O ίδιος αποκάλυψε ότι την ταινία -που προβάλλεται από τις 25 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους- έχουν παρακολουθήσει έως σήμερα περισσότεροι από 145.000 άνθρωποι. «Ο Καποδίστριας είναι το πρόσωπο των ημερών και όχι εγώ» είπε ο Γιάννης Σμαραγδής και αναφέρθηκε στη συνέχεια στις δυσκολίες που αντιμετώπισε για την υλοποίησή της.

«Όποια ταινία μιλούσε για πατρίδα, κοβόταν»

«Οι δυσκολίες άρχισαν από τότε που κατέθεσα το σενάριο στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και δεν έλαβε χρηματοδότηση η ταινία. Το υπουργείο Πολιτισμού βάζει τα χρήματα στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, αλλά δεν μετέχει στις αποφάσεις. Όταν έγινε υπουργός ο κ. Γιατρομανωλάκης, πήρε το δικαίωμα να ορίσει το ΔΣ του ΕΚΚ καθοδηγούμενος από τον αρχηγό μιας “παράγκας” του Κολωνακίου που βρίσκεται στις παρυφές του Μεγάρου Μαξίμου. Αυτός χάραξε μια γραμμή που έλεγε ότι αν το έργο αφορούσε τη woke agenda έπαιρνε χρηματοδότηση. Αν αφορούσε στην εξύψωση του Έλληνα, κοβόταν. Όποια ταινία μιλούσε για πατρίδα, κοβόταν» τόνισε ο Γιάννης Σμαραγδής.

Ο γνωστός σκηνοθέτης στάθηκε στη συμβολή της υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη, στην υλοποίηση της ταινίας, λέγοντας ότι ήταν στην πρεμιέρα της ταινίας στη Νέα Υόρκη και τόνισε ότι η ίδια στήριξε την ταινία από την αρχή έως σήμερα και είδε τις αντιδράσεις του κόσμου που έκλαιγε στο τέλος της ταινίας.

«Ο λαός δεν είναι ηλίθιος. Απαντά με το να μπαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες με ρεκόρ εισιτηρίων ενάντια σε μια χούφτα ανθρώπων που πολέμησαν και πολεμούν την ταινία. Ο ελληνικός λαός δεν είναι βλάκας. Δεν έχουμε αλλοιωθεί παρά την κακή στιγμή μας στο σήμερα. Πέντε μέρες έχουν περάσει από τότε που η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δεν θα έπρεπε κάποιο πολιτικό πρόσωπο να τη δει;» αναρωτήθηκε ο κ. Σμαραγδής και αποκάλυψε ότι δύο πολιτικοί πήγαν να δουν την ταινία στα κρυφά.

«Ο Καποδίστριας είναι η ευκαιρία να συναντήσουμε τον ανώτερο εαυτό μας»

«Δεν κάλεσα κάποιον πολιτικό στην πρεμιέρα της ταινίας. Όποιος θέλει να δει την ταινία να πληρώσει εισιτήριο. Στην πρεμιέρα καλείς κάποιον με τον οποίο νιώθεις ότι έχεις συγγένεια» τόνισε μεταξύ άλλων ο Γιάννης Σμαραγδής και επανέλαβε ότι «εάν δεν καταλάβουμε ότι η Ελλάδα έχει μπει σε λάθος ποτάμι, δεν θα συνέλθει ποτέ η χώρα. Ο Καποδίστριας είναι η ευκαιρία να συναντήσουμε τον ανώτερο εαυτό μας».

Παράλληλα, ο σκηνοθέτης επισήμανε την εμπιστοσύνη που έχει στους πολίτες τονίζοντας τα εξής: «Θέλουν να καταργήσουν την Παιδεία, την Ιστορία, τη Θρησκεία, αλλά ο λαός αποδεικνύει ότι δεν είναι υποχείριο και ότι αν χρειαστεί θα ξαναβγεί από το λήθαργο. Δεν είμαστε καμωμένοι για τα μικρά. Αφού γεννήθηκε ένας Καποδίστριας στην Ελλάδα χθες, θα βρεθεί ένας αντίστοιχος στο μέλλον».

Νίκος Γιαννόπουλος

Ο Θωμάς Αλεξόπουλος έχει απωλέσει προ πολλού την ηθική του πυξίδα.

Την γυναίκα του την απατά με χαρακτηριστική άνεση. Είτε με μικρότερες είτε με μεγαλύτερες τις οποίες προσπαθεί να αφαιμάξει οικονομικά (εδώ η Μπέτυ Αρβανίτη στην ίσως πιο τολμηρή ερμηνεία της καριέρας της). Καλεί φίλους και γνωστούς για να τον δανείσουν έστω και αν οι ίδιοι λόγω αυτού δεν θα μπορούν να τακτοποιήσουν τις δικές τους υποχρεώσεις. Συγκρούεται ανηλεώς με τον ίδιο του το γιο ο οποίος την ίδια ώρα αντιμετωπίζει ένα σοβαρότατο οικογενειακό πρόβλημα, κυριολεκτικά ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Η πορεία του Αλεξόπουλου προς τον Αδη της απόλυτης ηθικής εξαχρείωσης είναι προδιαγεγραμμένη και ο Οικονομίδης την παρακολουθεί από πολύ κοντά δίνοντας στο κοινό τις απαραίτητες λεπτομέρειες.

Οι κυριότερες μανιέρες του οικονομίδειου σύμπαντος είναι εκεί, οι παραδοσιακοί του φίλοι δεν πρέπει να ανησυχούν. Η ωμότητα στους διαλόγους (εκ των οποίων οι πιο σκληροί προκαλούν μειδίαμα), η βιαιότητα των συμπεριφορών, οι λούμπεν ήρωες που δεν δείχνουν κανένα σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή όταν πραγματοποιούν το στόχο τους, είναι στοιχεία πάντα παρόντα στο σινεμά του Οικονομίδη.

Στη “Σπασμένη Φλέβα” ο Ελληνας σκηνοθέτης στήνει με μαεστρία την κλιμάκωση της έντασης και επιχειρεί (και καταφέρνει) να αποφύγει τη φλυαρία. Οι ήρωες εκφράζονται σαφώς, οι εικόνες αποτυπώνουν το δυστοπικό, βαρύ κλίμα, οι περιττοί μελοδραματισμοί, ακόμα και στις σκηνές που το δράμα κορυφώνεται, απουσιάζουν.

Ο φακός μένει σχεδόν μόνιμα εστιασμένος στον κεντρικό ήρωα και την τύχη του. Λίγα πράγματα μαθαίνουμε για τους υπόλοιπους και αυτά μόνο για να εξυπηρετηθεί η πλοκή κάτι που πράγματι προσομοιάζει με αρχαία τραγωδία.

Το εκπληκτικό φινάλε, ένας συνδυασμός κυνισμού και άγνοιας,  θα αποζημιώσει και τους πιο απαιτητικούς. Ο Αλεξόπουλος ανήκει πια στη χώρα του απόλυτου κακού χωρίς όμως να το έχει συνειδητοποιήσει αφού ουσιαστικά δεν το γνωρίζει.

Το πάθος του να βρει τα χρήματα για να ξεπληρώσει το χρέος του, να σώσει το σπίτι του και πιθανώς τη (βασική) του σχέση τον οδηγεί σε κατά κυριολεξία τραγικές επιλογές.

Κάθαρση όμως, όπως είπαμε, δεν υπάρχει. Ο Οικονομίδης δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτήν, παρά μόνο να φιλοτεχνήσει το κατάμαυρο προφίλ του ήρωά του. Η αφήγηση σταματά όταν το παζλ συμπληρώνεται αλλά πριν δούμε τις συνέπειες των άνομων, ανήθικων, ανοίκειων πράξεων.

Υπό αυτήν την έννοια, ο Οικονομίδης δεν νουθετεί, ούτε σηκώνει το δάχτυλο. Μας παραδίδει την πραγματικότητα, την αφόρητη πραγματικότητα, ολόγυμνη, όπως τη γεννούν οι κοινωνικές συνθήκες και οι σχέσεις που οικοδομούμε (ή, που μάλλον, δεν οικοδομούμε) μέσα στην κοινωνία. Γιατί να δούμε την τιμωρία του ήρωα; Και ποιοι είμαστε εμείς που θα τον κρίνουμε;

Ο Ελληνας σκηνοθέτης, από το εκρηκτικό “Σπιρτόκουτο” μέχρι και σήμερα, δεν χάνει το στόχο του. Πολλοί ίσως να μένουν και πάλι στους εκρηκτικούς διαλόγους αλλά οι ταινίες του είναι πολύ περισσότερα πράγματα απ’ αυτό. Πάνω απ’ όλα αποδεικνύει ότι ο ωμός ρεαλισμός μπορεί να μετατραπεί άνετα σε τέχνη υψηλής αισθητικής αν προσεγγιστεί με τα κατάλληλα καλλιτεχνικά κριτήρια και με μεράκι.

Εργάτης του κινηματογράφου μας, ο απόλυτος γνώστης και εικονογράφος της κοινωνικής απορύθμισης Οικονομίδης κατάφερε πάλι να δημιουργήσει μία ταινία που συζητείται ήδη ευρέως και δημιουργεί ουρές έξω από τα ταμεία των κινηματογράφων.

Αυτό βέβαια το καταφέρνει και ο Λάνθιμος ο οποίος όμως παίζει σε άλλο γήπεδο και έχει στη διάθεσή του απείρως περισσότερες εξωγενείς δυνάμεις πέρα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Αναλογικά όμως, λαμβάνοντας υπ’ όψη και τη λιτότητα των μέσων του, τα αποτελέσματα που πετυχαίνει ο Οικονομίδης μοιάζουν πιο εκκωφαντικά και σίγουρα πιο κοντά στην ελληνική, ζοφερή πραγματικότητα.

Κοντολογίς η “Σπασμένη Φλέβα”, της οποίας το σάουντρακ έγραψε και τραγούδησε ο Λεξ, είναι μία ταινία που μπορεί να σας ενδιαφέρει. Μην την προσπεράσετε…

Σπασμένη Φλέβα

Σκηνοθεσία: Γιάννης Οικονομίδης

Σενάριο: Γιάννης Οικονομίδης – Βαγγέλης Μουρίκης

Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Μπισμπίκης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μπέττυ Αρβανίτη, Στάθης Σταμουλακάτος, Σοφία Κουνιά, Γιάννης Νιάρρος, Γιάννης Αναστασάκης, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Κλέλια Ρένεση, Αναστασία Χατζηαθανασίου, Δημήτρης Καπετανάκος και η Μαρία Καλλιμάνη.

Συμμετέχουν: Βασίλης Κουκαλάνι, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Αργύρης Γκαγκάνης, Αλέκος Πάγκαλος, Γιώργος Κολλιόπουλος, Nectar De Leon, Σταύρος Μπένος, Δαυίδ Σταμούλος, Ελένη Μπούκλη

Η ηθοποιός που θα ενσαρκώσει την Μελίνα Μερκούρη και το ανακοίνωσε μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, είναι η Κατερίνα Διδασκάλου.

Όπως αναφέρει στην ανάρτησή της πριν από 40 χρόνια είχε συναντηθεί μαζί της και νιώθει τεράστια τιμή που θα την ενσαρκώσει στους κινηματογράφους. «30 χρόνια ακριβώς από το θάνατο της υπεροχής Μελίνας και 40 χρόνια από την πρώτη μου συνάντηση μαζί της, μου ζητήθηκε να την ενσαρκώσω σε μια ταινία που θα βγει στους κινηματογράφους τους επόμενους μήνες», γράφει στην ανάρτησή της.

Όπως μεταδίδει το Deadline στα σκαριά βρίσκεται το “Michael”, όπως θα ονομάζεται η ταινία για τη ζωή του “βασιλιά της pop”, το οποίο θα σκηνοθετήσει ο Antoine Fuqua, που πρόσφατα χάρισε το “Emancipation” με τον Will Smith, καθώς και το βραβευμένο με Όσκαρ, “Training Day”.

Το σενάριο θα είναι του John Logan, που έγραψε οσκαρικές ταινίες όπως τον “Μονομάχο” (Gladiator) και το “The Aviator”. Η παραγωγή θα είναι του Graham King, ένας βετεράνος των βιογραφικών ταινιών που μετέτρεψε το Bohemian Rhapshody, την ταινία για τη ζωή του Freddie Mercury, σε μια εισπρακτική επιτυχία, που ήταν και υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ενώ κέρδισε το Α’ Ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Rami Malek.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Lionsgate, η ταινία θα εξιστορήσει όλες τις πτυχές της ζωής του Τζάκσον, αν και δεν ξεκαθαρίστηκε εάν θα περιλαμβάνει τις πολλές αμφιλεγόμενες ιστορίες για αυτόν, όπως τις κατηγορίες περί σεξουαλικής παρενόχλησης σε παιδιά.

“Οι πρώτες ταινίες της καριέρας μου ήταν μουσικά βίντεο και εξακολουθώ να αισθάνομαι ότι ο συνδυασμός του κινηματογράφου και της μουσικής είναι ένα βαθύ κομμάτι του εαυτού μου”, δήλωσε ο Fuqua σε δήλωσή του. “Για μένα, δεν υπάρχει καλλιτέχνης με τη δύναμη, το χάρισμα και την απόλυτη μουσική ιδιοφυΐα του Μάικλ Τζάκσον. Με επηρέασε να φτιάξω μουσικά βίντεο παρακολουθώντας τη δουλειά του – ο πρώτος μαύρος καλλιτέχνης που έπαιζε σε υψηλή συχνότητα στο MTV. Η μουσική του και αυτές οι εικόνες είναι μέρος της κοσμοθεωρίας μου και η ευκαιρία να αφηγηθώ την ιστορία του στην οθόνη παράλληλα με τη μουσική του έμοιαζε ακαταμάχητη.”