Αναφορικά με την συνέντευξη της τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος έκανε την ακόλουθη δήλωση που επιβεβαιώνει την αυθεντικότητα των πρακτικών επί της ουσίας, το γεγονός ότι δεν παραδόθηκε ηχητικό και εξηγεί γιατί φαίνονται να είναι «ανυπόγραφα».

«Τα Πρακτικά του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών της 6.7.2015 δεν τηρήθηκαν από υπηρεσία της Προεδρίας της Δημοκρατίας, δοθέντος ότι δεν διέθετε ούτε, από όσο γνωρίζω, και σήμερα διαθέτει τέτοια υπηρεσία, γεγονός το οποίο επισημαίνει ευκρινώς και η κα Σακελλαροπούλου.

Όπως είναι κοινώς πια γνωστό τα Πρακτικά αυτά τηρήθηκαν από την αρμόδια, εξειδικευμένη και καταλλήλως εξοπλισμένη προς τούτο, υπηρεσία της Βουλής των Ελλήνων. Τα κατά τ’ανωτέρω Πρακτικά απομαγνητοφωνήθηκαν από την υπηρεσία αυτή και απεστάλησαν, σε γραπτή μορφή, προς φύλαξη στην Προεδρία της Δημοκρατίας, δίχως να συνοδεύονται από αντίστοιχο ηχητικό τεκμήριο».

Στη συνέχεια, ο κ. Παυλόπουλος επισημαίνει ότι «ως εκ περισσού προσθέτω πως επανειλημμένως έχω δηλώσει ότι τότε τηρήθηκαν Πρακτικά και διαβιβάσθηκαν γραπτώς στην Προεδρία της Δημοκρατίας, όχι όμως συνοδευόμενα, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, από αντίστοιχο ηχητικό τεκμήριο.

Προσθέτω επίσης, προκειμένου να μην δημιουργούνται αβάσιμες εντυπώσεις, ότι, και όπως επίσης η κα Σακελλαροπούλου επισημαίνει, λόγω της θεσμικής φύσης του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών τα Πρακτικά του, όταν και όποτε συνεδριάζει, δεν μονογραφούνται από τους συμμετέχοντες σε αυτό».

Υπενθυμίζεται ότι χθες, με μια ηχηρή παρέμβαση ο Πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης επιβεβαιώνει και ο ίδιος από την πλευρά του την ύπαρξη των πρακτικών του συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών του 2015, τα οποία έφερε στο φως το in και μάλιστα τάσσεται υπέρ της δημοσιοποίησής τους με το σκεπτικό ότι πλέον έχουν περάσει χρόνια (σ.σ. 10 συνολικά) και είναι «κομμάτι της ιστορίας του τόπου».

Ειδικότερα μιλώντας στο MEGA o Πρόεδρος της Βουλής δήλωσε:

«Για τα πρακτικά της συνεδρίασης του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών του 2015, μιλώντας με προηγούμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος και δημοσίως τοποθετήθηκε, μου είπε ότι ορθώς δεν τα έδωσε ο κ. Τασούλας. Αλλά υπάρχουν πρακτικά, τα οποία δεν είναι ηχητικά. Είναι γραπτά. Και μάλιστα μου ειπώθηκε ότι χρησιμοποιήθηκαν οι πρακτικογράφοι της Βουλής, καθώς το Προεδρικό Μέγαρο δεν έχει πρακτικογράφους. Άρα γραπτά πρακτικά υπάρχουν.»

«Στην Ελλάδα ξέρετε, υπάρχει ένα κενό. Δηλαδή σε άλλα κράτη λένε ότι αντίστοιχα πρακτικά δίνονται στη δημοσιότητα μετά από 30, από 40 ή μετά από 20 χρόνια. Εδώ ο νόμος αυτός δεν υπάρχει. Είναι κενό. Δηλαδή μπορείς και να μην τα δώσεις ποτέ. Ή μπορείς και να τα δώσεις. Δεν υπάρχει ούτε στο Σύνταγμα. Εγώ δεν θα τα έδινα αμέσως. Αν έχουν περάσει χρόνια η άποψή μου είναι ότι θα τα έδινα, ναι. Είναι κομμάτι της ιστορίας αυτού του τόπου. Πρέπει να μαθαίνουμε την ιστορία αυτού του τόπου».

Η δημοσίευση του Ριζοσπάστη

Εν τω μεταξύ ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει ορισμένες βασικές παρεμβάσεις του ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Δημήτρη Κουτσούμπα, στη διάρκεια της σύσκεψης και μέχρι τη στιγμή που αποχώρησε από αυτήν.

Στο ξεκίνημα της σύσκεψης, και με αφορμή το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος έχει κάνει συνεχείς αναφορές στη θέση του ΚΚΕ, λέει ο Δ. Κουτσούμπας:

«Ζήτησα τον λόγο περισσότερο – γιατί βεβαίως δεν έχουμε μπει στην ουσία της συζήτησης ακόμα, αφού δεν έχουμε ακούσει τον κύριο πρωθυπουργό – επειδή κάνατε αναφορές στο ΚΚΕ και ερμηνεία του χαρακτήρα του δημοψηφίσματος και της θέσης του ΚΚΕ. Βέβαια, τώρα πλέον είναι παρελθόν από χθες το βράδυ το δημοψήφισμα αυτό. Ολα θα τα γράψει η Ιστορία και ο καθείς θα απολογηθεί εκεί περισσότερο.

Ομως είμαι υποχρεωμένος να πω, επειδή βρισκόμαστε σήμερα εδώ, ότι το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή πήρε αυτήν τη θέση και στη Βουλή για το τι χαρακτήρα έχει αυτό το δημοψήφισμα. Θα σας θυμίσω ότι το χαρακτηρίσαμε παγίδα για τον λαό μας, για τη χώρα, και το εξηγήσαμε. Δεν το κάναμε για μικροκομματικούς λόγους αντιπαράθεσης με την κυβερνητική επιλογή, ούτε μόνο για τους θεωρητικούς και ιδεολογικούς λόγους που είμαστε μέρα με τη νύχτα στην αντίληψή μας για τον δρόμο ανάπτυξης που ακολουθεί είτε για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας ή για τις ενώσεις».

Αμέσως μετά γίνεται συζήτηση για τα διαδικαστικά ζητήματα, κατά την οποία ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ τοποθετείται ως εξής: «Μπορεί να διευκρινιστεί πώς θέλετε να γίνει η συζήτηση, απλά και μόνο ήθελα να διευκρινίσω αυτό (…) Και για το διαδικαστικό νομίζω – το ξεκαθαρίζω από την αρχή δηλαδή – ότι το ΚΚΕ δεν θα υπογράψει κάποια κοινή ανακοίνωση από το σημερινό συμβούλιο, με την έννοια ότι υπάρχουν διαφορετικές θέσεις. Επειδή από την αρχή ειπώθηκε εισηγητικά από τον κύριο Πρόεδρο. Καταλαβαίνω τώρα το πνεύμα βεβαίως που το θέσατε. Αλλωστε, θεσμικά ερχόμαστε εδώ, δεν υπάρχει κανένα άλλο ζήτημα. Ομως και οι θέσεις θα πρέπει να αναπτυχθούν στην πορεία και εκεί να καταλήξουμε αν θα υπάρξει κάτι, αν δεν θα υπάρξει, ή τι διατυπώσεις θα κάνει κάθε κόμμα. Να μην το θεωρήσουμε δηλαδή δεδομένο, αυτό λέω».

Στη συνέχεια, ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας περιγράφει αναλυτικά την κατάσταση και τις επιδιώξεις από τη συγκεκριμένη σύσκεψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακριβώς σε αυτό το σημείο ο Αλ. Τσίπρας ομολογεί ουσιαστικά πως το «όχι» του δημοψηφίσματος το είχε κάνει «ναι» πολλές μέρες πριν από αυτό, όταν είχε στείλει στους θεσμούς την πρόταση της κυβέρνησής του, που είναι ίδια με αυτήν του Γιούνκερ, εκτός από 5 σημεία. Επίσης εξελίσσεται ένα παζάρι σε σχέση με τα προαπαιτούμενα, και είναι προφανές ότι όλα τα αστικά κόμματα έχουν συμφωνήσει στο μνημόνιο και μια σειρά αντιλαϊκές ρυθμίσεις, προκειμένου να βγει από την κρίση αλώβητο το μεγάλο κεφάλαιο. Ακολουθούν οι τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών Μεϊμαράκη και Θεοδωράκη.

Το ΚΚΕ μιλάει πάντα ξεκάθαρα

Ο Δ. Κουτσούμπας σε αυτήν τη φάση της συζήτησης παίρνει τον λόγο και τοποθετείται ως εξής:

«Καταρχήν, όλοι σας ξέρετε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας πάντα μιλάει καθαρά. Γενικώς δεν ήμασταν ποτέ οπαδοί του “ήξεις – αφήξεις”, των “ντεμί” καταστάσεων ή συμβιβασμών. Αλλο οι συμβιβασμοί που μπορεί να είναι απαραίτητοι όταν προάγουν το εργατικό – λαϊκό συμφέρον, τα δικαιώματα του λαού μας.

Ετσι καθαρά μιλάμε, και έτσι ειλικρινά θα μιλήσω. Δεν σας κρύβω ότι είχα ανησυχίες ερχόμενος στη σύσκεψη, όχι για τη σύσκεψη την ίδια, αλλά με όλες αυτές τις εξελίξεις που συμβαίνουν. Μετά την ενημέρωση του κυρίου πρωθυπουργού ενισχύθηκαν αυτές οι ανησυχίες ακόμα περισσότερο.

Από μία άποψη, ή αν θέλετε από πολλές απόψεις, στην καλύτερη περίπτωση είμαστε στο ίδιο σημείο με πριν το δημοψήφισμα και στην πιο απαισιόδοξη – που μάλλον είναι και η πιο ρεαλιστική ως αποτύπωση της πραγματικότητας – είμαστε σε χειρότερη.

Και αυτό δεν το λέω με την έννοια ότι ο λαός μας εκφράστηκε. Και εμείς θέλουμε λαϊκή συμμετοχή. Δημοψηφίσματα και τέτοια, εκλογές, πρέπει να γίνονται, να εκφράζεται ο λαός. Ομως, αυτό το δημοψήφισμα – παγίδα ή ό,τι άλλες εκφράσεις χρησιμοποιήσαμε, δείτε και τα πρακτικά της Βουλής, και δημόσια έχουμε πει διάφορα πράγματα – είναι πραγματικά παγίδα για τον λαό μας. Δεν έδινε καμία λύση, καμία διέξοδο, ακόμα κι αν ξεκινήσουμε από τα ίδια τα ερωτήματα που τίθονταν για απάντηση στον ελληνικό λαό.

Και, βεβαίως, εδώ δεν μπορώ παρά να υπενθυμίσω, και το θεωρούμε – γι’ αυτό το θέτω ως ζήτημα – ότι είναι αντιδημοκρατική ερμηνεία, αυταρχική ερμηνεία του Κανονισμού της Βουλής, του Συντάγματος κ.λπ. να αρνείται το προεδρείο της Βουλής, και η κυβέρνηση φυσικά, η κυβέρνηση κυρίως, να θέσει σε ονομαστική ψηφοφορία, έστω κι αν δεν περνούσε από τη Βουλή – αλλά αυτή είναι κυρίαρχο Σώμα με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους μας – την πρόταση του ΚΚΕ να τεθεί και ως ερώτημα, εκτός από την πρόταση των εταίρων, των συμμάχων, της τρόικας, των τριών θεσμών κ.λπ. -όπως θέλετε πείτε τους – και το ερώτημα για την πρόταση της κυβέρνησης η οποία υπήρχε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Αυτό θέσαμε, και γι’ αυτό το ΟΧΙ το δικό μας καταγραφόταν με αυτόν τον τρόπο. Δεν ήταν επειδή είμαστε από θέση αρχής υπέρ του άκυρου, του λευκού, της αποχής – τα ξέρετε όλα αυτά – αλλά διότι δεν θέλαμε να μετρηθεί αυτό το ΟΧΙ το δικό μας με το ΟΧΙ της κυβέρνησης, με το ΟΧΙ του ΣΥΡΙΖΑ, με το ΟΧΙ των Ανεξάρτητων Ελλήνων, με το ΟΧΙ της Χρυσής Αυγής, με το ΟΧΙ άλλων εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων κ.λπ., που ο καθένας έδινε το δικό του νόημα, και γι’ αυτό επιλέξαμε αυτήν την τακτική.

Και από αυτήν την άποψη, αυτή η αντίδραση σε όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην Ευρωζώνη, με την απαράδεκτη πραγματικά στάση και τους απαράδεκτους εκβιασμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, απέναντι στον ελληνικό λαό πρώτα απ’ όλα, όπως και οι απαράδεκτοι εκβιασμοί – από τη δική της μεριά – της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στον λαό με τέτοια διλήμματα που έθετε στο δημοψήφισμα, δεν δίνουν λύσεις, οδηγούν σε αδιέξοδο και οδηγούν σε μία κατάσταση όπου βρισκόμαστε και σήμερα και για την οποία, ξαναλέω, δεν είμαστε αισιόδοξοι ότι θα έχει και το καλύτερο τέλος, τουλάχιστον με βάση αυτά που μας ενημέρωσε ο κύριος πρωθυπουργός εδώ σήμερα».

Η παρέμβαση με τη διακοπή της σύσκεψης

Η σύσκεψη διεκόπη λίγο αργότερα, προκειμένου να γίνουν κάποιες τηλεφωνικές επικοινωνίες του τότε πρωθυπουργού με αρχηγούς άλλων κρατών. Μετά τη διακοπή, και αφού προηγουμένως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει αναφερθεί πολλές φορές στο ΚΚΕ, ο Δ. Κουτσούμπας ζητά τον λόγο και αναφέρει τα εξής:

«Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα εντός πρακτικών να κάνω μια τοποθέτηση, γιατί επανειλημμένα έχετε τοποθετηθεί και έχετε πει “εκτός του ΚΚΕ” (…) Είναι πολλή ώρα τώρα. Εγινε και ενημέρωση για τις τηλεφωνικές συνομιλίες.

Εγώ θα ήθελα να επισημάνω ότι γενικά η όλη συζήτηση δείχνει όλη αυτήν την αντίφαση – κατά τη γνώμη του ΚΚΕ – μιας αδιέξοδης πολιτικής που ακολουθείται όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζεται και το τελευταίο διάστημα. Είναι η πολιτική σας αδιέξοδη συνολικά. Οδηγεί, με βάση και τις προτάσεις που έγιναν σήμερα, είτε σε μία επώδυνη συμφωνία το επόμενο διάστημα, σε ένα μνημόνιο κατά τη γνώμη μας – άσχετα πώς ονομάζεται – με νέα σειρά μέτρα και βεβαίως στην άλλη περίπτωση, εάν δεν υπάρξει συμφωνία, σε ενδεχόμενη κρατική χρεοκοπία με Grexit – σύμφωνοι – με ευθύνη των τριών θεσμών ή όποιων άλλων, ανάλογα τις εξελίξεις. Αυτό που θέλουμε να πούμε, ότι και στις δύο περιπτώσεις θα την πληρώσει ο ελληνικός λαός.

Να διευκρινίσουμε εδώ ότι το ΚΚΕ, όταν μιλάει για ρήξη, δεν εννοεί μια ρήξη με το νόμισμα μόνο, μια έξοδο από το ευρώ μόνο και να πάμε σε κάποιο άλλο νόμισμα ή σε ένα διπλό νόμισμα, τέλος πάντων όλα τα σενάρια που ακούγονται και γράφονται ή και που υπάρχουν στην οικονομία. Εμείς εννοούμε μια συνολική αντιπαράθεση, σύγκρουση και ρήξη που συνιστά μια συγκροτημένη πρόταση αποδέσμευσης, κοινωνικοποίησης, διαγραφής του χρέους με εργατική – λαϊκή εξουσία και κεντρικό σχεδιασμό, δηλαδή μια πρόταση για μια άλλη κοινωνία, μια άλλη οικονομία. Και σε αυτήν την κατεύθυνση παλεύουμε. Αλλιώς θα είναι όχι μόνο δώρον άδωρον, αλλά θα την πληρώνει συνεχώς ο λαός, που θα είναι το μόνιμο υποζύγιο.

Και, φυσικά, από αυτήν την άποψη και από τις προτάσεις που έγιναν και τις παρεμβάσεις για το κοινό ανακοινωθέν στον προηγούμενο κύκλο συζήτησης, θα ήθελα να πω ότι διαφωνούμε κάθετα με το να ερμηνεύουμε εδώ σε αυτήν τη σύσκεψη ή γενικότερα την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, το πώς εξηγείται ένα αποτέλεσμα για παράδειγμα ενός δημοψηφίσματος – παγίδα, το ξαναλέμε, που είναι για να υποτάξει έναν λαό, σε τελευταία ανάλυση, ώστε να αποδεχτεί μια σειρά ζητήματα.

Τα εκλογικά αποτελέσματα μπορούν να εξηγηθούν με διαφορετικό τρόπο. Επιμένω σε αυτό που είπα στην αρχή, ότι και στην αποχή και στο άκυρο – λευκό και στους ψηφοφόρους του ΟΧΙ και του ΝΑΙ υπάρχει σημαντική αμφισβήτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και συνολικά της πολιτικής που ακολουθείται όλα αυτά τα χρόνια, που μπορεί να μην είναι κυρίαρχη σήμερα, αλλά είναι ισχυρή.

Αρα, από αυτήν την άποψη δεν νομίζω ότι πρέπει να δέσουμε χειροπόδαρα τον λαό μας λέγοντας “ΝΑΙ στην Ευρωζώνη, ΝΑΙ στην Ευρωπαϊκή Ενωση”. Εμείς πιστεύουμε το αντίθετο, και μάλιστα εξέφρασε και μια δυναμική αυτή η τοποθέτηση.

Και, βεβαίως, σχετικά με τη διατύπωση για το κοινό ανακοινωθέν, την πρόταση που γίνεται και από τον πρωθυπουργό και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να συμφωνήσει το συμβούλιο εδώ, θεωρούμε ότι πρέπει να καταγραφεί στα πρακτικά η άποψή μας: Διαφωνούμε συνολικά με το κοινό ανακοινωθέν. Και η συνολική αυτή διαφωνία μας – να την εξηγήσω – αφορά τόσο την ερμηνεία της ψήφου των Ελλήνων πολιτών στο χθεσινό δημοψήφισμα, όσο και την διαπραγματευτική τακτική και τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης που εξέθεσε σήμερα εδώ και πιο αναλυτικά ο πρωθυπουργός.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας θεωρεί ότι στα πλαίσια αυτά, σε αυτόν τον δρόμο εξέλιξης που ακολουθείται σε αυτές τις διακρατικές συμμαχίες στις οποίες συμμετέχουμε, σε αυτές τις ενώσεις, δεν μπορεί να υπάρξει γνήσια φιλολαϊκή – φιλεργατική διαπραγμάτευση και λύση.

Από αυτήν την άποψη, θεωρούμε ότι καλώς καταχωρείται στα πρακτικά αυτή η διαφωνία μας. Βεβαίως, και δημόσια θα την εκθέσουμε στους εργαζόμενους, στον λαό μας.

Και να πω μια άποψη που είναι η πάγια θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Εθνική ομοψυχία και εθνική ενότητα δεν μπορεί να υπάρξει με την έννοια που δίνεται από άλλες πολιτικές δυνάμεις, όχι μόνο λόγω των διαφορετικών ιδεολογικών ή πολιτικών θέσεων κάθε φορά, αλλά γιατί πιστεύουμε ακράδαντα ότι αλλιώς εννοεί και αλλιώς στην πραγματικότητα είναι αυτό που εννοεί καθένας ως ενότητα και εθνική συνείδηση και συνεννόηση για τον εργάτη, τον άνεργο, τον αυτοαπασχολούμενο, τον φτωχό αγρότη, που είναι το 95% της ελληνικής κοινωνίας, και διαφορετικό για κάποιους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, για το μεγάλο κεφάλαιο, γι’ αυτούς που δεν έχουν πατρίδα στην ουσία. Γιατί το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και, βεβαίως, για τα κέρδη του υπονομεύει ακόμα και τα απλά δικαιώματα των εργαζομένων.

Αυτήν τη διευκρίνιση θέλω να κάνω. Είναι γνωστή άλλοτε η ιδεολογική – πολιτική θέση μας γι’ αυτό το ζήτημα. Τη λέω απλά και μόνο για να καταγραφεί και να είναι καθαρό, μιας και πάντα το ΚΚΕ μιλά ειλικρινά σε όλες τις περιπτώσεις, και μπροστά στον λαό και όταν γίνονται τέτοιες συσκέψεις ή συμβούλια αρχηγών».

Μετά από αυτήν την παρέμβαση, ο Δημήτρης Κουτσούμπας αποχώρησε από τη σύσκεψη. Ολοι οι υπόλοιποι αρχηγοί, των αστικών κομμάτων, παρέμειναν και «μαγείρευαν» το κοινό ανακοινωθέν που θα υπέγραφαν και με βάση το οποίο ακολούθησε το 3ο και χειρότερο μνημόνιο σε βάρος του λαού.

Η ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας

«Σε ανακοίνωσή του ο πρώην Πρωθυπουργός κ. A. Τσίπρας θυμίζει πως ο αείμνηστος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας έδωσε στη δημοσιότητα τα πρακτικά της Συνεδρίασης των Πολιτικών Αρχηγών της 13ης Μαΐου του 2012.

Όμως, η Συνεδρίαση της 13ης Μαΐου του 2012 αφορούσε σε ευθεία εφαρμογή του Συντάγματος και ειδικότερα του άρθρου 37 παρ. 3, σύμφωνα με το οποίο:

”Αν οι διερευνητικές εντολές δεν τελεσφορήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού Kυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, επιδιώκει τον σχηματισμό Kυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Βουλής για τη διενέργεια εκλογών”.

Συνεπώς, εδώ δεν έχουμε συνεδρίαση του άτυπου Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών για κρίσιμο εθνικό θέμα, όπως ήταν η συνεδρίαση της 6ης Ιουλίου του 2015, αλλά σύσκεψη εντελώς διαφορετικού οργάνου προβλεπόμενου στο Σύνταγμα, με θέμα τον σχηματισμό Κυβέρνησης.

Το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών είναι ένα άτυπο όργανο, δεν προβλέπεται στο Σύνταγμα και τα διαλαμβανόμενα σε αυτό είναι απόρρητα και ποτέ μέχρι τώρα δεν έχει δημοσιοποιηθεί τίποτε από αντίστοιχες, παρόμοιες συνεδριάσεις του παρελθόντος».

του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Είναι απορίας άξιο γιατί ο πρωθυπουργός απορρίπτει –μετ’ επαίνων για την συναινετική διάθεση της αντιπολίτευσης- το αίτημα του Αλέξη Τσίπρα και της Φώφης Γεννηματά για την σύγκληση Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών.

Αισθάνεται τόσο ισχυρός έναντι της κλιμάκωσης της τουρκικής επιθετικότητας, ώστε να πιστεύει πως δεν χρειάζεται το συμπαγές πολιτικό μέτωπο που θα του προσέφερε μια κοινή δήλωση των αρχηγών των κοινοβουλευτικών κομμάτων ενώπιον της Προέδρου της Δημοκρατίας; Αισθάνεται πως δεν απαιτείται η εκπομπή μηνύματος εθνικής ενότητας, τόσο προς τους εταίρους και συμμάχους της χώρας, όσο και προς την ελληνική κοινωνία, η οποία μετά την πανδημία έχει αρχίσει ξανά να ανησυχεί και να συζητά εάν και πότε θα συμβεί το “μοιραίο” με την Τουρκία;

Αισθάνεται, ακόμα, πως ο σχεδιασμός συνολικής αμφισβήτησης κυριαρχικών μας δικαιωμάτων εκ μέρους του Ταγίπ Ερντογάν δεν δημιουργεί την ανάγκη ενός επανακαθορισμού της στρατηγικής της Ελλάδας;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ασκήσει πολύ σκληρή και “ολιστική” αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Τσίπρα στα εθνικά θέματα. Την είχε κατηγορήσει ότι πορεύθηκε προς τις Πρέσπες δίχως συνεννόηση με τα πολιτικά κόμματα, είχε σχολιάσει αρνητικά τις συναντήσεις του τότε πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο και την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα. Βουλευτές και κομματικά του στελέχη δήλωναν από τηλεοράσεως πως “πιστεύουν τον Ερντογάν” και όχι την ελληνική κυβέρνηση, ενώ άλλοι έφθαναν στο σημείο να κατηγορούν πρώην υπουργούς ότι ευθύνονται εκείνοι για το “πολεμικό κλίμα” που δημιουργούσε η Τουρκία στο Αιγαίο. Ακόμα και όταν “άγνωστοι” έστελναν σφαίρες στον πρώην υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, ή όταν ακροδεξιοί “κυνηγοί κεφαλών” γέμιζαν τις πλατείες πόλεων στην Βόρεια Ελλάδα με αφίσσες βουλευτών που είχαν ταχθεί υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, επισήμως η Νέα Δημοκρατία επιδείκνυε ανοχή ή και υπέθαλπε τους ακραίους.

Αλλά και πρόσφατα, παρά την στήριξη Τσίπρα στο κλείσιμο των συνόρων στον Έβρο, ως ορθή αμυντική τακτική έναντι των μεταναστευτικών ροών που προωθούσε η Άγκυρα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αποκάλεσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης “δούρειο ίππο” των τουρκικών συμφερόντων, σπάζοντας με ακραίο τρόπο μια μακρά παράδοση ηπιότητας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων στα εθνικά θέματα.

Αυτό το κλίμα εσωτερικού διχασμού το πληρώσαμε. Οι σκιές, δυστυχώς, παραμένουν. Και μόνο με έναν τρόπο μπορεί να σβήσουν ή, έστω, να κοπάσουν όλα αυτά. Να βρεθούν ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί σε μια σύσκεψη υπό την Πρόεδρο της Δημοκρατίας- η οποία, ας σημειωθεί κι αυτό, δεν επιδεικνύει, προσώρας, το ίδιο ενδιαφέρον για τα θέματα αυτά, όπως έπραττε ο προκάτοχός της.

Απουσιάζει η τεκμηριωμένη φωνή του Προκόπη Παυλόπουλου, η οποία συμπύκνωνε και την εθνική ενότητα αλλά και την προβολή των επιχειρημάτων που εδράζονται στο Διεθνές Δίκαιο.

Βιώνουμε την πιο μακρά και πιο επικίνδυνη περίοδο κλιμάκωσης της τουρκικής επιθετικότητας.

Από την πρώτη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν, τον περασμένο Σεπτέμβριο, στη Νέα Υόρκη (Γ.Σ ΟΗΕ), έως σήμερα, η Άγκυρα έχει ξεδιπλώσει τον σχεδιασμό της. Επιχείρησε να “σπάσει” την αλυσίδα συμμαχιών του East Med με το τουρκολιβυκό σύμφωνο (το οποίο δεν παράγει μεν έννομα αποτελέσματα, ως νομικά άκυρο, δημιουργεί, όμως, μικρά τετελεσμένα στο κενό που αφήνουν η αβελτηρία και υποκρισία του αμερικανικού παράγοντα και των ευρωπαίων εταίρων), απείλησε και απειλεί τον εθνικό χώρο στον Έβρο, το Καστελόριζο, νότια της Κρήτης, επιχειρεί να “γκριζάρει” τη Συνθήκη της Λωζάννης, αμφισβητεί εθνική κυριαρχία πέραν των 6 ναυτικών μιλλίων και άλλα πολλά.

Αν δεν είναι τώρα η ώρα για ένα νέο πλαίσιο στρατηγικών απαντήσεων της χώρας, πότε είναι; Ιδιαίτερα όταν έχουμε μπροστά μας την σοβαρή πιθανότητα (όπως τονίζουν κυβερνητικά στελέχη και παντός είδους ειδικοί) η Τουρκία να κάνει το επόμενο βήμα: να δημιουργήσει, δηλαδή, συνθήκες ή ακόμα και να προκαλέσει “θερμό επεισόδιο”.

Το “είμαστε πανέτοιμοι για παν ενδεχόμενο” , ή το “είμαστε έτοιμοι για στρωτική εμπλοκή” που εκπέμπουν –ορθώς– ο σύμβουλος ασφαλείας του πρωθυπουργού και οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας, είναι δυνατόν να μην περιλαμβάνει και την προετοιμασία του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας; Μόνος του, πιστεύει, πως θα τα αντιμετωπίσει όλα αυτά ο πρωθυπουργός;

Και, επιπλέον, όταν προτίθεται, όπως δηλώνει, να θέσει το θέμα της τουρκικής επιθετικότητας στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής. Ας μην υποκρινόμαστε. Γνωρίζει καλά πως οι Ευρωπαίοι έχουν καταδικάσει πλειστάκις τις προκλήσεις της Άγκυρας. Μέχρι και αποφάσεις για κυρώσεις έλαβαν πριν ένα χρόνο, οι οποίες, ωστόσο, ουδέποτε υλοποιήθηκαν επειδή αφενός δεν το επιθυμούν και αφετέρου δεν πίεσε αρκετά και η ελληνική κυβέρνηση.

Θα ήταν σημαντικό διπλωματικό όπλο στα χέρια του πρωθυπουργού μια απόφαση Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών ενόψει της Συνόδου Κορυφής, σε συνδυασμό, μάλιστα, με συντονισμένες παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα και της Φώφης Γεννημετά στην “παράπλευρη” σύνοδο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Γιατί το απεμπολεί εγκλωβισμένος στην επιμονή της “ισχύος” του;

Αλλά και (μικρο)πολιτικά να το δει κανείς, δεν ενισχύει την “ηγετικότητά” του το να εξέλθει από το Προεδρικό Μέγαρο έχοντας δίπλα του όλους τους πολιτικούς αρχηγούς με μια κοινή δήλωση εθνικής ομοψυχίας ανά χείρας;

Δυστυχώς, η αναποφασιστικότητά του ως προς αυτό που επιτάσσει η κοινή λογική οδηγούν –μακάρι να μην συμβαίνει κάτι τέτοιο– στο συμπέρασμα πως δεν θέλει να σπάσει τους κρίκους που συνδέουν το κομματικό του προσωπικό και ένα τμήμα του εκλογικού του ακροατηρίου που έχουν ασκηθεί να διακατέχονται από εμμονές πως “οι άλλοι δεν είναι αρκετά πατριώτες”…

Γράφει ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΣ

Τα δείγματα γραφής των εταίρων και συμμάχων είναι σαφή, και όποιος δεν τα αντιλαμβάνεται το κάνει σκοπίμως με όρους εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης, αλλά, εν τέλει, υπονομεύει την ίδια την υπόσταση της χώρας δεδομένου ότι το μεταναστευτικό δεν είναι “πρόβλημα συγκυρίας” αλλά γεωπολιτική συνθήκη μακράς διαρκείας.

Πρώτον, το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ εξέδωσε ανακοίνωση- απάντηση στο hellasjournal.com του Μιχάλη Ιγνατίου, η οποία αναπαράγεται σχεδόν από το σύνολο των μέσων ενημέρωσης υπό τον τίτλο ” Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Ελλάδας να εφαρμόζει τους νόμους πάνω στα σύνορα της”.

Συνιστά αυτή η διατύπωση είδηση; Θα μπορούσαν, δηλαδή, οι ΗΠΑ ή οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός να μην αναγνωρίζουν αυτό το δικαίωμα;

Η πραγματική είδηση βρίσκεται, όμως, παρακάτω:

“Γνωρίζουμε αυτά τα δημοσιεύματα (σ.σ για τους μετανάστες που επχιειρούν να εισέλθουν σε ελληνικό έδαφος) και παρακολουθούμε στενά την κατάσταση. Καλούμε και τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, καθώς αυτή η κατάσταση εξελίσσεται στα ελληνοτουρκικά σύνορα“.

Και, όπως αναφέρει το κρατικό ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο εκπρόσωπος του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ ” …κινούμενος σε αυτό το πλαίσιο, προέτρεψε την Τουρκία και την Ελλάδα να διασφαλίσουν ότι θα διαχειριστούν τη συγκεκριμένη κατάσταση κατά έναν τρόπο που θα είναι συμβατός τόσο με το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο και με το διεθνές προσφυγικό δίκαιο”.

Για ακόμα, μία φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξομοιώνουν τον “θύτη” με το “θύμα”. Καλούν ταυτοχρόνως Ελλάδα και Τουρκία να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, ωσάν να είμαστε και εμείς μέρος της κρίσης, παραγνωρίζοντας πως η μόνη χώρα που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο είναι η Τουρκία.

Δεύτερον, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ διατυπώνει μια γενικόλογη “έκκληση για ηρεμία” και επισημαίνει: “Οι χώρες έχουν ασφαλώς το νόμιμο δικαίωμα να ελέγχουν τα σύνορά τους (σ.σ αυτονόητο αλλά…τυπικά ανόητο να επισημαίνεται) και να διαχειρίζονται τις παράνομες μετακινήσεις, όμως θα πρέπει να δείχνουν αυτοσυγκράτηση στη χρήση υπερβολικής και δυσανάλογης βίας και να εφαρμόσουν ένα σύστημα που θα επιτρέπει να υποβάλλονται αιτήματα για παροχή ασύλου με συντεταγμένο τρόπο”.

Ο ΟΗΕ προτρέπει, δηλαδή, κυρίως την Ελλάδα να δείξει αυτοσυγκράτηση στην χρήση “υπερβολικής βίας”. Καμία λέξη για το κράτος-διακινητή των μεταναστευτικών ροών, τη χώρα που παραβιάζει κάθε έννοια διεθνούς προσφυγικού δικαίου και καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τρίτον, ερωτηθείσα από την γερμανική FAZ η Καγκελαρία στο Βερολίνο για την κρίση στην ελληνοτουρκική μεθόριο, αρνείται να καταδικάσει το καθεστώς Ερντογάν και καταλήγει στην υποκριτική “ευχή” …“να τηρηθεί η συμφωνία Ε.Ε- Τουρκίας για το προσφυγικό”. Να τηρηθεί, δηλαδή, η Κοινή Δήλωση του 2016 την οποία μονομερώς καταργεί η Άγκυρα ανοίγοντας τα δικά της σύνορα και ωθώντας οργανωμένα δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους προς το ελληνικό έδαφος!

Μέχρις ώρας η Άγκελα Μέρκελ δεν έχει σηκώσει το τηλέφωνο για να διαμαρτυρηθεί στον Ερντογάν, ο οποίος την εξέθεσε προχθές κατηγορώντας την ότι δεν έχει εκταμιεύσει ούτε καν ένα ποσό 25 εκατ. που του είχε υποσχεθεί για την φιλοξενία Σύρων προσφύγων. Στο δε ελληνικό αίτημα να αναλάβει πρωτοβουλία για τη σύγκληση Συνόδου Κορυφής για την μεταναστευτική κρίση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εισέπραξε αρνητική απάντηση από την Γερμανίδα Καγκελάριο.

Ανώτερο στέλεχος του κυβερνώντος CDU (“αδελφό” κόμμα της Ν.Δ στην πολιτική οικογένεια του ΕΛΚ), ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανικής Βουλής –καθόλου τυχαίο πρόσωπο– Νόρμπερτ Ρέτγκεν δηλώνει στην FAZ πως “το άνοιγμα των τουρκικών συνόρων έχει μεν «προς τα έξω την μορφή μιας απειλής», επί της ουσίας πρόκειται όμως για μια «κραυγή βοήθειας» προς την Ευρώπη. Ο πρόεδρος Ερντογάν απέτυχε στην προσπάθειά του να συνεργαστεί με τη Ρωσία. Με το άνοιγμα των συνόρων ζητά τώρα την βοήθεια των Ευρωπαίων”.

“Κραυγή βοήθειας προς την Ευρώπη”, λοιπόν, η μονομερής κατάργηση της Κοινής Δήλωσης του 2016 και η κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. “Κραυγή βοήθειας” η προσβολή εδάφους χώρας μέλους της Ε.Ε στα σύνορά της που συμπίπτουν με τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης! Οι λέξεις υποκρισία και φαρισαϊσμός δεν μπορούν να αποτυπώσουν πλήρως την προκλητική στάση των Γερμανών.

Τέταρτον, το ΝΑΤΟ, στην τελευταία διάσκεψη των μονίμων αντιπροσώπων στις Βρυξέλλες, αρνήθηκε να συμπεριλάβει στο κείμενο αποτελεσμάτων οποιαδήποτε διατύπωση για την μεταναστευτική κρίση που προκαλεί η Τουρκία απορρίπτοντας το αίτημα του Έλληνα εκπροσώπου. Η δε Ελλάδα περιλαμβάνεται στις χώρες που συνυπογράφουν κείμενο με το οποίο εκφράζεται η θλίψη του οργανισμού για την απώλεια τούρκων στρατιωτών στο συριακό μέτωπο και παραχωρούνται στην Τουρκία διευκολύνσεις σχετικά με τις πτήσεις στον εναέριο χώρο πάνω από τις περιοχές του Ιντλίμπ, όπου ο Ερντογάν έχει εξαπολύσει νέα επίθεση κατά των δυνάμεων του Άσαντ.

Πέμπτο, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε πως εξετάζει σοβαρά να παραχωρηθούν στην Τουρκία πύραυλοι “patriot” για τις επιχειρήσεις της στη βόρεια Συρία, προφανώς ως τρανή ευκαιρία να ακυρωθεί η συμφωνία με τη Ρωσία για τους S-400 και να επιστρέψει ο “‘άσωτος υιός” στη δυτική αμυντική οικογένεια (ΝΑΤΟ-Ε.Ε).

Εν μέσω αυτού του καταιγισμού ευθείας στήριξης της Τουρκίας όσα είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εξερχόμενος από την έκτακτη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ στο Μέγαρο Μαξίμου ηχούν παράταιρα.

Η Ελλάδα έχει καταφανώς το δίκιο με το μέρος της έναντι ενός κράτους-ταραξία και εισπράττει μόνο προτροπές “επί ίσοις όροις“. Αλλά και παραινέσεις να μην παραβιάσει (εκείνη) το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η αναφορά του ΟΗΕ περί “μη χρήσης υπερβολικής βίας” εάν συνδυαστεί με τα δημοσιεύματα του ξένου τύπου για “παράνομη” χρήση “σπρέϊ πιπεριού” και άλλων μέσων από τις ελληνικές αρχές στον Έβρο προοιωνίζεται τη στάση που θα κρατήσουν εάν -το απευχόμαστε- συμβεί κάτι τραγικό στα σύνορά μας.

Έναντι όλων αυτών, η κυβέρνηση αρκείται στην επικοινωνιακού τύπου παρουσία του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ, δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αύριο στον Έβρο, και στην απόφαση να συγκληθούν τα Συμβούλια υπουργών Εσωτερικών (προωτοβουλία Μαργαρίτη Σχοινά) και Εξωτερικών (με αίτημα του Νίκου Δένδια). Δύο όργανα που δεν μπορούν να λάβουν καταλυτικές αποφάσεις και στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να παραπέμψουν το θέμα ως παράρτημα στην ατζέντα της τακτικής Συνόδου Κορυφής του Μαρτίου.

Κυβερνητικά στελέχη, δε, και μερίδα του φιλοκυβερνητικού Τύπου ασχολούνται περισσότερο με το μύθευμα περί “απουσίας του Τσίπρα” και σχεδόν καθόλου με την ουσία του θηριώδους προβλήματος. Την ώρα που εξαγριωμένοι νησιώτες προπηλακίζουν μετανάστες, δυσφορώντας δικαίως για το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν προχωρά στην αποσυμφόρηση των νησιών, όπως η ίδια έχει δεσμευτεί (και με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα) εδώ και αρκετούς μήνες. Είναι εύκολο να βαρύνει ακόμα περισσότερο το κλίμα και να προκληθούν “τερατογεννέσεις” ακραίας, ρατσιστικής και διχαστικής πρακτικής.

Όμως, η πρωτοφανής μεταναστευτική κρίση που λαμβάνει κατά το Μέγαρο Μαξίμου χαρακτήρα “ασύμμετρης απειλής” δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε μόνο αστυνομικά και στρατιωτικά, ούτε φυσικά με όρους διχασμού του τύπου “φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ”, “εάν κυβερνούσε θα άνοιγε τα σύνορα”, ή “γιατί σιωπά ο Τσίπρας”. Αντί η κυβέρνηση να εκφράζει ικανοποίηση για την ηπιότητα της αντιπολιτευτικής αντίδρασης από την Κουμουνδούρου αλλά και την Χαριλάου Τρικούπη, προσπαθεί ξανά μέσω αντιπροσώπων να μεταθέσει ευθύνες και να λοιδωρήσει πολιτικούς αντιπάλους. Ξεχνώντας, μάλλον, πως δεν είναι πια η αξιωματική αντιπολίτευση που πόνταρε στις ακραίες εκφάνσεις λαϊκής δυσαρέσκειας στο Μακεδονικό -τις οποίες υπέθαλψε και προκάλεσε- αλλά η εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας που οφείλει να διαχειριστεί ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα σε συνθήκες εθνικής ενότητας.

Μέχρις ώρας, δε, ο πρωθυπουργός δεν έχει ενημερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς για τις δραματικές εξελίξεις, αρνείται να απαντήσει θετικά στο αίτημα για σύγκληση Συμβουλίου Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να πιέσει για τη σύγκληση έκτακτης Συνόδου Κορυφής, όπου η Ελλάδα αποφασιστικά να θέσει τους Ευρωπαίους προ των ευθυνών τους για ίση και δίκαιη κατανομή των προσφυγικών ροών σε όλα τα κράτη-μέλη, και για ευθεία καταδίκη της Τουρκίας που παραβιάζει διεθνές δίκαιο και την συμφωνία με την Ε.Ε.

Εάν ο “προβλέψιμος” εταίρος και σύμμαχος δεν γίνει απρόβλεπτος και δυναμικός, εάν δεν απαιτήσει ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και δεν “απειλήσει”, γι αυτό, ακόμα και με μπλοκάρισμα κρίσιμων ευρωπαϊκών αποφάσεων, η “εθνική μας μοναξιά” και η υποκρισία της διεθνούς κοινότητας θα διευρύνονται.