Το σύνδρομο SIDS είναι ο ανεξήγητος θάνατος ενός φαινομενικά υγιούς βρέφους ενώ κοιμάται.

Οι ερευνητές εξήγησαν ότι στη μελέτη τους, τα μωρά που πέθαναν από SIDS είχαν χαμηλότερα επίπεδα ενός ενζύμου που ονομάζεται βουτυρυλοχολινεστεράση (butyrylcholinesterase – BChE), λίγο μετά τη γέννηση.

Το BChE παίζει σημαντικό ρόλο στην οδό διέγερσης του εγκεφάλου και τα χαμηλά επίπεδα μειώνουν την ικανότητα ενός βρέφους που κοιμάται να ξυπνήσει ή να ανταποκριθεί στο περιβάλλον του.

Τα ευρήματα αλλάζουν τα δεδομένα και όχι μόνο προσφέρουν ελπίδα για το μέλλον, αλλά και απαντήσεις για το παρελθόν, δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης Δρ. Carmel Harrington από το The Children’s Hospital, στο Westmead στην Αυστραλία σε μια δήλωση.

«Ένα φαινομενικά υγιές μωρό να κοιμάται και να μην ξυπνάει είναι ο εφιάλτης κάθε γονιού και μέχρι τώρα δεν υπήρχε κανένας απολύτως τρόπος να γνωρίζουμε ποιο βρέφος θα εκδήλωνε το σύνδρομο», είπε η Harrington. «Αλλά αυτό δεν ισχύει πια. Βρήκαμε τον πρώτο δείκτη που δείχνει ευπάθεια πριν από το θάνατο».

Χρησιμοποιώντας ξηρές κηλίδες αίματος, που ελήφθησαν κατά τη γέννηση, ως μέρος ενός προγράμματος προσυμπτωματικού ελέγχου νεογνών, η ομάδα της Harrington συνέκρινε τα επίπεδα BChE σε 26 μωρά που πέθαναν αργότερα από SIDS, 41 βρέφη που πέθαναν από άλλες αιτίες και 655 βρέφη που επέζησαν.

Το γεγονός ότι τα επίπεδα του ενζύμου ήταν σημαντικά χαμηλότερα στα βρέφη που πέθαναν στη συνέχεια από SIDS υποδηλώνει ότι τα μωρά που εκδήλωσαν το σύνδρομο SIDS ήταν εγγενώς ευάλωτα σε δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, το οποίο ελέγχει τις ασυνείδητες και ακούσιες λειτουργίες στο σώμα, διευκρίνισαν οι ερευνητές.

Το Δίκτυο Νοσοκομείων Παίδων του Σίδνεϊ στην Αυστραλία χαρακτήρισε ως «μια πρώτη παγκόσμια ανακάλυψη», τα ευρήματα της έρευνας.

Η αποτυχία να ξυπνήσει όταν είναι απαραίτητο «έχει θεωρηθεί από καιρό βασικό συστατικό της ευπάθειας ενός βρέφους» στο SIDS, δήλωσε η ερευνητική ομάδα στο eBio Medicine του The Lancet. Η Δρ. Χάρινγκτον έχασε το παιδί της από SIDS πριν από 29 χρόνια και έχει αφιερώσει την καριέρα της στην έρευνα της πάθησης, σύμφωνα με τη δήλωση.Περαιτέρω έρευνα «πρέπει να γίνει επειγόντως» για να καθοριστεί εάν η συνήθης μέτρηση του BChE θα μπορούσε ενδεχομένως να βοηθήσει στην πρόληψη μελλοντικών θανάτων από SIDS, τόνισαν οι ερευνητές. 

Ρούλα Σκουρογιάννη

Όπως αναφέρει, εδώ και πάρα πολλά χρόνια και για πολλά άλλα εμβόλια (συμπεριλαμβανομένης της ηπατίτιδας Β, της πολιομυελίτιδας, του τετάνου, του μηνιγγιτιδοκοκκικού, της λύσσας), έχει αναφερθεί -αλλά χωρίς αιτιολογία- πως σχετίζονται με την εμφάνιση του GBS. «H χρονική συσχέτιση του εμβολιασμού με μια σπάνια ασθένεια δεν είναι επαρκής απόδειξη αιτιώδους συνάφειας», υπογραμμίζει.

Συνέντευξη του κορυφαίου επιστήμονα Θ. Χαμογεωργάκη στο libre: Είμαι αισιόδοξος ότι θα αναπτυχθεί η μεταμόσχευση πνευμόνων και καρδιάς

Ο κ. Μόσιαλος παραπέμπει σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε τον προηγούμενο Δεκέμβριο στο περιοδικό νευρολογίας «Brain: Α journal of Neurology (doi.org/10.1093/brain/awaa433), το οποίο παρέθετε τα αποτελέσματα μιας μελέτης που δεν βρήκε καμία σχέση μεταξύ της λοίμωξης Covid-19 και του συνδρόμου Guillain-Barré (GBS). Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έχουν υπάρξει αρκετές αναφορές περιπτώσεων που θυμίζουν τα συμπτώματα του GBS σε ασθενείς Covid-19. Η προαναφερθείσα μελέτη μελέτησε επιδημιολογικά τις περιπτώσεις που αναφέρθηκαν από το 2016 έως το 2019 και τις σύγκρινε με τις περιπτώσεις που αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Η συχνότητα εμφάνισης GBS στα νοσοκομεία του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2016 έως το 2019 ήταν 1,65-1,88 ανά 100.000 άτομα ετησίως. Η συχνότητα εμφάνισης GBS -συγκεκριμένα μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου 2020 σε σύγκριση με τους ίδιους μήνες του 2016-19- μειώθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Το αποτέλεσμα μπορεί να σχετίζεται με το λoκντάουν και τα μέτρα δημόσιας υγείας, τα οποία μειώνουν τη μετάδοση παθογόνων που προκαλούν GBS, όπως το καμπυλοβακτηρίδιο Campylobacter jejuni και οι αναπνευστικοί ιοί.

Επιπλέον, σε μια ανεξάρτητη μελέτη αναφέρθηκαν 47 περιπτώσεις GBS. Μεταξύ αυτών ήταν 13 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις Covid-19, 12 πιθανές και 22 άσχετες με τη νόσο Covid-19. Η μελέτη καταλήγει πως δεν αποκλείει πλήρως την πιθανότητα σύνδεσης, αλλά με τα υπάρχοντα δεδομένα δεν βρέθηκαν επιδημιολογικές ή φαινοτυπικές ενδείξεις πως η λοίμωξη από τον κορονοϊό SARS-CoV-2 είναι αιτιολογική του GBS.

Περίπου 1.500 περιπτώσεις GBS καταγράφονται στο Ηνωμένο Βασίλειο κάθε χρόνο και περίπου 100.000 παγκοσμίως, είναι επομένως μια ανησυχητική ασθένεια. Περίπου οι μισοί από αυτούς που επηρεάζονται από το GBS έχουν προηγούμενο ιστορικό μιας αναγνωρισμένης λοίμωξης και συχνά δεν υπάρχει εμφανής αιτία για την εκδήλωση της ασθένειας.

Η πιο κοινή αιτία μόλυνσης που προκαλεί GBS παγκοσμίως είναι η γαστρεντερίτιδα που προκαλείται από το Campylobacter jejuni. Πολλές άλλες λοιμώξεις μπορούν επίσης να προκαλέσουν GBS, όπως ο κυτταρομεγαλοϊός, η γρίπη, το Mycoplasma pneumoniae, ο ιός Zika και άλλες.

Συγκεκριμένα, κατά την πρόσφατη επιδημία του ιού Ζίκα στη Λατινική Αμερική, πολλές χώρες είχαν αναφέρει απότομη αύξηση των περιπτώσεων GBS και η αιτιώδης συνάφεια επιβεβαιώθηκε από την επιδημιολογική ανάλυση. Αυτός είναι ένας μεταξύ των λόγων που η συσχέτιση SARS-CoV-2 και GBS παρακολουθείται. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε αύξηση των περιπτώσεων GBS μετά την πανδημία Covid-19, όπως συνέβη στην πανδημία του ιού Zika.

Δεν είναι όμως πάντα τόσο εύκολο να αποδειχθεί η ο συσχετισμός, σύμφωνα με τον κ. Μόσιαλο. Σε μια άλλη ιταλική μελέτη (dx.doi.org/10.1136/jnnp-2020-324837), για παράδειγμα, παρατηρήθηκε μια αύξηση των περιπτώσεων GBS στη Βόρεια Ιταλία σε σχέση με το προηγούμενο έτος -όχι μόνο σε ασθενείς Covid-19 αλλά συνολικά. Αλλά, όπως και με τη βρετανική μελέτη, δεν υπάρχουν οριστικές ενδείξεις ότι η αύξηση των περιπτώσεων σχετίζεται με τον κορoναϊό.