Ο διοικητής του στρατοπέδου, Φαντί αλ Κασέμ, ο οποίος διορίστηκε από την προσωρινή κυβέρνηση της Συρίας, δήλωσε ότι το στρατόπεδο Αλ Χολ της επαρχίας Αλ Χασάκε, κοντά στα σύνορα της Συρίας με το Ιράκ, έκλεισε «μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας εκκένωσης». Όπως αναφέρει η ΕΡΤ, η Δαμασκός δεν δίνει πληροφορίες σχετικά με τους μηχανισμούς εκκένωσης και τους φορείς που δέχονται τις οικογένειες των μελών του Ισλαμικού Κράτους.

Οι εικόνες που κυκλοφορούν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά το κλείσιμο του στρατοπέδου Αλ Χολ δείχνουν ότι ξέσπασαν πυρκαγιές σε ορισμένες σκηνές και εγκαταστάσεις του στρατοπέδου. Δεν έχει γίνει καμία επίσημη δήλωση σχετικά με την αιτία των πυρκαγιών.

Το κουρδικό δίκτυο ενημέρωσης Rudaw, με έδρα την αυτόνομη κουρδική περιοχή του Βορείου Ιράκ, μετέδωσε ότι επέστρεψε η τελευταία ομάδα ιρακινών οικογενειών που επιθυμούσε την επιστροφή της από το στρατόπεδο Αλ Χολ. Οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν σε άλλες πόλεις της Συρίας μετά το κλείσιμο του στρατοπέδου.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Μετανάστευσης του Ιράκ, Αλί Τσιχάνγκιρ, δήλωσε στο Rudaw ότι η ιρακινή κυβέρνηση επαναπάτρισε «την τελευταία ομάδα ιρακινών οικογενειών που παρέμεναν στο στρατόπεδο Χολ και ήθελαν να επιστρέψουν. Η εν λόγω ομάδα επέστρεψε στις 19 Φεβρουαρίου».

Ο ίδιος ανέφερε ότι στο στρατόπεδο παρέμειναν 80 ιρακινές οικογένειες, που δεν υπέβαλαν αίτημα επιστροφής. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, περίπου 250 οικογένειες Ιρακινών που επίσης δεν επέστρεψαν μετακινήθηκαν σε άλλες πόλεις της Συρίας, μετά το κλείσιμο του στρατοπέδου.

Οι οικογένειες που παρέμειναν στο στρατόπεδο αποτελούνται από συζύγους και παιδιά μελών του Ισλαμικού Κράτους και είναι υπήκοοι 42 διαφορετικών χωρών.

Σπύρος Σιδέρης

Γι’ αυτό και ο «οδηγός» που αναδύεται στη σύγχρονη πρακτική –όπως τον περιγράφει στην ανάλυσή του ο Μοχάμεντ αλ-Μουχτάρ αλ-Χαλίλ, διευθυντής του Κέντρου Μελετών του Al Jazeera– μιλά ολοένα και περισσότερο για διαχείριση συστημάτων εξουσίας και όλο και λιγότερο για πανηγυρικές «εξαγωγές δημοκρατίας».

Από τα «μεγάλα λόγια» στη γυμνή λογική του συμφέροντος

Στο δημόσιο αφήγημα, η αμερικανική πολιτική έχει συχνά ντυθεί με φιλελεύθερες έννοιες: δημοκρατική μετάβαση, ανθρώπινα δικαιώματα, οικονομία της αγοράς. Στην πράξη όμως, η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει μια πιο σκληρή πραγματικότητα: προτεραιότητα έχει η σταθερότητα, η διαχείριση κρίσεων και η μείωση κινδύνου. Αν ένα «αντίπαλο» καθεστώς μπορεί να προσαρμοστεί, να περιορίσει επιθετικές συμπεριφορές ή να ενταχθεί σε μια ισορροπία αποτροπής, τότε η πλήρης ανατροπή του δεν είναι πάντα ο στόχος.

Τα όρια της μη στρατιωτικής πίεσης

Η ιστορική «συνταγή» ξεκινούσε συχνά με μη στρατιωτικά εργαλεία: κυρώσεις, απομόνωση, προπαγάνδα, στοχοποίηση (ο χαρακτηρισμός τύπου «Άξονας του Κακού») και εργαλεία επικοινωνίας όπως στοχευμένες εκπομπές ή πλατφόρμες επιρροής. Η λογική ήταν ότι η συνεχής πίεση θα οδηγήσει σε εσωτερική αποσύνθεση και τελικά σε πτώση του καθεστώτος «από μέσα».

Όμως η εμπειρία δείχνει ότι οι οικονομικές κυρώσεις, όσο σκληρές κι αν είναι, σπάνια ρίχνουν καθεστώτα. Συχνότερα εξαντλούν την κοινωνία, ενώ το καθεστώς ενισχύει την εσωτερική του συνοχή με αφήγημα πολιορκίας και εξωτερικής συνωμοσίας. Αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: περισσότερη πίεση, περισσότερη εθνικιστική συσπείρωση, πιο σφιχτή κρατική καταστολή.

Ιράκ: ο μακρύς αποκλεισμός που δεν “έριξε” τον Σαντάμ

Το Ιράκ παρουσιάζεται ως χαρακτηριστική περίπτωση: ο πολυετής, αυστηρός αποκλεισμός (1990–2003) προκάλεσε τεράστια κοινωνική και οικονομική φθορά – με κατάρρευση υπηρεσιών, κρίση σε νερό, υγεία, εκπαίδευση, ραγδαίο πληθωρισμό και διάλυση της καθημερινότητας. Ωστόσο, το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν δεν έπεσε από κυρώσεις. Η τελική «λύση» για την Ουάσιγκτον ήταν η στρατιωτική εισβολή το 2003 – με ό,τι ακολούθησε σε επίπεδο χάους και κόστους.

Κούβα: ο αποκλεισμός που έγινε «καύσιμο» νομιμοποίησης

Η Κούβα, με το πολυετές αμερικανικό εμπάργκο από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, δείχνει το άλλο παράδοξο: η πίεση δεν κατέρρευσε το σύστημα· αντίθετα ενίσχυσε τον λόγο της εθνικής κυριαρχίας και της «αντίστασης απέναντι στον ιμπεριαλισμό». Ο αποκλεισμός έγινε μέρος της ταυτότητας του καθεστώτος και εργαλείο νομιμοποίησης.

Βόρεια Κορέα: όταν η πίεση γίνεται αποτροπή

Στη Βόρεια Κορέα, η στρατηγική απομόνωσης και οικονομικού στραγγαλισμού δεν πέτυχε «αλλαγή καθεστώτος». Αντίθετα, συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας λογικής απόλυτης αποτροπής, που κορυφώθηκε με την κατοχή πυρηνικής ικανότητας. Όταν ο αντίπαλος διαθέτει (ή θεωρεί ότι χρειάζεται) πυρηνική ασφάλεια για να επιβιώσει, το κλασικό μοντέλο πίεσης χάνει μεγάλο μέρος της αποτελεσματικότητάς του.

Συρία: αλλαγή μέσω περιφερειακών «συμφωνιών»

Στη συριακή περίπτωση, παρά την πολυετή πίεση, τις κυρώσεις (με κορυφαίο παράδειγμα τον Νόμο Καίσαρα του 2020) και τη διεθνή απομόνωση, η κατάρρευση δεν ήρθε. Το κείμενο υποστηρίζει ότι η πραγματική αλλαγή στη «συμπεριφορά» ή στις ισορροπίες δεν προέκυψε από την Ουάσιγκτον, αλλά από περιφερειακές διευθετήσεις και ανακατανομή επιρροών, με σημαντικό ρόλο της Τουρκίας. Αυτό μεταφράζεται σε μια βασική ιδέα: το «παιχνίδι» δεν παίζεται μόνο από τις υπερδυνάμεις, αλλά και από περιφερειακά δίκτυα.

Βενεζουέλα: από την αποτυχία των κυρώσεων στην «αφαίρεση ηγεσίας»

Η Βενεζουέλα περιγράφεται ως ένα υβριδικό μοντέλο: αρχικά, κλιμάκωση κυρώσεων και πίεση στον πετρελαϊκό/χρηματοπιστωτικό πυλώνα, με στόχο την πτώση του Νικολάς Μαδούρο. Μετά την αποτυχία του κλασικού μοτίβου, το κείμενο μιλά για μια πιο «άμεση» προσέγγιση: αφαίρεση της κορυφής και συνεννόηση με υπο-κέντρα εξουσίας, ώστε να επιτευχθεί αλλαγή συμπεριφοράς χωρίς πλήρη διάλυση του κράτους.

Ιράν: πέντε δεκαετίες πίεσης και «υπολογισμένη αποτροπή»

Στο Ιράν, οι κυρώσεις εκτείνονται σε βάθος δεκαετιών από το 1979, με διακυμάνσεις αλλά σταθερή στρατηγική περιορισμού. Το κείμενο υποστηρίζει ότι, παρά το μέγεθος της πίεσης, τις απειλές και τα πλήγματα σε κρίσιμες υποδομές/προγράμματα, το καθεστώς δεν κατέρρευσε. Έτσι, η λογική μετατοπίζεται προς έναν στόχο πιο «ρεαλιστικό»: ελεγχόμενη αποτροπή και προσπάθεια για τροποποίηση συμπεριφοράς (περιφερειακής, πυρηνικής, πυραυλικής) – όχι απαραίτητα αλλαγή καθεστώτος.

Ο νέος «οδηγός»: διαχείριση αντί ανατροπής

Η μεγάλη εικόνα που σκιαγραφείται είναι σαφής: οι ΗΠΑ φαίνεται να καταλήγουν –έπειτα από ακριβά μαθήματα που πήραν στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στη Λιβύη– ότι η ωμή ανατροπή μπορεί να παράγει κενό εξουσίας, διάλυση θεσμών και αλυσιδωτές κρίσεις.

Έτσι, το νέο εγχειρίδιο δίνει έμφαση στην ανασύνθεση εξουσίας, στην οριοθέτηση κινδύνου και στην αλλαγή συμπεριφοράς μέσω συνδυασμού σκληρής και ήπιας ισχύος, ανάλογα με το πεδίο.

Ο ρεαλισμός, το κόστος και το «μετά» της ανατροπής

Η πιο κυνική αλλά καθοριστική παραδοχή είναι ότι η πτώση ενός καθεστώτος δεν ισοδυναμεί με οικοδόμηση κράτους. Το «μετά» είναι συχνά πιο δύσκολο από το «πριν»: θεσμικό κενό, εμφύλιες συγκρούσεις, περιφερειακές παρεμβάσεις, νέες μορφές αυταρχισμού ή χάους. Όταν το κόστος του «μετά» ξεπερνά το όφελος της ανατροπής, η στρατηγική αλλάζει.

Το ερώτημα που μένει

Αν κάτι δείχνει αυτή η αραβική ανάγνωση της αμερικανικής πολιτικής, είναι ότι η εποχή των απλών συνθημάτων έχει τελειώσει. Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «θα πέσει ή όχι ένα καθεστώς», αλλά πώς θα ελεγχθεί η συμπεριφορά του και με ποιο τίμημα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη γεωπολιτική σκοπιμότητα και στις κοινωνίες που πληρώνουν τον λογαριασμό, βρίσκεται το ερώτημα που παραμένει: πόση «σταθερότητα» αξίζει, όταν χτίζεται πάνω σε διαρκή πίεση, κυρώσεις και ένα μόνιμο παιχνίδι ισχύος;

Στο στόχαστρο ο Πρόεδρος και κορυφαίοι υπουργοί

Η έκθεση, την οποία παρουσίασε ο Γενικός Γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες, αναφέρει ότι ο Αχμέντ αλ Σαράα στοχοποιήθηκε προσωπικά δύο φορές: μία στο βόρειο Χαλέπι και μία στη νότια Νταράα. Παράλληλα, οι τρομοκράτες επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Υπουργό Εσωτερικών, Άνας Χασάν Χατάμπ, και τον Υπουργό Εξωτερικών, Ασάντ αλ Σαϊμπάνι. Οι απόπειρες αποδίδονται στην οργάνωση Saraya Ansar al-Sunnah, η οποία λειτουργεί ως «βιτρίνα» του ISIS, επιτρέποντας στο κεντρικό δίκτυο να διατηρεί μια προσχηματική άρνηση ευθύνης, ενώ παράλληλα ενισχύει την επιχειρησιακή του ευελιξία.

Το «αμάρτημα» της προσέγγισης με τη Δύση και τον Τραμπ

Το Ισλαμικό Κράτος έχει εντείνει τη στρατολόγηση νέων μελών, παρουσιάζοντας τον αλ Σαράα —ο οποίος στο παρελθόν ηγήθηκε της ισλαμιστικής οργάνωσης Hayat Tahrir al-Sham— ως «αποστάτη». Η προπαγάνδα της οργάνωσης χρησιμοποίησε ευρύτατα τις φωτογραφίες από τη συνάντηση του Σύρου Προέδρου με τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο τον Νοέμβριο του 2025, ως «απόδειξη» ότι ο νέος ηγέτης της Δαμασκού εγκατέλειψε τις ισλαμιστικές του ρίζες και στράφηκε προς τη Δύση. Η συμμετοχή της Συρίας στη διεθνή συμμαχία κατά του ISIS τον περασμένο Νοέμβριο έχει καταστήσει τη νέα κυβέρνηση τον κύριο εχθρό των τζιχαντιστών.

Κενό ασφαλείας και η «ωρολογιακή βόμβα» του Αλ Χολ

Οι αναλυτές του ΟΗΕ προειδοποιούν ότι το ISIS εκμεταλλεύεται τα κενά ασφαλείας που άφησε πίσω της η κατάρρευση του στρατού του Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024. Εκτιμάται ότι η οργάνωση διαθέτει περίπου 3.000 μαχητές σε Ιράκ και Συρία, οι περισσότεροι εκ των οποίων δρουν στο συριακό έδαφος. Η κατάσταση επιδεινώνεται από τον έλεγχο του καταυλισμού Αλ Χολ, όπου κρατούνται 25.000 συγγενείς μαχητών του ISIS.Η Δαμασκός ανέλαβε πρόσφατα τη διοίκηση του καταυλισμού μετά την αποχώρηση των υπό αμερικανική ηγεσία κουρδικών δυνάμεων (SDF), με τον ΟΗΕ να χαρακτηρίζει την περιοχή ως «ωρολογιακή βόμβα» ριζοσπαστικοποίησης.

Το ακανθώδες ζήτημα των φυλακών

Η συμφωνία αφορά Σύριους κρατουμένους που έχουν εκτίσει τουλάχιστον δέκα χρόνια στις υπερπλήρεις φυλακές του Λιβάνου και αναμένεται να μεταφερθούν στη Συρία για το υπόλοιπο της ποινής τους. Σημειώνεται ότι περίπου 2.250 Σύροι —το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού των φυλακών— κρατούνται σήμερα στον Λίβανο, πολλοί εξ αυτών με κατηγορίες για τρομοκρατία ή συμμετοχή σε ένοπλες οργανώσεις κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Ο Σύριος υπουργός Δικαιοσύνης, Μαζάρ αλ-Ουάις, χαρακτήρισε τη συμφωνία ως ένα «σημαντικό στάδιο στον δρόμο της δικαιοσύνης», ενώ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Λιβάνου, Τάρεκ Μίτρι, προανήγγειλε τη διευθέτηση της τύχης και των υπόλοιπων κρατουμένων.

Ξηλώνοντας την κληρονομιά των Άσαντ

Πέρα από το ανθρωπιστικό και δικαστικό σκέλος, η Βηρυτό προχωρά σε κινήσεις υψηλού συμβολισμού και ουσίας. Η κυβέρνηση του Λιβάνου αποφάσισε τη διάλυση του Ανωτάτου Συμβουλίου Λιβάνου-Συρίας, ενός οργάνου που δημιουργήθηκε την εποχή της συριακής κηδεμονίας και λειτουργούσε ως μοχλός ελέγχου της οικογένειας Άσαντ πάνω στις λιβανέζικες υποθέσεις. Παράλληλα, ξεκινά η επανεξέταση «άδικων συμφωνιών» του παρελθόντος και η διαδικασία οριοθέτησης των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων, ζητήματα που παρέμεναν «παγωμένα» επί δεκαετίες λόγω της συριακής επέμβασης.

#Syria and Lebanon signed an agreement on Friday to transfer convicted Syrian prisoners from Lebanon to serve the remainder of their sentences in Syria. pic.twitter.com/96qpgyTRPR

— Sophia Grace (@AaliyahFarah1) February 6, 2026

Η εύθραυστη ισορροπία με τις νέες ισλαμιστικές αρχές

H προσέγγιση αυτή αποτελεί μια αναγκαία αλλά και ριψοκίνδυνη στρατηγική επιλογή για τη Βηρυτό. Η προσπάθεια να «κλείσουν οι πληγές» του παρελθόντος και να απομακρυνθούν τα κατάλοιπα της ηγεμονίας του Άσαντ συμπίπτει με την άνοδο των νέων ισλαμιστικών αρχών στη Δαμασκό. Αν και η παράδοση των κρατουμένων αποσυμφορεί τις φυλακές του Λιβάνου, παραμένει το ερώτημα πώς θα διαχειριστεί η νέα συριακή ηγεσία όσους κατηγορούνται για τρομοκρατία ή δράση κατά των δυνάμεων του Λιβάνου. Η ακύρωση των συμφωνιών της «κηδεμονίας» είναι μια νίκη για την εθνική κυριαρχία του Λιβάνου, ωστόσο η οριοθέτηση των συνόρων θα αποτελέσει το απόλυτο τεστ για το αν η νέα Συρία προτίθεται να σεβαστεί την ανεξαρτησία του γείτονά της.

Μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα

Ο Λίβανος, έχοντας υποφέρει επί δεκαετίες από δολοφονίες πολιτικών και στρατιωτικές επεμβάσεις που αποδίδονται στο καθεστώς Άσαντ, επιχειρεί τώρα να οικοδομήσει μια σχέση ισοτιμίας. Η σημερινή συμφωνία δεν είναι απλώς μια δικαστική πράξη, αλλά η επισημοποίηση του τέλους μιας εποχής. Η Βηρυτός φαίνεται αποφασισμένη να εκμεταλλευτεί το κενό ισχύος που άφησε η πτώση του προηγούμενου καθεστώτος για να ανακτήσει τον πλήρη έλεγχο της εσωτερικής και εξωτερικής της πολιτικής, κλείνοντας οριστικά τον κύκλο της συριακής παρέμβασης.

Σπύρος Σιδέρης

Το νέο μήνυμα της Ουάσιγκτον προς τους Κούρδους

Για μεγάλο μέρος της τελευταίας δεκαετίας, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις αποτέλεσαν τον πιο αξιόπιστο συνεργάτη των ΗΠΑ στο έδαφος στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, ειδικά από την περίοδο της πολιορκίας του Κομπάνι το 2014 και μετά. Η αμερικανική αεροπορική ισχύς, σε συνδυασμό με τις κουρδικές και συμμαχικές δυνάμεις, συνέβαλε στην αναχαίτιση και τελικά στην ήττα του τζιχαντιστικού μορφώματος σε κρίσιμες φάσεις. Όμως, όπως υπενθυμίζουν αναλυτές, αυτός ο δεσμός ήταν πρωτίστως τακτικός και όχι στρατηγικός: ένας «συνεταιρισμός σκοπιμότητας» που εξυπηρετούσε κοινά συμφέροντα.

Σήμερα, η ρητορική που έρχεται από την Ουάσιγκτον δείχνει πως το κεντρικό επιχείρημα της συνεργασίας –η άμεση ανάγκη εξάρθρωσης του Ισλαμικού Κράτους– έχει αποδυναμωθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι η απειλή εξαφανίστηκε, αλλά ότι οι ΗΠΑ εμφανίζονται λιγότερο πρόθυμες να διατηρούν μια ανοιχτή και κοστοβόρα δέσμευση στη Συρία, ειδικά όταν διασταυρώνονται άλλα συμφέροντα, όπως οι σχέσεις με την Τουρκία, η ενεργειακή ασφάλεια και οι οικονομικές προτεραιότητες.

Ο ρόλος του Άχμαντ αλ-Σαράα και η «επιστροφή» της Δαμασκού

Η στροφή αυτή δεν προέκυψε σε κενό αέρος. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024 και την άνοδο του Άχμαντ αλ-Σαράα στην εξουσία, η Δαμασκός επιχείρησε να παρουσιαστεί ως ο κεντρικός θεσμικός πυλώνας σταθερότητας: ως η «μόνη» αρχή που μπορεί να εγγυηθεί ενιαία κρατική δομή, έλεγχο της ασφάλειας και ένα πλαίσιο δικαιωμάτων για όλες τις κοινότητες – συμπεριλαμβανομένων των Κούρδων.

Οι επαφές του Τραμπ με τον αλ-Σαράα –που κορυφώθηκαν με την ιστορική επίσκεψη του Σύρου προέδρου στον Λευκό Οίκο– εντάσσονται σε αυτή την προσπάθεια. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η νέα συριακή ηγεσία «διάβασε» τη μετατόπιση των αμερικανικών προτεραιοτήτων και κινήθηκε ώστε να ευθυγραμμίσει την εικόνα της με αυτό που η Ουάσιγκτον θέλει να ακούσει: κεντρικό κράτος, σταθερότητα, έλεγχος όπλων, συνεργασία κατά της τρομοκρατίας.

Ιστορικό βάθος: γιατί οι ΗΠΑ δεν “επένδυσαν” ποτέ σε κουρδική ανεξαρτησία

Η σχέση των ΗΠΑ με τους Κούρδους δεν είναι «αιώνια συμμαχία», αλλά μια ακολουθία περιόδων προσέγγισης και αποστασιοποίησης, ανάλογα με τον γεωπολιτικό στόχο. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρότι υπήρξε διεθνώς συζήτηση για αυτοδιάθεση, η Ουάσιγκτον δεν στήριξε ποτέ συγκροτημένα ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Στον Ψυχρό Πόλεμο, οι κουρδικές υποθέσεις συχνά «κουμπώνονταν» πάνω στον ανταγωνισμό με τη σοβιετική επιρροή, ιδιαίτερα στο Ιράκ.

Η πιο καθοριστική στιγμή ήρθε μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, όταν η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στο βόρειο Ιράκ λειτούργησε ως ασπίδα που επέτρεψε τη συγκρότηση κουρδικών θεσμών και, τελικά, της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν.

Αργότερα, το 2003, οι Πεσμεργκά είχαν σημαντικό ρόλο στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, ενώ οι Κούρδοι απέκτησαν ισχυρό θεσμικό αποτύπωμα στο ιρακινό κράτος. Αλλά ακόμη κι εκεί, το αμερικανικό «ταβάνι» παρέμεινε: υποστήριξη σε δικαιώματα και αυτονομία, όχι σε πλήρη απόσχιση.

Η νέα αμερικανική στρατηγική: οικονομία, ενέργεια, «λιγότερες δεσμεύσεις»

Αναλυτές συνδέουν άμεσα την τρέχουσα στάση των ΗΠΑ με μια νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ που δίνει προτεραιότητα στα «χειροπιαστά» συμφέροντα: οικονομία, ενεργειακή ασφάλεια, επιχειρηματικές ευκαιρίες και σταθερότητα, αντί για ιδεολογικές ατζέντες δημοκρατίας ή ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η ενίσχυση των κεντρικών κρατών –Τουρκία, Συρία, Ιράκ– ως συνομιλητών θεωρείται πιο «αποτελεσματική» από τη μακροχρόνια στήριξη μη κρατικών εταίρων.

Αυτό, μοιραία, μειώνει το περιθώριο στήριξης προς τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις. Και δημιουργεί ένα δίλημμα: οι Κούρδοι καλούνται είτε να ενταχθούν σε ένα νέο εθνικό συμβόλαιο με τη Δαμασκό, είτε να αναζητήσουν άλλους προστάτες – κάτι που, όπως προειδοποιούν αναλυτές, μπορεί να αυξήσει την αστάθεια.

Το “κενό ασφαλείας” και ο κίνδυνος επανεμφάνισης απειλών

Μια βεβιασμένη αποδυνάμωση της αμερικανικής παρουσίας μπορεί να έχει κόστος: αποδυναμώνει έναν αποδεδειγμένο τοπικό εταίρο κατά του Ισλαμικού Κράτους, σπρώχνει τους Κούρδους σε αναζήτηση εναλλακτικών στηριγμάτων και αφήνει άλυτες πολιτικές ρυθμίσεις στη βορειοανατολική Συρία. Με απλά λόγια, το «ποιος κρατά την τάξη» σε μια περιοχή με φυλετικές, εθνοτικές και πολιτικές εντάσεις δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια – είναι ο πυρήνας της σταθερότητας.

Το “σχέδιο Δαμασκού”: δικαιώματα Κούρδων, αλλά ενιαίο κράτος

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται σε μια κίνηση της νέας συριακής ηγεσίας: σε διάταγμα του 2026, αναγνωρίζει τους Κούρδους ως «αναπόσπαστο μέρος» του συριακού λαού και κατοχυρώνει την πολιτισμική και γλωσσική τους ταυτότητα ως στοιχείο της πολυδιάστατης συριακής εθνικής ταυτότητας.

Η Δαμασκός επιχειρεί έτσι να διαχωρίσει πολιτικά τους Κούρδους πολίτες από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις ως ένοπλο σχηματισμό με πολιτικούς στόχους, αποδυναμώνοντας την κατηγορία ότι «στοχεύει τους Κούρδους ως κοινότητα».

Τι μέλλει γενέσθαι

Το πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου η αμερικανική προστασία προς τις κουρδικές δομές στη Συρία δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη. Το μέλλον των Κούρδων της βορειοανατολικής Συρίας θα εξαρτηθεί από τρεις παράγοντες: πόσο γρήγορα και με ποιους όρους θα επιδιωχθεί ενσωμάτωση στο συριακό κράτος, αν θα υπάρξουν αξιόπιστες εγγυήσεις ασφάλειας και δικαιωμάτων, και αν το κενό που δημιουργεί η αμερικανική αναδίπλωση θα οδηγήσει σε νέα αναταραχή ή σε μια δύσκολη αλλά λειτουργική πολιτική λύση. Σε κάθε περίπτωση, η εποχή που οι Κούρδοι μπορούσαν να υπολογίζουν σε μια σταθερή αμερικανική ομπρέλα φαίνεται να περνά σε μια πιο αβέβαιη, ρεαλιστική φάση – με τη Δαμασκό, την Άγκυρα και την Ουάσιγκτον να επαναχαράσσουν τα όρια του παιχνιδιού.

Σπύρος Σιδέρης

Η πρόσφατη ανάκτηση των πεδίων αλ-Ομάρ, αλ-Τανκ, αλ-Τζάφρα και αλ-Αζμπέ, καθώς και του Κονίκο –του μεγαλύτερου πεδίου φυσικού αερίου της χώρας– επαναφέρει στο προσκήνιο το πραγματικό διακύβευμα της σύγκρουσης: τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων. Παράλληλα, η συριακή κρατική εταιρεία πετρελαίου ανακοίνωσε ότι παρέλαβε τα πεδία αλ-Ρασάφα και Σαφιάν, με στόχο την επαναλειτουργία τους και την ένταξή τους στον εθνικό σχεδιασμό παραγωγής.

Οι αρμόδιοι κρατικοί θεσμοί έχουν ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία ανάληψης των ζωτικών ενεργειακών υποδομών, όπως πεδία εξόρυξης και σταθμοί άντλησης, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέχεια της παραγωγής. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι η επιστροφή των ενεργειακών πόρων στο θεσμικό πλαίσιο του κράτους αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη νομισματική σταθερότητα και την αποκατάσταση της δημοσιονομικής διαχείρισης.

• Η κυβέρνηση της Δαμασκού έχει θέσει ως στόχο την αύξηση της παραγωγής πετρελαίου στις 100.000 βαρέλια ημερησίως, από περίπου 30.000 βαρέλια το 2023, σε μια προσπάθεια σταδιακής απεξάρτησης από τις εισαγωγές. Τα επιβεβαιωμένα αποθέματα πετρελαίου της Συρίας εκτιμώνται σε περίπου 2,5 δισ. βαρέλια, γεγονός που την κατατάσσει στην 32η θέση παγκοσμίως. Στον τομέα του φυσικού αερίου, ο στόχος είναι η αύξηση της παραγωγής στα 15 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ημερησίως έως το 2026.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις από τον χώρο της ενεργειακής ανάλυσης, η ανάκτηση των μεγαλύτερων πετρελαϊκών πεδίων επαναφέρει το βασικό κανάλι εισροής σκληρού νομίσματος στην οικονομία. Το πετρέλαιο εξακολουθούσε να αποτελεί το κυριότερο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας, παρά το γεγονός ότι σημαντικές ποσότητες σπαταλούνταν ή διοχετεύονταν παράνομα εκτός κρατικού ελέγχου. Το υπουργείο Πετρελαίου έχει καταρτίσει σχέδιο συντήρησης και αποκατάστασης των πεδίων, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη ενεργειακές συμφωνίες με χώρες της περιοχής και της Μέσης Ανατολής.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στα σχέδια για την ανάπτυξη πετροχημικής βιομηχανίας. Υπάρχουν ώριμες μελέτες για την κατασκευή μονάδας κοντά στο Ντέιρ εζ-Ζορ, καθώς και για τη δημιουργία διυλιστηρίου, σχέδια που είχαν «παγώσει» πριν από το 2011. Παράλληλα, εξετάζεται η ίδρυση νέας ενεργειακής εγκατάστασης ανατολικά της Χομς, με στόχο τη διαφοροποίηση της παραγωγικής βάσης.

• Ωστόσο, οι προκλήσεις παραμένουν τεράστιες. Η πεδιάδα της Τζαζίρα θεωρείται η βασική δεξαμενή πετρελαίου και αερίου της Συρίας και η απώλεια του ελέγχου αυτών των πόρων στέρησε από τις SDF το κύριο οικονομικό τους στήριγμα, μεταφέροντας πλέον το πλεονέκτημα στο συριακό κράτος. Το πεδίο αλ-Ομάρ, που πριν από το 2011 παρήγαγε περίπου 80.000 βαρέλια ημερησίως, εκτιμάται ότι τα τελευταία χρόνια υπολειτουργούσε γύρω στις 20.000 βαρέλια, πριν περάσει εκ νέου υπό κρατικό έλεγχο.

Ανάλογη είναι η εικόνα και σε άλλα πεδία: το αλ-Τανκ παρήγαγε περίπου 40.000 βαρέλια ημερησίως πριν από τον πόλεμο, ενώ σήμερα η παραγωγή του περιορίζεται σε μόλις 1.000 βαρέλια. Το Κονίκο, που το 2011 παρήγαγε 13 εκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου ημερησίως, παραμένει ανενεργό, ενώ μικρότερα πεδία όπως το αλ-Τίμ και το αλ-Ουάρντ λειτουργούν σε κλάσμα της παλαιότερης δυναμικότητάς τους.

• Ο πόλεμος κατέστρεψε έναν από τους δύο βασικούς πυλώνες της συριακής οικονομίας, μαζί με τη γεωργία. Πριν από το 2011, η Συρία παρήγαγε 380.000–400.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως, καλύπτοντας πλήρως τις εγχώριες ανάγκες και εξάγοντας μέρος της παραγωγής. Η κορύφωση ήρθε το 1996, με περισσότερα από 580.000 βαρέλια ημερησίως, ενώ οι συνολικές απώλειες στον τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου υπολογίζονται σε πάνω από 115 δισ. δολάρια.

Σήμερα, το ενεργειακό διακύβευμα στην Ανατολική Συρία δεν περιορίζεται στην αύξηση της παραγωγής. Συνδέεται άμεσα με τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση, την ενεργειακή ασφάλεια και τη δυνατότητα της χώρας να σταθεί οικονομικά χωρίς εξωτερικές εξαρτήσεις. Η ανάκτηση των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου αποτελεί το πρώτο βήμα· η πραγματική πρόκληση θα είναι η προσέλκυση επενδύσεων, η αποκατάσταση των υποδομών και η μετατροπή του ενεργειακού πλούτου σε μοχλό οικονομικής σταθεροποίησης.

Σπύρος Σιδέρης

Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο, ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε ανοιχτά τη στήριξή του στις επιχειρήσεις της Δαμασκού κατά των SDF, σημειώνοντας παράλληλα ότι η Ουάσιγκτον «προσπαθεί να προστατεύσει τους Κούρδους», αλλά μέσα σε ένα διαφορετικό πλέον πλαίσιο.

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν μετά από επαφές με τον Σύρο πρόεδρο Αχμάντ αλ-Σαράα, τον οποίο ο Τραμπ χαρακτήρισε «ισχυρό και αποφασιστικό ηγέτη», υπογραμμίζοντας ότι εργάζεται για τη σταθεροποίηση της χώρας και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων όλων των κοινοτήτων στο πλαίσιο του συριακού κράτους.

• Η ρητορική του Τραμπ δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες τοποθετήσεις. Αντίθετα, περιείχε σαφή μηνύματα προς πολλές κατευθύνσεις. Από τη μία, αναγνώρισε τη συμβολή των Κούρδων στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους, εκφράζοντας προσωπικό θαυμασμό για τη μαχητικότητά τους. Από την άλλη, όμως, υπογράμμισε ότι οι SDF έλαβαν «τεράστια χρηματικά ποσά, πετρέλαιο και άλλα ανταλλάγματα», αφήνοντας να εννοηθεί πως η συνεργασία τους με τις ΗΠΑ υπαγορεύτηκε πρωτίστως από ίδια συμφέροντα και όχι από μια σταθερή στρατηγική σύμπλευση.

Στο παρασκήνιο αυτών των δηλώσεων βρίσκεται μια σημαντική εξέλιξη: το προκαταρκτικό πλαίσιο συμφωνίας ανάμεσα στη συριακή κυβέρνηση και τις SDF για το μέλλον της επαρχίας Χασάκα. Σύμφωνα με ανακοινώσεις της συριακής προεδρίας, οι δύο πλευρές κατέληξαν σε κοινή κατανόηση για την έναρξη μιας διαδικασίας σταδιακής ενσωμάτωσης των κουρδικών δυνάμεων και των διοικητικών τους δομών στο συριακό κράτος. Οι SDF έλαβαν προθεσμία τεσσάρων ημερών για εσωτερικές διαβουλεύσεις, με στόχο τη σύνταξη ενός λεπτομερούς σχεδίου εφαρμογής.

Το σχέδιο προβλέπει ότι, σε περίπτωση συμφωνίας, ο συριακός στρατός δεν θα εισέλθει στα κέντρα των πόλεων Χασάκα και Καμισλί, αλλά θα παραμείνει περιμετρικά, ενώ η παρουσία ενόπλων δυνάμεων στις κουρδικές κοινότητες θα περιοριστεί σε τοπικές δυνάμεις ασφαλείας από κατοίκους της περιοχής. Παράλληλα, εξετάζεται η πλήρης ενσωμάτωση των στρατιωτικών και αστυνομικών δομών των SDF στα υπουργεία Άμυνας και Εσωτερικών της Συρίας, καθώς και η απορρόφηση των πολιτικών τους θεσμών στον κρατικό μηχανισμό.

• Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η πρόβλεψη για πολιτική εκπροσώπηση. Ο επικεφαλής των SDF, Μαζλούμ Αμπντί, αναμένεται να προτείνει πρόσωπα για τη θέση του υφυπουργού Άμυνας, για το αξίωμα του κυβερνήτη της Χασάκα, καθώς και για συμμετοχή στο συριακό κοινοβούλιο. Παράλληλα, η Δαμασκός δεσμεύεται για την εφαρμογή του Διατάγματος 13, που αφορά τα γλωσσικά, πολιτιστικά και πολιτικά δικαιώματα των Κούρδων, στο πλαίσιο μιας ενιαίας, πολυεθνοτικής Συρίας.

Τη νέα αυτή πραγματικότητα επιβεβαίωσε και ο Αμερικανός ειδικός απεσταλμένος για τη Συρία, Τομ Μπάρακ, ο οποίος δήλωσε ότι η Δαμασκός είναι πλέον «έτοιμη και ικανή» να αναλάβει τις ευθύνες ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της φύλαξης των κέντρων κράτησης τζιχαντιστών. Ο Μπάρακ ξεκαθάρισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν συμφέρον σε μακροχρόνια στρατιωτική παρουσία στη Συρία, τονίζοντας πως η πλήρης ενσωμάτωση των Κούρδων στο συριακό κράτος αποτελεί τον μόνο ρεαλιστικό δρόμο για τη σταθερότητα και την αποτροπή αναβίωσης του Ισλαμικού Κράτους.

• Οι εξελίξεις αυτές, ωστόσο, προκαλούν έντονο προβληματισμό στους κόλπους των κουρδικών κοινοτήτων, καθώς πολλοί φοβούνται ότι το τέλος του αυτόνομου ρόλου των SDF θα σημάνει απώλεια διαπραγματευτικής ισχύος και περιορισμό των κεκτημένων τους. Την ίδια στιγμή, η αμερικανική στροφή αποκαλύπτει μια ευρύτερη αλλαγή στρατηγικής: από την τακτική των επιμέρους συμμαχιών προς μια πραγματιστική αποδοχή της κυριαρχίας της Δαμασκού σε ολόκληρη τη χώρα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η στήριξη του Τραμπ στον συριακό στρατό δεν αποτελεί απλώς μια συγκυριακή δήλωση, αλλά ένδειξη ότι μια ολόκληρη εποχή στη Συρία κλείνει. Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν η μετάβαση αυτή θα οδηγήσει σε μια βιώσιμη πολιτική λύση ή αν θα ανοίξει έναν νέο κύκλο αβεβαιότητας, σε μια χώρα που εδώ και πάνω από μια δεκαετία βρίσκεται στο επίκεντρο των πιο σύνθετων γεωπολιτικών συγκρούσεων της εποχής μας.

Την αποκάλυψη είχε κάνει νωρίτερα ο πρόεδρος των ΗΠΑ δηλώνοντας ότι θα έχει σύντομα μια «πολύ σημαντική τηλεφωνική συνομιλία» με τον Τούρκο πρόεδρο, «ο οποίος μου αρέσει».

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι η κυβέρνησή του παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στη Συρία, «η ενότητα, η αλληλεγγύη και η εδαφική ακεραιότητα της οποίας είναι σημαντικές για την Τουρκία».

Παράλληλα ο Ερντογάν άδραξε την ευκαιρία για να ευχαριστήσει τον Τραμπ για την πρόσκληση να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Ειρήνης της Γάζας» με την απάντηση της Άγκυρας να αναμένεται μέσα στο επόμενο διάστημα.

Η ανακοίνωση της τουρκικής προεδρίας

Σε ανακοίνωση η τουρκική προεδρία αναφέρει για την τηλεφωνική επικοινωνία: «Οι δύο ηγέτες συζήτησαν τις διμερείς σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ, καθώς και τις περιφερειακές και παγκόσμιες εξελίξεις. Ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι η Τουρκία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στη Συρία και ότι η ενότητα, η αλληλεγγύη και η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας είναι σημαντικές για την Τουρκία.

Τέθηκε επί τάπητος η καταπολέμηση του ISIS και η κατάσταση των μελών του ISIS στις συριακές φυλακές. Ο πρόεδρος Ερντογάν εξέφρασε ότι μια ανεπτυγμένη, απαλλαγμένη από την τρομοκρατία και ειρηνική Συρία, με όλα τα στοιχεία της, θα συμβάλει στη σταθερότητα της περιοχής.

Ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ακόμη ότι οι προσπάθειες για την εδραίωση της ειρήνης στη Γάζα συνεχίζονται και ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να ενεργεί σε συντονισμό με τις ΗΠΑ σε αυτό το θέμα. Ο πρόεδρος Ερντογάν ευχαρίστησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ για την πρόσκληση στο Συμβούλιο Ειρήνης της Γάζας».

President @RTErdogan spoke by phone with President Donald J. Trump of the United States.

The two leaders discussed the Türkiye–U.S. bilateral relations as well as regional and global developments.

Stating that Türkiye closely follows the developments in Syria, President Erdoğan…

— Presidency of the Republic of Türkiye (@trpresidency) January 21, 2026

Σπύρος Σιδέρης

Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες από αραβικές και διεθνείς πηγές, η συνάντηση στη Δαμασκό κατέρρευσε όταν ο Μαζλούμ Άμπντι υπαναχώρησε από δεσμεύσεις που αφορούσαν την ενότητα της συριακής επικράτειας και τη θεσμική ενσωμάτωση των κουρδικών δυνάμεων στο κρατικό πλαίσιο. Η συριακή ηγεσία απέρριψε κατηγορηματικά αιτήματα για διατήρηση ειδικού καθεστώτος στη Χασάκα, θέτοντας σαφές τελεσίγραφο: είτε πολιτική λύση με όρους κρατικής κυριαρχίας είτε επίλυση διά της ισχύος. Η άρνηση χορήγησης περαιτέρω χρόνου διαβούλευσης σηματοδότησε το τέλος της διαπραγμάτευσης και την είσοδο σε μια νέα, σαφώς πιο σκληρή φάση.

• Η αντίδραση των SDF υπήρξε άμεση και δραματική. Με επίσημη ανακοίνωση, η ηγεσία τους κήρυξε «γενικό συναγερμό» και γενική επιστράτευση, καλώντας άνδρες και γυναίκες από τις κουρδικές περιοχές της βόρειας και ανατολικής Συρίας, αλλά και από την ευρωπαϊκή διασπορά, να συσπειρωθούν απέναντι σε αυτό που χαρακτήρισαν ως υπαρξιακή απειλή. Στον λόγο τους κυριαρχεί η ρητορική της αντίστασης, με σαφείς αναφορές στην εμπειρία του Κομπάνι το 2014 και στην ανάγκη αποτροπής μιας νέας ήττας αντίστοιχης με εκείνη που επεδίωξε το Ισλαμικό Κράτος.

Την ίδια στιγμή, το στρατιωτικό σκηνικό στη Ράκα μεταβάλλεται ραγδαία. Ο συριακός στρατός πέρασε από τη διαπραγμάτευση σε ανοιχτή στρατιωτική προετοιμασία, με πυρά πυροβολικού να πλήττουν περιοχές γύρω από τη φυλακή Αλ-Άκταν και τη βάση της 17ης Μεραρχίας. Τα σημεία αυτά θεωρούνται στρατηγικής σημασίας, καθώς αποτελούν τα τελευταία προπύργια εκτός πλήρους ελέγχου του κράτους στον άξονα Ράκα–Χασάκα. Η φυλακή Αλ-Άκταν, πρώην βιομηχανική εγκατάσταση του συριακού οργανισμού βάμβακος, έχει μετατραπεί σε κομβικό στρατιωτικό στόχο, ενώ η περιοχή γύρω από τη 17η Μεραρχία φέρει βαρύ συμβολισμό για την εδραίωση της κρατικής εξουσίας.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και το μέτωπο των φυλακών στη βορειοανατολική Συρία, με επίκεντρο τη φυλακή Αλ-Σαντάντι νότια της Χασάκα. Οι πληροφορίες για διαφυγές κρατουμένων που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος οδήγησαν σε άμεση κινητοποίηση του συριακού στρατού και του υπουργείου Εσωτερικών. Η Δαμασκός κατηγορεί ανοιχτά τις SDF για έλλειψη συνεργασίας και «εργαλειοποίηση της ασφάλειας», προειδοποιώντας ότι οποιαδήποτε αμέλεια στο συγκεκριμένο ζήτημα συνιστά σοβαρό έγκλημα με διεθνείς προεκτάσεις.

• Μέσα σε αυτό το τεταμένο περιβάλλον, ιδιαίτερη βαρύτητα απέκτησε η τηλεφωνική επικοινωνία του Άχμαντ αλ Σαράα με τον Ντόναλντ Τραμπ. Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν στην ανάγκη διατήρησης της ενότητας και της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, καθώς και στη συνέχιση της συνεργασίας κατά του Ισλαμικού Κράτους. Παράλληλα, υπογραμμίστηκε η σημασία της προστασίας των δικαιωμάτων του κουρδικού πληθυσμού εντός του συριακού κράτους, σε μια προσπάθεια εξισορρόπησης μεταξύ κρατικής κυριαρχίας και πολιτικής ενσωμάτωσης.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, διά της επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής Κάγια Κάλας, κάλεσε σε πλήρη αποκλιμάκωση και σεβασμό της εκεχειρίας, επισημαίνοντας ότι μόνο μια συμπεριληπτική πολιτική μετάβαση μπορεί να αποτρέψει την επιστροφή της χώρας σε νέο κύκλο αποσταθεροποίησης. Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές εκκλήσεις μοιάζουν να υποχωρούν μπροστά στη δυναμική του πεδίου.

Η χρονική σύμπτωση της αποτυχίας της συνάντησης Άμπντι–αλ Σαράα, της γενικής επιστράτευσης των SDF και της στρατιωτικής κινητοποίησης στη Ράκα αναδεικνύει το εύθραυστο τρίγωνο πολιτικής, ασφάλειας και διεθνών παρεμβάσεων που διαμορφώνει τη νέα πραγματικότητα στη Συρία.

Το ερώτημα που πλέον κυριαρχεί δεν είναι αν η κρίση κλιμακώνεται, αλλά αν υπάρχει ακόμη χώρος για αναγκαστικό συμβιβασμό ή αν η χώρα οδηγείται σε μια νέα, παρατεταμένη φάση σύγκρουσης με απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρη την περιοχή.

Ο Κούρδος ηγέτης Μαζλούμ Άμπντι και ο Σύρος πρόεδρος Άχμαντ αλ-Σαράα συναντήθηκαν χθες, Δευτέρα, το βράδυ στη Δαμασκό για να συζητήσουν την εφαρμογή της συμφωνίας τους, που ανακοινώθηκε χθες και αφορά την ενσωμάτωση των κουρδικών πολιτικών και στρατιωτικών θεσμών στους κόλπους του κράτους.

«Οι διαπραγματεύσεις, που έλαβαν χώρα χθες στη Δαμασκό, κατέρρευσαν πλήρως. Η μόνη απαίτηση (των συριακών αρχών) είναι η άνευ όρων παράδοση», δήλωσε ο Αμπντέλ Καρίμ Όμαρ, αντιπρόσωπος της αυτόνομης κουρδικής διοίκησης στη Δαμασκό.

Ο ίδιος κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να λάβει επειγόντως «μια σταθερή και αποφασιστική στάση» υπέρ των Κούρδων της Συρίας.

Ο Σύρος πρόεδρος, αποφασισμένος να επεκτείνει την εξουσία του σε ολόκληρη τη χώρα, ανακοίνωσε την Κυριακή μια συμφωνία που προβλέπει κατάπαυση του πυρός και ενσωμάτωση των κουρδικών πολιτικών και στρατιωτικών διοικήσεων στους κόλπους του κράτους.

Μετά την ανακοίνωση αυτή, ο συριακός στρατός αναπτύχθηκε στις ζώνες της ανατολικής και της βόρειας Συρίας, κυρίως στις επαρχίες της Ράκα και της Ντέιρ Εζόρ, από τις οποίες αποσύρθηκαν οι κουρδικές δυνάμεις.

Οι Κούρδοι είχαν εγκαθιδρύσει στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου (2011-2024) μια αυτόνομη ζώνη στη βόρεια και τη βορειοανατολική Συρία.

Σήμερα ανταποκριτής του Γαλλικού Πρακτορείου στη Ράκα είδε μια μεγάλη οχηματοπομπή τεθωρακισμένων και οχημάτων που ήταν γεμάτα με στρατιώτες να κατευθύνονται προς το κουρδικό προπύργιο της Χασακέ, στην αυτόνομη ζώνη.

Από την πλευρά τους, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που ελέγχονται από τους Κούρδους, απηύθυναν έκκληση προς «νεαρούς Κούρδους, άνδρες και γυναίκες», στη Συρία και το εξωτερικό, «να ενταχθούν στις τάξεις της αντίστασης».

Στην πόλη Χασακέ, πρωτεύουσα της ομώνυμης αυτόνομης επαρχίας, ο ανταποκριτής του Γαλλικού Πρακτορείου είδε δεκάδες αμάχους, μεταξύ των οποίων γυναίκες και ηλικιωμένους, να φέρουν όπλα έπειτα από σχετική έκκληση των SDF, οι οποίες έχουν εγκαταστήσει φυλάκια ελέγχου και διεξάγουν περιπολίες.

Οι Κούρδοι είναι κατανεμημένοι σε τέσσερις χώρες της περιοχής, τη Συρία, την Τουρκία, το Ιράκ και το Ιράν.

Προειδοποιήσεις από την Τουρκία

Η Τουρκία «δεν θα ανεχθεί καμιά πρόκληση» που θα μπορούσε να διαταράξει την ειρήνη στο έδαφός της, προειδοποίησε σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών Αλί Γερλίκαγια, αναφερόμενος στις διαδηλώσεις που οργανώνονται από τα φιλοκουρδικά κόμματα και κινήματα εναντίον της επίθεσης που διεξάγει η Δαμασκός στη βορειοανατολική Συρία.

«Παρακολουθούμε από κοντά και με τη μεγαλύτερη προσοχή την πρόσφατη εξέλιξη της κατάστασης στη Συρία και όλες τις δραστηριότητες κατά μήκος των συνόρων μας (…) Θέλω να επαναλάβω ότι δεν θα ανεχθούμε καμιά απόπειρα, πρόκληση ή επιχείρηση χειραγώγησης της κοινής γνώμης με στόχο τη διατάραξη της ειρήνης στη χώρα μας», δήλωσε ο υπουργός στους δημοσιογράφους.

Στο μεταξύ, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) ορκίστηκε ότι «δεν θα εγκαταλείψει ποτέ» τους Κούρδους της Συρίας, που αντιμετωπίζουν την επίθεση του συριακού στρατού, δήλωσε σήμερα στο πρακτορείο ειδήσεων ANF, που πρόσκειται στο PKK, ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος της οργάνωσης, ο Μουράτ Καραγιλάν.

«Να ξέρετε ότι δεν θα σας εγκαταλείψουμε ποτέ. Όποιο κι αν είναι το τίμημα, δεν θα σας αφήσουμε ποτέ μόνους. Στη διαδικασία αυτή, εμείς, ολόκληρος ο κουρδικός λαός και το κίνημα, θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο», δήλωσε απευθυνόμενος στους Κούρδους της Συρίας.