Από τα οχτώ νέα φιλμ, ξεχωρίζουν το ιαπωνικό «Εθνικός Θησαυρός», το αμερικάνικο «Mother Mary» με την Αν Χάθαγουεϊ, το ιρανικό «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» και το ταϊλανδικό «Χρήσιμα Φαντάσματα».

Εθνικός Θησαυρός

Δραματική ταινία, ιαπωνικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Σανγκ-ιλ Λι, με τους Ρίο Γιοσιζάβα, Ριουσέι Γιοκοχάμα, Μιτσούκι Τακαχάτα, Σινόμπου Τερατζίμα, Σόγια Κουροκάβα κα.

Η εκπληκτική επιτυχία της ταινίας, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ και κατακτώντας την πρώτη θέση στο box office όλων των εποχών στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, είναι απολύτως δικαιολογημένη, καθώς το επικών διαστάσεων δράμα εποχής του Λι Σανγκ-ιλ Λι, διαθέτει τα χαρακτηριστικά και καλλιτεχνικά εχέγγυα και κυρίως, ένα ρεσιτάλ ερμηνειών από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά και το υπόλοιπο καστ.

Βασισμένο στο πολυσέλιδο ομώνυμο μυθιστόρημα του Σουίτσι Γιόσιντα, το φιλμ αποτελεί μία επιτομή πάνω στο απαιτητικό ιαπωνικό παραδοσιακό θεατρικό είδος του καμπούκι, αλλά και μία συναρπαστική καταγραφή των σπαρακτικών θυσιών που απαιτούνται από τους ερμηνευτές για να φτάσουν στην κορυφή αυτής της μαγευτικής μορφής τέχνης, καθώς και το τίμημα που πρέπει να πληρώσουν.

Καλύπτοντας πέντε δεκαετίες από τη ζωή ενός διάσημου οναγκάτα, η τρίωρη ταινία, που έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάννες, μας μεταφέρει στη μεταπολεμική Ιαπωνία και μας αποκαλύπτει εντυπωσιακά το θέατρο καμπούκι, ένα είδος που ξεκίνησε πριν από περίπου 400 χρόνια και παρότι με γυναικείες ρίζες, όλοι οι ρόλοι ερμηνεύονται από άνδρες, ειδικευμένους στην υποδυόμενη θηλυκότητα.

Στο Ναγκασάκι το 1964, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, αρχηγού μίας συμμορίας Γιακούζα, ο 14χρονος Κίκουο γίνεται προστατευόμενος ενός διάσημου ηθοποιού, του καμπούκι. Μαζί με τον Σουνσούκε, τον γιο του ηθοποιού, αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή του σε αυτό το παραδοσιακό θεατρικό είδος. Για δεκαετίες, οι δύο νέοι μεγαλώνουν και εξελίσσονται μαζί, από τη σχολή έως τα μεγαλύτερα θέατρα, μέσα σε σκάνδαλα και δόξα, αδερφοσύνη και προδοσίες. Ένας από τους δύο θα γίνει ο σπουδαιότερος ηθοποιός της τέχνης του καμπούκι.

Ξεδιπλώνοντας με οπερατική ένταση και σκηνοθετική δεξιοτεχνία το δυνατό και πυκνογραμμένο σενάριο, ο Λι καταφέρνει να μεταφέρει στην οθόνη ένα πολυεπίπεδο πολιτισμικό χρονικό, μια σπουδή πάνω στην κληρονομιά, την υστεροφημία, τη θυσία για την τέχνη και βεβαίως ένα δράμα χαρακτήρων.

Χωρίς να βιάζεται να φτάσει στο αναπόφευκτο συμπέρασμα και δίνοντας σημασία στις μικρές λεπτομέρειες, που διαμορφώνουν τους νεαρούς ηθοποιούς ή την κακοποιητική συμπεριφορά του μέντορα, θα μας βάλει στον πολύπλοκο και δύσκολο σύμπαν του καμπούκι, ενώ ταυτόχρονα ο πλούσιος σχεδιασμός παραγωγής, με τα έξοχα κοστούμια και τις μεταμορφώσεις των ηθοποιών πάνω στη σκηνή (υποψήφιο για Όσκαρ μακιγιάζ και κομμώσεις) και η τεράστια συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας Σοφιάν Ελ Φανί, αναδεικνύουν το μεγαλείο της παραστατικής τέχνης και τη μεταβαλλόμενη θέση του στην ιαπωνική κουλτούρα.

Επιπλέον, μέσα από την ιστορία, που ορισμένες φορές χάνει τη συνοχή της και την ορμή της, αφήνοντας κάποια κενά, χωρίς, ωστόσο, αυτά να μειώνουν την απολαυστική της αφήγηση, ο Λι διεισδύει και στα θέματα κληρονομιάς και γενεαλογικών σχέσεων, τη σκληρή ανταγωνιστικότητα ανάμεσα στους ηθοποιούς, του μισογυνισμού και την ισχύ της πατρωνίας, αλλά και στη μετάλλαξη μίας κοινωνίας που αναπτύσσεται οικονομικά.

Ενορχηστρωμένο άψογα, το φιλμ, που συνδυάζει τους παραδοσιακούς ρυθμούς του καμπούκι και τη φρέσκια σύγχρονη κινηματογραφική ματιά, θα γνωρίσει αποτελεσματικά ακόμη και στους αμύητους το διαχρονικό μυστήριο μίας σπάνιας τέχνης αλλά και ενός λαού, που συνήθισε να ζει στις αντιφάσεις του.

Οι ερμηνείες και ειδικά των Ρίο Γιοσιζάβα και Ριουσέι Γιοκοχάμα είναι πραγματικά απολαυστικές, σε ένα τόσο απαιτητικό είδος και αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς – χρειάστηκε να εκπαιδευτούν πάνω στην τέχνη του καμπούκι για ενάμιση χρόνο – αποδεικνύοντας ότι η υποκριτική τέχνη εκτός από ταλέντο απαιτεί και θυσίες.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στη μεταπολεμική Ιαπωνία, μετά τον βίαιο θάνατο του πατέρα του, αρχηγού μίας συμμορίας γιαγκούζα, ο 14χρονος γιος του γίνεται ο προστατευόμενος ενός διάσημου ηθοποιού καμπούκι, σε μία τέχνη που αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή του.

Ξεκινήματα

Αισθηματικό δράμα, δανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ζανέτε Νόρνταλ, με τους Τρίνε Ντίρχολμ, Ντέιβιντ Ντέντσικ, Μπιόρκ Στορμ κα.

Μια βαθιά, οικεία ανθρώπινη ιστορία, για την οικογένεια, την αγάπη και την ανθεκτικότητα, είναι τούτο δω το δράμα της Δανής σκηνοθέτιδας Ζανέτε Νόρνταλ, με το οποίο έδωσε και πάλι παρουσία στο φεστιβάλ της Βενετίας.

Στηριγμένη στη δυνατή, διεισδυτική ερμηνεία της πολυβραβευμένης ηθοποιού Τρίνε Ντίρχολμ, η Νόρνταλ, θα φέρει στο επίκεντρο μία ιστορία ξεθωριασμένης αγάπης κι ενός γάμου που οδηγείται σε διάλυση, αλλά μένει στα μισά από ένα απρόοπτο γεγονός, που θα φέρει το ζευγάρι μπροστά στις ευθύνες του, αλλά και την παραδοχή ότι κάθε τέλος μπορεί να σημάνει μία νέα αρχή.

Η Έινε, μία θαλάσσια βιολόγος και ο Τόμας, ένας κοινωνικός λειτουργός, βρίσκονται στη διαδικασία να χωρίσουν, αλλά δεν το έχουν πει ακόμη στις κόρες τους, την Κλάρα, μία έφηβη επίδοξη γυμνάστρια και τη δεκάχρονη Μαρί, καθώς περιμένουν να δουν πως θα πάνε τα πράγματα. Το μεσήλικο ζευγάρι, που δείχνει αποξενωμένο και κρύβοντας τον εκνευρισμό του, θα αναγκαστεί να παραμείνει μαζί, έπειτα από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο της Έινε, που της άφησε μία παράλυση στην αριστερή πλευρά του σώματος. Επιστρέφοντας από το νοσοκομείο, η Έινε είναι απόμακρη, πικραμένη, θυμωμένη…

Επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της στις μικρές στιγμές, που φανερώνουν, όμως, τη συναισθηματική φόρτιση, η Νόρνταλ θα αφηγηθεί, με οικονομία και χαμηλόφωνα μία ιστορία που επιβεβαιώνεται από τη ζωή, με φυσικό φως, απαλούς ψυχρούς χρωματισμούς και νηφάλια – αλλά και κάπως αποστειρωμένα – μία βορειοευρωπαϊκή συνθήκη, που πρέπει να αποδεχθεί το κοινό.

Στα ατού της ταινίας, φυσικά η ερμηνεία της Τρίνε Ντίρχολμ, η οποία μπαίνει στον απαιτητικό ρόλο της, ψυχικά και σωματικά, με ρεαλισμό και καταφέρνοντας να αποδείξει την ανθεκτικότητα μίας γυναίκας, που αναγνωρίζει τη σημασία του να δίνεις και να παίρνεις, την αφοσίωση και των δεσμών που υπερβαίνουν την παρακμή μίας αγάπης.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η Έινε και ο Τόμας βρίσκονται στη μέση ενός διαζυγίου, αλλά δεν έχουν πει ακόμα τίποτα στα παιδιά τους. Ο Τόμας ετοιμάζεται να μετακομίσει για να ζήσει με τη νέα του σύντροφο, όταν η Έινε ξαφνικά παθαίνει εγκεφαλικό και αναγκάζονται να συνεχίσουν να ζουν μαζί μέχρι να αναρρώσει.

Mother Mary

Δραματικό θρίλερ, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λόουρι, με τους Άν Χάθαγουεϊ, Τζέσικα Μπράουν Φίντλεϊ, Μιχαέλα Κοελ, Χάντερ Σάφερ, Άλμπα Μπαπτίστα κα.

Εικαστικά εντυπωσιακό, το τελευταίο φιλμ του σχεδόν πάντα ενδιαφέροντα σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λόουερι, αποτελεί μία ατραξιόν για τους φίλους της ποπ μουσικής και του ψυχολογικού θρίλερ, αλλά και για τους θαυμαστές της ξανθιάς Αν Χάθαγουεϊ, που πρωταγωνιστεί, έχοντας δίπλα της την έξοχη Μιχαέλα Κόελ.

Έχοντας στην παραγωγή την ανεξάρτητη Α24, ο Λόουρι, που γύρισε το φιλμ σχεδόν εξολοκλήρου στη Γερμανία, όπως και τις αποκαλυπτικές σκηνές σε έναν πύργο του 13ου αιώνα στην Κολωνία, στήνει θεαματικά μία ονειρώδη και περίεργη ιστορία, φέρνοντας κοντά την ποπ μυθολογία με το γοτθικό μελόδραμα.

Η Mother Mary είναι ένα παγκόσμιο ποπ είδωλο. Βρισκόμενη σε κρίση και αποφασισμένη να αποτινάξει το βάρος της περσόνας που έχτισε επί δεκαετίες, η σούπερ σταρ στρέφεται στο μόνο άτομο που εμπιστεύεται – την σχεδιάστρια μόδας και οραματίστρια φίλη που εγκατέλειψε πριν από χρόνια. Όταν η Mother Mary εμφανίζεται ξαφνικά στο εξοχικό κτήμα της Σαμ, ζητώντας ένα τελευταίο φόρεμα για την μεγαλύτερη συναυλία και εμφάνιση της ζωής της, ξεκινά μια παραισθησιακή νύχτα αντιπαράθεσης, συνεργασίας, μνήμης και επανεφεύρεσης…

Ο Ντέιβιντ Λόουερι («Πράσινος Ιππότης», «Ο Κύριος και το Όπλο», «Μείνε Δίπλα μου») δημιουργεί τον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας Χάθαγουεϊ, δανειζόμενος στοιχεία από τις περσόνες των Λέιντι Γκάγκα και Τέιλορ Σουίφτ, όπως υποστηρίζουν με σιγουριά και οι ειδήμονες, για να σκάψει πάνω στις πληγές μίας ποπ σταρ, αλλά και στις υπεράνω λογικής θυσίες της για την επιτυχία.

Η ονειρική ατμόσφαιρα, η μαγεία και η κορύφωσή του δράματος μια νύχτα στον αχυρώνα, καθώς και η σημασία της εικόνας και της υπαρξιακής αγωνίας, που κρύβεται πίσω απ’ αυτήν, αποδίδονται ικανοποιητικά, ορισμένες φορές και εντυπωσιακά, με πλάνα που θυμίζουν κάτι απ’ την τρέλα του «Αποκάλυψη Τώρα».

Συνδυάζοντας την ψυχεδέλεια με τον τρόμο και το μελόδραμα, ο σκηνοθέτης φανερώνει τα μυστικά που στοιχειώνουν την ηρωίδα και προχωρά ακόμη ένα βήμα παραπέρα για την ψυχοσύνθεση μίας ποπ σταρ, χωρίς, ωστόσο, την τόλμη ή την πεποίθηση ότι πρέπει να εμβαθύνει, αφήνοντας το θέαμα – κυρίως από τα φλας μπακ και τις πειστικές συναυλίες της ποπ σταρ – να κυριαρχήσει.

Η Χάθαγουεϊ, με την εμπειρία της και το ταλέντο της μεταμορφώνεται πειστικά σε ποπ σταρ, η Μιχαέλα Κόελ, παραδίδει μία στιβαρή ερμηνεία, ενώ δεν θα είναι περίεργο το σάουντρακ, που υπογράφει ο Ντάνιελ Χαρτ ή τα τραγούδια των Τζάκ Αντονοφ και Charli XCX, βρεθούν ανάμεσα στις υποψηφιότητες για τα Όσκαρ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Παλιά, βαθιά θαμμένα τραύματα έρχονται ξανά στην επιφάνεια όταν η εμβληματική ποπ σταρ Mother Mary επανενώνεται με την αποξενωμένη καλύτερή της φίλη και πρώην σχεδιάστρια κοστουμιών της, Sam Anselm, την παραμονή της μεγάλης επιστροφής της στη σκηνή.

Στην Αγκαλιά του Δέντρου

Δραματική ταινία, ιρανικής παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα, με τους Μαράλ Μπανιαντάμ, Τζαβάντ Γκαματί, Ρουχολάχ Ζαμανί, Αχούρα Λοτφί κα.

Ενδεικτικό δείγμα της σχολής του ιρανικού κινηματογράφου, που ποτέ δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη, ακόμη και όταν πέφτει θύμα μίας τυφλής επίθεσης στον πόλεμο προπαγάνδας ή από μία συντονισμένη απαξίωση όταν δεν έχει εμφανώς ή ακόμη και εξόφθαλμα αντικαθεστωτικά μηνύματα.

Το έξοχο φιλμ, του πρωτοεμφανιζόμενου στη χώρα μας Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα, με τη δύναμη της απλότητας, της λιτής αφήγησης και το ιδιαίτερο συναισθηματικό βάθος, αλλά και τη σκηνοθετική μαεστρία, που αφήνει την ιστορία, τους χαρακτήρες, το υπέροχο φυσικό σκηνικό και το αυθεντικό φως να δίνουν πνοή στην ιστορία, θα επιβεβαιώσει για μια ακόμη φορά γιατί το ιρανικό σινεμά, έχει αποκτήσει μία αδιαμφισβήτητη φήμη, αποτελεί μία γνήσια ξεχωριστή κινηματογραφία.

Ένα σύγχρονο ιρανικό δράμα, που προσεγγίζει με τρυφερότητα και συναισθηματική ακρίβεια τη διάλυση μιας οικογένειας και φωτίζοντας τις επιπτώσεις της, στους ενήλικες και κυρίως στα παιδιά.

Η Κίμια και ο Φαρίντ, παντρεμένοι εδώ και δώδεκα χρόνια, αν και έχουν τη δική τους ανεξάρτητη ζωή, αποφασίζουν να επισημοποιήσουν τον χωρισμό τους. Αυτό που τους εμποδίζει είναι οι δυο γιοί τους. Τα δυο αδέλφια που είναι αχώριστα, περνούν τις μέρες τους, υπό το άγρυπνο βλέμμα του θείου τους Ρεζά, ενός ανεύθυνου νεαρού, που βγάζει χρήματα από τυχερά παιχνίδια, αλλά τα αγαπάει πολύ. Η διάλυση της οικογένειας απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο των παιδιών, που μέχρι εκείνη τη στιγμή γνώριζαν μόνο καλοσύνη και ξεγνοιασιά.

Δίνοντας έμφαση στην εσωτερικότητα των χαρακτήρων, ο σκηνοθέτης εστιάζει στον άνθρωπο και στις ηθικές του επιλογές, ξεδιπλώνοντας την ιστορία του μέσα από τα μάτια των παιδιών και αναδεικνύοντας ένα βαθύ ανθρώπινο δράμα, για την οικογένεια, τη σιωπή και τις αόρατες ρωγμές των σχέσεων.

Η ταινία, που βρίθει συμβολισμών, είναι γυρισμένη σε φυσικούς χώρους, στην ιρανική ύπαιθρο, σε ιχθυοτροφεία και λουλουδιασμένα λιβάδια, σε πολύβουους δρόμους και πολυσύχναστες αγορές, ενώ τα δέντρα, με τις βαθιές ρίζες, αγκαλιάζουν τους χαρακτήρες. Ο Καζεπάσα, αποφεύγοντας να τραβήξει πάνω στη σκηνοθεσία του τη ματιά του θεατή, απεικονίζει με απλότητα και δημιουργικά τη φύση, με το λαμπερό φως του ήλιου να συμβολίζει τον αθώο και συναισθηματικό πλούτο των δυο παιδιών, αφήνοντας το μυστικό της μάνας, που θεωρείται και η βασική αιτία του χωρισμού, να εξελίσσεται με φυσικότητα, χωρίς θεαματικούς περισπασμούς.

Χωρίς δραματουργικές υπερβολές και μέσα από την οπτική των παιδιών, τα οποία λειτουργούν ως σιωπηλοί μάρτυρες μιας πραγματικότητας, που δεν μπορούν να κατανοήσουν πλήρως, αλλά βιώνουν με ένταση, ο Καπεζάσα αναδεικνύει τη διαχρονική ικανότητα του ιρανικού σινεμά να μετατρέπει το καθημερινό σε βαθιά υπαρξιακή εμπειρία.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η κρίση στη σχέση της Κίμια και του Φαρίντ, ενός ζευγαριού παντρεμένου εδώ και δώδεκα χρόνια, διαταράσσει βίαια την οικογενειακή ισορροπία και απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο των παιδιών τους.

Χρήσιμα Φαντάσματα

Κωμωδία φαντασίας, ταϊλανδικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ρατσαπούμ Μπουνμπουντσατσόκε, με τους Νταβίκα Χουρν, Γουίτσαρουτ Χιμμαράτ, Απασίρι Νιτιμπόν κα.

Είναι τόσο παράλογο το θέμα της ταινίας του πρωτοεμφανιζόμενου Ρατσαπούμ Μπουνμπουντσατσόκε που μπορεί να ξενίσει ή και αρχικά να απογοητεύσει. Ωστόσο, θα χρειαστεί μόνο λίγα λεπτά ο θεατής για να μπει στην ταινία και να απολαύσει μία εξόχως πρωτότυπη μαύρη σάτιρα, που ξεπερνά κάθε φαντασία. Ένα πολυεπίπεδο απαιτητικό, όσο και ελκυστικό φιλμ, που δικαίως κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στην Εβδομάδα Κριτικής στο Φεστιβάλ Καννών.

Με ανατρεπτική, αυθάδικη διάθεση και με ανατολίτικη γοητεία, ο σκηνοθέτης ξετυλίγει ένα παραμύθι, που ξέρει να αιχμαλωτίζει με το διακριτό ύφος του, υπονομεύοντας ταυτόχρονα την ταϊλανδική παράδοση των ταινιών τρόμου και μελοδράματος. Να μιλήσει για πολλά, μεταξύ άλλων και για τα φαντάσματα, της πρόσφατης ιστορίας της ασιατικής χώρας, τους νεκρούς διαδηλωτές που πυροβόλησε η αστυνομία στις μεγάλες διαδηλώσεις του 2010 στην Μπανγκόκ.

Μην αντέχοντας άλλο τη σκόνη που τον περιβάλλει ένας νεαρός αγοράζει μια ηλεκτρική σκούπα, αλλά το βράδυ ξυπνά από τον… βήχα της. Ο τεχνίτης που καταφτάνει άμεσα στο σπίτι του νεαρού, για να την επισκευάσει, αποδίδει την αλλόκοτη συμπεριφορά της στην κατάληψή της από ένα φάντασμα και αρχίζει να του διηγείται μία σχετική ιστορία για έναν νεκρό εργάτη που εκδικείται το εργοστάσιο. Όμως, μέσα από την ηλεκτρική σκούπα, ο νεαρός έρχεται αντιμέτωπος με την απρόσμενη επιστροφή του πνεύματος της νεκρής συζύγου του. Καθώς πασχίζει να διατηρήσει ζωντανό τον δεσμό τους, συγκρούεται με την οικογένειά του και με μια κοινωνία που αρνούνται να αποδεχτούν την παρουσία της, αντιδρώντας με φόβο και χλευασμό.

Όλα ξεκινούν από την σκόνη – χαρακτηριστικό στοιχείο της ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης στην Ταϊλάνδη (γκρεμίζω-χτίζω), αλλά και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που πλήττει τη χώρα. Ο σκηνοθέτης, αναμειγνύοντας διαφορετικά είδη, χρωματικές παλέτες και μοτίβα, βρίσκει μέσα από το αναζωογονητικό βλέμμα του, τη δική του φόρμα, για να στήσει μία συναρπαστική, θελκτική ιστορία μυστηρίου.

Συνδέοντας με μαεστρία, τον έρωτα, το οικογενειακό δράμα, το σεξ, τον τρόμο, την κωμωδία και τη σάτιρα, θα φέρει στο επίκεντρο την κοινωνικοπολιτική του κριτική, τις υπαρξιακές του αγωνίες, τη σημασία της συνύπαρξης και το δίλημμα μεταξύ επιθυμιών και της θυσίας της ψυχής.

Ο πειραματισμός στη φόρμα, με τις παράλληλες αφηγηματικές γραμμές, το δέσιμο ρεαλισμού και φαντασίας, αλλά και η ιδιοσυγκρασιακή, πολυεπίπεδη αφήγηση, λειτουργούν άψογα, για έναν στοχαστικό σκηνοθέτη, έναν δημιουργό που αφήνει μεγάλες υποσχέσεις και καταδεικνύει ότι το μέλλον είναι δικό του.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας άντρας έρχεται αντιμέτωπος με την απροσδόκητη επιστροφή της νεκρής συζύγου του ως πνεύμα μέσα σε μια ηλεκτρική σκούπα. Καθώς πασχίζει να διατηρήσει ζωντανό τον δεσμό τους, συγκρούεται με την οικογένειά του και με μια κοινωνία που αντιδρά με φόβο και χλευασμό.

Enzo

Δραματική ταινία, γαλλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ρόμπιν Καμπιγιό, με τους Ελόι Ποού, Μάξιμ Σλιβίνσκι, Πιεφραντσέσκο Φαβίνο, Ελοντί Μπουσέ, Νέιθαν Ζάπι, Μαλού Κεμπίζι κα.

Ο Λοράν Καντέ, ένας από τους πλέον ενδιαφέροντες Γάλλους σκηνοθέτες, με πολιτική στοχαστική ματιά και σημαντικό έργο στο κοινωνικό σινεμά, τιμημένος με τον Χρυσό Φοίνικα για το έξοχο «Ανάμεσα στους Τοίχους», έγραψε το σενάριο, άρχισε την προεργασία, έφτασε και στην επιλογή των ηθοποιών, μέχρι που το 2024 τον πρόλαβε ο καρκίνος. Έτσι, θα αφήσει το ανολοκλήρωτο έργο του, στα χέρια τού στενού συνεργάτη του Ρόμπιν Καμπιγιό, για να το προχωρήσει και να το ολοκληρώσει τον επόμενο χρόνο, κάνοντας την πρεμιέρα του στις Κάννες.

Ένα δράμα ενηλικίωσης, για έναν έφηβο, που νιώθει να πνίγεται στις συμβάσεις της ζωής, αναζητά τον δρόμο του και την ταυτότητά του και που δεν αγωνιά για το μέλλον του, αλλά για το παρόν, που μοιάζει να εγκλωβίζεται στην ειδυλλιακή βίλα των καλοσυνάτων και ανεχτικών γονιών του.

Ο Ένζο, ένας 16χρονος έφηβος, που απορρίπτει τις προσδοκίες των ευκατάστατων γονιών του, όπως και το εκπαιδευτικό σύστημα, εγκαταλείπει το σχολείο για να μαθητεύσει ως κτίστης. Χωρίς να τα πολυκαταφέρνει στην οικοδομή, άμαθος και χωρίς να είναι σκληραγωγημένος και παρά τις εκκλήσεις του πατέρα του για να σπουδάσει κάτι που θα του δώσει προοπτικές στη ζωή του – η μητέρα του πιο συμβατική στις προτιμήσεις του – επιμένει να δουλεύει δίπλα στους οικοδόμους. Εκεί, θα έρθει κοντά και με έναν Ουκρανό εργάτη, τον Βλαντ, που δεν θέλει να πάει να πολεμήσει για την πατρίδα του, όπως του ζητά ο αδελφός του, καθώς πιστεύει ότι πλέον είναι Γάλλος.

Αν και αρχικά ο Ένζο, θυμίζει περισσότερο ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο, όπως τον χαρακτηρίζει κάποια στιγμή και ο πατέρας του, σιγά σιγά μας αποκαλύπτει τον σύνθετο χαρακτήρα ενός έφηβου, που έχει γνωρίσει την απόρριψη του στερεοτυπικού εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και την κοινωνική αρτηριοσκλήρυνση και θέλει να πάρει τη ζωή στα χέρια του, ακόμη και αν κάνει λάθος. Παράλληλα, δείχνει αναποφάσιστος για την ερωτική του φύση, καθώς, παρότι θα δοκιμάσει μία πρόσκαιρη σχέση με ένα κοριτσόπουλο, ελκύεται περισσότερο από τον γεροδεμένο ψημένο νεαρό άντρα, τον Βλαντ, που του δείχνει τη φιλία του, αλλά απορρίπτει την εφηβική ερωτική του έξαψη.

Έχοντας ως φόντο τον γαλλικό νότο, το καλοκαιρινό φως και τη θάλασσα, ο Καμπιγιό, με τη λεπτεπίλεπτη, ορισμένες φορές και χλιαρή, αφήγησή του, προσεγγίζει άλλες φορές πειστικά και άλλες όχι και τόσο το μυστήριο της εφηβείας, αλλά και τα σύγχρονα αδιέξοδα της νεότητας.

Στα όρια του κοινωνικού ρεαλισμού κι ενός υπαρξιστικού οικογενειακού μελοδράματος, το φιλμ, αν και κάποιες φορές δείχνει άτολμο και να χάνει την ουσία, θα φωτίσει ακόμη μία πλευρά της εφηβείας, μίας μεταβατικής περιόδου στη ζωή του ανθρώπου, που πλέον έχει αποκτήσει άγρια ή ακόμη και θλιβερά χαρακτηριστικά, ως αποτέλεσμα της κοινωνίας των ενηλίκων και των στενόμυαλων πλαισίων που βάζει.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Ένζο, ένας έφηβος που απορρίπτει τις προσδοκίες των πλούσιων γονιών του, κάνει μια μαθητεία σε ένα εργοτάξιο όπου ερωτεύεται τον Βλαντ, έναν Ουκρανό χτίστη που δυσκολεύεται να αποφασίσει αν θα πολεμήσει στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Η Μούμια από τον Λι Κρόνιν

(«Lee Cronin’s The Mummy») Αμερικάνικη ταινία τρόμου (2026) από τον Ιρλανδό μάστορα του είδους Λι Κρόνιν, ο οποίος έκανε τεράστια επιτυχία με την «Τρύπα» και το «Evil Dead Rise», που θα ενθουσιάσει τους λάτρεις του κινηματογραφικού horror. Ένα ζευγάρι έρχεται αντιμέτωπο με τον απόλυτο εφιάλτη όταν η κόρη τους, που είχε εξαφανιστεί πριν από οχτώ χρόνια, εντοπίζεται μέσα σε μια αιγυπτιακή σαρκοφάγο, τυλιγμένη σαν μούμια και την παίρνουν κοντά τους για την επανένωση της οικογένειάς τους. Πρωταγωνιστούν οι Τζάκ Ρέινορ, Λάια Κόστα, Νάταλι Γκρέις και Βερόνικα Φάλκον.

Η Έλι και η Παρέα των Φαντασμάτων

(«Elli and the Ghostly Ghost Train») Το απαραίτητο animation της εβδομάδας, από τους Πιετ Ντε Ρίκερ, Γιενς Μόλερ και Γιέσπερ Μόλερ (γερμανοκαναδικής παραγωγής 2024). Μια οικογενειακή περιπέτεια που θέλει την Έλι να ανεβαίνει σε ένα μυστηριώδες στοιχειωμένο τρένο και να την ταξιδεύει σε έναν κόσμο γεμάτο κρυμμένα μυστικά και αναπάντεχες αποκαλύψεις. Το φιλμ προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

Στον κινηματογράφο φέτος, μου θύμιζαν συχνά τον Khalil και άλλους των οποίων ο ανιδιοτελής ακτιβισμός παρουσιάστηκε ως απειλή βίας που πρέπει να κατασταλεί, μέσα από χαρακτήρες σε ταινίες με παρόμοια θεματική. Στο Wicked: For Good, οι προσπάθειες της Ελφαμπα να αποκαλύψει τα ψέματα στην Οζ διαστρεβλώνονται ως απειλές θανάτου. Στο Superman, ο Καλ-Ελ ερευνάται ως ξένος πράκτορας επειδή υπερασπίζεται μια κοινότητα υπό βίαιη, υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ κατοχή. Ακόμη και στο Zootopia 2, μια αστυνομικίνα λαγουδίνα παγιδεύεται για απόπειρα δολοφονίας επειδή αποκαλύπτει προσπάθεια εξάλειψης μιας περιθωριοποιημένης ομάδας από τις εστίες και την ιστορία της.

Το σινεμά εγκαταλείπει τις αλληγορίες

Σε αντίθεση με αυτές τις αλληγορικές ιστορίες, οι πιο δυνατές – και κατά τη γνώμη μου καλύτερες – ταινίες φέτος αφήνουν πίσω τους το προστατευτικό φίλτρο της επιστημονικής φαντασίας ή του φανταστικού. Μας προσφέρουν ιστορίες έντονου ιδεαλισμού και αντίστασης απέναντι σε καταπιεστικά κράτη, εμπνευσμένες άμεσα από όσα συμβαίνουν παγκοσμίως σήμερα.

Η ταινία It Was Just An Accident του Jafar Panahi αφηγείται την ιστορία πρώην πολιτικών κρατουμένων που πιστεύουν ότι εντόπισαν τον βασανιστή τους εκ μέρους του ιρανικού καθεστώτος. Το The Secret Agent του Kleber Mendonça Filho ακολουθεί έναν καθηγητή που κρύβεται στη διάρκεια της δικτατορίας στη Βραζιλία τη δεκαετία του ’70. Το One Battle After Another του Paul Thomas Anderson πρωταγωνιστεί ο Leonardo DiCaprio ως πρώην επαναστάτης φυγάς στις ΗΠΑ, καταδιωκόμενος από φασιστικές δυνάμεις, με την παράνοιά του να μην οφείλεται μόνο στις ουσίες που χρησιμοποιεί.

Wagner Moura στο The Secret Agent. Φωτογραφία: AP

Τρίπτυχο αντίστασης και κοινωνικής αλληλεγγύης

Αυτές οι ταινίες συνθέτουν ένα τρίπτυχο που έχει συγκεντρώσει πολλά βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και διεθνούς παραγωγής από τους κριτικούς, όπως συνέβη πρόσφατα με τα Killers of the Flower Moon, The Zone of Interest και Oppenheimer. Εκείνες εξερευνούσαν πώς οι άνθρωποι διαχωρίζουν την ανθρωπιά τους ώστε να διαπράξουν ή να ανεχθούν γενοκτονίες – αξίζει να σημειωθεί πως κυκλοφόρησαν λίγο πριν την πολιορκία της Γάζας. Οι φετινές ταινίες μιλούν η μία στην άλλη, παρουσιάζοντας όχι μεμονωμένους ήρωες αλλά κοινότητες ενωμένες κάτω από συστημική καταπίεση και οικοδομώντας αλληλεγγύη.

Ταυτόχρονα διαπερνούν την ένταση με μαύρο και παράλογο χιούμορ: οι σεκιούριτι στο It Was Just An Accident εμφανίζουν φορητά POS για μίζες· ένα ακρωτηριασμένο πόδι στο The Secret Agent κλωτσάει περιθωριοποιημένους σε πάρκο, συμβολίζοντας μια αστυνομική δύναμη που καταπιέζει ευάλωτες ομάδες· και σχεδόν κάθε σκηνή με τους λευκούς υπερορθόδοξους “Christmas Adventurers Club” στο One Battle After Another προκαλεί γέλιο για το πόσο γελοία μπορούν να γίνουν τα σκοτεινά συμφέροντα όταν καταχρώνται την εξουσία τους, χωρίς να μειώνεται η πραγματική απειλή που αντιπροσωπεύουν.

“It Was Just An Accident”: Αντίσταση στην πράξη

Η πιο οργισμένη αλλά και βαθιά συμπονετική ανάμεσα σε αυτές είναι το It Was Just An Accident, που δεν απεικονίζει μόνο τους καθημερινούς ανθρώπους που αντιστέκονται στο καθεστώς τους αλλά αποτελεί η ίδια πράξη αντίστασης – δημιουργήθηκε κρυφά (όπως συνηθίζει ο Παναχί) για να αποφύγει τη λογοκρισία στο Ιράν. Η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία γεννήθηκε μέσα από τη φυλάκιση του Παναχί για “προπαγάνδα” κατά του καθεστώτος, όταν άκουσε ιστορίες συγκρατουμένων που ενέπνευσαν τους χαρακτήρες της.

Ο τίτλος της ταινίας ακούγεται στην εναρκτήρια σκηνή: Ένας άνδρας, ο Eghbal (Ebrahim Azizi), οδηγεί νύχτα με τη σύζυγο και την κόρη του όταν χτυπά κατά λάθος ένα σκύλο. Η σοκαρισμένη κόρη κατηγορεί τον πατέρα της για τον θάνατο του ζώου. Οι γονείς προσπαθούν να δικαιολογηθούν: έφταιγε ο κακός φωτισμός ή ακόμα κι η θέληση του Αλλάχ. Η κόρη δεν πείθεται από τις προσπάθειές τους να μεταθέσουν τις ευθύνες στις υποδομές ή τα πιστεύω που καθορίζουν τη ζωή τους αντί να αναλάβουν ατομική ευθύνη.

Αυτή η ένταση κυριαρχεί στη συνέχεια της ταινίας, όταν ο Eghbal λιποθυμά, δένεται χειροπόδαρα και κρατείται σε βαν από μια αγχωμένη ομάδα πρώην πολιτικών κρατουμένων. Πιστεύουν πως είναι ο βασανιστής τους αλλά δεν είναι σίγουροι πώς να τον αναγνωρίσουν ή τι να κάνουν αν επιβεβαιωθούν οι υποψίες τους.

Έτσι ξεκινά μια τραγικωμική road movie που χαρτογραφεί το κοινωνικό τοπίο της Τεχεράνης – όπου φαίνεται η πρόοδος του κινήματος “Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία” καθώς νεαρές γυναίκες κυκλοφορούν χωρίς υποχρεωτικό μαντίλι – ενώ θέτει δύσκολα ερωτήματα για το μέλλον της χώρας: Μετά την πτώση του καθεστώτος πώς θα κουβαλά ο λαός τα τραύματα; Τι γίνεται με όσους συνεργάστηκαν; Κατηγορούμε το σύστημα ή ακολουθούμε το ένστικτο της μικρής κόρης ζητώντας ατομική ευθύνη; Συγκινητικά, η ηθική πυξίδα της ταινίας καθορίζεται τελικά από τα παιδιά και μια αναπάντεχη γέννηση φέρνει αισιοδοξία για τη νέα γενιά.

The Secret Agent: Πολιτικό θρίλερ στη Βραζιλία των 70s

Αυτό το βλέμμα προς το μέλλον υπάρχει και στο The Secret Agent – ένα παρανοϊκό πολιτικό θρίλερ που θυμίζει Three Days of the Condor με samba ρυθμό. Τοποθετείται στο 1977, εν μέσω καρναβαλιού. Ο Wagner Moura ως Armando, καθηγητής πανεπιστημίου, σχεδιάζει να διαφύγει από τη χώρα καθώς συκοφαντείται στα μέσα ενημέρωσης επειδή τόλμησε να καταγγείλει διεφθαρμένο αξιωματούχο. Ταυτόχρονα τον παρακολουθεί πληρωμένος δολοφόνος συνεργός ενός αρχηγού αστυνομίας.

Jafar Panahi μετά τη βράβευσή του στις Κάννες. Φωτογραφία: Natacha Pisarenko/Invision/AP

Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες είναι πατέρες ή πρότυπα για νέους άνδρες που βαδίζουν στα βήματά τους – ένα διαγενεακό νήμα που κορυφώνεται όταν το The Secret Agent μεταφέρεται στο σήμερα: νέοι αρχειοθέτες ακούν τις μαρτυρίες του Armando ως μέρος των προσπαθειών συμφιλίωσης στη Βραζιλία. Ο Moura εμφανίζεται ξανά ως γιος του Armando σε συγκινητικό επίλογο για τη συλλογική μνήμη (ή λήθη) και πώς οι απειλές του παρελθόντος μπορούν εύκολα να επανεμφανιστούν για μια νέα γενιά. Ο σκηνοθέτης Filho κι ο Moura εξηγούν ότι ξεκίνησαν αυτή τη συνεργασία όταν η ακροδεξιά κυβέρνηση υπό τον πρώην πρόεδρο Jair Bolsonaro, ο οποίος εκτίει ποινή 27 ετών για συνωμοσία πραξικοπήματος, θύμιζε τη δικτατορία των 70s.

“One Battle After Another”: Η επαναφορά των φασιστικών δυνάμεων στις ΗΠΑ

Ανερχόμενες φασιστικές δυνάμεις απειλούν επίσης στο One Battle After Another όπου ο DiCaprio ως Bob – πρώην επαναστάτης – προσπαθεί να προστατέψει την κόρη του Willa ενώ καταδιώκονται από έναν παρανοϊκό συνταγματάρχη των ΗΠΑ (με τον Sean Penn σε πολυσυζητημένη ερμηνεία).

Το συναρπαστικό αυτό θρίλερ πατέρα-κόρης συνδυάζει έντονες σκηνές δράσης με αιχμηρά σχόλια για τη φυλή και τον εξιδανικευμένο ριζοσπαστισμό, κατορθώνοντας όχι μόνο να κινείται συνεχώς μπροστά αλλά και να μεταφέρει αίσθηση στασιμότητας στον χρόνο. Η ταινία αντλεί στοιχεία από το παρελθόν – όπως οι Weathermen ή τα τραγούδια του Gil Scott-Heron – ξεκινώντας με πρόλογο που μοιάζει σύγχρονος: DiCaprio και Teyana Taylor βοηθούν μετανάστες να αποδράσουν από κέντρο κράτησης τύπου ICE. Όταν προχωρά 16 χρόνια μετά, όλα μοιάζουν ακόμα επίκαιρα. «Τίποτα δεν έχει αλλάξει», λέει η Taylor ως Perfidia Beverly Hills στη φωνή της αφήγησης καθώς ξεκινά μια νέα πράξη όπου οι μετανάστες συλλαμβάνονται ξανά βίαια από παραστρατιωτικές δυνάμεις.

Διαβάστε το αρχικό άρθρο εδώ.

«Άλλες χώρες προσφέρουν κάθε είδους κίνητρα για να προσελκύουν κινηματογραφιστές μας και εταιρείες παραγωγής μας μακριά από τις ΗΠΑ», ανέφερε. Κατ’ αυτόν, πρόκειται για «συντονισμένη προσπάθεια από πλευράς άλλων χωρών» που αποτελεί «απειλή» για την αμερικανική «εθνική ασφάλεια».

The Movie Industry in America is DYING a very fast death. Other Countries are offering all sorts of incentives to draw our filmmakers and studios away from the United States. Hollywood, and many other areas within the U.S.A., are being devastated. This is a concerted effort by…

— Donald J. Trump Posts From His Truth Social (@TrumpDailyPosts) May 4, 2025

Αφότου επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, ο Ρεπουμπλικάνος έχει διατάξει να διενεργηθούν πολλές και διάφορες έρευνες για τις «συνέπειες στην εθνική ασφάλεια» εισαγωγών κάθε λογής, από τους ημιαγωγούς ως τις σπάνιες γαίες.

Κάθε έρευνα αυτής της φύσης είναι το πρώτο βήμα που απαιτείται ώστε ο Αμερικανός πρόεδρος να μπορεί να προχωρήσει κατόπιν στην υπογραφή εκτελεστικών διαταγμάτων με τα οποία επιβάλλονται δασμοί σε εισαγόμενα προϊόντα με το σκεπτικό ότι η ποσότητά τους που εισέρχεται στη χώρα απειλεί αντίστοιχους αμερικανικούς τομείς δραστηριότητας κι άρα την «εθνική ασφάλεια».

Δεν έδωσε πάντως καμιά λεπτομέρεια για τους όρους και τις προϋποθέσεις επιβολής επιπρόσθετων τελωνειακών δασμών σε ταινίες που παράγονται εκτός ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση, η κίνηση αποτελεί νέα κλιμάκωση του εμπορικού πολέμου τον οποίο έχει εξαπολύσει ο Αμερικανός πρόεδρος εναντίον στην πράξη όλων των εταίρων της χώρας του.

Η Κίνα, η οποία βρίσκεται ιδιαίτερα στο στόχαστρο των βελών του προέδρου Τραμπ στο πεδίο αυτό, ανακοίνωσε στις αρχές Απριλίου πως θα μειώσει, «μετρημένα», τον αριθμό των αμερικανικών ταινιών που διανέμονται στις αίθουσες στην επικράτειά της, στο πλαίσιο της αντίδρασής της για την επιβολή αμερικανικών τιμωρητικών δασμών —συχνά απαγορευτικών— σε προϊόντα της εξαγόμενα στην αμερικανική αγορά.

Το Πεκίνο ήδη περιορίζει, χρησιμοποιώντας σύστημα ποσοστώσεων, τον αριθμό των ξένων ταινιών οι οποίες διανέμονται στις κινηματογραφικές αίθουσες στην κινεζική επικράτεια. Ενδεχόμενη περαιτέρω μείωση της πρόσβασης στη συγκεκριμένη αγορά της Κίνας —τη δεύτερη παγκοσμίως, πίσω μόνο από αυτή των ΗΠΑ, από την άποψη του τζίρου— θα έπληττε σκληρά τα έσοδα χολιγουντιανών στούντιο.

Τις υπόλοιπες θέσεις της πεντάδας καταλαμβάνουν η παιδική κωμωδία «Super Mario Bros: Η ταινία», τα θρίλερ «Η καλόγρια ΙΙ» και «Μυστήριο στη Βενετία» και τα μπλοκμπάστερ «John Wick 4», «Fast X», «Επικίνδυνη αποστολή: Θανάσιμη εκδίκηση, μέρος πρώτο» και «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο δίσκος του πεπρωμένου». Από τις υπόλοιπες ταινίες που ακολουθούν μόνο ο «Ναπολέων» συνεχίζει (μέχρι σήμερα έχει κόψει 110.660 εισιτήρια) και δείχνει ικανός να πλασαριστεί πιο πάνω από την 14η θέση που βρίσκεται σήμερα.

Οι υπόλοιπες ταινίες που γνώρισαν επιτυχία στη χώρα μας ήταν η «Φάλαινα» του Αρονόφσκι με 126.656 εισιτήρια, το σκορσεζικό «Οι δολοφόνοι του ανθισμένου φεγγαριού» (116.124), ο animated Spider- Man «Ακροβατώντας στο αραχνο-σύμπαν» (110.836), ο νέος Αστερίξ του Γκιγιόμ Κανέ «Αστερίξ και Οβελίξ στο δρόμο για την Κίνα» (100.716), το «Creed 3» (101.764), το νέο animation της Pixar «Στο στοιχείο τους» (109.705) κ.α.

Στο ελληνικό σινεμά η «Φόνισσα» όπως είπαμε δεν είχε αντίπαλο αλλά κάτι παραπάνω από θετική ήταν η παρουσία της οικογενειακής δραμεντί του Γιάννη Τσιμιτσέλη «Κουραμπιέδες από χιόνι» που έχει κόψει μέχρι τώρα πάνω από 78.000 εισιτήρια και συνεχίζει.
Αναλυτικά:

Οι 10 εμπορικότερες ταινίες στην Ελλάδα το 2023

1. Barbie 465.887
2. Οπενχάιμερ 426.719
3. Φόνισσα 334.029
4. Super Mario Bros: Η ταινία 203.266
5. Η καλόγρια ΙΙ 181.261
6. John Wick 4, 174.635
7. Fast X 169.248
8. Μυστήριο στη Βενετία 166.491
9. Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο δίσκος του πεπρωμένου 162.951
10. Επικίνδυνη αποστολή: Θανάσιμη εκδίκηση, μέρος πρώτο 154.688

Οι 10 εμπορικότερες ελληνικές ταινίες για το 2023

1. Φόνισσα 334.029 (*)
2. Κουραμπιέδες από χιόνι 78.102 (*)
3. Ακου ποιος μιλάει 43.471
4. Ο Καπετάν Μιχάλης 34.235 (*)
5. Black stone 22.899
6. Πίσω από τις θημωνιές 12.980
7. Στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό 8.308
8. Arte Povera 5.423
9. Μπάσταρδα 3.652
10. Saison morte 2.810
*συνεχίζει

«Ο Τελευταίος Πειρασμός» (Τhe Last Temptation of Christ, 1988)

Παρά την αδικαιολόγητη κι εντελώς υποκριτική οργή που προκάλεσε σε αμέτρητες θρησκευτικές οργανώσεις και χριστιανικές κοινότητες του κόσμου (για να μην αναφερθώ στους απεχθείς βανδαλισμούς που διέπραξαν πολυάριθμοι «πιστοί» στη χώρα μας), η θαυμάσια διασκευή του Μάρτιν Σκορσέζε στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη παραμένει η πιο βαθιά και υπαρξιακή θεώρηση του Ιησού Χριστού, σκηνοθετημένη με τρόπο ασκητικό και ήρεμα υποβλητικό. Έξοχος στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Γουίλεμ Νταφόου βοηθά τον Σκορσέζε να απεικονίσει το μεσσιανικό ήρωα ως μια τραγική φιγούρα που καλείται να υπερβεί τις ανθρώπινες διαστάσεις της προκειμένου να θυσιαστεί για έναν ανώτερο και θεόσταλτο σκοπό. Αλησμόνητη η μουσική υπόκρουση του Πίτερ Γκάμπριελ, φοβερή η διανομή των ρόλων, συγκινητική η αφοσίωση και το πάθος με τα οποία γύρισε ο Σκορσέζε την ταινία.

«Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (Il Vangelo Secondo Matteo, 1964)

Το αριστούργημα του Πιέρ Πάολο Παζολίνι δανείζεται ένα μέρος από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου για να παρουσιάσει τον Χριστό ως ένα καθαρά πολιτικό ον που βαδίζει με τους ακόλουθούς τα πέτρινα τοπία της επαρχιακής Ιταλίας, συνοδευόμενος από τους ήχους του Μπαχ, του Μότσαρτ και των παθιασμένων νέγρικων γκόσπελ. Ερμηνευμένο αποκλειστικά και με αφοπλιστική ειλικρίνεια από ερασιτέχνες, φιλμαρισμένο με ένα λιτό, ντοκιμαντεριστικό ύφος που προικίζει τα πάντα με έναν ευπρόσδεκτο ρεαλισμό, το μυσταγωγικό «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» στέκει μέχρι σήμερα ως η καλύτερη ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη, όσο και ως η πιο αντι-χολιγουντιανή και ποιητική ανάγνωση των Γραφών.

«Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (Jesus of Nazareth, 1977)

Ο σκηνοθετικός άθλος του Φράνκο Τζεφιρέλι ήταν γυρισμένος σε δυο διαφορετικές βερσιόν, μία μεγάλης διάρκειας για την τηλεόραση και μία μικρότερης διάρκειας για τις κινηματογραφικές αίθουσες. Λεπτομερής και βαθιά συναισθηματική κατάδυση στη ζωή και το έργο του Χριστού, υπογεγραμμένη από έναν ξεκάθαρα θρησκόληπτο δημιουργό, η ταινία διέθετε εκπληκτικό διεθνές επιτελείο ηθοποιών, έναν συγκλονιστικό Ρόμπερτ Πάουελ στον ρόλο του Ιησού, τεχνική αρτιότητα στην παραγωγή, δεξιοτεχνική αφήγηση και κλιμακούμενη συγκινησιακή φόρτιση. Όλες αυτές οι αρετές συνέβαλαν ώστε το επικό φιλμ να αποτελέσει το πιο κλασικό τηλεοπτικό θέαμα στον κόσμο για τις ημέρες του Πάσχα και ταυτόχρονα το πιο αγαπητό παγκοσμίως.

«Ένας Προφήτης μα τι Προφήτης» (Monty Python’s Life of Brian, 1979)

Απαγορευμένη μέχρι πρότινος σε αρκετές χώρες και αιτία αναρίθμητων αντιδράσεων από θρησκευτικούς κύκλους και όργανα της Καθολικής Εκκλησίας που έκριναν βλάσφημο το περιεχόμενό της, η απολαυστική κωμωδία των Μόντι Πάιθον δεν αφορά, ασφαλώς, τον Ιησού Χριστό αλλά έναν κακόμοιρο τυπάκο τον οποίο παρεξηγούν ως τον Υιό του Ανθρώπου. Και δεν αποτελεί χλευασμό της μεσσιανικής ιστορίας αλλά μια σατιρική και άκρως απομυθοποιητική ματιά πάνω στον αυταρχισμό των θρησκευτικών δογμάτων και τους κινδύνους που επιφυλάσσει η ιδεολογική χαλιναγώγηση των μαζών στο όνομα κάποιου ιερού σκοπού.

«Ο Βασιλεύς των Βασιλέων» (The King of Kings, 1961)

Την εποχή που η φιλόδοξη εκδοχή του Νίκολας Ρέι στα Θεία Πάθη κυκλοφόρησε στις αίθουσες, πολλοί αποδοκίμασαν την επιλογή του να εμπιστευτεί τον χαρακτήρα του Χριστού στον ιδιαίτερα φωτογενή Τζέφρι Χάντερ, ένα νεανικό είδωλο και sex symbol των ημερών (κάτι σαν τον Μπραντ Πιτ του ’60) ο οποίος προκαλούσε λιγότερο θρησκευτικό και περισσότερο ερωτικό συναίσθημα σε μεγάλο μέρος του κοινού. Πέραν αυτού, το βιβλικό έπος έχει ωραιότατες επιμέρους σκηνές, τον Όρσον Γουέλς να δανείζει την υποβλητική φωνή του στην αφήγηση και τη χολιγουντιανή χλιδή να περιφέρεται από πλάνο σε πλάνο.

«Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Άστρο» (Jesus Christ Superstar, 1973)

Ο Νόρμαν Τζούισον διασκευάζει για τον κινηματογράφο το διάσημο μιούζικαλ του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ, παρουσιάζοντας μια αναχρονιστική, ελεύθερη και κάπως μεταμοντέρνα προσέγγιση στις τελευταίες ημέρες της ζωής του Χριστού. Στον ρόλο του Θεανθρώπου ο Τεντ Νίλι μοιάζει περισσότερο με μέλος χίπικου κοινοβίου, προσελκύοντας γύρω του ξέμπαρκα Παιδιά των Λουλουδιών από τα sixties και συμμετέχοντας σε αναστάσιμα τραγούδια και χορούς που δυο χρόνια πριν είχαν απαθανατιστεί με μεγάλη επιτυχία στο θεατρικό σανίδι του Μπρόντγουεϊ.

«Τα Πάθη του Χριστού» (The Passion of the Christ, 2004)

Βρίσκεται στην πέμπτη θέση της παρούσας λίστας αποκλειστικά και μόνο για το γεγονός ότι αποτελεί μια από τις πιο πολυσυζητημένες και υπερ-επιτυχημένες εισπρακτικά μεταφορές των Παθών στο σινεμά. Ειδάλλως το αιματοβαμμένο, αφόρητο και ολότελα αποκρουστικό θέαμα που πρόσφερε τιμωρητικά ο σκηνοθέτης Μελ Γκίμπσον στα πολλά εκατομμύρια θεατών που παρακολούθησαν την ταινία του κατορθώνει και προκαλεί τα εντελώς αντίθετα συναισθήματα από αυτά που πρέπει: τα μηνύματα αγάπης και συγχώρεσης που απορρέουν της θυσίας του Χριστού (ερμηνευμένος εδώ από τον Τζιμ Καβίζελ) μεταφράστηκαν στο φιλμ σε λυσσαλέο μίσος, αγανάκτηση και παθιασμένη μανία για εκδίκηση.

 «Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου» (The Greatest Story Ever Told, 1965)

Αποφασισμένος να γυρίσει το απόλυτο κινηματογραφικό έπος πάνω στη ζωή και τα διδάγματα του Ιησού Χριστού, ο Τζορτζ Στίβενς ξεχειλώνει την διάρκεια της ταινίας σε τέσσερις αργές ώρες, διαπράττει το λάθος να βάλει μεγάλους σταρ της εποχής (Τσάρλτον Ίστον, Πατ Μπουν) να αποσπούν την προσοχή του θεατή από τους ρόλους που ερμηνεύουν, αναθέτει στον Τζον Γουέιν να ερμηνεύσει αθέλητα αστεία έναν Ρωμαίο στρατιώτη (!) και αντιμετωπίζει τα πάντα με μια μεγαλοστομία και ένα πομπώδες ύφος που κάνουν το φιλμ να μοιάζει με ρητορεία Κατηχητικού. Μόνο ένα πράγμα έκανε σωστά: ανέθεσε στον Μαξ φον Σίντοφ, τον υπέροχο ηθοποιό του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, να ενσαρκώσει τον Ιησού. Η ασκητική φιγούρα του απεδείχθη ό,τι πιο ταιριαστό.

«The Miracle Maker» (2000)

Μια ακριβής μεταφορά των Γραφών στη μεγάλη οθόνη, με μαριονέτες και χρήση κινουμένων σχεδίων, η ταινία του Ρώσου Στάνισλαβ Σοκόλοβ δανείζεται τη φωνή του Ρέιφ Φάινς στον ρόλο του Ιησού, της Μιράντα Ρίτσαρντσον ως Μαριά Μαγδαληνή και του Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ στον χαρακτήρα του Ιωάννη του Βαπτιστή. Η πανέμορφη δουλειά που έχει γίνει στις εκφραστικές κούκλες και τις λεπτομέρειες του φόντου βοηθά σε σημεία να ξεχάσεις πως αυτό που βλέπεις δεν είναι μια ταινία με κανονικούς ηθοποιούς.

«Gospel Road» (1973)

Τρεις ταινίες κυκλοφόρησαν για τη ζωή του Θεανθρώπου το 1973. Η πιο απροσδόκητη ήταν ένα προσωπικό σχέδιο του τραγουδιστή της κάντρι Τζόνι Κας ο οποίος χρηματοδότησε την ταινία μόνος του, ανέλαβε να την ντύσει μουσικά με τα κομμάτια του, έβαλε την σύζυγό του (και συμπαραγωγό) Τζουν Κάρτερ να ερμηνεύσει τη Μαρία Μαγδαληνή, πραγματοποίησε τα γυρίσματα στο Ισραήλ (με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Ρόμπερτ Έλφστρομ) και έκρινε σκόπιμο να αφηγηθεί ο ίδιος ολόκληρο το φιλμ, με μια φωνητική ερμηνεία που φέρνει στο μυαλό πότε θεοσεβούμενο πιστό και πότε παθιασμένο ιεροκήρυκα. Το αποτέλεσμα είναι μια από τις πιο παράξενες κινηματογραφικές βιογραφίες του Ιησού.

Πηγή: cinemagazine.gr