Η νέα παραγωγή μυθοπλασίας της Cosmote TV σε σενάριο Βασίλη Ρίσβα και Δήμητρας Σακαλή, περιλαμβάνει έξι επεισόδια και θα προβάλλεται κάθε Δευτέρα στις 23:00 αποκλειστικά στο COSMOTE CINEMA 1. Αμέσως μετά την προβολή του στο κανάλι, κάθε νέο επεισόδιο της σειράς θα είναι διαθέσιμο On Demand, σε 4Κ ανάλυση.

Το «Ριφιφί» είναι εμπνευσμένο από την περιβόητη ληστεία σε τράπεζα της Αθήνας το 1992. Ποιοι το έκαναν και γιατί; Οι Αρχές μίλησαν για οργανωμένο έγκλημα, τρομοκρατικές οργανώσεις και ιδιαίτερα μορφωμένους και αδίστακτους δράστες.

Ήταν, όμως, πράγματι έτσι; Με τη δύναμη της μυθοπλασίας, η νέα παραγωγή της COSMOTE TV συνδυάζει τη μεγαλύτερη ληστεία που έγινε ποτέ στην Ελλάδα με μια αληθινή ιστορία ανθρώπινης τραγωδίας, δημιουργώντας μια ανθρωποκεντρική σειρά, γεμάτη συγκίνηση κι έντονα στοιχεία χιούμορ.

Συντελεστές

Παραγωγή: COSMOTE TV
Εκτέλεση Παραγωγής: Tanweer Productions
Σενάριο: Βασίλης Ρίσβας, Δήμητρα Σακαλή
Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας
Παραγωγός: Διονύσης Σαμιώτης
Executive producers: Δημήτρης Μιχαλάκης, Φαίη Τσιτσιπή
Line Producer: Πάνος Πετρόπουλος
Δ/ντης Φωτογραφίας: Claudio Bolivar
Production Designer: Μιχάλης Σαμιώτης
Μουσική: Ted Reglis
Μοντάζ: Γιώργος Γεωργόπουλος
Ενδυματολόγος: Άγις Παναγιώτου
Art Director: Μυρτώ Δασκαρόλη
Ηχοληψία: Πάνος Παπαδημητρίου
Make up artist: Κατερίνα Βαρθαλίτου
Hair Stylist: Γιώργος Ταμπακάκης
Sound design & mixing: Κώστας Βαρυμποπιώτης, Άρης Λουζιώτης
Colorist: Δημήτρης Μανουσιάκης
VFX: Έλενα Τοπούζογλου, Tony Alamo

Η πραγματική ιστορία

Το «ριφιφί του αιώνα» αναφέρεται στη θρυλική, ανεξιχνίαστη διάρρηξη που συνέβη στην Τράπεζα Εργασίας (κεντρικό κατάστημα, οδός Καλλιρρόης) στην Αθήνα, τον Δεκέμβριο του 1992. 

Η Ιστορία του «Ριφιφί» τα Χριστούγεννα του 1992

Η διάρρηξη θεωρείται μία από τις πιο εντυπωσιακές και μεθοδικές εγκληματικές ενέργειες στα ελληνικά χρονικά, λόγω του ευφάνταστου τρόπου με τον οποίο πραγματοποιήθηκε και του γεγονότος ότι οι δράστες δεν βρέθηκαν ποτέ. 

• Ο Τρόπος: Οι δράστες εφάρμοσαν την κλασική μέθοδο του «ριφιφί» (από την ομώνυμη γαλλική ταινία του 1955), η οποία περιλαμβάνει τη διάνοιξη τούνελ. Συγκεκριμένα, έσκαψαν ένα υπόγειο πέρασμα μήκους περίπου 25 μέτρων, ξεκινώντας από την ξεχασμένη κοίτη του υπόγειου ποταμού Ιλισού και καταλήγοντας κατευθείαν στο θησαυροφυλάκιο της τράπεζας.
• Ο Χρόνος: Η ληστεία έγινε παραμονές Χριστουγέννων του 1992, εκμεταλλευόμενοι προφανώς τις αργίες για να έχουν τον απαραίτητο χρόνο.
• Η Λεία: Οι ληστές παραβίασαν 301 από τις 1.151 θυρίδες πελατών και απέσπασαν χρήματα (εκτιμήσεις έκαναν λόγο για περίπου 5 δισεκατομμύρια δραχμές, δηλαδή περίπου 40 εκατομμύρια ευρώ σε σημερινά χρήματα) και αντικείμενα μεγάλης αξίας.
• Το Μυστήριο: Το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη μέχρι σήμερα και κανείς από τους φυσικούς αυτουργούς δεν έχει συλληφθεί.

Το “Ριφιφί” του Ζυλ Ντασέν που…ενέπνευσε την μεγάλη ληστεία της Αθήνας

Η γαλλική ταινία «Ριφιφί» (πρωτότυπος τίτλος: Du rififi chez les hommes), σε σκηνοθεσία του Ζιλ Ντασέν (Jules Dassin) το 1955, είναι ένα κλασικό φιλμ νουάρ και θεωρείται ευρέως μία από τις καλύτερες ταινίες ληστείας (heist movies) όλων των εποχών. Η ιστορία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ωγκύστ Λε Μπρετόν. 

Η Ιστορία

Η πλοκή ακολουθεί τον Τόνι (Tony le Stéphanois), έναν ηλικιωμένο και ταλαιπωρημένο διαρρήκτη που βγαίνει από τη φυλακή μετά από πέντε χρόνια. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, ανακαλύπτει ότι η πρώην κοπέλα του, Μαντό (Mado), έχει γίνει ερωμένη ενός αντίπαλου γκάνγκστερ και βαρόνου ναρκωτικών, του Πιερ Γκρούτερ (Pierre Grutter). 

Αρχικά απρόθυμος να επιστρέψει στην εγκληματική ζωή, ο Τόνι εξοργίζεται από την κατάσταση και αποφασίζει να συμμετάσχει σε μια πιο φιλόδοξη ληστεία, την οποία του προτείνουν οι φίλοι του, Ζο (Jo le Suédois) και Μάριο (Mario Ferrati). 

Η ομάδα, μαζί με έναν Ιταλό ειδικό στα χρηματοκιβώτια, τον Σεζάρ (César le Milanais), σχεδιάζει και εκτελεί μια περίπλοκη και τεχνικά άρτια διάρρηξη στο χρηματοκιβώτιο ενός διάσημου κοσμηματοπωλείου στην οδό Rue de la Paix του Παρισιού. 

Η θρυλική σκηνή της ληστείας

Το κεντρικό και πιο διάσημο μέρος της ταινίας είναι η 32λεπτη σεκάνς της ίδιας της ληστείας, η οποία γυρίστηκε σχεδόν σε απόλυτη σιωπή, χωρίς διάλογο ή μουσική επένδυση. Η σκηνή δείχνει με σχολαστική λεπτομέρεια τον επαγγελματισμό και την εφευρετικότητα των δραστών, καθώς παρακάμπτουν τα συστήματα ασφαλείας, σπάζουν τον τοίχο και ανοίγουν το χρηματοκιβώτιο, χρησιμοποιώντας ακόμη και μια ομπρέλα για να συλλέξουν τη σκόνη από το ταβάνι. 

Η τραγική κατάληξη

Αν και η ληστεία στέφεται με επιτυχία, η μοίρα παρεμβαίνει. Ο Σεζάρ κάνει το μοιραίο λάθος να δώσει ένα από τα κλεμμένα δαχτυλίδια στην ερωμένη του, κάτι που ειδοποιεί τον αντίπαλο γκάνγκστερ Γκρούτερ για το ποιοι βρίσκονται πίσω από το χτύπημα. 

Ακολουθεί ένας βίαιος πόλεμος μεταξύ των συμμοριών, εκβιασμοί, απαγωγή του μικρού γιου του Ζο (Τονιό) και μια καταδίωξη που οδηγεί σε τραγική εκδίκηση και θάνατο για τα μέλη της αρχικής συμμορίας. 

Η ταινία είναι δομημένη σαν αρχαία τραγωδία, εξερευνώντας θέματα τιμής μεταξύ κλεφτών, πίστης, προδοσίας και της αναπόφευκτης τιμωρίας που ακολουθεί την υπέρβαση

Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσαφούλιας μίλησε στο «Πρωινό» και ήταν δίκαια φορτισμένος, απαντώντας σε όλους όσους τα βάζουν με τα θύματα βίας εντός και εκτός καλλιτεχνικού χώρου.

Νέα πιο σοβαρή καταγγελία για τον Παύλο Χαϊκάλη – Τι απαντά ο ηθοποιός

«Ο λόγος που βγαίνω και μιλάω είναι για να προστατέψω αυτούς έχουν το θάρρος και βγαίνουν και μιλάνε απέναντι στις φωνές παλαιότερων που δεν αρθρώνουν τον λόγο που θα έπρεπε στην παρούσα κατάσταση. Εγώ δεν έχω ακούσει κάποιο από τα θύματα να βγαίνει εκτός ορίων ούτε αυτούς που μιλάνε υπέρ τους.

Βλέπω μια απίστευτη ηρεμία και αγάπη. Θα σταθούμε με αγάπη και στους θύτες γιατί κι εκείνοι έχουν παράπλευρες απώλειες, γιατί στα θύματα θα πρέπει να υπολογίζουμε και τα παιδιά και τις γυναίκες των ανθρώπων που έκαναν αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις. Όμως δεν είναι ώρα να ασχοληθούμε με αυτούς είναι ώρα να ασχοληθούμε με τους πληγωμένους» είπε αρχικά ο σκηνοθέτης. «Δεν μπορώ να συνέλθω από τη συνέντευξη του κυρίου Μοθωναίου και δεν ξέρω μήπως η συνέντευξη θα έπρεπε να ξαναπαίξει και αντί να βλέπουμε τον κύριο Μοθωναίο να βλέπουμε μια φωτογραφία του όταν ήταν 6 ετών για να μπορέσουν να καταλάβουν και αυτοί που δεν καταλαβαίνουν και λένε το “κάτσε φρόνιμα”, “δεν ξέρω ποια είναι η κυρία”, “στηρίζω μεν τα θύματα αλλά”.

Είμαι ευτυχής που ξεκινάει όλο αυτό από τον χώρο του θεάτρου» είπε χαρακτηριστικά και παρομοίασε την κατάσταση με την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, την πάλη αξίας και Αρχής, όπως είπε.

«Επειδή άκουσα τον όρο “ανθρωποφαγία” που δεν τον άκουσα στην περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου, δεν το άκουσα όταν γίνονταν καταγγελίες την εποχή που η κοινωνία δεν ήταν έτοιμη η κοινωνία. Αν αυτό που κάνετε εσείς τώρα λέγεται τηλεδίκη, το να αυτοϊκανοποιείσαι μπροστά σε μία έντρομη γυναίκα που προσπαθεί να βγει από πόρτες που έχεις κλειδώσει και εσύ μπροστά σε αυτό το θέαμα όχι μόνο να διατηρείς τη στύση σου αλλά να φτάνεις και σε κορύφωση αυτό πώς ονομάζεται; Όταν βλέπεις ένα παιδί 6 ετών και γυρνάμε και λέμε ότι παραγράφηκε το αδίκημα αλλά δεν έχει παραγραφεί το δικαίωμα του δράστη να μηνύσει για συκοφαντική δυσφήμιση, το τραύμα στην ψυχή του Μοθωναίου στα πόσα χρόνια παραγράφεται;

Ακούω να μιλάμε για ανθρώπους που φέρονται να έχουν κάνει τις πράξεις αυτές και αποκαλούνται μεγάλοι καλλιτέχνες. Ποιος είναι ο μεγάλος καλλιτέχνης; Δεν υπάρχει μεγάλος καλλιτέχνης αν δεν είναι πρώτα σπουδαίος άνθρωπος. Τα έργα πρέπει να μετράς και όχι τα χρόνια» είπε χαρακτηριστικά επικαλούμενος την Αντιγόνη.

«Ποιο θέατρο κινδυνεύει; Μετράει 3000 χρόνια. Ο Λιάγκας και ο Τσαφούλιας που δεν είναι καλά σαν άνθρωποι επειδή το πάτησαν για 30-40 χρόνια θα κινδυνέψει το θέατρο από αυτούς. Το θέατρο είναι οι άνθρωποί του» είπε.

Το “κάτσε φρόνιμα” πρέπει να πάει σε όσους αδυνατούν να διαχωρίσουν το φλερτ από την παρενόχληση

«Το ζητούμενο είναι να προσέξουμε τι λέμε απέναντι σε αυτούς που υψώνουν ανάστημα. Το “κάτσε φρόνιμα” λοιπόν πρέπει να πάει σε όσους αδυνατούν να διαχωρίσουν το φλερτ από την παρενόχληση, σε αυτούς που απέναντι σε βιασμένες ψυχές και κορμιά αναζητούν ευκαιρίες να ξεθάψουν την καριέρα τους, σε αυτόν που δεν μπορεί να παραδεχτεί το λάθος του και να ζητήσει μια συγγνώμη» τόνισε.

«Γιατί τώρα; Άκουσα ότι ένας άνθρωπος που φέρεται να έχει κάνει όλα αυτά θα αποταθεί σε κλινική απεξάρτησης από το σεξ. Εδώ κολλάει το γιατί τώρα; Γιατί δεν αποτάθηκε στην κλινική όταν ένιωσε την πρώτη ορμή; Μετά τον πρώτο βιασμό; Μετά τον δεύτερο, τον τρίτο. Γιατί τώρα;» είπε ακόμα.

«Αγαπάμε τη Δικαιοσύνη αλλά φτιάχτηκε από ανθρώπους και είναι ατελής» είπε ο σκηνοθέτης και το πλατό ξέσπασε σε συγχαρητήρια.

«Ο σκηνοθέτης που τραυματίζει τον ηθοποιό δεν είναι σκηνοθέτης, είναι οπερατέρ. Καλλιτέχνης δεν είναι επάγγελμα, καλλιτέχνης είναι η εξέλιξη του ανθρώπου. Ο κύριος Μοθωναίος είναι τεράστιος καλλιτέχνης όχι γιατί ασκεί την υποκριτική αλλά διότι έχει υποστεί τόση ασχήμια από το ανθρώπινο είδος και ξυπνάει κάθε πρωί και λέει στον εαυτό του ότι αξίζει τη χαρά και δέχεται την αγκαλιά ενός ανθρώπου. Αυτό είναι καλλιτεχνία. Δεν είναι να στέκεσαι στην Επίδαυρο και να τραβάς μονολόγους και να συντονίζονται οι πέτρες. Οι πέτρες και τα σανίδια δεν είναι τίποτα χωρίς τους ανθρώπους» είπε με έμφαση.

Πηγή: news247.gr