Σε ότι αφορά το Συμβούλιο της Ευρώπης οι προσκλήσεις του Τραμπ αποστέλλονται σωρηδόν. Μέχρι στιγμής την πρόσκληση έχουν αποδεχθεί ηγέτες όπως ο Βίκτορ Λουκασένκο της Λευκορωσίας ή ο Εντι Ράμα της Αλβανίας, ωστόσο εκείνο που ανησυχεί την Αθήνα, και γι’ αυτό βρίσκεται σε συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους, είναι ότι το «Συμβούλιο Ειρήνης» φαίνεται ότι υπερβαίνει τις πρόνοιες του ψηφίσματος 2803/25 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δημιουργώντας στην πράξη μια παράλληλη δομή στα Ηνωμένα Εθνη, μάλιστα δίχως κάποιο διαμοιρασμό αρμοδιοτήτων ανάμεσα στα μέλη.

Η συνολικότερη στάση της Αθήνας τόσο στο πλαίσιο της πρόσκλησης του κ. Τραμπ όσο και ως προς την κατάσταση στη Γροιλανδία θα διαμορφωθεί ενώ οι διαβουλεύσεις με τους συμμάχους και εταίρους στην Ε.Ε. συνεχίζονται, ενόψει και του αυριανού έκτακτου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Οταν, τον περασμένο Νοέμβριο, τα Ηνωμένα Εθνη, ψήφιζαν υπέρ της έγκρισης του συμβουλίου ειρήνης, με την ελπίδα πως θα δεσμεύσουν τον Τραμπ σε μια ειρηνευτική διαδικασία στη Γάζα, αγνοούσαν πως στην πραγματικότητα στήριζαν «έναν κλειστό κύκλο υπό τον Τραμπ, μια παγκόσμια εκδοχή της αυλής του Μαρ-α-Λάγκο με απώτερο στόχο την υποκατάσταση του ίδιου του ΟΗΕ», γράφει χαρακτηριστικά ο Τζούλιαν Μπόργκερ στην ανάλυσή του στον Guardian.

Το λεγόμενο Συμβούλιο της Ειρήνης ήταν μία πρωτοβουλία που αρχικά στόχευε στον τερματισμό της σύγκρουσης στη Γάζα, αλλά στη συνέχεια εμφανίζεται με διευρυμένες φιλοδοξίες για τη διαχείριση συγκρούσεων σε άλλα μέρη του πλανήτη.

Το καταστατικό περιγράφει το Συμβούλιο Ειρήνης ως «διεθνή οργανισμό που επιδιώκει να προωθήσει τη σταθερότητα, να αποκαταστήσει την αξιόπιστη και νόμιμη διακυβέρνηση και να εξασφαλίσει διαρκή ειρήνη σε περιοχές που έχουν πληγεί ή απειλούνται από συγκρούσεις».

Σύμφωνα με το προσχέδιο του καταστατικού, αντίγραφο του οποίου περιήλθε σε γνώση του CNN, ο Τραμπ θα είναι πρόεδρος του συμβουλίου επ’αόριστον, που πρακτικά σημαίνει πως η εξουσία του μπορεί να υπερκεράσει τη θητεία του ως Αμερικανού προέδρου. Ο Τραμπ θα αντικατασταθεί μόνο σε περίπτωση «εθελοντικής παραίτησης ή ανεπάρκειας, όπως θα αποφασιστεί με ομόφωνη ψήφο του Εκτελεστικού Συμβουλίου».

Κάθε κράτος-μέλος έχει θητεία μέγιστης διάρκειας τριών ετών από την έναρξη της ισχύος του καταστατικού, η οποία μπορεί να ανανεωθεί από τον πρόεδρο, ενώ το κόστος συμμετοχής ανέρχεται στο ένα δισ. δολάρια.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου αποδέχτηκε, το πρωί της Τετάρτης, την πρόσκληση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να συμμετάσχει στο λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης». Ηταν ο τελευταίος ηγέτης χώρας, μετά τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μαρόκο, το Βιετνάμ, το Καζακστάν, την Ουγγαρία, την Αργεντινή, το Μπαχρέιν, τo Αζερμπαϊτζάν και τη Λευκορωσία που έχουν συμφωνήσει να συμμετάσχουν.

• Προσκλήσεις επίσης σταλεί, μεταξύ άλλων, σε Κίνα, Ινδία, Τουρκία, Καναδά, Ουκρανία, Αίγυπτο, Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και μεμονωμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπως Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα.

Το βράδυ της Δευτέρας, ο πρόεδρος Τραμπ επιβεβαίωσε πως στο Συμβούλιο έχει προσκληθεί και ο Ρώσος ομόλογός του, Βλαντίμιρ Πούτιν. Οπως διεμήνυσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, το Κρεμλίνο «μελετά τις λεπτομέρειες» και θα επιδιώξει να αποσαφηνίσει «όλες τις αποχρώσεις» στις επαφές με τις ΗΠΑ, προτού τοποθετηθεί. «Ο Πούτιν θα χρησιμοποιήσει σίγουρα την ιδιότητα μέλους της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ειρήνης για να υπονομεύσει τον ΟΗΕ και, κατ’ επέκταση, να σπείρει περαιτέρω διχόνοια στις συμμαχίες της Αμερικής», δήλωσε ο Ρόμπερτ Γουντ, πρώην αναπληρωτής πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ. «Ο Πούτιν δεν είναι άνθρωπος της ειρήνης και δεν νομίζω ότι έχει θέση σε οποιαδήποτε οργανισμό που φέρει στην ονομασία της τη λέξη ειρήνη», δήλωσε την Τρίτη η βρετανίδα υπουργός Εξωτερικών Ιβέτ Κούπερ.

Μέχρι στιγμής, η Γαλλία —η οποία έχει διατυπώσει σε αυστηρό τόνο την αντίθεσή της στις προθέσεις Τραμπ για κατάληψη της Γροιλανδίας— δεν σχεδιάζει να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Ειρήνης.

Χθες, και η Νορβηγία, διά του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, διεμήνυσε πως δεν θα συμμετάσχει.

Σύμφωνα με τις έως τώρα ανακοινώσεις του Λευκού Οίκου, την υλοποίηση της πρωτοβουλίας έχει αναλάβει ένα εκτελεστικό συμβούλιο που περιλαμβάνει:

• τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο,
• τον απεσταλμένο του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ,
• τον γαμπρό του Τραμπ, Τζάρετ Κούσνερ,
• τον πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας,Τόνι Μπλερ,
• τον διευθύνοντα σύμβουλο της Apollo Global Management, Μαρκ Ρόουαν,
• τον πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ατζέι Μπάνγκα
• και τον αναπληρωτή σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του Τραμπ, Ρόμπερτ Γκάμπριελ.

Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε επίσης τα μέλη ενός άλλου συμβουλίου, του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Γάζας, το οποίο, βάσει των συμφωνηθέντων για την εκεχειρία, θα είναι υπεύθυνο για την εφαρμογή της δεύτερης φάσης της συμφωνίας – που περιλαμβάνει την ανάπτυξη μιας διεθνούς δύναμης ασφαλείας, τον αφοπλισμό της Χαμάς και την ανοικοδόμηση της περιοχής.

«Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ έστειλε επιστολή με την οποία προσκαλεί τον πρόεδρο Ερντογάν να γίνει ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα», ανέφερε το γραφείο του Ερντογάν.

Τραμπ: Μπλερ και Ρούμπιο στα μέλη του «Συμβουλίου Ειρήνης» για τη Γάζα

Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε την Παρασκευή ορισμένα μέλη του Συμβουλίου Ειρήνης, στο οποίο θα προεδρεύει ο Τραμπ.

Ανάμεσά τους είναι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, καθώς και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ Στιβ Γουίτκοφ, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνι Μπλερ και ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ.

Στη σύνθεση περιλαμβάνονται ακόμη ο Στιβ Γουίτκοφ, ο Τζάρεντ Κούσνερ –γαμπρός και στενός σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου– καθώς και ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ατζάι Μπάγκα.

Το επταμελές «ιδρυτικό εκτελεστικό συμβούλιο» συμπληρώνουν ο δισεκατομμυριούχος Μαρκ Ρόουαν, επικεφαλής του επενδυτικού κολοσσού Apollo Global Management, και ο σύμβουλος του προέδρου Ρόμπερτ Γκέιμπριελ.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, κάθε μέλος θα εποπτεύει έναν κρίσιμο τομέα για τη «σταθεροποίηση και τη μακροπρόθεσμη επιτυχία της Γάζας», όπως η δημιουργία κυβερνητικών δομών, οι περιφερειακές σχέσεις, η ανοικοδόμηση, η προσέλκυση επενδύσεων, καθώς και η χρηματοδότηση μεγάλης κλίμακας και η κινητοποίηση κεφαλαίων.

Ο Τραμπ, με τη γνώριμη ρητορική υπερβολής, έκανε λόγο για το «πιο σπουδαίο και πιο περίβλεπτο συμβούλιο που σχηματίστηκε ποτέ».

Ρόλοι-κλειδιά και «Δύναμη Σταθεροποίησης»

Ο Βούλγαρος διπλωμάτης Νικολάι Μλαντένοφ, που προοριζόταν αρχικά για κεντρικό ρόλο στο Συμβούλιο, θα αναλάβει τελικά ύπατος αντιπρόσωπος για τη Γάζα.

Παράλληλα, ο Αμερικανός στρατηγός Τζάσπερ Τζέφερς ορίστηκε επικεφαλής της λεγόμενης Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης (ΔΔΣ), η οποία –βάσει του σχεδίου Τραμπ– προβλέπεται να αναπτυχθεί στον παλαιστινιακό θύλακο με αποστολή την επιβολή της τάξης και την εκπαίδευση μονάδων της παλαιστινιακής αστυνομίας.

Ανοικοδόμηση με «αιγυπτιακό σχέδιο»

Η ανακοίνωση συνέπεσε με την έναρξη εργασιών παλαιστινιακής τεχνοκρατικής επιτροπής που θα κυβερνήσει προσωρινά τη Λωρίδα της Γάζας, υπό την εποπτεία του Συμβουλίου. Ο πρόεδρός της, Αλί Σάαθ, δήλωσε στο al-Qahera News ότι η ανοικοδόμηση θα βασιστεί ουσιαστικά στο αιγυπτιακό και αραβοϊσλαμικό σχέδιο, το οποίο υιοθετήθηκε τον Μάρτιο του 2025 με ευρωπαϊκή στήριξη.

Το σχέδιο αυτό αποτέλεσε αντίδραση σε παλαιότερη πρόταση Τραμπ που προέβλεπε αμερικανικό «έλεγχο» της Γάζας και μετατροπή της σε «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής», με εκτοπισμό των Παλαιστινίων κατοίκων.

Εύθραυστη εκεχειρία και αντιπαραθέσεις

Στο πεδίο, ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε βομβαρδισμούς σε αντίποινα για πυρά κατά στελεχών του στο νότιο τμήμα της Γάζας, κάνοντας λόγο για «κατάφωρη παραβίαση» της εκεχειρίας. Η Χαμάς κατηγόρησε από την πλευρά της το Ισραήλ για «νέα παραβίαση», με την πολιτική προστασία να αναφέρει τουλάχιστον επτά νεκρούς.

Η δεύτερη φάση του σχεδίου Τραμπ, που στηρίζει την ισχύουσα –αλλά εύθραυστη– κατάπαυση πυρός υπό αμερικανική πίεση, προβλέπει αφοπλισμό της Χαμάς (κάτι στο οποίο το κίνημα αντιτίθεται), σταδιακή απόσυρση ισραηλινών στρατευμάτων και ανάπτυξη της ΔΔΣ. Το πλαίσιο αυτό ενστερνίστηκε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τον Νοέμβριο, αφήνοντας ωστόσο ανοικτά κρίσιμα πολιτικά και επιχειρησιακά ζητήματα.

Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο η απόφαση για το Συμβούλιο Ειρήνης στη Γάζα που ενέκρινε (απείχαν Ρωσία και Κίνα) το ΣΑ του ΟΗΕ δίνει εντολή έως την 31η Δεκεμβρίου 2027 στην «επιτροπή ειρήνης» να έχει τη «μεταβατική διακυβέρνηση» έως ότου «αναμορφωθεί» η Παλαιστινιακή Αρχή. Της επιτροπής θα προεδρεύει ο ίδιος ο Τραμπ.

Ταυτόχρονα θα αναπτυχθεί μία «διεθνής δύναμη σταθεροποίησης» η οποία έχει την εντολή να «χρησιμοποιήσει όλα τα απαραίτητα μέσα» για να «εγγυηθεί την ασφάλεια των συνόρων σε συνεργασία ιδίως με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, την αποστρατιωτικοποίηση της Λωρίδας της Γάζας με τον αφοπλισμό «μη κρατικών ένοπλων οργανώσεων», την προστασία των αμάχων, την εκπαίδευση παλαιστινιακού αστυνομικού σώματος.

Οι αναφορές του κειμένου στον σεβασμό του «διεθνούς δικαίου» μοιάζουν κενές περιεχομένου καθώς τόσο η τήρηση της εκεχειρίας δεν θα γίνεται υπό την εποπτεία του ΟΗΕ όσο και η ανάπτυξη διεθνούς δύναμης δεν περιλαμβάνει τους κυανόκρανους.

Οι ΗΠΑ θα αναλάβουν να ελέγχουν τους Παλαιστίνιους προκειμένου να εγγυηθούν την ασφάλεια του Ισραήλ ενώ συμμαχικές τους χώρες – άγνωστο ακόμα ποιες – θα στείλουν στρατό να περιπολεί στη Γάζα που μεταξύ άλλων θα πρέπει να αφοπλίσει τις παλαιστινιακές οργανώσεις, δηλαδή να εμπλακεί σε συγκρούσεις με Παλαιστίνιους για την ασφάλεια του Ισραήλ.

• Η προσθήκη τελευταίας στιγμής στο σχέδιο του ΟΗΕ που αφορά την προοπτική δημιουργίας του παλαιστινιακού κράτους, εφόσον και εάν υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, απορρίπτεται από το Ισραήλ που ξεκάθαρα δήλωσε πριν από τη συνεδρίαση ότι δεν πρόκειται να αναγνωρίσει κανένα παλαιστινιακό κράτος δυτικά του Ιορδάνη ενώ οι εποικισμοί στη Δυτική Όχθη συνεχίζονται.

«Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μόλις υιοθέτησε το αποτρόπαιο ψήφισμα των ΗΠΑ με 13 ψήφους υπέρ και 2 αποχές. Κανένα μέλος του Συμβουλίου δεν είχε το θάρρος, την αρχή ή τον σεβασμό για το διεθνές δίκαιο να ψηφίσει κατά αυτού του αποικιακού αίσχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ… Η 17η Νοεμβρίου 2025 είναι μια μέρα ντροπής για τα Ηνωμένα Έθνη και για τις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο που υποκλίνονται μπροστά στην αμερικανική αυτοκρατορία και τον βίαιο ισραηλινό πελάτη της. Ωστόσο, ο αγώνας για την ελευθερία της Παλαιστίνης θα συνεχιστεί ακάθεκτος, με ή χωρίς αυτούς», σχολίασε ο πρώην διευθυντής του Γραφείου του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Κρεγκ Μοκχίμπερ.

Ο γ.γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, χαιρέτησε την υιοθέτηση του ψηφίσματος υποστηρίζοντας ότι ανοίγει ο δρόμος για περισσότερη διπλωματία. «Έχει σημασία η μετάβαση στην επόμενη φάση του αμερικανικού σχεδίου που θα οδηγήσει σε μια πολιτική διαδικασία για την επίτευξη της λύσης των δύο κρατών, σύμφωνα με προηγούμενες αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών».

Η Χαμάς απέρριψε την απόφαση δηλώνοντας ότι το σχέδιο «επιβάλλει έναν διεθνή μηχανισμό κηδεμονίας στη Λωρίδα της Γάζας, τον οποίο ο λαός, και όλα του τα μέρη απορρίπτουν. Η ανάθεση καθηκόντων και ρόλων στη διεθνή δύναμη εντός της Λωρίδας της Γάζας, συμπεριλαμβανομένου του αφοπλισμού της αντίστασης, την στερεί από την ουδετερότητά της και την μετατρέπει σε κομμάτι υπέρ της κατοχής».

Για την παλαιστινιακή οργάνωση οποιαδήποτε διεθνής δύναμη θα πρέπει να αναπτυχθεί μόνο στα σύνορα με αρμοδιότητα να επιτηρεί ότι πράγματι τηρείται η κατάπαυση πυρός.

Σύμφωνα με το ψήφισμα το Ισραήλ για όσο καιρό διαρκεί η «αποστρατιωτικοποίηση της Γάζας» θα συνεχίζει να κατέχει τμήμα της Λωρίδας από το οποίο υποτίθεται ότι έχει την υποχρέωση να αποχωρεί σταδιακά.

• Ο αφοπλισμός της Χαμάς, η αποστρατιωτικοποίηση της Γάζας, η κατοχή του θύλακα είναι όλοι στόχοι που το Ισραήλ είχε θέσει κατά τη διάρκεια της επίθεσης και έχει αποτύχει να τους φέρει εις πέρας.

Η απόφαση του ΟΗΕ τώρα θέτει εκ νέου παρόμοιους στόχους μόνο που αυτή τη φορά αναλαμβάνουν να τους υλοποιήσουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους. Στην πράξη βέβαια η εφαρμογή του σχεδίου θα αντιμετωπίσει σοβαρές προκλήσεις που ήδη γίνονται φανερές από το κείμενο της απόφασης καθώς τα ακανθώδη ζητήματα περιγράφονται γενικόλογα.

Το πιο βασικό πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ είναι ποιες χώρες θα στελεχώσουν τις «δυνάμεις σταθεροποίησης» και πώς θα καταφέρουν να αφοπλίσουν τη Χαμάς και τις άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις τη στιγμή μάλιστα που η πλειοψηφία των Παλαιστινίων διαφωνεί με την παράδοση των όπλων.

«Οι ΗΠΑ θα εμπλακούν, αλλά μόνο από έξω. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να έχουν ανάμειξη όσον αφορά τα στρατεύματα ή τα χρήματα. Αλλά οι χώρες που πρόκειται να συνεισφέρουν στρατιώτες και χρήματα, θα χρειαστούν εγγυήσεις – όσον αφορά ένα ασφαλές πέρασμα προς τα εμπρός σε σχέση με τη Χαμάς. Αυτό είναι πραγματικά σημαντικό. Καμία χώρα με αραβική ή μουσουλμανική πλειοψηφία δεν θέλει να βρεθεί σε θέση, έστω και υπό πίεση, να υλοποιεί τις εντολές του Ισραήλ στη Γάζα ή να κάνει τη βρώμικη δουλειά του Ισραήλ επειδή το Ισραήλ απέτυχε. Μετά από δύο χρόνια γενοκτονίας, δολοφονίας δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, απέτυχε να αφοπλίσει τη Χαμάς», αναφέρει στο Al Jazeera ο αναλυτής Μαρουάν Μπισάρα που εκτιμά ότι από τη μία Τραμπ και Νετανιάχου επιβάλλουν τους όρους τους στους Παλαιστίνιους και τους Άραβες αλλά από την άλλη το ψήφισμα αυτό είναι δύσκολο να εφαρμοστεί.

Ο Μάικ Γουόλτς ανέφερε ως πιθανές χώρες που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στις διεθνείς δυνάμεις είναι το Αζερμπαϊτζάν και την Ινδονησία. Είναι σαφές ότι για τα γειτονικά αραβικά κράτη μια τέτοια απόφαση ενέχει μεγάλο ρίσκο.

Συγκεκριμένα, η βουλευτής της ΝΔ πρότεινε να συμμετάσχουν οι: Κώστας Καραμανλής, Αντώνης Σαμαράς, Γιώργος Παπανδρέου και Αλέξης Τσίπρας, ενώ κατ’ εξαίρεση να προσκληθεί και ο Ευάγγελος Βενιζέλος λόγω της εμπειρίας του ως πρώην Υπουργός Εξωτερικών. Η ίδια τόνισε ότι η συγκυρία, με τα νέα δεδομένα στην εξωτερική πολιτική και τις εντάσεις στην Ευρώπη, απαιτεί διάλογο και πρακτικά που θα παραπέμπουν σε επίσημο όργανο.

Η κυρία Μπακογιάννη επισήμανε ότι τέτοιες πρωτοβουλίες θα ενισχύσουν την ελληνική παρουσία στο Μεσανατολικό, καθιστώντας τη χώρα πιο ορατή και παρεμβατική, ιδίως απέναντι στις προκλήσεις της Τουρκίας και στις σχέσεις της με τη Χαμάς, που δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από άλλες πλευρές όπως το Ισραήλ.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος τάχθηκε υπέρ της λογικής της Μπακογιάννη, χαρακτηρίζοντας την πρότασή της ειλικρινή και γενναία, υπογραμμίζοντας ότι οδηγεί στη διαμόρφωση εσωτερικού μετώπου για τα εθνικά θέματα.

Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο εκδήλωσης του Σώματος Ομοτίμων Καθηγητών του Πανεπιστημίου Πατρών με θέμα: «Γεωπολιτικές Εξελίξεις Ελληνικού Ενδιαφέροντος – Προκλήσεις και Προοπτικές».

Το σχετικό απόσπασμα από το 40ο λεπτό:

Στο ξεκίνημα της σύσκεψης, και με αφορμή το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος έχει κάνει συνεχείς αναφορές στη θέση του ΚΚΕ, λέει ο Δ. Κουτσούμπας:

«Ζήτησα τον λόγο περισσότερο – γιατί βεβαίως δεν έχουμε μπει στην ουσία της συζήτησης ακόμα, αφού δεν έχουμε ακούσει τον κύριο πρωθυπουργό – επειδή κάνατε αναφορές στο ΚΚΕ και ερμηνεία του χαρακτήρα του δημοψηφίσματος και της θέσης του ΚΚΕ. Βέβαια, τώρα πλέον είναι παρελθόν από χθες το βράδυ το δημοψήφισμα αυτό. Ολα θα τα γράψει η Ιστορία και ο καθείς θα απολογηθεί εκεί περισσότερο.

Ομως είμαι υποχρεωμένος να πω, επειδή βρισκόμαστε σήμερα εδώ, ότι το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή πήρε αυτήν τη θέση και στη Βουλή για το τι χαρακτήρα έχει αυτό το δημοψήφισμα. Θα σας θυμίσω ότι το χαρακτηρίσαμε παγίδα για τον λαό μας, για τη χώρα, και το εξηγήσαμε. Δεν το κάναμε για μικροκομματικούς λόγους αντιπαράθεσης με την κυβερνητική επιλογή, ούτε μόνο για τους θεωρητικούς και ιδεολογικούς λόγους που είμαστε μέρα με τη νύχτα στην αντίληψή μας για τον δρόμο ανάπτυξης που ακολουθεί είτε για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας ή για τις ενώσεις».

Αμέσως μετά γίνεται συζήτηση για τα διαδικαστικά ζητήματα, κατά την οποία ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ τοποθετείται ως εξής: «Μπορεί να διευκρινιστεί πώς θέλετε να γίνει η συζήτηση, απλά και μόνο ήθελα να διευκρινίσω αυτό (…) Και για το διαδικαστικό νομίζω – το ξεκαθαρίζω από την αρχή δηλαδή – ότι το ΚΚΕ δεν θα υπογράψει κάποια κοινή ανακοίνωση από το σημερινό συμβούλιο, με την έννοια ότι υπάρχουν διαφορετικές θέσεις. Επειδή από την αρχή ειπώθηκε εισηγητικά από τον κύριο Πρόεδρο. Καταλαβαίνω τώρα το πνεύμα βεβαίως που το θέσατε. Αλλωστε, θεσμικά ερχόμαστε εδώ, δεν υπάρχει κανένα άλλο ζήτημα. Ομως και οι θέσεις θα πρέπει να αναπτυχθούν στην πορεία και εκεί να καταλήξουμε αν θα υπάρξει κάτι, αν δεν θα υπάρξει, ή τι διατυπώσεις θα κάνει κάθε κόμμα. Να μην το θεωρήσουμε δηλαδή δεδομένο, αυτό λέω».

Στη συνέχεια, ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας περιγράφει αναλυτικά την κατάσταση και τις επιδιώξεις από τη συγκεκριμένη σύσκεψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακριβώς σε αυτό το σημείο ο Αλ. Τσίπρας ομολογεί ουσιαστικά πως το «όχι» του δημοψηφίσματος το είχε κάνει «ναι» πολλές μέρες πριν από αυτό, όταν είχε στείλει στους θεσμούς την πρόταση της κυβέρνησής του, που είναι ίδια με αυτήν του Γιούνκερ, εκτός από 5 σημεία. Επίσης εξελίσσεται ένα παζάρι σε σχέση με τα προαπαιτούμενα, και είναι προφανές ότι όλα τα αστικά κόμματα έχουν συμφωνήσει στο μνημόνιο και μια σειρά αντιλαϊκές ρυθμίσεις, προκειμένου να βγει από την κρίση αλώβητο το μεγάλο κεφάλαιο. Ακολουθούν οι τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών Μεϊμαράκη και Θεοδωράκη.

Το ΚΚΕ μιλάει πάντα ξεκάθαρα

Ο Δ. Κουτσούμπας σε αυτήν τη φάση της συζήτησης παίρνει τον λόγο και τοποθετείται ως εξής:

«Καταρχήν, όλοι σας ξέρετε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας πάντα μιλάει καθαρά. Γενικώς δεν ήμασταν ποτέ οπαδοί του “ήξεις – αφήξεις”, των “ντεμί” καταστάσεων ή συμβιβασμών. Αλλο οι συμβιβασμοί που μπορεί να είναι απαραίτητοι όταν προάγουν το εργατικό – λαϊκό συμφέρον, τα δικαιώματα του λαού μας.

Ετσι καθαρά μιλάμε, και έτσι ειλικρινά θα μιλήσω. Δεν σας κρύβω ότι είχα ανησυχίες ερχόμενος στη σύσκεψη, όχι για τη σύσκεψη την ίδια, αλλά με όλες αυτές τις εξελίξεις που συμβαίνουν. Μετά την ενημέρωση του κυρίου πρωθυπουργού ενισχύθηκαν αυτές οι ανησυχίες ακόμα περισσότερο.

Από μία άποψη, ή αν θέλετε από πολλές απόψεις, στην καλύτερη περίπτωση είμαστε στο ίδιο σημείο με πριν το δημοψήφισμα και στην πιο απαισιόδοξη – που μάλλον είναι και η πιο ρεαλιστική ως αποτύπωση της πραγματικότητας – είμαστε σε χειρότερη.

Και αυτό δεν το λέω με την έννοια ότι ο λαός μας εκφράστηκε. Και εμείς θέλουμε λαϊκή συμμετοχή. Δημοψηφίσματα και τέτοια, εκλογές, πρέπει να γίνονται, να εκφράζεται ο λαός. Ομως, αυτό το δημοψήφισμα – παγίδα ή ό,τι άλλες εκφράσεις χρησιμοποιήσαμε, δείτε και τα πρακτικά της Βουλής, και δημόσια έχουμε πει διάφορα πράγματα – είναι πραγματικά παγίδα για τον λαό μας. Δεν έδινε καμία λύση, καμία διέξοδο, ακόμα κι αν ξεκινήσουμε από τα ίδια τα ερωτήματα που τίθονταν για απάντηση στον ελληνικό λαό.

Και, βεβαίως, εδώ δεν μπορώ παρά να υπενθυμίσω, και το θεωρούμε – γι’ αυτό το θέτω ως ζήτημα – ότι είναι αντιδημοκρατική ερμηνεία, αυταρχική ερμηνεία του Κανονισμού της Βουλής, του Συντάγματος κ.λπ. να αρνείται το προεδρείο της Βουλής, και η κυβέρνηση φυσικά, η κυβέρνηση κυρίως, να θέσει σε ονομαστική ψηφοφορία, έστω κι αν δεν περνούσε από τη Βουλή – αλλά αυτή είναι κυρίαρχο Σώμα με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους μας – την πρόταση του ΚΚΕ να τεθεί και ως ερώτημα, εκτός από την πρόταση των εταίρων, των συμμάχων, της τρόικας, των τριών θεσμών κ.λπ. -όπως θέλετε πείτε τους – και το ερώτημα για την πρόταση της κυβέρνησης η οποία υπήρχε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Αυτό θέσαμε, και γι’ αυτό το ΟΧΙ το δικό μας καταγραφόταν με αυτόν τον τρόπο. Δεν ήταν επειδή είμαστε από θέση αρχής υπέρ του άκυρου, του λευκού, της αποχής – τα ξέρετε όλα αυτά – αλλά διότι δεν θέλαμε να μετρηθεί αυτό το ΟΧΙ το δικό μας με το ΟΧΙ της κυβέρνησης, με το ΟΧΙ του ΣΥΡΙΖΑ, με το ΟΧΙ των Ανεξάρτητων Ελλήνων, με το ΟΧΙ της Χρυσής Αυγής, με το ΟΧΙ άλλων εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων κ.λπ., που ο καθένας έδινε το δικό του νόημα, και γι’ αυτό επιλέξαμε αυτήν την τακτική.

Και από αυτήν την άποψη, αυτή η αντίδραση σε όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην Ευρωζώνη, με την απαράδεκτη πραγματικά στάση και τους απαράδεκτους εκβιασμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, απέναντι στον ελληνικό λαό πρώτα απ’ όλα, όπως και οι απαράδεκτοι εκβιασμοί – από τη δική της μεριά – της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στον λαό με τέτοια διλήμματα που έθετε στο δημοψήφισμα, δεν δίνουν λύσεις, οδηγούν σε αδιέξοδο και οδηγούν σε μία κατάσταση όπου βρισκόμαστε και σήμερα και για την οποία, ξαναλέω, δεν είμαστε αισιόδοξοι ότι θα έχει και το καλύτερο τέλος, τουλάχιστον με βάση αυτά που μας ενημέρωσε ο κύριος πρωθυπουργός εδώ σήμερα».

Η παρέμβαση με τη διακοπή της σύσκεψης

Η σύσκεψη διεκόπη λίγο αργότερα, προκειμένου να γίνουν κάποιες τηλεφωνικές επικοινωνίες του τότε πρωθυπουργού με αρχηγούς άλλων κρατών. Μετά τη διακοπή, και αφού προηγουμένως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει αναφερθεί πολλές φορές στο ΚΚΕ, ο Δ. Κουτσούμπας ζητά τον λόγο και αναφέρει τα εξής:

«Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα εντός πρακτικών να κάνω μια τοποθέτηση, γιατί επανειλημμένα έχετε τοποθετηθεί και έχετε πει “εκτός του ΚΚΕ” (…) Είναι πολλή ώρα τώρα. Εγινε και ενημέρωση για τις τηλεφωνικές συνομιλίες.

Εγώ θα ήθελα να επισημάνω ότι γενικά η όλη συζήτηση δείχνει όλη αυτήν την αντίφαση – κατά τη γνώμη του ΚΚΕ – μιας αδιέξοδης πολιτικής που ακολουθείται όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζεται και το τελευταίο διάστημα. Είναι η πολιτική σας αδιέξοδη συνολικά. Οδηγεί, με βάση και τις προτάσεις που έγιναν σήμερα, είτε σε μία επώδυνη συμφωνία το επόμενο διάστημα, σε ένα μνημόνιο κατά τη γνώμη μας – άσχετα πώς ονομάζεται – με νέα σειρά μέτρα και βεβαίως στην άλλη περίπτωση, εάν δεν υπάρξει συμφωνία, σε ενδεχόμενη κρατική χρεοκοπία με Grexit – σύμφωνοι – με ευθύνη των τριών θεσμών ή όποιων άλλων, ανάλογα τις εξελίξεις. Αυτό που θέλουμε να πούμε, ότι και στις δύο περιπτώσεις θα την πληρώσει ο ελληνικός λαός.

Να διευκρινίσουμε εδώ ότι το ΚΚΕ, όταν μιλάει για ρήξη, δεν εννοεί μια ρήξη με το νόμισμα μόνο, μια έξοδο από το ευρώ μόνο και να πάμε σε κάποιο άλλο νόμισμα ή σε ένα διπλό νόμισμα, τέλος πάντων όλα τα σενάρια που ακούγονται και γράφονται ή και που υπάρχουν στην οικονομία. Εμείς εννοούμε μια συνολική αντιπαράθεση, σύγκρουση και ρήξη που συνιστά μια συγκροτημένη πρόταση αποδέσμευσης, κοινωνικοποίησης, διαγραφής του χρέους με εργατική – λαϊκή εξουσία και κεντρικό σχεδιασμό, δηλαδή μια πρόταση για μια άλλη κοινωνία, μια άλλη οικονομία. Και σε αυτήν την κατεύθυνση παλεύουμε. Αλλιώς θα είναι όχι μόνο δώρον άδωρον, αλλά θα την πληρώνει συνεχώς ο λαός, που θα είναι το μόνιμο υποζύγιο.

Και, φυσικά, από αυτήν την άποψη και από τις προτάσεις που έγιναν και τις παρεμβάσεις για το κοινό ανακοινωθέν στον προηγούμενο κύκλο συζήτησης, θα ήθελα να πω ότι διαφωνούμε κάθετα με το να ερμηνεύουμε εδώ σε αυτήν τη σύσκεψη ή γενικότερα την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, το πώς εξηγείται ένα αποτέλεσμα για παράδειγμα ενός δημοψηφίσματος – παγίδα, το ξαναλέμε, που είναι για να υποτάξει έναν λαό, σε τελευταία ανάλυση, ώστε να αποδεχτεί μια σειρά ζητήματα.

Τα εκλογικά αποτελέσματα μπορούν να εξηγηθούν με διαφορετικό τρόπο. Επιμένω σε αυτό που είπα στην αρχή, ότι και στην αποχή και στο άκυρο – λευκό και στους ψηφοφόρους του ΟΧΙ και του ΝΑΙ υπάρχει σημαντική αμφισβήτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και συνολικά της πολιτικής που ακολουθείται όλα αυτά τα χρόνια, που μπορεί να μην είναι κυρίαρχη σήμερα, αλλά είναι ισχυρή.

Αρα, από αυτήν την άποψη δεν νομίζω ότι πρέπει να δέσουμε χειροπόδαρα τον λαό μας λέγοντας “ΝΑΙ στην Ευρωζώνη, ΝΑΙ στην Ευρωπαϊκή Ενωση”. Εμείς πιστεύουμε το αντίθετο, και μάλιστα εξέφρασε και μια δυναμική αυτή η τοποθέτηση.

Και, βεβαίως, σχετικά με τη διατύπωση για το κοινό ανακοινωθέν, την πρόταση που γίνεται και από τον πρωθυπουργό και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να συμφωνήσει το συμβούλιο εδώ, θεωρούμε ότι πρέπει να καταγραφεί στα πρακτικά η άποψή μας: Διαφωνούμε συνολικά με το κοινό ανακοινωθέν. Και η συνολική αυτή διαφωνία μας – να την εξηγήσω – αφορά τόσο την ερμηνεία της ψήφου των Ελλήνων πολιτών στο χθεσινό δημοψήφισμα, όσο και την διαπραγματευτική τακτική και τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης που εξέθεσε σήμερα εδώ και πιο αναλυτικά ο πρωθυπουργός.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας θεωρεί ότι στα πλαίσια αυτά, σε αυτόν τον δρόμο εξέλιξης που ακολουθείται σε αυτές τις διακρατικές συμμαχίες στις οποίες συμμετέχουμε, σε αυτές τις ενώσεις, δεν μπορεί να υπάρξει γνήσια φιλολαϊκή – φιλεργατική διαπραγμάτευση και λύση.

Από αυτήν την άποψη, θεωρούμε ότι καλώς καταχωρείται στα πρακτικά αυτή η διαφωνία μας. Βεβαίως, και δημόσια θα την εκθέσουμε στους εργαζόμενους, στον λαό μας.

Και να πω μια άποψη που είναι η πάγια θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Εθνική ομοψυχία και εθνική ενότητα δεν μπορεί να υπάρξει με την έννοια που δίνεται από άλλες πολιτικές δυνάμεις, όχι μόνο λόγω των διαφορετικών ιδεολογικών ή πολιτικών θέσεων κάθε φορά, αλλά γιατί πιστεύουμε ακράδαντα ότι αλλιώς εννοεί και αλλιώς στην πραγματικότητα είναι αυτό που εννοεί καθένας ως ενότητα και εθνική συνείδηση και συνεννόηση για τον εργάτη, τον άνεργο, τον αυτοαπασχολούμενο, τον φτωχό αγρότη, που είναι το 95% της ελληνικής κοινωνίας, και διαφορετικό για κάποιους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, για το μεγάλο κεφάλαιο, γι’ αυτούς που δεν έχουν πατρίδα στην ουσία. Γιατί το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και, βεβαίως, για τα κέρδη του υπονομεύει ακόμα και τα απλά δικαιώματα των εργαζομένων.

Αυτήν τη διευκρίνιση θέλω να κάνω. Είναι γνωστή άλλοτε η ιδεολογική – πολιτική θέση μας γι’ αυτό το ζήτημα. Τη λέω απλά και μόνο για να καταγραφεί και να είναι καθαρό, μιας και πάντα το ΚΚΕ μιλά ειλικρινά σε όλες τις περιπτώσεις, και μπροστά στον λαό και όταν γίνονται τέτοιες συσκέψεις ή συμβούλια αρχηγών».

Μετά από αυτήν την παρέμβαση, ο Δημήτρης Κουτσούμπας αποχώρησε από τη σύσκεψη. Ολοι οι υπόλοιποι αρχηγοί, των αστικών κομμάτων, παρέμειναν και «μαγείρευαν» το κοινό ανακοινωθέν που θα υπέγραφαν και με βάση το οποίο ακολούθησε το 3ο και χειρότερο μνημόνιο σε βάρος του λαού.

Η διάσκεψη, που έχει έκτοτε αποτελέσει αντικείμενο ποικίλων πολιτικών διενέξεων, αποτελούσε πρωτοβουλία του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα μετά την κάλπη της Κυριακής 5 Ιουλίου, στην οποία ο ελληνικός λαός απέρριψε με ποσοστό 61,31% την πρόταση που είχαν καταθέσει οι δανειστές στο Eurogroup της 25ης Ιουνίου για την επίτευξη συμφωνίας με την ελληνική κυβέρνηση.

Η επικοινωνία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, για τη σύγκληση του Συμβουλίου ανακοινώθηκε το βράδυ της κάλπης από τον Αλέξη Τσίπρα, με σκοπό, όπως είπε, να ενημερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς για τις άμεσες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και να ακούσει τις δικές τους προτάσεις.

Στις 6 Ιουλίου 2015 και ώρα 10:00 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος συγκάλεσε σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών των Κομμάτων που εκπροσωπούνται στην Βουλή, υπό την Προεδρία του.

Διήρκησε περίπου 7 ώρες, στοιχείο ενδεικτικό της κρισιμότητας και της δυσκολίας των στιγμών, με τις τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών να είναι αιχμηρές, τους διαλόγους μεταξύ τους άμεσους και σε κάποιες στιγμές έντονους, την αγωνία για την τύχη της χώρας έκδηλη.

Ταυτόχρονα, όμως, συνειδητοποιώντας ότι η ιστορία τους καλεί να λάβουν κρίσιμες αποφάσεις καταγράφεται διάθεση συναίνεσης και συμπόρευσης, με κοινό μέτωπο απέναντι στους δανειστές πρωτίστως ως προς το τι σημαίνει η επικράτηση του «όχι» στο δημοψήφισμα.

Η σύσκεψη ολοκληρώνεται, στις 16:50 με τους πολιτικούς αρχηγούς, πλην του ΚΚΕ, να καταλήγουν σε κοινό ανακοινωθέν, όπως καταγράφεται στα πρακτικά τα οποία φέρνει σήμερα στο φως το in.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα πρακτικά του κρίσιμου αυτού Συμβουλίου αποτέλεσαν ζήτημα της πολιτικής επικαιρότητας μέχρι και πρόσφατα, όταν ο Αλέξης Τσίπρας αιτήθηκε από τον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα, να τα δώσει στη δημοσιότητα, αίτημα το οποίο ο ίδιος απέρριψε, καθώς το Συμβούλιο αποτελεί άτυπο όργανο και όχι συνταγματικά κατοχυρωμένο θεσμό.

Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών λαμβάνει χώρα κεκλεισμένων των θυρών, παρουσία μόνο των συμμετεχόντων και των πρακτικογράφων, με τα πρακτικά να παραμένουν στην κυριότητα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, όπως τόνισε και στην απάντησή του στον Αλέξη Τσίπρα ο Κωνσταντίνος Τασούλας.

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών είναι ένα άτυπο όργανο. Η λειτουργία του δεν ορίζεται από άρθρο του Συντάγματος ή νόμο. Γι’ αυτό και στην περίπτωσή του δεν έχει εφαρμογή η νομοθεσία που ισχύει για τα κυβερνητική όργανα (το Υπουργικό Συμβούλιο, το ΚΥΣΕΑ κ.λπ.) όπου υπάρχει ρητή πρόβλεψη ότι τα πρακτικά είναι απόρρητα για διάστημα 30 ετών. Τα πρακτικά του Συμβουλίου Αρχηγών δεν είναι ένα διαβαθμισμένο έγγραφο. Τα πρόσωπα που συμμετείχαν σε αυτή τη σύσκεψη, δηλαδή οι πολιτικοί αρχηγοί, εκπροσωπούσαν κόμματα, στα οποία λογοδοτούσαν και τα οποία ενημέρωσαν για τη συζήτηση. Δεν ήταν, επομένως, μια ιδιωτική συζήτηση. Σημεία που οι συμμετέχοντες δεν ήθελαν να καταγραφούν, όντως δεν καταγράφηκαν. Με βάση όλα αυτά και με δεδομένη την ανάγκη να έχει, δέκα χρόνια μετά, η ελληνική κοινωνία μια πλήρη εικόνα της ίδιας της ιστορικής αλήθειας, η δημοσιοποίηση των πρακτικών είναι επιβεβλημένη πράξη ευθύνης.

Πέρα από την ανακοίνωση του Προέδρου της Δημοκρατίας που επιβεβαιώνει την ύπαρξη των πρακτικών από το Συμβούλιο της 6ης Ιουλίου 2015, την αυθεντικότητα των πρακτικών που βρίσκονται στη διάθεση του in έχουν ήδη επιβεβαιώσει ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, καθώς επίσης και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Στα πρακτικά αποτυπώνεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει να εξασφαλίσει τη συναίνεση των πολιτικών αρχηγών, ενόψει της νέα συνάντησης με τους δανειστές στη Σύνοδο Κορυφής της ευρωζώνης την επόμενη ημέρα.

Με την εξαίρεση του Δημήτρη Κουτσούμπα, που δεν υπέγραψε το κοινό ανακοινωθέν, και παρά τις κριτικές που ασκούν στην τότε κυβέρνηση για όψεις της διαπραγμάτευσης, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, στην πρώτη του μέρα στο τιμόνι της Νέας Δημοκρατίας ως μεταβατικός πρόεδρος, η εκλιπούσα πλέον Φώφη Γεννηματά, τότε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ο κυβερνητικός εταίρος και ιδρυτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος και ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης, δείχνουν πρόθυμοι να υποστηρίξουν το αίτημα και τη διαπραγματευτική στρατηγική του τότε πρωθυπουργού.

Η καταγραφή των πρακτικών εκείνης της ημέρας διακόπτεται μόνο για κατ’ ιδίαν τηλεφωνικές συνομιλίες του Προκόπη Παυλόπουλου με τον τότε Γάλλο Πρόεδρο, Φρανσουά Ολάντ και του Αλέξη Τσίπρα με την Γερμανίδα Καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ και τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, το περιεχόμενο των οποίων δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, καθώς την ώρα που Παυλόπουλος και Τσίπρας ενημερώνουν τους πολιτικούς αρχηγούς για ό,τι ειπώθηκε, ζητείται από τους στενογράφους που κρατούν τα πρακτικά να κλείσουν τα μαγνητόφωνα.

Η ιστορική στιγμή

Η στιγμή στην οποία λαμβάνει χώρα η Σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών είναι πολύ συγκεκριμένη. Στις 25 Ιουνίου 2015, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο καταθέτουν στο Eurogroup, ένα σχέδιο συμφωνίας που αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτον, υπό τον τίτλο «Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού», περιλαμβάνει όλα τα μέτρα τα οποία έπρεπε να δεσμευτεί η ελληνική κυβέρνηση ότι θα υλοποιήσει ώστε να ολοκληρωθεί θετικά η αξιολόγηση της δανειακής σύμβασης, του δεύτερου μνημονίου ουσιαστικά. Περιλάμβανε, επίσης, σχέδιο χρηματοδότησης, μέσα από επέκταση της υπάρχουσας σύμβασης. Το δεύτερο ήταν μια έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.

Το πρόβλημα με τις προτάσεις αυτές ήταν διπλό, όπως όλοι αναγνώρισαν τότε. Από τη μια, οι απαιτήσεις για μέτρα παρέμεναν κοινωνικά δυσβάσταχτες και σήμαιναν παρατεταμένη πολιτική λιτότητας. Από την άλλη, δεν είχαν ένα σαφή ορίζοντα σε σχέση με το χρέος. Δηλαδή, δεν όριζαν με σαφήνεια πότε η χώρα θα σταματούσε να πρέπει να διαπραγματεύεται με τους δανειστές την παραμικρή χρηματοδοτική της ανάγκη. Ουσιαστικά, παρότι δεν πρότειναν ένα νέο Μνημόνιο, οι προτάσεις τους ισοδυναμούσαν με ένα διαρκές Μνημόνιο, ένα Μνημόνιο χωρίς κανένα ορίζοντα εξόδου από την κρίση.

Αυτό που υπήρξε τότε καθοριστικό για τις αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, υπό τον Αλέξη Τσίπρα, ήταν πρωτίστως το δεύτερο στοιχείο. Ανεξαρτήτως ρητορικής, είχαν ήδη κάνει σαφές ότι το μείγμα των «μέτρων» ήταν υπό διαπραγμάτευση και είχαν διάθεση να αποδεχτούν αρκετά. Αυτό που δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό ήταν το «μνημόνιο δίχως τέλος», η απουσία ενός σαφούς ορίζοντα για το χρέος και άρα ενός σαφούς ορίζοντα για την έξοδο από την διαρκή κηδεμονία που συνεπάγονταν τα Μνημόνια.

Αυτό είναι που οδηγεί στην απόφαση για το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και – με βάση και το αποτέλεσμα – στις προτάσεις για νέα διαπραγμάτευση που συζητιούνται στη Σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών.

Ο Πρόεδρος και οι πολιτικοί αρχηγοί στο κρίσιμο Συμβούλιο

Το σημείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για να αποτιμήσουμε τα όσα ακολούθησαν. Στην πολιτική ρητορική ή και «μυθολογία» γύρω από τα γεγονότα που ακολούθησαν κυριαρχούν δύο στοιχεία. Το ένα είναι η «οπίσθια κυβίστηση», δηλαδή η αντίληψη ότι η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματευόμενη με τους δανειστές μετά το δημοψήφισμα υπαναχώρησε από την αρχική της διαπραγματευτική αφετηρία. Το άλλο είναι η θεωρία ότι επειδή η διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της προαναφερθείσας «οπίσθιας κυβίστησης» καταλήγει σε μια νέα δανειακή σύμβαση, αυτό σημαίνει ότι ο όλος χειρισμός είχε ένα τεράστιο επιπλέον κόστος που θα είχε αποφευχθεί εάν δεν είχε διεξαχθεί το δημοψήφισμα και είχαν γίνει αποδεκτές οι αρχικές προτάσεις των δανειστών.

Όπως όμως καταδεικνύεται από τα πρακτικά της Σύσκεψης των Πολιτικών Αρχηγών, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική.

Είναι, επίσης, σαφές ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση ουδέποτε εξέτασε το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ ή ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί να υπήρξαν φωνές, εντός ή εκτός της κυβερνητικής παράταξης, που το υποστήριξαν, μπορεί να υπήρξαν τοποθετήσεις ή επιχειρήματα υπέρ μιας τέτοιας στάσης, όμως αυτά ουδέποτε υιοθετήθηκαν.

Εξαρχής τόσο η διαπραγμάτευση όσο και το δημοψήφισμα έγιναν προϋποθέτοντας ρητά ότι δεν μπορούσε και δεν έπρεπε επ’ ουδενί να τεθεί θέμα ρήξης με την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιθέτως το επίδικο ήταν ακριβώς να εξασφαλιστεί η παραμονή της χώρας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Το ερώτημα ήταν σαφές

Με τους εταίρους-δανειστές να επιμένουν στην εκβιαστική στάση τους με κάποιους από αυτούς να έχουν καταστήσει αρκετά σαφές ότι ερμηνεύουν κατά το δοκούν το «όχι» στο δημοψήφισμα συνδέοντας το με την επιθυμία παραμονής ή όχι στο ευρώ, ο Αλέξης Τσίπρας παίρνοντας το λόγο είναι απόλυτος ως προς τη σαφήνεια του ερωτήματος που κλήθηκε να απαντήσει ο ελληνικός λαός.

«Θέλω να υπερθεματίσω, σε ότι αφορά την εισήγηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, σχετικά με το ερώτημα και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Νομίζω ότι ο Πρόεδρος είπε το αυτονόητο, ότι την ευθύνη για την υποβολή ερωτήματος την έχει η κυβέρνηση και η Εθνική Αντιπροσωπεία, με βάση το Σύνταγμα και με βάση τη νομοθεσία».

Το ερώτημα αυτό ήταν σαφές, τονίζει ο Τσίπρας. «Ρωτούσε τον ελληνικό λαό εάν εγκρίνει ή απορρίπτει την πρόταση που έθεσαν οι θεσμοί προς την ελληνική κυβέρνηση».

Με την καθαρότητα της απάντησης του λαού να μην μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν «ως πρωθυπουργός, η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, καλούμαστε σήμερα, να χαράξουμε τη διαπραγματευτική στρατηγική της χώρας και την πορεία της το επόμενο διάστημα, με δεδομένο τον σεβασμό στην λαϊκή ετυμηγορία».

Οι μεγάλες προκλήσεις

Μιλώντας για σαφή λαϊκή εντολή για ενίσχυση της διαπραγματευτικής προσπάθειας και επίτευξη συμφωνίας βιώσιμης, με πραγματική προοπτική εξόδου από την κρίση, ο Αλέξης Τσίπρας δεν μασάει τα λόγια του, ως προς τις δυσκολίες.

«Η διαπραγμάτευση βρίσκεται σε πολύ κρίσιμο στάδιο» τονίζει και αναφέρεται στις δύο μεγάλες προκλήσεις. Με τις τράπεζες κλειστές, μιλά για την ανάγκη η ΕΚΤ να δεχθεί το αίτημα της ΤτΕ και να παρέχει έκτακτη ρευστότητα μέχρι να βρεθεί συμφωνία, «για λόγους ουσιαστικούς, αλλά και για λόγους ανθρωπιστικούς. Διότι η χώρα βρίσκεται μπροστά σε κίνδυνο ανθρωπιστικής κρίσης, εάν η στάση της ΕΚΤ παραμείνει αρνητική».

Ο Αλέξης Τσίπρας επισημαίνει εξαρχής την ανάγκη για άμεση αποκατάσταση της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος και την ενίσχυση της ρευστότητας που έχει πληγεί από την κλιμάκωση των διαπραγματεύσεων και τη σκληρή στάση των δανειστών, σημείο στο οποίο θα βρει τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους, πλην του Δημήτρη Κουτσούμπα που δεν θα το θίξει στις τοποθετήσεις του, απόλυτα σύμφωνους.

Ως προς το τι θα διεκδικήσει με βάση τη λαϊκή εντολή, κάνει λόγο για μια συμφωνία με τους εταίρους για τους επόμενους 24 μήνες, που θα καλύπτει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας, αλλά «θα δίνει και μια οριστική διέξοδο από την κρίση και θα ακυρώνει οριστικά τα σενάρια εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη».

Εξάντληση περιθωρίων πριν το δημοψήφισμα

Η στέρηση αυτής της οριστικής διεξόδου από την κρίση ήταν άλλωστε ο λόγος για τον οποίο δεν κατέστη δυνατή η επίτευξη συμφωνίας και αναγκάστηκε να καταφύγει στο δημοψήφισμα, όπως θα εξηγήσει ο Αλέξης Τσίπρας.

Η πρόταση συμφωνίας που κατέθεσαν οι Θεσμοί στις 25/6 στο Eurogroup, και η οποία τέθηκε στην κρίση του λαού με το δημοψήφισμα, όχι μόνο είχε ουσιαστικές διαφοροποιήσεις σε σχέση με αυτά που είχαν συζητηθεί με την ελληνική πλευρά ως προς τα προαπαιτούμενα, αλλά κυρίως ήταν μια πρόταση χωρίς σχέδιο κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας στο μεσοπρόθεσμο διάστημα και χωρίς καμία δέσμευση για ρύθμιση του υπέρογκου δημόσιου χρέους.

«Η ελληνική κυβέρνηση πριν θέσει την τελεσιγραφική αυτή πρόταση στην κρίση του ελληνικού λαού, προσπάθησε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις συνέχισης της διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς. Ακόμα και μετά την απόφαση του δημοψηφίσματος, συνέχισε αυτή την προσπάθεια. Και στις 30 Ιουνίου η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε αίτημα προς τον ESM για διετή δανειακή συμφωνία με πλήρη χρηματοδοτική κάλυψη και αναδιάρθρωση χρέους προς το EFSF, ώστε να καταστεί βιώσιμο, καταθέτοντας ως πλαίσιο προαπαιτούμενων δράσεων για αυτήν την συμφωνία το πλαίσιο της πρότασης Γιούνκερ που ήρθε μετά το τελεσίγραφο των δανειστών» τονίζει ο Αλέξης Τσίπρας στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών.

Βιώσιμη και αξιόπιστη συμφωνία για οριστική έξοδο από την κρίση

Οι βελτιώσεις στην αντιπρόταση της κυβέρνησης αφορούν κρίσιμα θέματα (όπως τον μειωμένο ΦΠΑ στα νησιά, συντάξεις, ΕΚΑΣ, φορολόγηση αγροτών, συλλογικές διαπραγματεύσεις) που «μπορούν να καταστήσουν την δύσκολη αυτή πρόταση σε σχέση με την επιβάρυνση εκ νέου του ελληνικού λαού με βάρη λιτότητας επί το δικαιότερο […]» τονίζει ο Αλέξης Τσίπρας και σπεύδει να προσθέσει ότι η εν λόγω πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης συνοδεύεται με πρόβλεψη για πλήρη κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας για τα επόμενα δύο χρόνια, ενώ ταυτόχρονα συνοδεύεται με πρόταση για αναδιάρθρωση του χρέους.

«Μέτρα λιτότητας μη αποδεκτά από την κοινωνία, χωρίς διορθώσεις, χωρίς εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους, είναι συνταγή αποτυχίας. Και εκτίμησή μου είναι ότι πρέπει να το συνομολογήσουμε σήμερα αυτό», λέει ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας για τις θέσεις με τις οποίες η κυβέρνησή του θα προσέλθει στη νέα διαπραγμάτευση με τους δανειστές έχοντας τη λαϊκή εντολή του δημοψηφίσματος.

Μιλώντας για μια συμφωνία με όρους προοπτικής και βιωσιμότητας που θα διεκδικήσει, ώστε «να δοθεί η αίσθηση ότι δεν θα συζητήσουμε ξανά σε πέντε μήνες για το αν θα βγει η Ελλάδα από το ευρώ», με την εξασφάλιση ασφαλούς χρονικού διαστήματος μέσα στο οποίο θα γίνει η μεγάλη προσπάθεια να ανακάμψει η χώρα, ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται και στη διεκδίκηση η συμφωνία να συνοδευτεί από ισχυρό πακέτο αναπτυξιακών επενδύσεων σε συνεννόηση με την Κομισιόν.

Η πρόταση που καταθέτω, λέει ο Αλέξης Τσίπρας κλείνοντας αυτήν την τοποθέτηση, «είναι να συζητήσουμε και να ακούσω τις θέσεις σας, ώστε αύριο στη Σύνοδο Κορυφής να μιλήσουμε για μια συμφωνία μεσοπρόθεσμης διάρκειας που θα περιλαμβάνει εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, αξιόπιστες μεταρρυθμίσεις και ταυτόχρονα ένα ισχυρό πακέτο αναπτυξιακών επενδύσεων και δεσμεύσεις για αναδιάρθρωση χρέους».

Δεν θα μετατρέψω το ”ΟΧΙ” σε ”ΝΑΙ”

Με τους πολιτικούς αρχηγούς να εκφράζουν στη διάρκεια της συζήτησης κάποιες ενστάσεις και κυρίως φόβους για τη στάση των δανειστών και για το αν θα δεχθούν την ελληνική πρόταση, ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθαρίζει τη θέση του.

«Έχω την αίσθηση από τις τοποθετήσεις σας ότι αγνοείτε το χθεσινό αποτέλεσμα. Χθες υπήρξε μια ιστορική και γενναία επιλογή του ελληνικού λαού, κόντρα σε όλο το παλιό πολιτικό σύστημα -και αυτό είναι ισχυρό μήνυμα πρέπει να το καταλάβουμε-, κόντρα στο σύνολο του μιντιακού κατεστημένου και κόντρα σχεδόν στο σύνολο της κυρίαρχης στάσης των εταίρων μας στην Ευρώπη, που ήταν μια στάση εκβιαστική, ήταν μια στάση τιμωρητική απέναντι στην Ελλάδα».

Μη παραλείποντας να σημειώσει ότι η ετυμηγορία του λαού ήταν αυτή παρά το κλίμα τρομοκρατίας και τις ασφυκτικές συνθήκες που δημιούργησαν οι δανειστές, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για ένα «αποτέλεσμα – τομή στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία».

Υπό αυτήν την έννοια, συνέχισε, «θεωρώ ότι εάν στόχος αυτής της συζήτησης εδώ είναι όχι να βρούμε ένα κοινό τόπο, αλλά να λαθροχειρίσουμε και να μετατρέψουμε το ‘Όχι’ σε ‘Ναι’, δεν θα με βρείτε σύμφωνο. Το ‘όχι’ είναι ‘όχι’ που αφορά μια μη βιώσιμη συμφωνία. Προφανώς δεν είναι εντολή ρήξης, αλλά δεν είναι και εντολή ‘πάση θυσία, ό,τι και να γίνει, θα συμφωνήσουμε’. Αυτό θέλω να το ξεκαθαρίσω».

Συναισθηματικά φορτισμένος ο Τσίπρας αναφέρθηκε και στην αντιδραστική και κυνικά εκβιαστική στάση των δανειστών, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «επίσης δεν άκουσα κάτι για τις ωμές παρεμβάσεις στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα. Διότι πάνω στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης δεν υπήρχαν μόνο στοιχεία, νούμερα και διαφορετικές εκτιμήσεις, αλλά και σαφείς, σαφέστατες παρεμβάσεις ‘αλλάξτε κυβέρνηση’, ‘αλλάξτε το σχήμα’, ‘φτιάξτε άλλη κυβέρνηση’, ‘αλλάξτε πρωθυπουργό’».

”Ό,τι περνάει από το χέρι του για να επιβιώσει ο λαός”

Εντονη στιγμή διαφαίνεται στα πρακτικά και όταν ο Τσίπρας καλείται να απαντήσει τι θα κάνει αν οι δανειστές εξαντλήσουν την αυστηρότητά τους.

«Με ρωτάτε τι θα κάνεις αν η ΕΚΤ εκτελέσει τη χώρα. Πώς μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα; Αν κάποιος θέλει να εκτελέσει τη χώρα, θα κάνω ό,τι μπορώ για να το αποτρέψω, είναι η απάντηση. Και σας ζητώ να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το αποτρέψουμε».

«Αν όμως ρωτάτε έναν πρωθυπουργό τι θα κάνει εάν η χώρα του δεχθεί επίθεση και κινδυνεύει ο λαός του να έχει πρόβλημα επιβίωσης, η απάντηση θα είναι ό,τι περνάει από το χέρι του για να επιβιώσει ο λαός. Αυτή είναι η απάντηση σύμφωνα με όσα είμαι υποχρεωμένος να τηρώ, με βάση το Σύνταγμα της χώρας. Και νομίζω ότι αυτή πρέπει να είναι η απάντηση όλων μας».

Η ξεκάθαρη στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας

Διαβάζοντας τα πρακτικά της 6ης Ιουλίου 2015, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς την ξεκάθαρη στάση και το σημαντικό ρόλο που έπαιξε τότε ο Προκόπης Παυλόπουλος. Από τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας γνώριζε καλά ότι η συνάντηση των πολιτικών αρχηγών υπό τον ίδιο, όφειλε να παράξει αποτέλεσμα, δεδομένων των συνθηκών εκείνων των ημερών.

Το μεγάλο του άγχος ήταν ότι έπρεπε να γίνει ξεκάθαρο πως ανεξαρτήτως τι ψήφισε ο καθένας στο δημοψήφισμα, το δίλημμα δεν αφορούσε την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

«Για να μπορέσουμε να διευκολύνουμε την επανέναρξη της διαπραγμάτευσης πρέπει να βγει από το συμβούλιο αυτό ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων ουδόλως αμφισβήτησε και ουδόλως αμφισβητεί την πορεία της Ελλάδας στην Ευρώπη και την Ευρωζώνη», θα πει χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια της εισαγωγικής του ομιλίας ενώπιον του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και των πολιτικών αρχηγών.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος θα λειτουργήσει και ως η «ήρεμη δύναμη» σε στιγμές διαφωνίας και όταν απειλήθηκε το συμβούλιο να τιναχτεί στον αέρα χωρίς να υπάρχει κοινό ανακοινωθέν στήριξης στην κυβέρνηση να επανεκκινήσει τη διαπραγμάτευση. Στο τέλος θα τα καταφέρει και θα συμφωνήσουν όλοι, πλην ΚΚΕ, που από θέση αρχής βρισκόταν στην απέναντι όχθη.

Η στάση Μεϊμαράκη και οι διάλογοι με τον Αλέξη Τσίπρα

Τη ΝΔ εκπροσωπούσε ο μεταβατικός της πρόεδρος, Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Η στάση του ήταν επικριτική ως προς το δημοψήφισμα. «Σκεφτόμουν πάρα πολύ μήπως έπρεπε να εξαντλήσουμε όλα τα όπλα που μας δίνει το Σύνταγμα και ο Κανονισμός της Βουλής ώστε να καθυστερήσουμε την κυβέρνηση και την απόφασή της για το δημοψήφισμα και να τη βάλουμε να σκεφτεί ακόμα περισσότερο και με ψυχραιμία, αν έπρεπε να γίνει», θα πει κατά τη διάρκεια παρέμβασής του στη συνάντηση.

Σε άλλο σημείο και απευθυνόμενος στον Αλέξη Τσίπρα, θα πει: «Καθυστερήσατε πάρα πολύ με το δημοψήφισμα. Και αυτό έχει κόστος».

Η κριτική του εκτείνεται και στη θέση του δημοψηφίσματος. Όπως λέει χαρακτηριστικά στην πρωτολογία του, ότι αν στο δημοψήφισμα τοποθετούνταν η πρόταση Γιουνκέρ αυτούσια από τη μία πλευρά και η πρόταση με τις πέντε τροποποιήσεις που εισηγείται ο Αλέξης Τσίπρας, «το ΝΑΙ και ΟΧΙ δεν θα υπήρχε εκεί. Όλοι θα έλεγαν ΝΑΙ στην πρόταση τη δικιά σας».

Ωστόσο, λίγο παρακάτω και απαντώντας στην εισηγητική πρόταση του τότε πρωθυπουργού, ο κ. Μεϊμαράκης εκθέτει και τη θέση της Νέας Δημοκρατίας για τις διεκδικήσεις απέναντι στους δανειστές: «Για μένα δεν υπάρχει βιώσιμο και μη βιώσιμο [χρέος], υπάρχει διαχειρίσιμο και μη διαχειρίσιμο, ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν εκείνη την ώρα και στον κάθε χρόνο».

Και συνεχίζει: «αν υπάρχει ανάπτυξη, υπάρχουν κινήσεις οι οποίες μπορούν να δημιουργήσουν συγκυρίες που εν τέλει το ΑΕΠ, συγκρινόμενο με το χρέος, μπορεί και να το καταστήσει βιώσιμο».

Εν ολίγοις, παρότι είναι ανοιχτός στην επίτευξη μιας συμφωνίας με τους θεσμούς, ο τότε μεταβατικός πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, θεωρεί ότι υπάρχει και εναλλακτική οδός πέρα από την αναδιάρθρωση του χρέους. Ίσως, όμως, η στάση αυτή να οφείλεται και σε μία απογοήτευση από αυτά που κατάφερε να εξασφαλίσει η κυβέρνηση Σαμαρά στο θέμα: «Και η συμφωνία του 2012 περιέχει, Πρόεδρε, το θέμα για τη ρύθμιση του χρέους. Και μακάρι να πάρετε κάτι περισσότερο, μακάρι να πάρετε κάτι καλύτερο. Είμαι δίπλα.», λέει στον Αλέξη Τσίπρα.

Ενδιαφέρον όμως έχει και η άποψη του κ. Μεϊμαράκη για τους δανειστές, εκείνους που εδώ συμπολίτες μας καλούσαν να… βαστήξουν! Μάλιστα κάνει σαφή αναφορά στη στάση των δανειστών στο δεύτερο εξάμηνο του 2014 όταν ουσιαστικά η Τρόικα αρνήθηκε να δώσει θετική απάντηση στα όσα πρότεινε η κυβέρνηση Σαμαρά.

«Και ξέρω τι σημαίνει δανειστές και εκβιασμός από τους δανειστές, από τις συνελεύσεις και τις συνεννοήσεις από τις οποίες ήμουν παρών. Και γνωρίζετε -όλοι μας το γνωρίζουμε- ότι ειδικά το τελευταίο εξάμηνο του 2014 ήταν όχι απλώς εκβιαστές. Δεν είναι η ώρα να κάνω τέτοιο απολογισμό, ούτε να σας πω. Όμως εγώ γνωρίζω από πρώτο χέρι πως συμπεριφέρονται…».

Ενδιαφέρουσα είναι επίσης και η οπτική που έχει για τις δυνάμεις που οραματίζονται το Grexit: «Είναι πολλές οι δυνάμεις –και το γνωρίζουμε- που θέλουν η Ελλάδα να βγει από την Ευρώπη, ο καθένας για το δικό του λόγο, όπως οι όμορες χώρες γιατί θα μοιραστούν και τα χρήματα, όπως κάναμε κι εμείς που παίρναμε τότε με το πακέτο Ντελόρ και τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα και οι γύρω χώρες μας κοίταζαν καλά-καλά.»

Έχει επίσης ενδιαφέρον μια στιχομυθία του κ. Μεϊμαράκη με τον Αλέξη Τσίπρα αναφορικά με ποιοι ψήφισαν «ΟΧΙ».

«Θεωρώ ότι το ΟΧΙ, το οποίο ψηφίστηκε και από πολλούς νεοδημοκράτες και φίλους μου και γνωστούς μου», θα πει ο κ. Μεϊμαράκης, «ήταν γιατί σας πίστεψαν, όπως κι εγώ, ότι σε 48 ώρες έρχεται η συμφωνία».

Ο Αλέξης Τσίπρας τον ρωτά αν ψήφισε και ο ίδιος το ΟΧΙ με τον κ. Μεϊμαράκη ν’ αρνείται και να δηλώνει ξανά την αντίθεσή του με το δημοψήφισμα.

Λίγο αργότερα ο κ. Μεϊμαράκης θα ενημερώσει τον πρωθυπουργό ότι έχει την εξουσιοδότηση από τα αρμόδια όργανα της ΝΔ ώστε να επέλθει μια συμφωνία. Ταυτόχρονα όμως, βάζει στη διαπραγμάτευση αυτά που θεωρεί «κόκκινες γραμμές»: είναι η μη κατάργηση του ΕΚΑΣ -πρόταση που έτσι κι αλλιώς θα έκανε και η κυβέρνηση- και η παραμονή της χώρας στην Ε.Ε.

Προς το τέλος της συζήτησης ο Αλέξης Τσίπρας θα δείξει κατανόηση στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη όταν η συζήτηση πάει στις διαπραγματεύσεις του 2012, με τον μεταβατικό πρόεδρο της ΝΔ να δηλώνει πως το μεγάλο άγχος τότε ήταν μήπως οι δανειστές κλείσουν τις τράπεζες.

«Ξέρω πόσο δύσκολα περάσατε κι εσείς τότε», θα πει ο Αλέξης Τσίπρας.

Θεοδωράκης – Γεννηματά

Την αντίθεσή του με το δημοψήφισμα, καθώς είχε την άποψη ότι δίχασε τον κόσμο, εξέφρασε επανειλημμένα στη συνάντηση ο τότε πρόεδρος του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης.

Μάλιστα, επιχειρεί να το θέσει από την αρχή της συζήτησης ως ζήτημα επί της διαδικασίας, για να διακοπεί από την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Φώφη Γεννηματά, που τονίζει ότι αυτό δεν είναι διαδικαστικό ζήτημα.

Ο ίδιος είχε προτείνει να μη δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά της συζήτησης των πολιτικών αρχηγών, έως ότου ξεπεραστεί η κρίση. Την ίδια ώρα σχολίαζε αρνητικά τη στάση αρκετών στελεχών της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ –διαχωρίζοντάς τους από τον Αλέξη Τσίπρα- για τη στάση που κρατούσαν σχετικά με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, καθώς όπως έλεγε, «έδιναν την εντύπωση ότι επέρχεται ρήξη με την Ευρώπη. Βέβαια εσείς κύριε Τσίπρα δεν μπορείτε να τους βάλετε φίμωτρο, αλλά…».

Για συνάντηση των αρχηγών στο «και πέντε» της διαδικασίας είχε κάνει λόγο τότε η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Παρ’ όλα αυτά είχε συμφωνήσει με τη στρατηγική που επρόκειτο να ακολουθήσει ο Αλέξης Τσίπρας, δηλώνοντας ότι θα στήριζε και θα υπέγραφε την κοινή δήλωση.

Ταυτόχρονα ενημέρωνε πως είχε στείλει σχετική επιστολή στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης, ενημερώνοντάς τα για τις ελληνικές αξιώσεις και κυρίως την ανάγκη λήψης αναπτυξιακών μέτρων για να πάρει μπροστά η Οικονομία.

Πολιτικά οφέλη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και μια από τις παρεμβάσεις του Πάνου Καμμένου, συγκυβερνήτη του Αλέξη Τσίπρα. Επικαλούμενος τις γνώσεις του από το συντηρητικό πλαίσιο της Ευρώπης και των κομμάτων που επικρατούσαν στις χώρες των δανειστών, εξέφρασε την εκτίμηση ότι το μεγάλο πρόβλημα όλων αυτών ήταν πώς θα πετύχαιναν την πολιτική ήττα του κυβερνώντος κόμματος της Ελλάδας, την ήττα δηλαδή, της Αριστεράς.

«Τους ξέρω προσωπικά. Έχουν εκλογές. Όταν έχουν εκλογές το κύριο πολιτικό τους μέλημα είναι να αποκομίσουν κέρδη. Και πιστεύω ότι η πολιτική την οποία άσκησαν -και πιθανώς να συνεχίσουν ν’ ασκούν- ήταν μια πολιτική εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης για πολιτικούς λόγους, που έχει όμως ως θύμα, τον ελληνικό λαό», θα σημειώσει με νόημα.

Τέλος, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, γ.γ. του ΚΚΕ ξεκαθάρισε την άρνηση του κόμματος στην υπογραφή του ανακοινωθέντος, διαφωνώντας σε πάγια βάση με την Ευρώπη και τις πολιτικές της, όπως κι εκείνες των ελληνικών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Αναρωτήθηκε πως μπορεί να υπάρξει «συμφιλίωση» και «εθνική ενότητα», όταν οι ταξικές διαφορές στην κοινωνία είναι εκεί και διαχωρίζουν τους ανθρώπους.

Τι δείχνουν τελικά τα πρακτικά;

Από την αναδρομή στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών, καθίσταται σαφής η διαπραγματευτική στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης και ο ρόλος της αντιπολίτευσης σε αυτή.

Έχοντας στα χέρια του την απόρριψη του τελεσίγραφου των δανειστών μέσω του δημοψηφίσματος από τη μία και τις γέφυρες που έχει ανοίξει η βελτιωτική πρόταση Γιουνκέρ από την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει να ενισχύσει την ελληνική πρόταση διασφαλίζοντας τη συναίνεση των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων.

Είναι, επίσης, σαφές ότι ο Αλέξης Τσίπρας έρχεται στη σύσκεψη επιμένοντας στη γραμμή ότι το πιο καταστροφικό ενδεχόμενο θα ήταν μια διαδρομή ρήξης με το ευρωπαϊκό πλαίσιο, μέσα από κάποια παραλλαγή Grexit. Αντιθέτως, αυτό που προτείνει είναι να αξιοποιηθεί η ηχηρή έκφραση της λαϊκής βούλησης στο δημοψήφισμα ώστε να εξασφαλιστεί μια συμφωνία που με τη σειρά της θα διασφάλιζε την παραμονή της Ελλάδας μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και την οριστική έξοδο από την κρίση.

Η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, δηλώνουν πρόθυμοι να υποστηρίξουν την ελληνική κυβέρνηση στις επικείμενες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, αρκεί να μην υπάρχει στο κάδρο καμία ευρωσκεπτικιστική ερμηνεία του δημοψηφίσματος – πράγμα που δηλώνει ρητά εξαρχής ο τότε πρωθυπουργός και το οποίο διασφαλίζεται έτι περαιτέρω από τη στάση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ωστόσο, το πλαίσιο που εισηγείται ο Αλέξης Τσίπρας για οποιαδήποτε συμφωνία είναι σαφές. Χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους και χωρίς εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, θα επαναληφθεί ό,τι γινόταν ήδη για πέντε χρόνια: τα εκάστοτε μέτρα θα αποτυγχάνουν και η ελληνική πλευρά θα είναι συνεχώς αναγκασμένη να προβαίνει σε πρόσθετα, προκειμένου να καλυφθούν οι πάγιες χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας.

Το σημείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε σχέση με την όλη ρητορική ή «μυθολογία» περί «οπίσθιας κυβίστησης» ή «συνθηκολόγησης» στη διαπραγμάτευση. Τα πρακτικά της Σύσκεψης δείχνουν ότι εξαρχής έχει διαμορφωθεί μια σχετικά κοινή τοποθέτηση, ένα είδος «εθνικής γραμμής», που προτάσσει τον σαφή ορίζοντα για το θέμα του χρέους, δηλαδή την αναδιάρθρωση των όρων αποπληρωμής, την εξασφάλιση χρηματοδότησης με κριτήριο τις πραγματικές ανάγκες, την «ημερομηνία λήξης» και κυρίως την αποφυγή μιας διαρκούς διαπραγμάτευσης (και αντίστοιχα διαρκούς εκβιασμού) με αντικείμενο την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών, που τελικά θα διαμόρφωνε διαρκή κηδεμονία.

Είναι, επίσης, σαφές, ότι υπάρχει συναίνεση για την εξασφάλιση χρηματοδότησης, που όλες οι πλευρές κρίνουν αναγκαία. Η θεωρία περί «επιπλέον κόστους» ως αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, που έκτοτε αναπαράχθηκε ενίοτε και με τερατολογικούς υπολογισμούς, δεν βρίσκει βάση στις συζητήσεις των πολιτικών αρχηγών, καθώς η εκτίμηση ότι θα χρειαστεί νέα χρηματοδότηση είναι δεδομένη και πως αυτή δεν μπορεί να είναι η αρχική πρόταση, αλλά κάτι που ταυτόχρονα να καλύπτει ανάγκες και να δίνει προοπτική εξόδου.

Σε αντίθεση με όσα κατά καιρούς γράφτηκαν, το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος κυριαρχεί στη σκέψη όσων συμμετέχουν και μάλιστα ως κάτι που δεν μπορεί παρά να γίνει σεβαστό.

Οι συμμετέχοντες, ακόμη και εάν διαφώνησαν με αυτό ή τοποθετήθηκαν διαφορετικά από τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης ή θεώρησαν διχαστική την επιλογή, εντούτοις αναγνωρίζουν ότι θέτει ένα δεδομένο που δεν μπορεί να προσπεραστεί, αφού αποτυπώνει τη λαϊκή βούληση την οποία και αναγνωρίζουν.

Αντιθέτως, συζητούν μια διαπραγματευτική γραμμή εντός της λαϊκής βούλησης, όπως τουλάχιστον την ορίζουν: δηλαδή ως μια λαϊκή εντολή για καλύτερη συμφωνία, σαφή ορίζοντα εξόδου από τη λιτότητα και οριστική ρύθμιση του χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο και σίγουρα όχι ως εντολή ρήξης με το ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Δέκα χρόνια μετά από την πιο κρίσιμη καμπή της ελληνικής κρίσης, τα πρακτικά της συνάντησης των πολιτικών αρχηγών μας δίνουν τη δυνατότητα να δούμε νηφάλια και λεπτομερειακά τη μοναδική στιγμή που συγκροτήθηκε μία εθνική στρατηγική γύρω από την πιο καθοριστική πιθανώς στιγμή της μεταπολιτευτικής Ιστορίας της χώρας.

Προφανώς, ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να αποτιμήσει και να κρίνει τα βήματα και τις επιλογές που έγιναν τότε, υπό το φως και των μεταγενέστερων εξελίξεων, μπορεί να υποστηρίξει ότι υπήρχαν – ή δεν υπήρχαν – εναλλακτικές λύσεις και διαδρομές.

Όμως, η δημοσιοποίηση των πρακτικών επιτρέπει να ανοίξει μια συζήτηση που να πατάει πάνω στο ποια ακριβώς ήταν τα δεδομένα, ποιες οι απτές επιλογές, με βάση έναν πολύ συγκεκριμένο συσχετισμό δυνάμεων – πρωτίστως στο ευρωπαϊκό επίπεδο -, ποιες ήταν οι πραγματικές θέσεις των πολιτικών δυνάμεων, ποιες οι διαπραγματευτικές γραμμές. Και σε αυτή τη βάση να επιτρέψει μια ουσιαστική – και αναγκαστικά αυστηρή – ιστορική αποτίμηση, απαλλαγμένη, όμως, από το βάρος μυθολογιών και «ιστορικών κατασκευών» που ακόμη ταλανίζουν τον πολιτικό βίο της χώρας.

Πηγή: in.gr

Η συνεδρίαση θα πραγματοποιηθεί στις 11:00 (τοπική ώρα, 18:00 ώρα Ελλάδας), διευκρίνισε ο Λευκός Οίκος.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο τόνισε πως η χώρα του δεν «εμπλέκεται» στην «μονομερή» επιχείρηση του Ισραήλ, προειδοποιώντας το Ιράν να μην «στοχοποιήσει συμφέροντα ή προσωπικό» των ΗΠΑ στην περιοχή.

Από την πλευρά του ο πρεσβευτής του Ισραήλ στον ΟΗΕ Ντάνι Ντανόν δήλωσε ότι η χώρα του βρίσκεται σε συνεχή διάλογο με τις ΗΠΑ, αλλά η απόφασή της να πλήξει το Ιράν ήταν ανεξάρτητη.

Του Νίκου Παπαδημητρίου

Η ερώτηση αυτή εν τέλει είναι, σύμφωνα με όσα δηλώνει στο libre o Ι. Ραγκούσης, «ένα χρονικό βάναυσης κακοποίησης του ΑΣΕΠ και της αξιοκρατίας από την κυβέρνηση. Μια αποκάλυψη όσων διαδραματίζονται σε βάρος των ατομικών δικαιωμάτων εκατοντάδων χιλιάδων νέων».

Αναλυτικά, ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, ο κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος, Γιάννης Ραγκούσης, ο τομεάρχης Εσωτερικών Κώστας Ζαχαριάδης και οι υπόλοιποι συνυπογράφοντες βουλευτές εστιάζουν, αναδεικνύουν τους εξής διορισμούς:

• «Με τροπολογία του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Βορίδη, προβλέφθηκε η δυνατότητα -στο διηνεκές- πρόσληψης προσωπικού».
• «Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης, προχώρησε σε ρουσφετολογικές προσλήψεις 1.500 ειδικών φρουρών εκτός ΑΣΕΠ και εκτός Πανελληνίων».
• «Ο ίδιος Υπουργός προκήρυξε και 1.200 θέσεις συνοριοφυλάκων, με τη σύνθεση της επιτροπής αξιολόγησης των υποψηφίων να εξαντλείται σε τρεις αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ».
• «Με νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργού Εσωτερικών κ. Θεοδωρικάκου, προβλέφθηκε η πρόσληψη δεκάδων υπαλλήλων διαφόρων ειδικοτήτων στην Τεχνική Υπηρεσία της Ε.Ε.Τ.Α. Α.Ε. µε σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου διάρκειας είκοσι τεσσάρων (24) μηνών, εκτός διαδικασιών ΑΣΕΠ».

«Με πρόσχημα την πανδημία, η κυβέρνηση νομοθέτησε μέσω ΠΝΠ τη δυνατότητα παράκαμψης του ΑΣΕΠ, υποτίθεται για λόγους επιτάχυνσης των σχετικών διαδικασιών».

-«Εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 10436/30.9.2020 Προκήρυξη πρόσληψη 192 ατόμων με σχέση εργασίας ΙΔΟΧ στην Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας διάρκειας 8 μηνών, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης γενικής ή ειδικής διάταξης. Σύμφωνα με αυτή, οι υποψήφιοι υποβλήθηκαν σε δοκιμασία προφορικής συνέντευξης από Τριμελή Επιτροπή Διενέργειας Διαγωνισμού, δήθεν εξέτασης της εν γένει προσωπικότητας, χωρίς συμμετοχή ΑΣΕΠ. Μάλιστα η δοκιμασία της συνέντευξης είχε διπλάσια μοριοδότηση σε σχέση με τα τυπικά προσόντα, δηλαδή 40%, με προφανή στόχο την πριμοδότηση ‘ημετέρων’».

-«Ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Μπακογιάννης, εξέδωσε την υπ’ αριθμ. 194186/02-09-2020 πρόσκληση για την πρόσληψη 366 συμβασιούχων δίνοντας προθεσμία υποβολής αιτήσεων μία ολόκληρη μέρα (από 3-9-2020 έως 4-9-2020)! Με την καταφανώς ‘φωτογραφική’ εξυπηρέτηση «κομματικών φίλων» εν κρυπτώ, ο Δήμαρχος παρακάμπτει τον αριθμ. 11072/2020 Προγραμματισμό προσλήψεων έκτακτου προσωπικού έτους 2020 στους ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού και στα ΝΠΙΔ αυτών, που έχει εκδοθεί ήδη από αρχές του έτους, καθώς και τη σχετική εγκύκλιο για το έτος 2021».

-«Στην ίδια πελατειακή λογική κινήθηκαν και οι υπ’ αριθμ. 8986/27-04-2020 και 22631/26-10-2020 προσκλήσεις εκδήλωσης ενδιαφέροντος του ΕΟΔΥ για προσλήψεις 1.100 και 700 αντίστοιχα συμβασιούχων ορισμένου χρόνου με μοναδικό κριτήριο πρόσληψης τη χρονολογική σειρά υποβολής αίτησης χωρίς να προβλέπεται η διαδικασία υποβολής ενστάσεων! Εν έτει 2020, δηλαδή, το Δημόσιο προσλαμβάνει προσωπικό με μοναδικό κριτήριο το ποιος θα πάρει πρώτος πρωτόκολλο. Προφανώς βέβαια πρώτος θα πήρε αυτός που είχε ειδοποιηθεί έγκαιρα από το γραφείο του υπουργού και του πρωθυπουργού, κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 50 ν. 4633/2019 που ρυθμίζουν τη διαδικασία κάλυψης αναγκών προσωπικού από τους ηλεκτρονικούς καταλόγους υποψηφίων που καταρτίζονται στον ΕΟΔΥ».

-«Ακυρώνονται προκηρύξεις που έχουν εκδοθεί, υπό την αιγίδα του ΑΣΕΠ, και βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο, κατά παράβαση κάθε έννοιας αξιοκρατίας και χρηστής διοίκησης, όπως συνέβη με την αριθμ. 4Κ/2019 προκήρυξη του Οργανισμού ‘Enterprise Greece’ για την πρόσληψη 62 ατόμων».

-«Ο Υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων, κ. Χαρδαλιάς, διόρισε σε μόνιμες θέσεις προσωπικού του Δημοσίου τομέα δεκάδες μετακλητούς υπαλλήλους, εκτός διαδικασιών ΑΣΕΠ».

-«Ο κ. Πιερρακάκης, στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, με το άρθρο 50 του ν.4635/2019 και άρ.57 του ΠΔ 40/2020 για τον Οργανισμό του Υπουργείου έχει συσταθεί θέση ‘μετακλητού προϊσταμένου’ για τη Γενική Διεύθυνση Κυβερνοασφάλειας, ο οποίος επιλέγεται και τοποθετείται με απόφαση του Υπουργού».

«-Στο ίδιο πλαίσιο κινείται ο κ. Μηταράκης, στο Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, όπου μάλιστα οι μετακλητοί υπάλληλοι καταρτίζουν, θεωρούν και υπογράφουν απευθείας αναθέσεις εκατομμυρίων ευρώ δημοσίου χρήματος».

«-Η ‘επέλαση’ του δήθεν επιτελικού κράτους στην επιλογή Διοικήσεων ξεκίνησε με μια πρωτοφανή για τα ελληνικά χρονικά κρίση αξιοπιστίας στους κόλπους στην ΕΥΠ».

«-Η κ. Κεραμέως, με τροπολογία της, εγκαθίδρυσε ad hoc κομματικά Συμβούλιο για την επιλογή των νέων Διευθυντών Εκπαίδευσης. Ουσιαστικά διόρισε με συνοπτικές διαδικασίες 116 νέους Διευθυντές εκπαίδευσης, χωρίς μοριοδότηση και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών».

«-Ένα άλλο κραυγαλέο δείγμα αποτυπώνεται και στον τομέα της Υγείας και στις προκλητικές ‘κομματικές’ επιλογές Διοικητών και Αναπληρωτών των 7 Υγειονομικών Περιφερειών, από τον κ. Κικίλια. Με τη σειρά τους, οι νέοι Διοικητές επιδόθηκαν, κατά την επιλογή των Προϊσταμένων των Δ/νσεων, σε συστηματικές καταστρατηγήσεις διαπιστωτικών πράξεων της βαθμολογικής κατάστασης και των χρόνων υπηρεσίας των υπαλλήλων».

«-Στο Υπουργείο Πολιτισμού η κ. Μενδώνη άλλαξε τη σύνθεση του ΔΣ του Ταμείου Αλληλοβοήθειας από 7μελές σε 9μελές για μία ουσιαστικά συνεδρίαση, ώστε να εγκριθεί συγκεκριμένο κονδύλι, ενώ έπαυσε από το ΚΑΣ μέλη που αντιστάθηκαν με την ψήφο τους στην απόφαση απόσπασης των αρχαιοτήτων της Βενιζέλου».

 «-Νομοθετική κορωνίδα αυθαιρεσίας στη επιλογή διοικήσεων αποτελούν οι διατάξεις του κεφ. Β’ ‘Επιλογή Διοικήσεων’ του πρόσφατου νόμου 4735/2020 Τροποποίηση Κώδικα Ιθαγένειας του Υπουργού Εσωτερικών κ. Θεοδωρικάκου. Δηλαδή, του ίδιου Υπουργείου που σήμερα, κατά τα άλλα, κόπτεται για το ΑΣΕΠ και την αξιοκρατία. Με βάση αυτές τις διατάξεις, προβλέφθηκε η αφαίρεση αποφασιστικών αρμοδιοτήτων από το ΑΣΕΠ. Συγκεκριμένα, για την επιλογή διευθυντών και Προϊσταμένων, προβλέπεται πλέον η συγκρότηση επιτροπών, των οποίων τα μέλη θα είναι -κατά απόλυτη πλειοψηφία- υπηρεσιακά στελέχη του Υπουργείου, διορισμένα αποκλειστικά από τον Υπουργό με απλή, προσβλητικά ‘διακοσμητική’, εποπτεία από τον Πρόεδρο ή Αντιπρόεδρο του ΑΣΕΠ».

«-Η Κυβέρνηση στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου του κ. Μηταράκη, προχωρά τούτες τις μέρες, επικαλούμενη έκτακτες ανάγκες, σε πρόσληψη 370 ατόμων για χρονικό διάστημα 3 συν 3 χρόνια».

Ι. Ραγκούσης στο libre: Αναξιόπιστη και προκλητική κυβέρνηση

«Για να γίνει κατανοητό το απίστευτο μέγεθος του εμπαιγμού των κ.κ. Μητσοτάκη-Θεοδωρικάκου, που κομπάζουν ότι δήθεν ετοίμασαν ένα νομοσχέδιο ενίσχυσης του ΑΣΕΠ, αρκεί να επισημανθεί ότι ακόμη κι τούτες τις μέρες που η νομοθετική πρωτοβουλία τους είναι σε διαβούλευση, έρχονται στη Βουλή τροπολογίες υπουργών για προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ, τροπολογίες που απαξιώνουν την ανεξάρτητη αρχή και καταρρακώνουν κάθε ίχνος αξιοκρατίας», μας είπε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία.

Κατά συνέπεια, «είναι απολύτως αναξιόπιστοι. Είναι εντελώς προκλητικοί», αναφέρει στη δήλωσή του στο libre ο Γιάννης Ραγκούσης και προσθέτει:

«Υπό αυτήν την έννοια, στην πραγματικότητα η ερώτηση που καταθέσαμε δεν είναι απλώς μία ερώτηση κοινοβουλευτικού ελέγχου που υπογράφουμε 61 βουλευτές της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης προς όλους τους Υπουργούς.

Είναι ένα χρονικό βάναυσης κακοποίησης του ΑΣΕΠ και της αξιοκρατίας από την κυβέρνηση.

Είναι μία αποκάλυψη όσων διαδραματίζονται σε βάρος των ατομικών δικαιωμάτων εκατοντάδων χιλιάδων νέων».

Σύμφωνα με τον Ευρωπαίο Επίτροπο Οικονομικών, Πάολο Τζεντιλόνι, οι προεργασίες που έχουν γίνει από τις αρμόδιες υπηρεσίες αφορούν σε τρία βασικά σημεία:

• Τη δυνατότητα παροχής χρηματοδότησης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) μέσω προληπτικής γραμμής στήριξης. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αφορά παροχή δανείων με νέους όρους, οι οποίοι θα συνδέονται με την τρέχουσα κρίση υγείας. Το όφελος από μια τέτοια επιλογή θα ήταν ότι ενδεχομένως θα «ξεκλειδώσει» στοχευμένες και απεριόριστες αγορές ομολόγων από την ΕΚΤ, βοηθώντας έτσι να μετριαστούν οι πιέσεις στις οικονομικά ευάλωτες χώρες.
• Ο ESM να προχωρήσει στην παροχή ρευστότητας μικρότερων ποσών με στόχο την κάλυψη εκτάκτων δαπανών στον τομέα της υγείας.
• Η έκδοση ευρωομολόγων ή ομολόγων για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού. Τα συγκεκριμένα ομόλογα θα μπορούσαν να εκδοθούν από κάποιο ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο, όπως ο ESM, με στόχο την άντληση κεφαλαίων για την καταπολέμηση της κρίσης.

Το πρώτο βήμα έγινε μέσω της επικύρωσης από το Ecofin της πρότασης της Κομισιόν για ενεργοποίηση της ρήτρας γενικής διαφυγής του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Με αυτόν τον τρόπο δίνεται η δυνατότητα τα κράτη – μέλη να διαθέσουν χρήματα για την καταπολέμηση και αντιμετώπιση των συνεπειών του κορωνοϊού.

Έδωσαν έτσι τη δυνατότητα στα κράτη-μέλη να προχωρήσουν σε όποιο μέτρο κρίνεται αναγκαίο για:

• τη στήριξη της δημόσιας υγείας
• την παροχή ρευστότητας στις επιχειρήσεις
• τη διατήρηση της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής
• αποκλίνοντας από τους δημοσιονομικούς στόχους που προβλέπονται στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

«Η χώρα μας, ισότιμα, διαθέτει, σε δημοσιονομικό επίπεδο, όλους τους αναγκαίους βαθμούς ευελιξίας, ώστε να αντιμετωπίσει, με σύνεση και επιμέλεια, έγκαιρα και αποτελεσματικά, την πανδημία. Και η ζημιά στην οικονομία η οποία θα είναι σημαντική, να είναι αναστρέψιμη, το συντομότερο δυνατό» δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών, Χρήστος Σταϊκούρας, μετά την ολοκλήρωση του Ecofin.