Παράλληλα ενώ κινείται στη λογική του δίπολου βάζει το ΠΑΣΟΚ στο ίδιο κάδρο με το νέο κόμμα Τσίπρα. «Εμείς ότι ήταν να πούμε το έχουμε πει για τον κ. Τσίπρα και το έχουν πει και οι πολίτες με την ψήφο τους. Αυτοί που πρέπει να δουν τον νέο τους εν δυνάμει εταίρο, είναι στο ΠΑΣΟΚ και να θυμηθούν τα έργα και τις ημέρες του», είπε σιβυλλικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Από την άλλη πλευρά ο Παύλος Μαρινάκης ξεκαθάρισε αφενός ότι η ΝΔ δεν θα συναινέσει στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση Προανακριτικής, ούτε θα αντιπροτείνει κάποια Εξεταστική όπως έγινε πέρυσι με τις περιπτώσεις των Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη.

«Η αντιπολίτευση θέλει να μετατρέψει τη χώρα και την πολιτική ζωή του τόπου σε ένα απέραντο δικαστήριο, σε μια ατελείωτη συζήτηση επί ποινικών ζητημάτων, χωρίς πραγματικά στοιχεία», είπε χθες ο κ. Μαρινάκης, προσθέτοντας ότι δεν προέκυψαν στοιχεία από τη δικογραφία που να αφορούν τους διατελέσαντες πρώην υπουργούς Σπήλιο Λιβανό και Φωτεινή Αραμπατζή.

Το γεγονός σηματοδοτεί και αλλαγή πολιτικής στάσης στην οριζόντια αποδοχή κάθε φακέλου που στέλνει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, καθώς επίκεινται και άλλοι φάκελοι που έρχονται το επόμενο διάστημα.

Σε ότι αφορά την πρόταση εξεταστικής του ΠΑΣΟΚ για τις υποκλοπές το οποίο βάζει στο επίκεντρο την έρευνα για τη διασύνδεση της ΕΥΠ με το παράνομο λογισμικό Predator η κυβέρνηση θα ακολουθήσει επίσης απορριπτική στάση με τη λογική ότι η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έχει αρχειοθετήσει την υπόθεση ως προς το δυνητικό αδίκημα της κατασκοπείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες εξετάζεται το ενδεχόμενο να ζητηθεί η Ολομέλεια να πάρει απόφαση με 151 ψήφους, με επίκληση σημαντικού εθνικού θέματος, λόγω της εμπλοκής του ρόλου της ΕΥΠ.

Στο ΠΑΣΟΚ βεβαίως γνώριζαν αυτό το σενάριο, εξ ου και δεν ανέφεραν στα αιτούμενα της Εξεταστικής τα περί κατασκοπείας, ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπενθύμισε χθες στον Alpha ότι και το 2022 η απόφαση ελήφθη με 120 ψήφους, καθώς η ΝΔ είχε αποχωρήσει από την ψηφοφορία.

Απόστολος Χονδρόπουλος

Κάτι που ήδη επιδιώκεται και για το υπό δημόσια διαβούλευση σχέδιο νόμου για την επέκταση της επιστολικής ψήφου για τους Έλληνες του εξωτερικού και στις εθνικές εκλογές που θα είναι αντικείμενο, μεθαύριο, νέας συνεδρίασης της άτυπης διακομματικής επιτροπής.

Το μήνυμα πως η κυβέρνηση διατηρεί την μεταρρυθμιστική της δυναμική, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδίωξε από την πλευρά του, μέσα από την χθεσινοβραδινή τηλεοπτική συνέντευξη στον Σκάι, να το συνδυάσει και με το διακύβευμα της σταθερότητας.

Στενοί του συνεργάτες του σχολίαζαν πως ο κ. Μητσοτάκης μίλησε με την “ήρεμη αυτοπεποίθηση ενός πολιτικού που γνωρίζει πολύ καλά που θέλει να οδηγήσει την χώρα το επόμενο κρίσιμο διάστημα” και ο οποίος προσπάθησε να εξηγήσει με απλά λόγια στους πολίτες  “πόσο δύσκολο είναι το διεθνές περιβάλλον, τη σημασία της σταθερότητας και που πρέπει να πάει  η χώρα στα επόμενα χρόνια”.

Όλα αυτά με φόντο, πλέον, το περίγραμμα των κυβερνητικών προτάσεων για την Συνταγματική αναθεώρηση οι οποίες αν και θα εξειδικευτούν μέχρι τον Μάρτιο, συμβάλουν ήδη καθοριστικά στην διαμόρφωση ατζέντας δημοσίου διαλόγου.

• Σημεία αιχμής είναι η δημοσιονομική σταθερότητα, το άρθρο 86 περί ποινικής ευθύνης υπουργών, το άρθρο 16 για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, η εκλογή ηγεσίας της Δικαιοσύνης και η  κατοχύρωση της αξιολόγησης στο Δημόσιο, συνδεδεμένη πλέον και με την άρση της μονιμότητας.

Η κυβέρνηση δεν έχει ανοίξει βεβαια τα χαρτιά της ως προς το συγκεκριμένο περιεχόμενο των αλλαγών που θα προτείνει, π.χ όσον αφορά το άρθρο 86 όπου τονίζει πως δεν θέλει η παραπομπή ή μη ενός διατελέσαντος υπουργού ή υφυπουργού να συνεχιστεί να είναι αποτέλεσμα των συσχετισμών.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επισήμανε ότι δεν υπάρχει σοβαρό κράτος που να μην έχει ένα φίλτρο και έφερε το παράδειγμα άλλων χωρών που υπάρχει σώμα 15 μελών ή πλειονότητα των οποίων είναι δικαστικοί. Ζήτησε όμως να μην εκληφθεί αυτό ως είδηση, καθώς όλα αυτά τα συζητηθούν.

Ασαφές παραμένει επίσης και το πώς θα συνδέεται στην πράξη η αξιολόγηση με την άρση της μονιμότητας. Το Μέγαρο Μαξίμου αναγνωρίζει πως και αυτή την στιγμή μπορεί να απολυθεί ένας δημόσιος υπάλληλος εάν υποπέσει σε σοβαρό πειθαρχικό παράπτωμα, υποστήριξε ωστόσο δια του Παύλου Μαρινάκη ότι “αυτό το οποίο θέλουμε να κάνουμε είναι τελείως διαφορετικό”.  “Εμείς δεν πάμε σε μια λογική πειθαρχικού παραπτώματος, αυτό δεν χρειάζεται αναθεώρηση. Εμείς πάμε σε μια λογική αξιολόγησης της αποδοτικότητας, της συνέπειας και όχι απαραιτήτως για να φτάσει στην απόλυση, αλλά ακόμη και στην επιβράβευση”, υποστήριξε.

Θεωρείται πολύ δύσκολο επί της συγκεκριμένης πρότασης του κυβερνώντος κόμματος να υπάρξει ευρύτερη συναίνεση που θα οδηγήσει σε 180 ψήφους στην προτείνουσα Βουλή, είναι ωστόσο βέβαιο ότι θα βρίσκεται στο επίκεντρο της μεταρρυθμιστικής επιχειρηματολογίας του Μεγάρου Μαξίμου, μαζί με το άρθρο 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά και την δημοσιονομική σταθερότητα με επιχείρημα να μην ξαναγυρίσει η χώρα σε πρακτικές λαϊκισμού που μπορεί να οδηγήσουν στο μέλλον σε νέο δημοσιονομικό εκτροχιασμό.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει όμως και η  εξειδίκευση που θα γίνει σε σχέση με την αναφορά του πρωθυπουργού, στην επιστολή του  προς τους γαλάζιους βουλευτές,  και στο ζήτημα κατοχύρωσης ” μίας σειράς από απαραίτητους κανόνες κυβερνητικής λειτουργίας που έχουν εμπεδωθεί στη νομοθεσία και την πρακτική των τελευταίων ετών”.

Στον απόηχο της χθεσινής πρωτοβουλίας, συνεργάτες του πρωθυπουργού επισημαίνουν επίσης ότι ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί πως ήρθε ο καιρός καιρός να τολμήσουμε μεγάλες τομές, που θα ενισχύουν το κύρος των θεσμών και την εμπιστοσύνη των πολιτών, εισάγοντας ρυθμίσεις για την καλύτερη λειτουργία του πολιτεύματος απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής και συμβαδίζοντας με νέα δεδομένα, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η κλιματική κρίση.

Οπως λένε χαρακτηριστικά, “αυτό που προτείνει ο πρωθυπουργός με τη συγκεκριμένη συνταγματική αναθεώρηση είναι ένα νέο, σύγχρονο υπόδειγμα διακυβέρνησης και ένα Σύνταγμα συμβαδίζει με τις μεγάλες αλλαγές του 21ου αιώνα”. Και πιστεύει, προσθέτουν, πως “ένα σύγχρονο υπόδειγμα διακυβέρνησης, θα ενισχύσει τους θεσμούς και την εμπιστοσύνη των πολιτών” .

Η πρόσκληση της κυβέρνησης στην αξιωματική αντιπολίτευση για συνεννόηση ως προς τον διορισμό των επικεφαλής των ανεξάρτητων αρχών μπορεί να έτυχε αρνητικής απάντησης, όμως θα μπορούσε να συνδυαστεί με την πρόσκληση για…μπύρα.

Ιδιαίτερα εάν επαληθευτούν οι φήμες ότι το Μέγαρο Μαξίμου σχεδιάζει να απευθύνει κι άλλη πρόσκληση σχετικά με την αναζήτηση πεδίου συναίνεσης ως προς την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Ο πρωθυπουργός έδωσε δείγμα προθέσεων και στο Πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του:

“Η συνεννόηση, λοιπόν, στις μεγάλες αλλαγές που ακόμα έχει ανάγκη ο τόπος, ανάγεται σε κορυφαίο ζητούμενο της χρονιάς που ξημερώνει, σε μία περίοδο μάλιστα κατά την οποία θα εκκινήσει η διαδικασία μιας φιλόδοξης Συνταγματικής Αναθεώρησης. Για να ολοκληρωθεί με επιτυχία θα χρειαστούν ευρύτερες συναινέσεις. Θα δοκιμαστούν, επομένως, στην πράξη η ωριμότητα, η συνέπεια, αλλά και η επάρκεια κάθε πολιτικής δύναμης.”

Είναι γνωστό ότι το 2026 θα εκκινήσει η σχετική διαδικασία για τον προσδιορισμό των προς αναθεώρηση άρθρων του Συντάγματος ώστε η επόμενη Βουλή που θα προκύψει από τις εκλογές της άνοιξης του 2027 να είναι αναθεωρητική.

Η τακτική της… μπύρας είναι εύκολο να σκεφτεί κανείς που αποσκοπεί. Ο πρωθυπουργός παρουσιάζει θεσμικό προφίλ και προθυμία συνεννόησης για το μεγάλο στοίχημα του Συντάγματος (με αιχμή την κατάργηση του “νόμου περί ευθύνης υπουργών”) αλλά και γενικότερα και τον διευκολύνει να συνομιλήσει με το κεντρώο ακροατήριο που θέλγεται πάντοτε από τέτοιες πολιτικές αβρότητες. Ενδεχομένως, στο πίσω μέρος του μυαλού του να στοχεύει και στο τμήμα εκείνο του εκλογικού ακροατηρίου του ΠΑΣΟΚ που στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται υπέρ της κυβερνητικής συνεργασίας με τη Ν.Δ.

Αν αρνηθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης θα τον εγκαλέσει για διολίσθηση προς την αντιπολίτευση της διαμαρτυρίας (προ καιρού κυβερνητικά στελέχη είχαν αποκαλέσει το ΠΑΣΟΚ “ουρά της Κωνσταντοπούλου”), αν δεχτεί θα τον ενσωματώσει πολιτικά δείχνοντας ποιός έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Μία τέτοια συζήτηση, από την άλλη, ίσως προκαλέσει έναν ακόμα κύκλο εσωστρέφειας στη Χαριλάου Τρικούπη, όπου συμβιώνουν οριακά όσοι κοιτάζουν μόνο προς την κεντροαριστερά -ακόμα και τον Αλέξη Τσίπρα– για μελλοντικές συνεργασίες και εκείνοι που θέλουν το ΠΑΣΟΚ κεντρώο προμαχώνα με …υψηλή αίσθηση θεσμικής ευθύνης που δεν θα διακινδυνεύσει να πέσει η χώρα σε πολιτική αστάθεια, άρα εάν χρειαστεί θα συγκυβερνήσει κατά το μοντέλο Σαμαρά- Βενιζέλου.

Ήδη ο δραστήριος Χάρης Δούκας ζητά μετ’ επιτάσεως να αποφασίσει δεσμευτικά το επόμενο συνέδριο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ κάτω από οποιαδήποτε περίσταση και πώς θα αναζητήσει εταίρους στα κόμματα της κεντροαριστεράς. Σε πρώτη ανάγνωση το αίτημα του δημάρχου Αθηναίων παρέλκει καθώς ο πρόεδρος του κόμματος έχει δηλώσει πολλές φορές ότι δεν νοείται συνεργασία με τη Ν.Δ. Είναι, όμως, άλλο πράγμα να το λες σε εκλογικά ανύποπτο χρόνο, κι άλλο να φτάσεις στις εκλογές με δεσμευτική συνεδριακή απόφαση.

Κι αν τεθεί σε ψηφοφορία στο συνέδριο κάτι τέτοιο ποιό θα είναι το αποτέλεσμα; 100%, 70-30%, ή 50-50%; Όλα έχουν την αξία τους και θα κριθούν το βράδυ της πρώτης κάλπης με το ΠΑΣΟΚ να είναι -σύμφωνα με τις τωρινές δημοσκοπήσεις– δεύτερο στην καλύτερη περίπτωση, ίσως και τρίτο εάν εμφανιστούν τα κόμμα Τσίπρα και Καρυστιανού.

Μπορεί, λοιπόν, να μην πιούν μπύρα οι Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης, ούτε καν τσάϊ με μπόλικη συμπάθεια, η πρόσκληση, όμως, δεν απευθύνθηκε τυχαία…

Αναμενόμενο για τους επίμονους παρατηρητές της δραστήριας παρεμβατικότητας του Ντόναλντ Τραμπ, για τον οποίο κάθε πόλεμος, γεωπολιτική διένεξη και διαφορά προσεγγίζεται υπό το φως των αμερικανικών συμφερόντων, χωρίς τις δεσμεύσεις που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο, και με την επιθετικά απλοϊκή ματιά του “ό,τι πρέπει να επιλυθεί, μπορεί να επιλυθεί όπως κάθε επιχειρηματικό ντιλ”.

“…Να αφήσουμε τις πικρίες του παρελθόντος στο περιθώριο και να δημιουργήσουμε ένα νέο πλαίσιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με τις ΗΠΑ να λειτουργούν «ως κονίαμα, αυτό που ενώνει δύο τούβλα» -είπε ο Αμερικανός πρέσβης. Δεν έχει νόημα –συνέχισε- δύο χώρες δεμένες η μία με την άλλη να κρατούν ακόμη έριδες για γεγονότα που έγιναν εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια πριν. Συμπέρασμα: Η μία και μοναδική διαφορά περί οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, κατά την Ελλάδα, και οι περισσότερες (συνεκμετάλλευση, αποστρατιωτικοποίηση νησιών, αμφισβήτηση κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, Κυπριακό, Θράκη κ.ά), κατά την Τουρκία, συνιστούν “έριδες” που εδράζονται στο παρελθόν.

Η διοίκηση Τραμπ δεν προσφέρεται, απλώς, για μία διαμεσολάβηση επίλυσης κάθε “έριδας” μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας, είναι μάλλον βέβαιο πώς θα επιδιώξει και να την επιβάλλει.

Πρώτο στάδιο ήταν η διανομή των ρόλων που επιφυλάσσει για τις δύο χώρες το (νέο) αμερικανικό γεωπολιτικό δόγμα: η Τουρκία ήταν και είναι χρήσιμη ως διαμεσολαβητής στη Γάζα και την Μέση Ανατολή ευρύτερα, και ως συνομιλητής, ταυτόχρονα, με το Κίεβο και τη Μόσχα, η Ελλάδα, από την άλλη, είναι ο “κόμβος” για το αμερικανικό LNG και τον ρόλο των λιμανιών της Αλεξανδρούπολης και της Ελευσίνας. Για τις ΗΠΑ οι (γειτνιάζουσες) χώρες είναι πολύτιμες -με αυξομειώσεις ανάλογα με τη συγκυρία- για τα αμερικανικά συμφέροντα, ως εκ τούτου δεν πρέπει να βρίσκονται σε διαρκή αντιπαλότητα, και οι εστίες έντασης και αστάθειας πρέπει να εκλείψουν. Τόσο απλά.

Μέχρις ώρας η ελληνική κυβέρνηση προάγει το ενεργειακό και αμυντικό σκέλος που είναι ωφέλιμο οικονομικά και γεωπολιτικά, δεν έχει, όμως, αποκαλύψει τις προθέσεις της για το πώς σκέπτεται να διαχειριστεί την αμερικανική πρωτοβουλία που περιγράφει ο Μπάρακ. Είναι δύσκολο να το κάνει σε προεκλογικό χρόνο, για τον εξαιρετικά απλό λόγο ότι μία τέτοια πρωτοβουλία θα εισαγάγει Ελλάδα και Τουρκία σε μία κατάσταση που από μόνη της η βάση διαλόγου θα περιέχει πιθανώς συμβιβασμούς, ακόμα και αναθεώρηση της εθνικής στρατηγικής.

Η κοινή γνώμη, γαλουχημένη σε αμετακίνητες απόψεις και δηλητηριασμένη με λαϊκισμό, δεν γνωρίζει και δεν αντιλαμβάνεται τι σημαίνουν όλα αυτά. Το ερώτημα που έθεσε σε συνέδριο στη Θεσσαλονίκη ο Ευ. Βενιζέλος -σχετικά με την οριοθέτηση ΑΟΖ- αυτό ακριβώς επισήμανε: “Λέμε στον ελληνικό λαό την αλήθεια για το τι λέει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης;” Και για το Κυπριακό: ” Η ελληνική πολιτική δεν θέλει να αναλάβει το κόστος για το Κυπριακό. Όποιος ασχοληθεί κινδυνεύει να θεωρηθεί προδότης”. Το συναντήσαμε πριν μερικά χρόνια με το Μακεδονικό, μία λύση στην Κύπρο είναι τερατωδώς σοβαρότερο θέμα.

Κάπως έτσι, οι σώφρονες καταλήγουν στην δομική διαπίστωση περί συνεννόησης και συναίνεσης. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την προετοιμασία της διπλωματίας και του πολιτικού συστήματος απέναντι στην διαφαινόμενη, καθαρά πλέον, αμερικανική πρωτοβουλία, αλλά και την ατζέντα που θα κυριαρχήσει αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές- πιθανώς και πριν με …τροχιοδεικτικές βολές.

Το δίλημμα περί σταθερότητας πρέπει, ως εκ τούτων, να συμπεριλάβει και το άλλο δίλημμα “αυτοδυναμία ή συνεργασίες“, και να σκεφτούμε καλά ποιός ή ποιοί μπορούν καλύτερα να διαχειριστούν όσα θα (μας) συμβούν.

Ενάμιση μήνα μετά, το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την “μονοκομματική υποψηφιότητα” του Κώστα Τασούλα και για δεξιά στροφή, ο δε Νίκος Ανδρουλάκης δηλώνει κατηγορηματικά “ποτέ σε συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ”. Για να αντεπιτεθούν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης και η Ν.Δ με κατηγορίες ότι στήνονται σενάρια συνεργασιών με ΣΥΡΙΖΑ, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, ακόμα και… ΚΚΕ και, γενικώς, “κόμματα της δραχμής”. Και, μετά, να πάρει τη σκυτάλη ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και να δηλώσει ότι “θα κάνει κυβέρνηση χωρίς ακροδεξιούς και δραχμιστές”.

Χρειάστηκαν 45 ημέρες από την πρώτη εικόνα μέχρι τη δεύτερη, και από το ταγνκό στο heavy metal, από τον Piazzolla, στους Metallica (ίσως σε μία εξελιγμένη μορφή του “σκληρού ροκ” που πρώτος …δίδαξε ο Κώστας Λαλιώτης) . Στο ΠΑΣΟΚ κάποιοι, ως φαίνεται, αισθάνονται βολικότερα με την πρώτη, άλλοι, πάλι, προτιμούν την δεύτερη. Στην δε κυβέρνηση δείχνουν ότι μπορούν να αξιοποιούν πολιτικά και τις δύο, ακόμα δε περισσότερο να ενσπείρουν εντυπώσεις πολιτικής σύγχυσης, άρα και αναξιοπιστίας, γι’ αυτόν που δημοσκοπικά και πολιτικά, ετούτη την ώρα, θεωρούν βασικό πολιτικό τους αντίπαλο.

Επισήμως, στη Χαριλάου Τρικούπη μιλούν για τον θεσμικό τρόπο που δρα το ΠΑΣΟΚ. Ποιός μπορεί, αλήθεια, να διαφωνήσει με την αξία της θεσμικής λειτουργίας; Από την άλλη, σε πολλούς αυτή η μετάπτωση από τις εικόνες συναίνεσης στις βαρύτατες κατηγορίες που εκτοξεύονται από τις δύο πλευρές είναι αποκαλυπτική της δυσλειτουργίας του πολιτικού συστήματος.

Με την επιλογή του πρωθυπουργού να υποδείξει τον Κώστα Τασούλα στην προεδρία της Δημοκρατίας, ο Piazzolla αποσύρθηκε στα παρασκήνια, για να βγει στα φώτα της σκηνής ο Τζέιμς Χέτφιλντ. Με μία διαφορά: ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί την πολιτική υπεροχή ώστε να διαλέγει την σκηνή, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης (όχι πάντοτε, και όχι μόνο, με δική του ευθύνη) δείχνει ενίοτε να ακροβατεί μεταξύ του πρώτου είδους μουσικής και του δεύτερου.

Επί της ουσίας, ο πρωθυπουργός αισθάνεται αρκετά ασφαλής (ακόμα) να μετακινηθεί προς τα δεξιά, θεωρώντας ότι έχει καλυμμένα τα νώτα του στο κέντρο, ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να ενισχυθεί τόσο προς το κέντρο, όσο και προς τα αριστερά, κρατώντας προς αυτή την κατεύθυνση ανοικτούς διαύλους για πιθανές (;) μελλοντικές συνεργασίες αλλά και λόγω του κατακερματισμού της κεντροαριστεράς. Για το Νίκο Ανδρουλάκη αυτή η ακροβασία είναι περισσότερο δύσκολη επειδή η ίδια η φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ, όπως αποτυπώνεται και στην εκλογική του βάση, τον δυσκολεύει. Όσο και η νέα ανθρωπογεωγραφία των ηγετικών στελεχών του: από την στρατηγική προς την κεντροαριστερά που διακηρύσσουν Γερουλάνος και Κατρίνης, μέχρι το “λαϊκά μέτωπα, δεν παίζουν…” της Διαμαντοπούλου.

Όμως, απ΄ όλα αυτά, προκύπτει και μία πολιτική αντίφαση, ενδεικτική, ίσως, του ότι τα πολιτικά κόμματα κινούνται ενίοτε με γνώμονα την επικοινωνιακή επιδερμίδα και την υποκρισία. Εάν, για παράδειγμα, οι κυβερνητικές πηγές μιλούσαν χθες με τα καλύτερα λόγια για τον αρχηγό (κοινοβουλευτικά) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποκαλώντας τον “σοβαρό”, τότε προς τι ακριβώς οι επιθέσεις κορυφαίων υπουργών και του κυβερνητικού εκπροσώπου περί”πράσινου ΣΥΡΙΖΑ”. Ο δεύτερος όρος είναι αν μη τι άλλο απαξιωτικός, και για τον ΣΥΡΙΖΑ, και για το Νίκο Ανδρουλάκη.

Προδίδει δε και απαξία στη λαϊκή βούληση. Το εκλογικό σώμα ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, τον ανέδειξε δε και ως αξιωματική αντιπολίτευση, το 2023, όμως ο πρωθυπουργός προτίμησε να συνομιλήσει μπροστά στις κάμερες με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος, όμως, “δανείζεται” τον ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης λόγω των αποχωρήσεων από τον πρώτο. Θα επιδιώξει, άραγε, να συναντήσει και το νεοεκλεγέντα Σωκράτη Φάμελλο;

Ανδρέας Μαραθιάς

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν καταψήφισε επί της αρχής το νομοσχέδιο ενώ δήλωσε “παρών” την τροπολογία για τα απογευματινά χειρουργεία, προκαλώντας την έκρηξη του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι “επί Νίκου Ανδρουλάκη επιστρέφει σε εποχές ακραίου λαϊκισμού” σημειώνοντας ότι ο χαρακτηρισμός “πράσινος ΣΥΡΙΖΑ” είναι ήπιος.

Δεν παρελειψε επίσης να ευχαριστήσει το ΠΑΣΟΚ για την απόφαση του να δηλώσει “παρών” για τις υπηρεσίες που προσφέρει στην κυβέρνηση, καθώς, όπως είπε, “τα απογευματινά χειρουργεία είναι μία μεταρρύθμιση που μου την χαρίζετε. Ξεκινούν επί θητείας μου και ο κάθε ασθενής θα ξέρει ότι το έκανε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επί υπουργίας Άδωνι Γεωργιάδη και το ΠΑΣΟΚ ψήφισε “παρών”.

Ωστόσο αυτό που προκάλεσε αίσθηση ήταν η παρέμβαση του υπουργού Υγείας στα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ κάνοντας λόγο για ασυνεννοησία μεταξύ του Νίκου Ανδρουλάκη και των ανθυποψηφίων του στις πρόσφατες εσωκομματικές κάλπες.  Επικαλούμενος λοιπόν δηλώσεις της Άννα Διαμαντοπούλου στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ για την τροπολογία του ΠΑΣΟΚ για τα βαρέα και ανθυγιεινά στους υγειονομικούς, ο Άδωνις Γεωργιάδης υποστήριξε ότι “είπε άλλα στη συνέντευξη της από αυτά που προβλέπει η τροπολογία του ΠΑΣΟΚ που κατατέθηκε”και τόνισε ότι αυτό που κάνει η Χαριλάου Τρικούπη “είναι αξιοθρήνητο”. Η διαφωνία μας, όπως είπε ο υπουργός Υγείας, είναι απλή, καθώς όπως υποστηρίζει δημιουργεί τον κίνδυνο 7,5 χιλιάδες υγειονομικοί να βγουν νωρίτερα στη σύνταξη, ενώ υπάρχει ανάγκη στο ΕΣΥ για ανθρώπινο δυναμικό.

• Υπενθύμισε μάλιστα το  ΠΑΣΟΚ του 2014, λέγοντας ότι μια χαρά ψηφίστηκαν οι τότε τροπολογίες για τον κατώτατο μισθό και προέτρεψε τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να καλέσουν τον Ευάγγελο Βενιζέλο “για να σας εξηγήσει γιατί την ψήφισε και γιατί ήταν ορθή” και πρόσθεσε “Μια χαρά το ψηφίσατε τότε, τώρα που δεν έχετε κυβερνητικές ευθύνες και είστε μικρό κόμμα τάζετε λαγούς με πετραχήλια”.

Και λίγο αργότερα και αφού είχε ολοκληρωθεί η συζήτηση και ψήφιση του νομοσχεδίου στην Ολομέλεια με ανάρτησή του στο X ανέφερε  “Αυτό που ξέχασα να πω σήμερα στη Βουλή από την πρωινή τοποθέτηση της @adiamantopoulou είναι αυτή της η φράση: “…Και αγαπητό ΠΑΣΟΚ, έχε υπόψη σου ότι τώρα που ακούγεσαι και τώρα που έχει στρέψει η κοινωνία τα μάτια της σ’ εσένα, πρέπει να είσαι πάρα πολύ οργανωμένο και στις δυνάμεις μας και στην τεκμηρίωσή σου”. Ξεκαθαρίζω ότι εάν η τροπολογία που είχε καταθέσει το ΠΑΣΟΚ ήταν στο πνεύμα αυτών που υποστήριξε στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ η γραμματεύς Πολιτικού Σχεδιασμού του, Άννα Διαμαντοπούλου, δηλ. μία λελογισμένη και σταδιακή όπως την είπε η ίδια ρύθμιση, η εισήγησή μου θα ήταν θετική. Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη δεν κατέθεσε αυτό, αλλά μία γενική και άρα καταστροφική για το ΕΣΥ ρύθμιση. Δεν πρέπει να αφήσουμε τον λαϊκισμό να παρασύρει την Ελλάδα για άλλη μία φορά”.

Από το ΠΑΣΟΚ πάντως απαντούν ότι με την τροπολογία για τα απογευματινά χειρουργεία, το μόνο που κάνει η κυβέρνηση είναι να χρυσώνει το χάπι στους ασθενείς. Σε δηλώσεις του ο βουλευτής και ειδικός αγορητής του ΠΑΣΟΚ στο νομοσχέδιο, Ιωάννης Τσίμαρης εξήγησε πώς το ΠΑΣΟΚ δήλωσε “παρών”, γιατί “Το 35% των χειρουργικών αιθουσών παραμένει κλειστό. Άρα δεν προσθέτει τίποτα στη λύση του προβλήματος” η ρύθμιση για τα απογευματινά χειρουργεία.Υπενθυμίζεται ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στη ομιλία του στην Ολομέλεια επί το νομοσχεδίου και στο πλαίσιο πίεσης προς το ΠΑΣΟΚ είχε αναφέρει μεταξύ άλλων “Προωθούμε και την ολική αναδιάταξη των απογευματινών χειρουργείων, έναν θεσμό που θέλω να θυμίσω στην αξιωματική αντιπολίτευση ότι προβλέφθηκε πρώτη φορά το 2017. Δεν λειτούργησε ουσιαστικά ποτέ, καθώς δεν προέβλεπε τίποτα για τους καταλόγους αναμονής που θα δημιουργούσε η διαδικασία αυτή ανά νοσοκομείο. Τώρα έχουμε δημιουργήσει μια ενιαία λίστα ώστε αυτή να παρακολουθείται από την Πολιτεία όσο και από τους ασθενείς μέσω ειδικής ιστοσελίδας. Και είμαι σε θέση να ανακοινώσω σήμερα ότι από τις 28 Νοεμβρίου ξεκινούν τα 37.000 δωρεάν χειρουργεία που θα γίνουν με πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης. Ξεκινώντας από πίσω προς τα εμπρός, από τους συμπολίτες μας που περιμένουν το περισσότερο χρονικό διάστημα για ένα προγραμματισμένο χειρουργείο”.

Και πρόσθεσε “Η αλήθεια είναι ότι στη χώρα μας δεν έχουμε ουσιαστικές αναμονές για ογκολογικά χειρουργεία ή προφανώς για άλλα σοβαρά περιστατικά. Όμως, σε συγκεκριμένα αντικείμενα, οφθαλμολογικά χειρουργεία, βασικά χειρουργεία που αφορούν την κοιλιακή χώρα, ορθοπεδικά χειρουργεία, αρθροπλαστικές γονάτου και ισχύος, υπάρχουν απαράδεκτα μεγάλες λίστες αναμονής. Αυτό ακριβώς καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μέσα από την εξεύρεση πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης, που εμείς διαπραγματευτήκαμε, για να μπορέσουμε να τους κατευθύνουμε σε αυτή την κατεύθυνση, ώστε πρόσβαση στα απογευματινά χειρουργεία να έχουν όλοι οι πολίτες και όχι μόνο αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν για να κάνουν ένα απογευματινό χειρουργείο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ο σκοπός μας είναι να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε τους τέσσερις μήνες στις αναμονές των χειρουργείων. Έχουμε δρόμο ακόμα για να φτάσουμε μέχρι εκεί. Πιστεύω, όμως, ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε σχετικά γρήγορα να παρέμβουμε στην λίστα των αναμονών για τα χειρουργεία, την οποία πια έχουμε ξεκαθαρίσει και γνωρίζουμε με πολύ μεγαλύτερη λεπτομέρεια ότι πράγματι αυτή η λίστα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των ασθενών που βρίσκονται σε αυτή.”

Ο μετριοπαθής και παραδοσιακός δεξιός δικηγόρος από την Πάτρα, κορυφαίος υπουργός επί πολλά χρόνια των κυβερνήσεων της Ν.Δ, και μετά την αποχώρησή του πρόεδρος της ΔΗΑΝΑ, Κωστής Στεφανόπουλος, άνοιξε αυτή την παράδοση των συναινέσεων. Η ανάδειξή του στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με τον τότε πρόεδρο της Πολιτικής Άνοιξης, Αντώνη Σαμαρά, για στήριξη κοινής υποψηφιότητας με στόχο την αποφυγή εκλογών, τις οποίες ζητούσε ο τότε πρόεδρος της ΝΔ, Μιλτιάδης Έβερτ. Ο Στεφανόπουλος προτάθηκε αρχικά ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την Πολιτική Άνοιξη. Με τη στήριξη και του ΠΑΣΟΚ εξελέγη στις 8 Μαρτίου 1995, κατά την τρίτη ψηφοφορία, με 181 ψήφους και παρέμεινε στο ύπατο αξίωμα και για δεύτερη θητεία, προσδίδοντας -όπως του έχει αναγνωριστεί- αίγλη στον απογυμνωμένο από ουσιαστικές αρμοδιότητες ρόλο και έτσι απέκτησε “εθνικά χαρακτηριστικά” και πολύ υψηλή δημοφιλίας.

Δέκα χρόνια αργότερα, στις 8 Φεβρουαρίου 2005, ο στενός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, πρώην υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας ψηφιζόταν από 279 βουλευτές (με παρόντες και παρούσες 296) Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κατόπιν υποδείξεως της υποψηφιότητάς του από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Υπηρέτησε κι αυτός δια δύο θητείες στο Προεδρικό Μέγαρο, η δεύτερη δε αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολη καθώς βρέθηκε στο στόχαστρο του αντιμνημονιακού μπλοκ την πρώτη περίοδο της βαθιάς οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης (πρώτο και δεύτερο μνημόνιο).

Η “παράδοση” τηρήθηκε και το 2015, όταν η τότε κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, με εταίρο τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, αιφνιδίασαν και πρότειναν τον στενότερο συνεργάτη του Κώστα Καραμανλή, καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο για την Προεδρία της Δημοκρατίας, ο οποίος και εξελέγη με 233 ψήφους (το ΠΑΣΟΚ διαφοροποιήθηκε στηρίζοντας και ψηφίζοντας την υποψηφιότητα του Νίκου Αλιβιζάτου). Παρότι “πρώτη φορά Αριστερά”, όπως ήταν το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας προτίμησε να τηρήσει και αυτός το “έθιμο” και να προτείνει πολιτικό από την άλλη πολιτική πλευρά.

Πέντε χρόνια αργότερα, η κυβερνητική πλειοψηφία του Κυριάκου Μητσοτάκη υπέδειξε την υποψηφιότητα της πρώην προέδρου του ΣτΕ Κατερίνας Σακελλαροπούλου (δεν πρότεινε για δεύτερη θητεία τον κ. Παυλόπουλο, τον οποίο, άλλωστε, δεν είχε ψηφίσει πέντε χρόνια νωρίτερα διαφοροποιούμενος από την υπόλοιπη κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ). Παρότι η νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είχε κάποιο πολιτικό πρόσημο, η επιλογή της από τον Κυριάκο Μητσοτάκη αξιολογήθηκε ως συναινετική. Η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ στήριξε την συγκεκριμένη υποψηφιότητα επειδή αξιολογήθηκε θετικά η δικαστική της θητεία, οι πληροφορίες λένε, μάλιστα, πως είχαν προηγηθεί επαφές στενών συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα μαζί της πριν αποφασιστεί η συναίνεση στην ψηφοφορία στη Βουλή.

Θα συνεχίσει την “παράδοση” ο πρωθυπουργός;

Το ερώτημα που θέτουν αρκετοί, καθώς οδεύουμε προς μία νέα εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας (η θητεία της κ. Σακελαροπούλου λήγει τον Φεβρουάριο του 2025) σε μερικούς μήνες, είναι εάν ο πρωθυπουργός θα συνεχίσει την παράδοση να προτείνεται από την εκάστοτε κυβέρνηση υπερκομματικό πολιτικό πρόσωπο, ή και προερχόμενο (ως πολιτική καταγωγή) από άλλη παράταξη, ή θα συνυπολογίσει την πολιτική συγκυρία, τα μεγάλα ανοικτά κοινωνικά και εθνικά θέματα, ή και τις δημοσκοπήσεις, και θα κάνει μία επιλογή στην οποία θα βαρύνουν περισσότερο οι πολιτικές σκοπιμότητες.

Ως γνωστόν, ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν διαθέτει δυνατότητες ουσιαστικών παρεμβάσεων στα πολιτικά μας πράγματα, ακόμα κι έτσι, όμως, ο συμβολισμός του θεσμού είναι μεγάλος και καμία κυβέρνηση δεν θέλει να έχει έναν “ανταγωνιστικό” πόλο που θα της προκαλεί προβλήματα. Σημειώνεται πως μετά την τελευταία συνταγματική αναθεώρηση, η εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας έχει αποσυνδεθεί από τις εθνικές εκλογές, και η κυβερνητική πλειοψηφία μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο χωρίς συναίνεση στην τρίτη ψηφοφορία.

Επίσης, πρέπει να λάβει υπόψη του κανείς ότι οι επιλογές του Αλέξη Τσίπρα στο πρόσωπο του Προκόπη Παυλόπουλου, και του Κυριάκου Μητσιτάκη σε αυτό της Κατερίνας Σακελαροπούλου, έγιναν στην αρχή της πρώτης κυβερνητικής τους θητείας, έχοντας λάβει υψηλό εκλογικό ποσοστό και υπό καθεστώς μεγάλης πολιτικής ισχύος και ανοχής του εκλογικού σώματος.

Τώρα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη διανύει την δεύτερη περίοδό της και βιώνει έντονα την πίεση του χαμηλού ποσοστού των ευρωεκλογών (28,3%) –παρότι διεξήχθησαν μόλις ένα χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές όπου έλαβε 41%. Η ανοιχτή διαδικασία διαλόγου με την Τουρκία, από τη μία, και από την άλλη η αύξηση των ποσοστών των κομμάτων στα δεξιά της, σε συνδυασμό με την έντονη διαφοροποίηση του Αντώνη Σαμαρά και το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί και με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς, αλλάζει τα δεδομένα και επηρεάζει την επιλογή του προσώπου που θα υποδειχθεί ως υποψήφιος/α για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Κι όλα τα παραπάνω με την “κοινωνική αντιπολίτευση” να παραμένει ισχυρή αν και ακόμα πολιτικά “ανέκφραστη”.

Στόχος η τρίτη κυβερνητική θητεία

Η επιλογή Μητσοτάκη θα γίνει, επίσης, υπό το φάσμα της στρατηγικής του να κερδίσει μία τρίτη κυβερνητική θητεία, το καλοκαίρι του 2027 -ή και νωρίτερα…-, προκειμένου να είναι ο πρώτος πρωθυπουργός μετά την μεταπολίτευση με τρεις συνεχείς θητείες. Γνωρίζει, ωστόσο, ότι με τις δημοσκοπικές καταγραφές της Ν.Δ να παραμένουν …επίμονα σε ποσοστά λίγο κάτω από το 30% (κοντά, δηλαδή, στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών), ο στόχος της αυτοδυναμίας (38%+) μοιάζει ανέφικτος, ή, έστω, πολύ δύσκολα επιτεύξιμος. Πιθανότατα θα χρειαστεί κυβερνητικό εταίρο, εφόσον η Ν.Δ επιτύχει ποσοστό κοντά στο 32-34%, γεγονός που σε μεγάλο βαθμό πρέπει να λάβει υπόψη του ως προς το πρόσωπο που θα προτείνει τελικά για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Τα ονόματα και τα διλήμματα

Ήδη, στη δημόσια σφαίρα ακούγονται αρκετά ονόματα. Ως φαίνεται, οι επιλογές των Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή έχουν απομακρυνθεί ως πιθανότητα- η πρώτη αποκλείεται μετά τα τελευταία “πολεμικά” επεισόδια, η άλλη μάλλον σκοντάφτει στην απροθυμία του δεύτερου. Και οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, άλλωστε, θα δημιουργούσαν εκ των πραγμάτων έναν συμβολικό και ανταγωνιστικό πόλο με όλα τα πολιτικά συνακόλουθα.

Η Κατερίνα Σακελαροπούλου δεν έχει ενημερωθεί ακόμα σχετικά με τις πρωθυπουργικές προθέσεις, ωστόσο στο Μέγαρο Μαξίμου λαμβάνουν υπόψη τους ότι τυχόν πρόταση για ανανέωση της θητείας της θα προκαλέσει αναστάτωση στην Κ.Ο της Ν.Δ και αρκετοί βουλευτές ίσως να μην την στηρίξουν λόγω της στάσης της κυρίως στο νόμο για την ισότητα στον γάμο (ομόφυλα ζευγάρια). Ακόμα κι αν βουλευτές, ή και κόμματα της αντιπολίτευσης ψήφιζαν μία τέτοια επιλογή -κάτι μάλλον απίθανο-, η πλειοψηφία θα ήταν ισχνή και θα συνιστούσε πολιτική ήττα για τον πρωθυπουργό. Από την άλλη, στα θετικά που προσμετρώνται σε μία τέτοια περίπτωση, είναι ότι η νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνεργάστηκε χωρίς προβλήματα με την κυβέρνηση και είναι βέβαιο πως και στο μέλλον η σχέση θα παραμείνει ανέφελη.

Ο Νίκος Δένδιας φέρεται να έχει δηλώσει ευθέως στον πρωθυπουργό ότι δεν ενδιαφέρεται για το ύπατο αξίωμα, είναι γνωστό, άλλωστε, ότι ο υπουργός Άμυνας θεωρεί εαυτόν ισχυρότατο εσωκομματικό πόλο και μάλιστα ευρύτερης αποδοχής και, ως εκ τούτου, θα προτιμήσει να εξαντλήσει τις δυνατότητες να είναι ο επόμενος πρόεδρος του κόμματος όταν και εφόσον δημιουργηθούν οι σχετικές προϋποθέσεις.

Η περίπτωση του Ευάγγελου Βενιζέλου, που επίσης έχει ακουστεί, εμπίπτει βεβαίως στην “παράδοση” των συναινέσεων. Προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και έχει συγκυβερνήσει με τον Αντώνη Σαμαρά, όμως ο βαθμός αποδοχής του στο λεγόμενο “καραμανλικό” μπλοκ είναι πολύ μικρή, ενώ είναι βέβαιο πως ένας πολιτικό με αυτό το “ειδικό βάρος” και την μεγάλη προσήλωσή του στα της τήρησης του Συντάγματος δύσκολα θα συνυπάρξει με τον πρωθυπουργικό συγκεντρωτισμό που διέπει την σημερινή κυβέρνηση. Εάν, μάλιστα, ο ελληνοτουρκικός διάλογος φτάσει σε κρίσιμο σημείο, είναι βέβαιο πως δεν θα διστάσει να διατυπώσει τη γνώμη του, όπως θα έκαναν, άλλωστε, και οι κ.κ Σαμαράς και Δένδιας.

Με το ΠΑΣΟΚ, μάλιστα, σε τροχιά ανόδου και διεκδίκησης της πρωτιάς στις επόμενες εκλογές είναι πολύ πιθανό ο κ. Βενιζέλος, εάν δεχόταν μία τέτοια πρόταση, να την συζητούσε με το κόμμα του, ή από την άλλη ο Νίκος Ανδρουλάκης να επιχειρούσε να τον αποτρέψει, εφόσον, ως φαίνεται, έχει επιλέξει αυτόνομη και συγκρουσιακή πορεί με την κυβέρνηση, ως οιωνεί αξιωματική αντιπολίτευση.

Συνταγή… Αβέρωφ;

Αρκετοί θεωρούν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υπό το πρίσμα όλων αυτών, θα αναγκαστεί να μην ακολουθήσει τελικά την συναινετική παράδοση και θα προσφύγει σε μία κομματική επιλογή που όμως θα συσπειρώσει την Κ.Ο της Ν.Δ. Γι αυτό και ακούγεται έντονα το όνομα του προέδρου της Βουλής Κωνσταντίνου Τασούλα, πρόσωπο που μπορεί να λειτουργήσει και διεισδυτικά στην δεξιά πτέρυγα της παράταξης (“αφοπλίζοντας” τον Αντώνη Σαμαρά, καθώς οι δύο άντρες έχουν κοινή “αβερωφική” καταγωγή) σε μία περίοδο που το κυβερνών κόμμα αισθάνεται έντονα την πίεση από κόμματα όπως η Ελληνική Λύση, η Φωνή Λογικής ή η Νίκη.

Σε κάθε περίπτωση, ο πρωθυπουργός θα αρχίσει σταδιακά να ξετυλίγει τον σχεδιασμό του από τον Δεκέμβριο και θα τον εντείνει μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού στη Βουλή, διαδικασία που εκ των πραγμάτων θα δράσει συσπειρωτικά αφού ενέχει τον χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

«Από την πλευρά της κυβέρνησης και του κ. Βορίδη, που ήταν ο εισηγητής, δεν υπήρξε στην πραγματικότητα διάθεση για συναίνεση», δήλωσε η Έφη Αχτσιόγλου στο “MEGA”, αναφορικά με τη διάταξη για το κόμμα Κασιδιάρη.

«Η διάταξη της κυβέρνησης έχει σοβαρά προβλήματα αντισυνταγματικότητας. Επιτρέπει στο δικαστήριο να εισέλθει και να κρίνει αορίστως το πολιτικό πρόγραμμα κομμάτων. Μπορεί να οδηγήσει σε ανιστόρητους συμψηφισμούς και στην απαράδεκτη θεωρία των δύο άκρων. Έχει πρόβλημα και υπό την έννοια της εφαρμογής, δηλαδή μπορεί να καταστεί άσφαιρη, και υπό την έννοια της ευρύτατης ευχέρειας που δίνει στο δικαστήριο για ιδεολογικές κρίσεις, χωρίς κανέναν περιορισμό, πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία», πρόσθεσε.

«Εμείς καταθέσαμε μία πρόταση η οποία έδινε πολύ πιο συγκεκριμένη λύση και επέμενε στο να προσδιορίζεται ο ναζιστικός και ο ρατσιστικός χαρακτήρας των ενεργειών ενός συνδυασμού. Όταν είδαμε ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να συναινέσει σε αυτό πήγαμε σε μία ενδιάμεση λύση που επέμενε μόνο στο ποινικό σκέλος, δηλαδή να υπάρχει η καταδίκη μελών του συνδυασμού για εγκληματική οργάνωση. Στο τέλος καταθέσαμε την πρόταση κορυφαίων συνταγματολόγων της χώρας, προκειμένου να υπάρξει συναίνεση σε ένα ελάχιστο επίπεδο. Δυστυχώς, η κυβέρνηση δεν έδειξε διάθεση για συναίνεση. Στόχος μας ήταν να μην έχει καμία πρόσβαση αυτό το ναζιστικό μόρφωμα, η εγκληματική οργάνωση, στον δημόσιο λόγο. Η θέση του είναι στη φυλακή. Γι’ αυτό ψηφίσαμε “παρών”», τόνισε.

Η κ. Αχτσιόγλου υπογράμμισε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά έχουν αποδείξει ιστορικά ότι στέκονται απέναντι στον ναζισμό και στον φασισμό. Αυτό που προκάλεσε αλγεινή εντύπωση είναι ότι ο πρωθυπουργός της χώρας εμφανίστηκε στη Βουλή και χαρακτήρισε τον ύμνο του ΕΑΜ ως μία από τις χειρότερες στιγμές στην ελληνική ιστορία, το ΕΑΜ που απελευθέρωσε τη χώρα από τον ναζισμό και τον φασισμό».

Υπενθύμισε, ακόμα, ότι «όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο Κασιδιάρης από τις φυλακές έχει πολιτική δράση με βίντεο στο YouTube. Αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει εντός των φυλακών. Ευθύνεται η κυβέρνηση που έχει τον έλεγχο των σωφρονιστικών καταστημάτων».

Για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι «στη χώρα έχει συμβεί μία δημοκρατική εκτροπή, μία θεσμική εκτροπή. Πρόκειται για επιβεβαιωμένες μαζικές παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων και της στρατιωτικής ηγεσίας από την ΕΥΠ που είναι υπό την αρμοδιότητα του κ. Μητσοτάκη. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να συνεχίσει ως να μην συμβαίνει τίποτα».

Αναφερόμενη, τέλος, στον σεισμό στην Τουρκία και στη Συρία δήλωσε ότι «πρόκειται για μία ασύλληπτη ανθρώπινη τραγωδία. Αυτή τη στιγμή το κύριο μέλημα είναι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σωθούν όσο περισσότερες ανθρώπινες ζωές γίνεται και να αποσταλεί ανθρωπιστική βοήθεια. Σκεφτείτε μόνο τι καλούνται να αντιμετωπίσουν τώρα οι άνθρωποι στη Συρία, που υποφέρει από έναν πολυετή πόλεμο και ήδη είχε ανθρωπιστική κρίση».

Αφορμή ήταν σχόλια στα social media για την ανακοίνωση των ονομάτων των καταγγελλόντων που θεωρήθηκε προσβλητική εναντίον τους. Παρότι, όπως αποκαλύπτεται, ότι είχαν συναινέσει σε αυτό.

“Θεωρώ άκρως αποπροσανατολιστική τη συζήτηση και τα σχόλια σχετικά με την αναφορά των ονομάτων των καταγγελλόντων στο Δελτίο Τύπου του Υφυπουργείου Αθλητισμού, η οποία έλαβε χώρα κατόπιν σχετικού αιτήματος και δικής μου συναίνεσης, ως πληρεξούσιου δικηγόρου, καθόσον συμπεριλαμβάνονται όλα τα παιδιά που έχουν υπογράψει επωνύμως τόσο την αρχική ομαδική καταγγελία του Απριλίου όσο και τις ατομικές καταγγελίες.

Έγινε δε με το σκεπτικό, αφενός ότι καταδεικνύεται ο αθλητικός όγκος των καταγγελλόντων (τόσο σε αριθμό όσο και σε αγωνιστικό επίπεδο) και αφετέρου, διότι δεν έχουμε να φοβηθούμε κανέναν και τίποτα!

Η ουσία είναι ότι επιτέλους ξεκίνησε η πειθαρχική δίωξη των καταγγελλόμενων, με την πρόσφατη πρωτοβουλία του Υφυπουργού Αθλητισμού, κ. Αυγενάκη, η οποία ελπίζουμε ότι θα αποτελέσει την αφετηρία και όχι την κατάληξη της προσπάθειάς μας.

Το θάρρος των παιδιών της Γυμναστικής αποτελεί ΣΙΝΙΑΛΟ ΕΛΠΙΔΑΣ και χρέος όλων μας η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ”

Οι συγκλονιστικές καταγγελίες των αθλητών