιδιού, που μοιάζει και ως η τελευταία της ευκαιρία να γίνει μάνα και να σκεφτεί τα δικά της «θέλω». Η σύγκρουση θα ενταθεί όταν η αδελφή της θα μάθει για την εγκυμοσύνη της.

Το φιλμ, που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μπορεί να μην έχει κάτι το ιδιαίτερα πρωτότυπο στο σενάριο, που έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, αλλά αποφεύγει τις έντονες δραματικότητες και τις υπερβολές, ποντάροντας αρκετά στις ερμηνείες της Μαρίας Αποστολακέα και της Μαντούς Γιαννίκου.

Ο Δημητρόπουλος θα αναδείξει τη μοναξιά της ηρωίδας και τις σκέψεις της για τον θάνατο, το σκληρό πέρασμα του χρόνου και τις συγκρούσεις με την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο τον εαυτόν της. Χωρίς να γίνεται ποτέ βαριά, με τις χιουμοριστικές ανάσες και να μαυρίζει υπαρξιακά, η ταινία, παρά τις αφηγηματικές αδυναμίες της, κερδίζει πόντους με την ανεπιτήδευτη απλότητά της και με ορισμένες συγκινητικές στιγμές της ικανοποιητικής πρωταγωνίστριας, που έχει δίπλα της ως συμπαραστάτη τον Ακύλλα Καραζήση.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η Μαρία, που μένει σε νησί, ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος όταν επισκέπτεται στην Αθήνα τη θρήσκα αδερφή της για το μνημόσυνο της μητέρας τους. Η απρόσμενη εγκυμοσύνη θα τη φέρει σε σύγκρουση με την αδελφή της, αλλά και με τις σκέψεις της.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες

Michael

(«Michael») Μία ιλουστρασιόν βιογραφία για το είδωλο της αμερικάνικης ποπ μουσικής, από τον έμπειρο αλλά άνισο Αντουάν Φουκουά και με πρωταγωνιστή τον ανιψιό του Τζαφάρ Τζάκσον να υποδύεται τον εμβληματικό σταρ Μάικλ.

Το φιλμ, καταγράφει τη ζωή του Τζάκσον, από την παιδική του ηλικία και την πορεία του προς την κορυφή έως και την απόκοσμη φήμη, συνταιριάζοντας το αμερικάνικο – μαύρο – όνειρο, με την καλλιτεχνική ιδιοφυΐα του και την αντισυμβατική του συμπεριφορά, αφήνοντας στο περιθώριο τις σκοτεινές έως και ζοφερές πτυχές της ιστορίας του, ίσως σε κάποια άλλη πραγματική κινηματογραφική βιογραφία.

Μία καλογυρισμένη και φροντισμένη παραγωγή, που απευθύνεται αποκλειστικά στους εναπομείναντες φαν του Μάικλ Τζάκσον, σε όλους αυτούς που δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα παραπάνω από τις μουσικές επιτυχίες του και τον αστραφτερό και γεμάτο αντιξοότητες κόσμο της σόου μπιζ.

Εκτός από τον Τζαφάρ Τζάκσον, μία αμφισβητούμενη τουλάχιστον επιλογή, το πολυπρόσωπο καστ απαρτίζεται από τους Νάια Λονγκ, Λόρα Χάριερ, Τζουλιάνο Κρούε Βάλντι, Μάιλς Τέλερ, Κόλμαν Ντομίνγκο, Τζαμάλ Ρ. Χέντερσον, Τρε Χόρτον, Ράιαν Χιλ, Κατ Γκράχαμ, Λιβ Σιμόν, Κέβιν Σίνικ και πολλούς άλλους.

Sinatra! Eternity

(«Sinatra! Eternity») Αξιοπερίεργη και εντελώς διαφορετική βιογραφική ταινία για τον θρύλο Φρανκ Σινάτρα, με έντονο ελληνικό χρώμα, καθώς τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Παπαθεοδώρου, μαζί, με τον γνωστό κινηματογραφιστή τού ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, Μάικλ Όμπλοβιτς, ενώ στο καλλιτεχνικό και τεχνικό επιτελείο συμμετέχουν αρκετοί Έλληνες – το μοντάζ έγινε εξολοκλήρου στην Αθήνα.

Η ταινία, σκηνοθετημένη ως νεο-νουάρ, με σκοτεινά, ατμοσφαιρικά πλάνα, που εξερευνούν την γκρίζα πλευρά του Χόλιγουντ και την πολύπλευρη ψυχοσύνθεση του Σινάτρα, χωρίς γραμμική αφήγηση, εστιάζει σε ορισμένες καθοριστικές στιγμές του σταρ, όπως την πτώση και την άνοδό του, το Όσκαρ και τον θυελλώδη έρωτά του με τον Άβα Γκάρντνερ.

Στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, «βρώμικη» νουάρ αισθητική, με εικόνες που φαίνεται να έχει «αρπάξει» το φιλμ και με θεατρικές ερμηνείες, από γνώριμες «φάτσες» του είδους, όπως ο Μάικλ Μάντσεν, ο Έρικ Ρόμπερτς και ο αξέχαστος… Χάρι Ντιν Στάντον. Μία σύντομη εμφάνιση κάνει η Ντιόν Γουόργουικ, ενώ τον Φράνκι υποδύεται ο Ρίκο Σιμονίνι και τη θεϊκή Άβα η Έμιλι Ελίσια Λόου.

Μία παραγωγή, που φαίνεται έτοιμη για να μπει στο κάδρο με τις καλτ ταινίες της εποχής και αναμένεται να μοιράσει το κοινό σε αυτούς που θα διασκεδάσουν μαζί της και εκείνους που θα την απορρίψουν.

Η Οικογένεια Ντινοσάουρους

(«The Dino Family») Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, ρωσικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μάγια Τουρκίνα και Μαξίμ Βόλκοφ, αλλά και τη συμμετοχή 350 τεχνικών, που συμμετείχαν στη δημιουργία της, δουλεύοντας για πάνω από δυόμισι χρόνια. Ένα προσεγμένο ψηφιακό animation φαντασίας για τη συντροφικότητα και την οικογένεια, που ενώνει τις δυνάμεις της όταν ταξιδεύει στην εποχή των δεινοσαύρων. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης στο CinemaCon που πραγματοποιείται στο Λας Βέγκας, ο συνεπικεφαλής ταινιών της Paramount, Τζος Γκρίνσταϊν (Josh Greenstein) επιβεβαίωσε πως το σενάριο της νέας ταινίας ήδη γράφεται.

Ο Τομ Κρουζ (Tom Cruise) αναμένεται να ενσαρκώσει ξανά τον εμβληματικό ρόλο του Pete «Maverick» Mitchell, ενώ στο πρότζεκτ επιστρέφει και ο παραγωγός των μεγάλων επιτυχιών, Τζέρι Μπρουκχάιμερ (Jerry Bruckheimer).

Σημειώνεται ότι το Deadline είχε αναφέρει το 2024 ότι μια τρίτη ταινία του franchise βρισκόταν υπό ανάπτυξη με τον Έρεν Κρούγκερ (Ehren Kruger) να αναλαμβάνει τη συγγραφή του σεναρίου.

Το «Top Gun: Maverick» αποτελεί την πιο εμπορική ταινία του Κρουζ, με εισπράξεις που αγγίζουν το 1,49 δισ. δολάρια. Σε σκηνοθεσία του Τζόζεφ Κοσίνσκι (Joseph Kosinski) το φιλμ απέσπασε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας τελικά το χρυσό αγαλματίδιο για τον Καλύτερο Ήχο.

Ο διευθύνων σύμβουλος της Paramount, Ντέιβιντ Έλισον (David Ellison), υπογράμμισε την κομβική σημασία που είχε το «Maverick» για το στούντιο, καθιστώντας σαφές ότι το επερχόμενο σίκουελ βρίσκεται στη πρώτη γραμμή των μελλοντικών κινηματογραφικών σχεδίων.

Η φετινή διοργάνωση, που θα διεξαχθεί από τις 12 έως και τις 23 Μαΐου, δίνει προτεραιότητα στο διεθνές σινεμά δημιουργών, ενώ η παρουσία της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας είναι αισθητά πιο περιορισμένη σε σχέση με άλλες χρονιές.

Είκοσι μία ταινίες θα διεκδικήσουν φέτος τον Χρυσό Φοίνικα, με το επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ να φιλοξενεί ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων, τους Ασγκάρ Φαραντί, Πέδρο Αλμοδόβαρ, Πάβελ Παβλικόφσκι, ‘Αιρα Σακς, Χιροκάζου Κόρε-Έντα, Λάζλο Νέμες, Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ και Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι.

Ανάμεσα στις ταινίες του διαγωνιστικού ξεχωρίζουν το αγγλόφωνο ντεμπούτο του Κριστιάν Μουνγκίου «Fjord», με τους Ρενάτε Ράινσβε και Σεμπάστιαν Σταν στον ρόλο ενός ζευγαριού που μετακομίζει σε μια απομονωμένη νορβηγική πόλη, το θρίλερ δράσης «Hope» του Να Χονγκ-τζιν με τους Μάικλ Φασμπέντερ και Αλίσια Βικάντερ που μας μεταφέρει στα περίχωρα μιας απομονωμένης παράκτιας κωμόπολης, όπου οι κάτοικοι επιδίδονται σε έναν απελπισμένο αγώνα επιβίωσης ενάντια σε κάτι εξωπραγματικό που τους απειλεί με αφανισμό, το γαλλόφωνο «Parallel Tales» του Ασγκάρ Φαραντί με τους Ιζαμπέλ Ιπέρ, Κατρίν Ντενέβ και Βενσάν Κασέλ, το δράμα εποχής «Fatherland» του Πάβελ Παβλικόφσκι με τη Σάντρα Ούλερ, το «Sheep in the Box» του Κορε-Έντα που εκτυλίσσεται σε ένα κοντινό μέλλον και ακολουθεί ένα ζευγάρι που φέρνει στο σπίτι του ένα ανθρωποειδές παιδί, καθώς και το «The Beloved» του Ροδρίγο Σορογκόγιεν με τον Χαβιέρ Μπαρδέμ στον ρόλο ενός καταξιωμένου σκηνοθέτη που συναντά μετά από χρόνια την αποξενωμένη κόρη του.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ επιστρέφει επίσης στο φεστιβάλ με την ισπανόφωνη δραμεντί «Bitter Christmas», η οποία έχει ήδη κάνει πρεμιέρα στην Ισπανία με θετικές κριτικές, ενώ ο ‘Αιρα Σακς είναι ο μοναδικός Αμερικανός σκηνοθέτης που συμμετέχει στο διαγωνιστικό, με την ταινία «The Man I Love», που εστιάζει στην κρίση του AIDS στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’80 με πρωταγωνιστή τον Ράμι Μάλεκ.

Παράλληλα, σημαντικοί δημιουργοί συμμετέχουν στα εκτός διαγωνιστικού τμήματα του φεστιβάλ, όπως ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν που επιστρέφει στη διοργάνωση με το «Her Private Hell». Ακόμη, τα ντοκιμαντέρ του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα Στίβεν Σόντερμπεργκ για τον Τζον Λένον («John Lennon: The Last Interview») και του Ρον Χάουαρντ για τον Ρίτσαρντ ‘Αβεδον («Avedon») θα προβληθούν στις Ειδικές Προβολές, ενώ το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζον Τραβόλτα, «Propeller One-Way Night Coach» θα παρουσιαστεί στο τμήμα Cannes Première.

Ανοίγοντας την παρουσίαση, η Ίρις Κνόμπλοχ τόνισε ότι «οι ειδήσεις που φτάνουν από όλο τον κόσμο είναι κάθε άλλο παρά καθησυχαστικές», και αναρωτήθηκε ποια είναι η σημασία της διοργάνωσης ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ σε μια «εποχή τόσο μεγάλης αβεβαιότητας». Όπως σημείωσε, το φεστιβάλ των Καννών γεννήθηκε το 1939 σε μια αντίστοιχη περίοδο αβεβαιότητας, υπογραμμίζοντας ότι τότε – όπως και σήμερα – «δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα», ως χώρος ελευθερίας, έκφρασης και ανάδειξης σημαντικών ζητημάτων.

Αναφερόμενη στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και των παγκόσμιων συγκρούσεων, χαρακτήρισε τις Κάννες «ορόσημο μέσα στην καταιγίδα», υπογραμμίζοντας ότι δεν πρόκειται για έναν κλειστό χώρο, αλλά για έναν τόπο όπου «οι αξίες δεν μεταβάλλονται ανάλογα με τις συνθήκες». Σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη, τόνισε: «Υπερασπιζόμαστε την ελευθερία της δημιουργίας για όλους τους ανθρώπους – αλλά μόνο για τους ανθρώπους».

Όπως εξήγησε, η τεχνητή νοημοσύνη έχει ήδη εισέλθει στη διαδικασία παραγωγής, ωστόσο «δεν θα της επιτρέψουμε να επιβάλει τους δικούς της κανόνες στον κινηματογράφο». «Πίσω από κάθε εικόνα υπάρχει ένας δημιουργός, αλλά και δεκάδες, μερικές φορές εκατοντάδες άνθρωποι, που καταθέτουν το ταλέντο τους, τις δεξιότητές τους, την ενέργειά τους, την ψυχή τους, σε ένα κοινό εγχείρημα. Μια ταινία δεν είναι απλώς ένα συνονθύλευμα δεδομένων, είναι ένα προσωπικό όραμα. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μιμείται εξαιρετικά, αλλά δεν θα μάθει ποτέ να αισθάνεται» επεσήμανε.

Από την πλευρά του, ο Τιερί Φρεμό υπογράμμισε ότι «η γλώσσα του κινηματογράφου έχει νικήσει», σημειώνοντας πως, παρά τις ανησυχίες για το μέλλον του, το σινεμά παραμένει ζωντανό και ακμαίο ακόμα και στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Όπως ανέφερε, φέτος υποβλήθηκαν για το επίσημο πρόγραμμα 2.541 ταινίες από 141 χώρες, αριθμός αυξημένος κατά 1.000 σε σύγκριση με μία δεκαετία πριν. «Όταν μιλώ για ζωντάνια, αναφέρομαι και σε μια ποσοτική διάσταση: με συμμετοχές από 141 χώρες, πλησιάζουμε αριθμούς Ολυμπιακών Αγώνων», σημείωσε. Μάλιστα, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης είπε πως μετά τη σημερινή ανακοίνωση, έχει αποκαλυφθεί το 95% του προγράμματος, ενώ κάποιοι επιπλέον τίτλοι αναμένεται να προστεθούν τις επόμενες εβδομάδες.

Η φετινή διοργάνωση θ’ ανοίξει με τη φιλόδοξη κωμωδία εποχής του Πιερ Σαλβαδόρι «La Vénus électrique». Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής θα είναι ο Νοτιοκορεάτης δημιουργός Παρκ Τσαν-γουκ, ενώ τιμητικούς χρυσούς φοίνικες για το σύνολο της καριέρας τους θα λάβουν ο Πίτερ Τζάκσον και η Μπάρμπρα Στρέιζαντ.

Για ένα πραγματικά μικρό χρηματικό ποσό, βρίσκεται στον “αέρα” η δωρεάν μηνιαία χορήγηση ενός κουτιού ταινιών μέτρησης γλυκόζης για εκείνους τους διαβητικούς ασθενείς οι οποίοι χρησιμοποιούν πλέον την νέα τεχνολογία των συστημάτων Συνεχούς Καταγραφής Γλυκόζης (CGM).  

Κατόπιν εντολής μου στον ΕΟΠΥΥ, οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 θα μπορούν πέραν της συσκευής CGM να λαμβάνουν και 50 ταινίες μέτρησης σακχάρου ανά τρίμηνο.

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) March 27, 2026

Ακόμη και στην χρήση της νέας τεχνολογίας των συστημάτων CGM, ένας ικανός αριθμός ταινιών μέτρησης γλυκόζης είναι απαραίτητος για τους διαβητικούς ασθενείς, κάθε μήνα, καθώς ακόμη και τα νέα συστήματα δεν είναι τέλεια, μπορεί να χαλάσουν εύκολα, καθώς πρόκειται για πολύ “ευαίσθητη” τεχνολογία. 

Όμως, με τον νέο Ενιαίο Κανονισμό Παροχών Υγείας (ΕΚΠΥ) του ΕΟΠΥΥ, η ασφαλιστική αποζημίωση για τις ταινίες μέτρησης γλυκόζης καταργείται, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων – Σωματείων Ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη (ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ), η οποία εξαπέλυσε την περασμένη εβδομάδα μία σφοδρή φραστική επίθεση κατά της διοίκησης του ΕΟΠΥΥ για αυτό το θέμα. 

Ο υπ. Υγείας ωστόσο προχώρησε σε μία αποφασιστική κίνηση: «Κατόπιν εντολής μου στον ΕΟΠΥΥ, οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 θα μπορούν  πέραν της συσκευής CGM να λαμβάνουν και 50 ταινίες μέτρησης σακχάρου ανά τρίμηνο» ανακοίνωσε. 

Άμεση ήταν η αντίδραση στο Χ εκ μέρους του προέδρου της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, Χρήστου Δαραμήλα: «Υπουργέ ευχαριστούμε για την παρέμβαση σας, στην εν μέρει ικανοποίηση του αιτήματος μας. Διότι η ανάγκη είναι πολύ μεγαλύτερη, όμως έστω και έτσι έχετε κάνει ένα μεγάλο βήμα για τους πάσχοντες από σακχαρώδη διαβήτη και αυτό οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε».

Επιμέλεια:

Νατάσα Μαστοράκου

Από τις δέκα, ζωή να ‘χουν, καινούργιες ταινίες, ξεχωρίζουν το ινδικό κοινωνικό δράμα «Σαν Αδέλφια», η βιογραφία του «Φραντς Κάφκα» απ’ την Ανιέσκα Χόλαντ και η ψυχαγωγική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας «Αποστολή Χαίρε Μαρία», με τον Ράιαν Γκόσλινγκ. Επίσης, προβάλλεται το ελληνικό αστυνομικό θρίλερ «Τελευταία Κλήση», που φιλοδοξεί να έχει μία εμπορική επιτυχία.

 Σαν Αδέλφια

(«Homebound») Κοινωνικό δράμα, ινδικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Νιράτζ Γκαϊγουάν, με τους Ισάαν Κάτερ, Βισάλ Τζεθβά, Τζάνχβι Καπούρ, Ριμ Σέικ κα.

Έχοντας κατακτήσει και κατασυγκινήσει το κοινό τού φεστιβάλ Καννών, όπου έκανε πρεμιέρα, το γεμάτο ανθρωπιά και ρεαλισμό κοινωνικό δράμα του Νιράτζ Γκαϊγουάν – επίσημη πρόταση για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, που έφτασε ως τις 15 επιλαχούσες – είναι ένα μικρό διαμαντάκι από την τεράστια χώρα, με τη μακρά κινηματογραφική παράδοση.

Ο Γκαϊγουάν, 10 χρόνια έπειτα από το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, με το αξιόλογο «Masaan», συνεχίζει το ρεαλιστικό και ανθρωπιστικό του σινεμά, εστιάζοντας στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι της χώρας του, στα χαμένα τους όνειρα, τις κοινωνικές διαφορές και ανισότητες, την αγάπη για την οικογένεια και την πατρίδα τους, τις θρησκευτικές προκαταλήψεις και τις οικονομικές δυσχέρειες που απλώνονται στο μεγαλύτερο κομμάτι του ινδικού λαού.

Δύο νεαροί φίλοι, από αγροτική περιοχή και φτωχικές οικογένειες, θέλοντας να βελτιώσουν τη ζωή τους μεταναστεύουν σε μια μεγάλη πόλη, απορρίπτουν τις ευκαιρίες για δουλειά στο εξωτερικό, για να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα μπαίνοντας στην αστυνομική ακαδημία. Δυστυχώς, γι’ αυτούς, γραφειοκρατικοί λόγοι, θα τους στερήσουν την εισαγωγή στην αστυνομική ακαδημία και θα πρέπει να περιμένουν έναν χρόνο για να εξεταστεί ξανά η αίτησή τους. Ο ένας απ’ τους φίλους θα βρει μια ταπεινή δουλειά, του νεροκουβαλητή σε γραφεία, θα αντιμετωπίσει τις αντιμουσουλμανικές προκαταλήψεις και θα ερωτευθεί μια ζωηρή κοπέλα, που γνώρισε στις εξετάσεις της αστυνομικής ακαδημίας. Ο άλλος, θα αναγκαστεί να πιάσει δουλειά σε ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, μια επίπονη δουλειά, πολύ μακριά από τον φίλο του, τον οποίο θα συναντήσει όταν χτυπά η πανδημία…

Ο Γκαϊγουάν, έχοντας στον πλευρό του – και στην παραγωγή – τον Μάρτιν Σκορσέζε, προφανώς καθοδηγήθηκε από τον Ιταλοαμερικάνο σκηνοθέτη, τουλάχιστον στο μοντάζ, δίνοντας μία απίστευτη ενέργεια στο φιλμ και ένα εξαιρετικό τελικό αποτέλεσμα. Αφήνοντας κατά μέρος τα γλυκερά, ο Ινδός σκηνοθέτης θα αναδείξει μελετημένα και συναισθηματικά πλούσια την αντρική φιλία, ενώ θα απλώσει το δράμα του, με κομψότητα και διεισδυτική ματιά, προσφέροντάς μας την πραγματική Ινδία πέρα από το «οικονομικό θαύμα», για το οποίο υπερηφανεύεται η ασιατική χώρα.

Εξοικειώνοντας τους θεατές με την ιδιαιτερότητα της Ινδίας, τα ήθη και έθιμά τους, ο Γκαϊγουάν, θα φέρει με δεξιοτεχνία τον κοινωνικό του προβληματισμό σε πρώτο πλάνο, θα καταδείξει ότι οι νέοι διατηρούν τη φλόγα τους και την ψυχή τους και θα συγκινήσει ανεπιτήδευτα.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Σοαΐμπ και ο Τσαντάν είναι παιδικοί φίλοι από ένα μικρό χωριό, που ονειρεύονται να γίνουν αστυνομικοί, ελπίζοντας ότι η δουλειά θα τους φέρει τον σεβασμό που δεν είχαν ποτέ. Ωστόσο, καθώς πλησιάζουν τον στόχο τους, η πίεση και οι δυσκολίες δημιουργούν προβλήματα στη φιλία τους.

Φραντς Κάφκα

(«Franz») Βιογραφικό δράμα, πολωνικής και τσέχικης παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ανιέσκα Χόλαντ, με τους Ιντάν Βάις, Σάντρα Κόρζενιακ, Τζενοβέφα Μπόκοβα, Πέτερ Κουρτ, Σεμπάστιαν Σβαρτς κα.

 Η 78χρονη Ανιέσκα Χόλαντ, που αρέσκεται στις βιογραφίες, εδώ θα μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την ταραχώδη ζωή του Φραντς Κάφκα, από τα παιδικά του χρόνια έως τον πρόωρο θάνατό του, καταφέρνοντας σε σημαντικό βαθμό να ξεφύγει από τις συμβάσεις και τις γνώριμες στο σινεμά, συνόψεις τύπου γουικιπίντια.

Το φιλμ, που διαθέτει μία φροντισμένη παραγωγή και μεταφέρει πειστικά την εποχή, εξερευνά τις συγκρούσεις του νεαρού Φραντς με τον βάναυσο πατέρα του, τη δημιουργική παρόρμηση του, τις πολυσύνθετες σχέσεις του με τις γυναίκες, καθώς και τις υπαρξιακές αγωνίες και την αυτοαμφισβήτηση του φημισμένου συγγραφέα.

Χωρίς απλοποιήσεις ή ευκολίες στην αφήγηση, η Χόλαντ στο φιλμ της καταφέρνει ως έναν βαθμό να αντικατοπτρίσει την κατακερματισμένη ψυχή του Κάφκα, συνδέοντας αρμονικά τις σουρεαλιστικές πινελιές με τον ρεαλισμό, για να φωτίσει την αντιφατικότητά του και ταυτόχρονα να αναδείξει γιατί τα κείμενά του, ακόμη και σήμερα, παραμένουν επίκαιρα.

Ο Φραντς Κάφκα είναι ένας νεαρός δικηγόρος σε ασφαλιστικές εταιρείες, που καθοδηγείται από το πάθος του για τη λογοτεχνία, ενώ παράλληλα εξισορροπεί τις ευθύνες του να είναι γιος και μελλοντικός σύζυγος σε μια συντηρητική αλλά οικονομικά προβληματική κοινωνία στα πρόθυρα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Διαθέτοντας ταλέντο, ρεαλισμό και φαντασία, ο Κάφκα έπρεπε να αντιμετωπίσει και την άνιση μάχη με τη φυματίωση.

Η Χόλαντ, μετά από πολλά χρόνια, δείχνει να βρίσκει τη δημιουργική της ικανότητα, αποτυπώνοντας πειστικά τα παράδοξα της ζωής του Κάφκα. Η λαχτάρα του για επαφή συγκρούεται με τον φόβο του για οικειότητα, το λαμπρό του πνεύμα σκιάζεται από την ανασφάλεια, ενώ ζει την απόγνωση μπροστά στην σκληρή αμφισβήτηση του – αφέντη – πατέρα του, έναν λαβύρινθο αποξένωσης και απομόνωσης.

Η μη γραμμική προσέγγιση της ιστορίας δεν αποτελεί μια στιλιστική επίδειξη, αλλά μια θεματική αναγκαιότητα, που εισχωρεί στα βάθη της ζωής και του έργου του Κάφκα, αλλά και στην ψυχή, ενός λογοτέχνη, που έμελε να στοιχειώσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

 Ακόμη και ορισμένες αφηγηματικές αρρυθμίες, καλύπτονται από τον έξοχο Ίνταν Βάις, που σου δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς τη διάσημη φωτογραφία, με το έντονο διεισδυτικό βλέμμα, του Κάφκα να ζωντανεύει, ενώ με την εκφραστική του δεξιοτεχνία μεταφέρει το συναρπαστικό πνεύμα μίας πληγωμένης ευφυίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ…. Η ζωή και το έργο του Φραντς Κάφκα, από τα παιδικά του χρόνια έως το πρόωρο τέλος του το 1924.

 Αποστολή Χαίρε Μαρία

(«Project Hail Mary») Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ, με τους Ράιαν Γκόσλινγκ, Φιλ Λορντ, Κρίστοφερ Μίλερ, Αντίτια Σουντ, Άντι Γουάιρ κα.Ποπκόρν ψυχαγωγία με τα όλα της- συγκίνηση, χιούμορ, θέαμα, έναν σταρ για πρωταγωνιστή – από το δίδυμο Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ, των επιτυχιών «21 Jump Street» και «Βρέχει Κεφτέδες», που γνωρίζουν καλά να συνδυάζουν το περιτύλιγμα με το περιεχόμενο.

Μία εγκάρδια ταινία, που δεν στοχεύει στο δέος και την έκσταση, αλλά διαθέτει τα κλασικά μοτίβα μιας περιπέτειας επιστημονικής φαντασίας, των τεράστιων διαστημοπλοίων, της αρχιτεκτονικής με τις ιλιγγιώδεις σήραγγες και το πάντρεμά τους με την ποπ μουσική, για την εξοικείωση του θεατή.

Διασκευάζοντας το ομώνυμο μπεστ σέλερ του Άντι Γουάιρ, το σκηνοθετικό δίδυμο, θα απλώσει – υπερβολικά – ένα γοητευτικό στόρι, στηριζόμενο στην εκφραστική γκάμα και το ήρεμο χιούμορ του Ράιαν Γκόσλινγκ, ο οποίος αναγκαστικά θα πάρει πάνω του το φιλμ.

Ο καθηγητής φυσικών επιστημών Ράιλαντ Γκρέις ξυπνάει σε ένα διαστημόπλοιο έτη φωτός μακριά από το σπίτι του χωρίς να θυμάται ποιος είναι ή πώς βρέθηκε εκεί και γιατί όλοι οι συνεπιβάτες του είναι νεκροί. Καθώς η μνήμη του αρχίζει να επιστρέφει, αρχίζει να ανακαλύπτει την αποστολή του: να λύσει τον γρίφο της μυστηριώδους ουσίας που προκαλεί το σβήσιμο του ήλιου. Πρέπει να επιστρατεύσει τις επιστημονικές του γνώσεις και τις κάπως ανορθόδοξες ιδέες του για να σώσει τη Γη από την εξαφάνιση, αλλά μια απροσδόκητη φιλία, με ένα εξωγήινο ον, ίσως να τον βοηθήσει περισσότερο.

Η επαφή με τον εξωγήινο, που παραπέμπει – ίσως και ασεβώς – στον Ε.Τ. του Σπίλμπεργκ, έχει το ενδιαφέρον της και τις χιουμοριστικές στιγμές, καθώς αναπτύσσεται μια καλή επαφή με το διαφορετικό, αλλά περισσότερο αξίζουν τα εκτεταμένα φλας μπακ για τον ρόλο του ήρωα στην ιστορία.

Το φιλμ κυλά χαλαρά, με τις σινεφιλικές της αναφορές, τα απλοϊκά μηνύματα για το μέλλον του πλανήτη και το μυστήριο γύρω από το σβήσιμο του ήλιου, ο Γκόσλινγκ τα πάει καλά και το βραχώδες εξωγήινο ον, ακόμη καλύτερα. Αν οι σκηνοθέτες μείωναν λίγο και τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους, παραδίδοντας απλώς μία ψυχαγωγική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, θα ήταν όλα ακόμη πιο ταιριαστά και αποτελεσματικά.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Όταν ένας καθηγητής φυσικών επιστημών ξυπνάει σε ένα διαστημόπλοιο έτη φωτός μακριά από τη γη και αρχίζει να αποκτά τη μνήμη του, ανακαλύπτει την αποστολή του: να λύσει τον γρίφο της μυστηριώδους ουσίας που προκαλεί το σβήσιμο του ήλιου. Η συνάντησή του με έναν εξωγήινο, ίσως τον βοηθήσει στην αποστολή του.

Τελευταία Κλήση

Αστυνομικό θρίλερ, ελληνικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Σέριφ Φράνσις, με τους Ορφέα Αυγουστίδη, Μαρία Ναυπλιώτου, Γιώργο Μπένο, Ρένια Λουιζίδου, Νίκο Ψαρρά, Δημήτρη Λάλο, Ερρίκο Λίτση, Καλλιόπη Χάσκα κα.

Αν μη τι άλλο μία αξιοπρεπής παραγωγή, για το ελληνικό σινεμά, σαν μια εξέλιξη των εμπορικότατων ταινιών του Νίκου Φώσκολου, της Φίνος Φιλμ, με περισσότερο ρεαλισμό, λιγότερους στομφώδεις διαλόγους, ανατροπές, περισσότερη αγωνία και βεβαίως ένα στόρι που βασίζεται σε αληθινά περιστατικά, αλλά είναι προϊόν μυθοπλασίας.

Άλλωστε για όσους έζησαν τα γεγονότα με τον Σόριν Ματέι και την τραγική κατάληξη, σε ζωντανή μετάδοση, καθώς ένας δημοσιογράφος πήρε πάνω του τον ρόλο του διαπραγματευτή της αστυνομίας, προς χάριν της τηλεθέασης, γνωρίζουν ότι το σενάριο δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Ένας γνωστός στις αρχές Ελληνορουμάνος κακοποιός που έχει ξεγελάσει πολλές φορές την αστυνομία, δημιουργώντας πλήγμα στο γόητρό της, έχει εισβάλλει σε ένα διαμέρισμα, με μία χειροβομβίδα στο χέρι, κρατώντας ομήρους μία μητέρα, την κόρη της, τον σύντροφό της και την μικρή ανιψιά της, την οποία και αφήνει ελεύθερη την πρώτη ώρα της ομηρίας. Υπό την επήρεια ναρκωτικών, θα ζητήσει χρήματα, ένα ελικόπτερο και ναρκωτικά για να αντέξει. Η πρώτη του κίνηση είναι να τηλεφωνήσει σε ένα κανάλι για να μιλήσει σε ζωντανή μετάδοση με έναν νεαρό ρεπόρτερ και όχι τον γνωστό δημοσιογράφο του καναλιού. Έξω από το διαμέρισμα βρίσκεται ένας αδιάφθορος αστυνομικός, ένας τολμηρός ταξίαρχος που μιλά παράλληλα μαζί του και ελπίζει να τελειώσουν όλα χωρίς έφοδο της αστυνομίας. Στα ανώτερα αστυνομικά κλιμάκια, πιστεύουν ότι η χειροβομβίδα δεν είναι αληθινή και θέλουν την αστυνομική έφοδο, με όποιο κόστος.

Το στόρι, ξεδιπλώνεται σε τρία παράλληλα επίπεδα: στο διαμέρισμα, όπου κυριαρχεί η απόγνωση του δράστη, αλλά και των ομήρων, στα στούντιο του καναλιού όπου η μυθοπλασία οργιάζει και στο αρχηγείο της αστυνομίας, όπου κυριαρχεί η θέληση για κουκούλωμα της υπόθεσης όσο πιο γρήγορα γίνεται, ακόμη και αν υπάρξουν θύματα, ενώ υπάρχει και η κοινή γνώμη, που φαίνεται να απολαμβάνει το θέαμα.

Η ταινία, που απ’ την αρχή αποκτά καταιγιστικούς ρυθμούς, προσπαθεί να ιντριγκάρει το κοινό -είναι θύμα των μυστικών υπηρεσιών ο δράστης; – , αλλά ταυτόχρονα να αποφύγει και τις γωνίες ενός καυτού θέματος – αυτό της στάσης των τηλεοπτικών ΜΜΕ προς όφελος της τηλεθέασης, περιοριζόμενη σε ένα σχετικά επιφανειακό αστυνομικό θρίλερ ομηρίας και την έμπνευση να φυτέψει έναν καθαρό αστυνομικό που πάει κόντρα στους ανωτέρους του – κάτι σαν τον Νίκο Κούρκουλο της δεκαετίας του ‘70.

Εντάξει, η πραγματικότητα πλέον έχει περισσότερο σασπένς και περισσότερη τρέλα, τρόμο και ανατροπές, απ’ το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Σέριφ Φράνσις, ο οποίος δοκιμάζει να πέσει στα βαθιά, με το σενάριο πολλές φορές να μοιάζει με βαρίδι στα πόδια.

Ο Ορφέας Αυγουστίδης, εν αντιθέσει με τον Ματέι, αναδεικνύει τις συναισθηματικές ρωγμές, τις ενοχές, την τρέλα και την απόγνωση του δράστη, μέσα από το εκφραστικό του εύρος, ενώ το πολυπρόσωπο καστ, κυρίως τηλεοπτικής σύνθεσης, έχει τα καλά του και τα στραβά του.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ…. Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000. Ένας γνωστός εγκληματίας κρατάει όμηρο μια οικογένεια στο Παγκράτι και απειλεί να την ανατινάξει με μία χειροβομβίδα, ενώ ζητά να εμφανιστεί ζωντανά στην τηλεόραση.

Couture

(«Coutures») Δραματική ταινία, γαλλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Αλίς Βινοκούρ, με τους Αντζελίνα Τζολί, Λουί Γκαρέλ, Αριέλ Ανεΐ, Έλα Ραμπφ, Βενσάν Λιντόν, Ορόρ Κλεμάν κα.

Ένα τετριμμένο πλέον θέμα, αυτό της αγριότητας που κρύβεται πίσω από τη λάμψη της υψηλής ραπτικής και της φημισμένης εβδομάδας μόδας στο Παρίσι, αλλά και τρεις ιστορίες γυναικών, διαφορετικών αφετηριών και κατευθύνσεων, που προσπαθούν να επιβιώσουν στον ακραίο ανταγωνισμό του χώρου του θεάματος και της μόδας, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη η Αλίς Βινοκούρ.

Έχοντας στη διάθεσή της πρόσβαση στο ατελιέ και στον χώρο επιδείξεων της Chanel, η Βινοκούρ («Παρίσι Ξανά») θα μας βάλει στα παρασκήνια της υψηλής ραπτικής μεν, αλλά το στόρι της θα μας αφήσει αδιάφορους δε, καθώς πέρα από τη συμβατικότητά του, για τον αγώνα επιβίωσης των τριών ηρωίδων της και τα προσωπικά τους προβλήματα, παραείναι φλύαρο, πομπώδες, επιτηδευμένο.

Αν σε αυτό προστεθεί και η αποτυχημένη επιλογή της Αντζελίνα Τζολί ως πρωταγωνίστριας, για τους ευνόητους λόγους, αλλά και η επιφανειακή προσέγγιση του θέματος και τα μηνύματα πολιτικής ορθότητας, που λες και βγήκαν από σχετικό εγχειρίδιο, το όλο εγχείρημα εξαντλείται πάνω στις πασαρέλες.

Η Μαξίν, μία σκηνοθέτιδα ταινιών τρόμου, που προσλαμβάνεται από έναν γαλλικό οίκο μόδας για να γυρίσει μία ταινία μικρού μήκους, που θα παρουσιάζει την επίδειξή της στην εβδομάδα μόδας στο Παρίσι, έρχεται αντιμέτωπη με το σοκ της διάγνωσης καρκίνου του μαστού. Η Άντα, ένα νέο πρόσωπο στον χώρο του μόντελινγκ, προσπαθεί να ξεφύγει από ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον στο Νότιο Σουδάν και η Ανζέλ είναι μια μακιγιέζ που δουλεύει στη σκιά των πασαρέλων και θέλει να γίνει συγγραφέας.

Περισσότερο βάρος έχει μία βάτα από τα πανάκριβα ρούχα υψηλής ραπτικής, απ’ όσο έχει το φιλμ της Βινοκούρ, που περιστρέφεται γύρω από το τυπικό δράμα της Μαξίν – Τζολί και που μπορεί να έχει κάτι το οδυνηρό, αλλά είναι δοσμένο επιδερμικά, ενώ οι ιστορίες της Άντα και της Ανζέλ φαίνεται ότι έρχονται για να γεμίσουν την ταινία, αν και ο χαρακτήρας της μακιγιέζ έχει μάλλον περισσότερο ενδιαφέρον απ’ ό,τι της Αμερικανίδας ηθοποιού.

Ακόμη και η σύντομη ερωτική σχέση της Τζολί, με τον όμορφο διευθυντή φωτογραφίας, που υποδύεται ο Λουίς Γκαρέλ, αποδίδεται τόσο επίπεδα, τόσο στεγνά και αδιάφορα, όσο και το τελικό αποτέλεσμα της ταινίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στην έξαψη της παρισινής εβδομάδας μόδας, διασταυρώνονται οι ζωές τριών γυναικών: Της Μαξίμ, μίας σκηνοθέτιδας που ανακαλύπτει στα 40 της ότι έχει καρκίνο του μαστού, της Άντα, που θέλει να ξεφύγει από το προδιαγεγραμμένο μέλλον της στο Νότιο Σουδάν και της Ανζέλ, μίας μακιγιέζ, που δουλεύει στα παρασκήνια της πασαρέλας.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

 Μαρσουπιλαμί

(«Marsupilami») Κωμική περιπετειούλα για όλη την οικογένεια, που παραδόξως έσπασε τα ταμεία στη Γαλλία, από τον ιδιαιτέρως δημοφιλή κωμικό στη Γαλλία Φιλίπ Λασό. Βασισμένος σε ένα κόμικς του ‘50, που εξελίχθηκε σε φραντσάιζ ταινιών κινουμένων σχεδίων, ο Λασό («Άλλοθι για Παντρεμένους», «Όλα θα Πάνε Στραβά») θα στήσει μία κεφάτη νηπιακή κωμωδία, συνδυάζοντας animation με ζωντανή δράση.

Ένας γκαφατζής δέχεται να μεταφέρει στην Αμερική ένα μυστηριώδες δέμα και ξεκινά με την οικογένειά του μια κρουαζιέρα, που θα εκτροχιαστεί όταν θα το ανοίξει και θα πεταχθεί έξω ένα αξιολάτρευτο Μαρσουπιλαμί.

Στην ταινία, που προβάλλεται και μεταγλωττισμένη στα ελληνικά, εκτός του Λασό, παίζουν και οι Ζαμέλ Ντεμπούζ, Ελοντί Φοντάν, Ταρέκ Μπουνταλί και Ζαν Ρενό.

Χωρίς Προηγούμενο Ραντεβού

(«Bedoone Gharare Ghabli») Τυπικό δείγμα της ιρανικής κινηματογραφικής σχολής είναι τούτο το τρυφερό κοινωνικό δράμα (2022) του Μπεαχρούζ Σουαχίμπι, που μιλά, μέσα από την επιστροφή μίας γυναίκας στην πατρίδα της, από τη Γερμανία, μετά τον θάνατο του πατέρα της, με τον οποίο είχε αποξενωθεί, για τους δεσμούς με την οικογένεια, τις ρίζες και τα βιώματα, αλλά και για το θέμα του αυτισμού (που αντιμετωπίζει ο γιος της). Ένα ταξίδι αυτογνωσίας, που χτίζει μεθοδικά τη σημασία της μνήμης, ως αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας. Με την εκφραστική Πεγκάχ Αχανγκαρανί.

Βγαίνουν Μέσα από τη Μαργκό

Η τελευταία δημιουργία του Αλέξανδρου Βούλγαρη (The Boy), μία προσωπική ταινία, έμπλεη πειραματισμών, με πρωταγωνίστρια και πάλι τη Σοφία Κόκκαλη. Ονειρικό σινεμά, ψυχολογικά φορτισμένο, με τη μουσική και την εικόνα σε μία αδιαχώριστη σχέση και πότε πότε μιούζικαλ αλλά και γκρανγκινιόλ. Οι ασυνήθιστες μίξεις ειδών, ιδεών, μοτίβων αρχικά ξενίζουν, αλλά τελικά αναδεικνύουν τις υπαρξιακές αγωνίες της ηρωίδας, της Μαργκό, μίας διάσημης πληγωμένης ψυχικά, τραγουδοποιού, που τα τελευταία χρόνια ζει απομονωμένη στο διαμέρισμά της στην Αθήνα και στα 40 της χρόνια, αποφασίζει να επιστρέψει στη ζωή και στην τέχνη. Παίζουν ακόμη οι Εύη Σαουλίδου, Έκτορας Λυγίζος, Ζακλίν Πολενάκη κα.

Τόμος 7

Ελληνικό δυστοπικό δράμα επιστημονικής φαντασίας, ενδιαφέρουσας αισθητικής και τεχνικής, αλλά μέχρις εκεί, είναι τούτο το πρωτόλειο των Πάνου Παππά και Δέσποινας Χαραλάμπους.

Σε ένα απομονωμένο Κτίριο-Πόλη, που φέρει τον αριθμό 7, ένας νέος άντρας εμφανίζεται ξανά και ξανά για να αναμετρηθεί με τον έρωτα, την εξέγερση και την απατηλή υπόσχεση της διαφυγής. Τη μουσική υπογράφει ο Νίκος Κυπουργός, ενώ παίζουν οι Στέλα Φυρογένη, Κωστής Μπούντας, Κρίστελ Καπερώνη, Λάμπρος Τσάγκας κα.

 Χόλι: Το Γενναίο Σκαντζοχοιράκι

(«Spiked») Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων από το Λουξεμβούργο, με ήρωες ένα σκαντζοχοιράκι και έναν κούνελο και τις τρελές περιπέτειές τους, σε σκηνοθεσία Καρολίν Οριγκέρ. Ψηφιακό animation, που προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

Η ταινία «κέρδισε» σε πέντε από τις έξι κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφια, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων, Χειρότερου Α’ Ανδρικού Ρόλου, Χειρότερου Prequel, Remake, Rip-off ή Sequel, Χειρότερης Σκηνοθεσίας και Χειρότερου Σεναρίου.

Το «War of the Worlds», έγινε «σχεδόν αμέσως ένα κλασικό cult έργο που όλοι λατρεύουν να μισούν», ανέφεραν οι διοργανωτές, συμπληρώνοντας: «Η ταινία εξασφάλισε τη θέση της στο πάνθεον των Razzies, σαρώνοντας σχεδόν σε κάθε κατηγορία για το τρόπαιο των 4,97 δολαρίων».

Στους υπόλοιπους «νικητές» περιλαμβάνονται και οι επτά νάνοι της live-action εκδοχής του «Snow White» της Disney οι οποίοι έλαβαν δύο βραβεία. Σχολιάζοντας την ταινία, οι διοργανωτές σημείωσαν: «Κόστισε μια περιουσία και έχασε μια περιουσία, ίσως καταραμένη από τον ίδιο τον Walt [Disney], επειδή αγνοήθηκε η τελευταία του επιθυμία να μην γίνει ποτέ remake».

Η Rebel Wilson αναδείχθηκε η «Χειρότερη Ηθοποιός» για την ερμηνεία της στην κωμική περιπέτεια «Bride Hard», ενώ η Scarlet Rose Stallone βραβεύτηκε για το ρόλο της στο αλλόκοτο γουέστερν «Gunslingers».

Παράλληλα, η Kate Hudson έλαβε το «Βραβείο Εξιλέωσης» (Razzie Redeemer Award), το οποίο δίνεται σε καλλιτέχνες που παρά τις παλαιότερες αρνητικές υποψηφιότητες, ξεχωρίζουν πλέον για μια αξιόλογη ερμηνεία. Η ηθοποιός η οποία φέτος είναι υποψήφια για Οσκαρ για την ερμηνεία της στο «Song Sung Blue», έχει βρεθεί υποψήφια στα Βατόμουρα για τις ταινίες: «Music» (2021), «Mother’s Day» (2016) και «My Best Friend’s Girl» (2008) έχοντας κερδίσει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ για το «Almost Famous» το 2001.

Η ταινία καταγράφει τη συνεργασία της με τον διάσημο χορευτή και χορογράφο Ακραμ Καν και θα προβληθεί ως ειδική προβολή. Παράλληλα, η Μπινός θα παραστεί και ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, ενόψει της τελετής απονομής των Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου που θα πραγματοποιηθεί το 2027 στην Αθήνα.

Λιγότερο από δύο εβδομάδες πριν από την έναρξη,  (5-15 Mαρτίου) ο καλλιτεχνικός διευθυντής Ορέστης Ανδρεαδάκης τόνισε πως το φεστιβάλ διεξάγεται σε περίοδο παγκόσμιας αβεβαιότητας και πολεμικών συγκρούσεων, επισημαίνοντας τη δύναμη του ντοκιμαντέρ ως φορέα μνήμης και αλήθειας, με επίκεντρο τις αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της συμπερίληψης.

Στο 28ο ΦΝΘ θα προβληθούν 252 ντοκιμαντέρ μικρού και μεγάλου μήκους. Ανάμεσά τους και 80 παγκόσμιες πρεμιέρες, αριθμός-ρεκόρ για την ιστορία του Φεστιβάλ, αλλά και 32 διεθνείς και 11 ευρωπαϊκές πρεμιέρες.

Η διοργάνωση θα διεξαχθεί στην ιστορική έδρα του, στις αίθουσες Ολύμπιον και Παύλος Ζάννας, στις αίθουσες του Λιμανιού, Φρίντα Λιάππα, Τώνια Μαρκετάκη, Τζον Κασσαβέτης, Σταύρος Τορνές, καθώς και στον κινηματογράφο Μακεδονικόν. Παράλληλα, παρακολουθούμε ταινίες και διαδικτυακά, μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας του Φεστιβάλ online.filmfestival.gr.

Το στίγμα του φετινού Φεστιβάλ

«Όλα τα τελευταία φεστιβάλ έχουν γίνει μέσα σε ένα κλίμα αβεβαιότητας για όλο τον κόσμο. Και αυτό εδώ το Φεστιβάλ που ετοιμάζεται να ξεκινήσει σε λίγες μέρες, δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Από την Ουκρανία και τη Γάζα, μέχρι το Σουδάν, το Ιράν αλλά και όπου αλλού η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα δοκιμάζονται, η ανησυχία για την επόμενη μέρα παραμένει μεγάλη. Η ελπίδα να τερματιστούν οι συγκρούσεις και να πρυτανεύσουν η ειρήνη, η σταθερότητα και η κοινωνική γαλήνη δεν μπορεί να πραγματωθεί όσο η βία, ο ρατσισμός, η ρητορική μίσους και οι απολυταρχικές πολιτικές πρακτικές κανονικοποιούνται. Όσο οι μηχανές του πολέμου εξακολουθούν να είναι σε λειτουργία, απειλώντας ανοιχτά την παγκόσμια σταθερότητα, κανείς δεν μπορεί να παραμένει εφησυχασμένος. Εμείς εδώ στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έχουμε την τύχη, τη χαρά, αλλά κυρίως την ευθύνη να υπογραμμίσουμε τη σπουδαιότητα και την πραγματική δύναμη της τέχνης του ντοκιμαντέρ. Την ανεξίτηλη δύναμη, δηλαδή, της μνήμης και της αλήθειας. Με αφετηρία την πίστη μας στις πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, της συμπερίληψης, της αξιοπρέπειας, έχουμε προετοιμάσει ένα Φεστιβάλ που θα αναδείξει όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Όλα όσα μας απασχολούν. Χωρίς αστερίσκους. Αυτός είναι ο προσανατολισμός μας προκειμένου να προσφέρουμε ασφαλές πλαίσιο σε ταλαντούχους κι ακούραστους δημιουργούς ντοκιμαντέρ από όλο τον κόσμο να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Η οποία κάποιες φορές, ενέχει ρίσκο και προσωπικό κόστος μεγαλύτερο από αυτό που αφήνει η κάμερα να φανεί. Για αυτό και η συνάντηση των ίδιων και του πολύτιμου έργου τους με το κοινό του Φεστιβάλ, η γόνιμη αλληλεπίδρασή τους επί 11 ημέρες στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί για εμάς μια αποστολή υψίστης σημασίας».

Ταινία έναρξης

Η έναρξη του 28ου ΦNΘ θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026, με την ταινία Ρώτα την Ι Τζιν της Άιβι Μίροπολ για τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Τζιν Κάρολ, η οποία άσκησε μήνυση στον Ντόναλντ Τραμπ για σεξουαλική κακοποίηση και συκοφαντική δυσφήμιση και έγινε η μοναδική γυναίκα που τον κέρδισε δύο φορές σε δικαστική αίθουσα. Η ταινία πραγματοποιεί διεθνή πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη.

Λήξη με όσκαρ

Η αυλαία της διοργάνωσης θα πέσει την Κυριακή 15 Μαρτίου 2026, με την προβολή του συγκλονιστικού, υποψήφιου για βραβείο Όσκαρ ντοκιμαντέρ Ο κ. Κανένας εναντίον του Πούτιν του Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν, σε συν-σκηνοθεσία Πάβελ «Πάσα» Ταλάνκιν. Το Φεστιβάλ γιορτάζει το σινεμά με τη ζωντανή μετάδοση της τελετής απονομής των βραβείων OSCARS® και ένα ολονύχτιο πάρτι στο Ολύμπιον.

Αφιέρωμα στα αρχεία

Το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης παρουσιάζει ένα μεγάλο αφιέρωμα με τίτλο Όλη η μνήμη του κόσμου, το οποίο θα διατρέχει διαφορετικές πτυχές της φετινής διοργάνωσης, από τις ταινίες και τις συζητήσεις, έως το spot και τις εκδόσεις. Το αφιέρωμα περιλαμβάνει:

Ταινίες που δεν ανακυκλώνουν απλώς το παρελθόν, αλλά το επανερμηνεύουν κριτικά, ανοίγοντας διάλογο ανάμεσα στη μνήμη, την Ιστορία και το παρόν.

Ανάθεση καλλιτεχνικού έργου: Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, το Φεστιβάλ ανέθεσε ένα πρωτότυπο καλλιτεχνικό έργο στον σκηνοθέτη Αριστοτέλη Μαραγκό, o οποίος δημιούργησε τη μικρού μήκους ταινία Πραγματαγνωσία, που αποτελεί συγχρόνως και το καταληκτικό σκέλος του τρίπτυχου προγράμματος αρχειακών ταινιών Rewind.

Μια ανοιχτή συζήτηση με τίτλο «Γενεαλογία του μέλλοντος», που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 9 Μαρτίου (Παύλος Ζάννας, 11:00).

Την ειδική έκδοση, τον ΑΚατάλογο και το περιοδικό Πρώτο Πλάνο που σχηματίζουν ένα ιδιότυπο τρίπτυχο αρχείο.

Συμμετοχή σε έκθεση: Το Φεστιβάλ συμμετέχει σε έκθεση στο MOMus-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών με την εγκατάσταση THIRD PERSON (PLURAL) της εικαστικού Αικατερίνης Γεγησιάν, η οποία στηρίζεται σε αρχειακό υλικό. Η κινηματογραφική εκδοχή του έργου θα προβληθεί στο 28ο ΦΝΘ.

Χρυσός Αλέξανδρος

Η 28η διοργάνωση στρέφει το βλέμμα της στην ξεχωριστή δημιουργό Βουβούλα Σκούρα, η οποία μέσα από το έργο της επαναπροσδιορίζει τη σχέση μας με τη μνήμη, την Ιστορία και τον χρόνο. Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα προβληθούν 20 ταινίες, ενώ η σκηνοθέτις θα τιμηθεί από το Φεστιβάλ με Χρυσό Αλέξανδρο για τη συμβολή της στον ελληνικό κινηματογράφο και πολιτισμό.    

Το 28ο ΦΝΘ θα απονείμει τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο στον αμερικανό πολυμεσικό καλλιτέχνη, Μπιλ Μόρισον, ο οποίος θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει το έργο του και να παραδώσει masterclass ανοιχτό στο κοινό. Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν έξι ταινίες του δημιουργού, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί από τους New York Times ως «ο κατεξοχήν ποιητής των χαμένων ταινιών».

Το Φεστιβάλ θα απονείμει, επίσης τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο στον εμβληματικό παραγωγό Γιώργο Παπαλιό, ο οποίος έχει συνδέσει το όνομά του με την αναγέννηση του ελληνικού σινεμά, ενώ στήριξε νέους δημιουργούς στα πρώτα τους βήματα. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ Τρέχοντας τα κύματα του Γιάννη Καραπιπερίδη για τον Γιώργο Παπαλιό, ενώ ο παραγωγός θα διατελέσει μέλος της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος.

Ελληνικές συμμετοχές

Υποδεχόμαστε στο 28ο ΦΝΘ 57 ελληνικές ταινίες στο διεθνές πρόγραμμα (Διεθνές Διαγωνιστικό, Διαγωνιστικό Newcomers, Διαγωνιστικό Film Forward, Ανοιχτοί Ορίζοντες) και στο τμήμα Πλατφόρμα+. Τα ντοκιμαντέρ που συμμετέχουν στο διευρυμένο τμήμα Πλατφόρμα+ θα προβληθούν στην ψηφιακή πλατφόρμα του Φεστιβάλ και θα είναι διαθέσιμα από τις 6 έως τις 20 Μαρτίου, προκειμένου να έχουν μεγαλύτερο εύρος προβολής στο κοινό. Μεταξύ των ελληνικών ντοκιμαντέρ παρουσιάζουμε:

Την ειδική προβολή της COSMOTE TV Γιατί είναι μαύρα τα βουνά: Τελετές του Φοίβου Κοντογιάννη.

Την ειδική προβολή της ΕΡΤ …Ένας δρόμος θάλασσα της Βούλας Κωστάκη.

Διεθνές πρόγραμμα

Το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης φιλοξενεί 4 διεθνή διαγωνιστικά τμήματα:

*Συνολικά 14 ταινίες, ανάμεσά τους και τρεις ελληνικές, συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα, διεκδικώντας τον Χρυσό Αλέξανδρο, που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 12.000 ευρώ, καθώς και τον Αργυρό Αλέξανδρο, που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 5.000 ευρώ.

*Στο διαγωνιστικό τμήμα Newcomers, με πρώτες και δεύτερες ταινίες νέων δημιουργών, συναντούμε 14 ταινίες, ανάμεσά τους και τρεις ελληνικές, που διαγωνίζονται για τον «Χρυσό Αλέξανδρο – Δημήτρης Εϊπίδης» που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 10.000 ευρώ και τον Αργυρό Αλέξανδρο που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 4.000 ευρώ.

*Το διαγωνιστικό τμήμα Film Forward, που αμφισβητεί τις κινηματογραφικές συμβάσεις και προτείνει ριζοσπαστικές ταινίες, φιλοξενεί 10 ταινίες, ανάμεσά τους και τρεις ελληνικές. Τα βραβεία που απονέμονται στο πλαίσιο του τμήματος είναι ο Χρυσός Αλέξανδρος >>Film Forward που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 6.000 ευρώ και ο Αργυρός Αλέξανδρος που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ.

*Στο διαγωνιστικό τμήμα Immersive: All around Cinema, 8 πρωτοποριακές δημιουργίες διεκδικούν τον Χρυσό Αλέξανδρο Immersive, που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ. Επίσης, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει τη διαδραστική εγκατάσταση HeartBeat: Η καρδιά βρίσκει τον ρυθμό της στη σιωπή της συνάντησης από τη Γαλλίδα εικαστική καλλιτέχνιδα Φανί Φορτάζ, γνωστή και ως Bonnie Lisbon.

*Ανακαλύπτουμε δυναμικά και ευρηματικά ντοκιμαντέρ στους Ανοιχτούς Ορίζοντες.

*Παρουσιάζουμε τα κορυφαία ντοκιμαντέρ στο τμήμα Top Docs.

*Προσφέρουμε συναρπαστικές στιγμές στις νεαρότερες ηλικίες μέσα από το τμήμα NextGen.

Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός είχε στο πλευρό της κορυφαία ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί μαζί της κατά τη διάρκεια της πολυετούς και επιτυχημένης πορείας της. 

«Το εξαιρετικό ταλέντο, η χάρη και η πρωτοποριακή καριέρα της Μισέλ έχουν αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι τους στη βιομηχανία του θεάματος. Το αστέρι της τιμά μια πρωτοπόρο της οποίας το έργο συνεχίζει να εμπνέει το κοινό παγκοσμίως», δήλωσε η παραγωγός του Walk of Fame, Άνα Μαρτίνεζ (Ana Martinez).

Από την τελετή απουσίαζε ο σύζυγος της Ζαν Τοντ (Jean Todt), ο οποίος, όπως αποκάλυψε η ίδια στην ομιλία της, βρισκόταν σε προγραμματισμένο ταξίδι στην Ινδία. 

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ