Νίκος Γιαννόπουλος

Μετά την κρίση όμως το μοντέλο της συγκατοίκησης “επιβάλλεται”, αναγκαστικά όπως μπορείτε να καταλάβετε, και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Άνθρωποι 35 και 40 ετών (!) αναζητούν συγκάτοικο για να μοιραστούν το έξοδο του ενοικίου. Θα πει κανείς “οκ γιατί είναι απαραιτήτως κακό;”

Κακό εξ ορισμού δεν είναι. Αν γίνεται από επιλογή. Τα ερευνητικά δεδομένα όμως δείχνουν ότι δεν πρόκειται για επιλογή αλλά για ανάγκη και μάλιστα πολύ πιεστικού χαρακτήρα.

Δεν εξηγείται διαφορετικά το εύρημα της Eurostat ότι το 30 με 35% των νέων μέχρι 34 ετών ζουν ακόμη με τους γονείς τους. Δείχνει, αντίθετα, ότι η αυτονόμηση στην κατοικία καθυστερεί και περνά από διάφορα στάδια.

Και πάμε στα ευρήματα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που είναι άκρως ενδιαφέροντα. Σύμφωνα με αυτά, τα τελευταία χρόνια αυξάνονται τόσο τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά όσο και τα νοικοκυριά χωρίς οικογενειακή σχέση. Εδώ έχουμε να κάνουμε με συγκατοίκηση.

Τα δεδομένα που έχουν στη διάθεσή τους οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται στο real estate δείχνουν παρόμοιες τάσεις. Πολλοί αφού δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι και αφού είναι μόνοι τους στη ζωή (αυξάνονται οι single πάνω των 35 ειρήσθω εν παρόδω) “μεταβαίνουν” στο μοντέλο της συγκατοίκησης. 

Και δεν έχει να κάνει μόνο με τη στέγη αλλά και με τη γενικότερο μοντέλο ζωής. Αλλά αυτού του είδους τα status είναι κανονικοποιημένα ήδη σε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης όπως το Λονδίνο και το Βερολίνο.

Αν αναζητάτε τις αιτίες του φαινομένου, δεν χρειάζεται να ψάξετε πολύ. Οικονομικές είναι οι κυριότερες.

Ας θυμίσουμε μερικά βασικά δεδομένα:

Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα κυμαίνεται περίπου στα 830€ καθαρά. Το μέσο ενοίκιο για ένα νορμάλ διαμέρισμα κυμαίνεται από 500 έως 700 ευρώ ανάλογα την περιοχή και του μεγέθους του οικήματος.

Είναι δηλαδή ολοφάνερο ότι τα έξοδα για τη στέγη “απορροφούν” το 60 με 80% του μηνιαίου εισοδήματος. Προφανώς πρόκειται για μη βιώσιμη κατάσταση.

Επίσης, στην Αθήνα τα ενοίκια έχουν αυξηθεί από 30 έως 50% από το 2018 ενώ οι αντίστοιχες αυξήσεις στην Θεσσαλονίκη κυμαίνονται από 20 μέχρι 40%. Την ίδια ώρα οι μισθοί δεν έχουν ανέβει τόσο (περιττή, μάλλον, η υπενθύμιση).

Αρα, ποια είναι η επόμενη σκέψη; Η η παραμονή στο πατρικό και στο παιδικό δωμάτιο, ή, σε περίπτωση θέλησης αυτονόμησης, η συγκατοίκηση. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή για πολλούς από τους συμπολίτες μας.

Η συγκατοίκηση μετά τα 35 δεν αποτελεί πλέον εξαίρεση αλλά ένδειξη μιας βαθύτερης μεταβολής στην αγορά κατοικίας και στις κοινωνικές συνθήκες.

Η πίεση από τα αυξημένα ενοίκια, σε συνδυασμό με τα περιορισμένα εισοδήματα, διαμορφώνει ένα νέο μοντέλο διαβίωσης που μεταθέτει την έννοια της «αυτονομίας» σε διαφορετική βάση.

Για πολλούς, η επιλογή συγκατοίκησης δεν σχετίζεται με τον τρόπο ζωής ή με κάποια πολιτισμική επιλογή αλλά με ανάγκη προσαρμογής ενώ την ίδια ώρα το φαινόμενο αναδεικνύει τις δυσκολίες πρόσβασης στη στέγη και θέτει εκ νέου το ζήτημα της ισορροπίας μεταξύ εισοδήματος και κόστους διαβίωσης στις σύγχρονες πόλεις.

Μένει να δούμε αν πρόκειται για τάση που θα μείνει ή θα διαφοροποιηθεί τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Και εξηγει γιατί η συγκατοίκηση του νέου πρωθυπουργού της Γαλλίας με τον Εμανουέλ Μακρόν ίσως αποδειχθεί ιδιαιτέρως προβληματική:

…Σαν να μην έφθαναν αυτά, ξαφνικά προστέθηκαν στα προβλήματα οι πρωτοφανείς φυσικές καταστροφές που έπληξαν την γαλλική υπερπόντια κτήση της Μαγιότ, στον Ινδικό Ωκεανό, προκαλώντας ανυπολόγιστο ακόμα αριθμό θυμάτων. Λες και οι θεοί της πολιτικής θέλησαν να τον τιμωρήσουν για τον εκβιαστικό τρόπο με τον οποίο -όλοι πια έχουν μάθει ότι- πειθανάγκασε τον κατά τα άλλα προστατευόμενό του Πρόεδρο Μακρόν να του αναθέσει το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.

Αντιλαμβανόμενος προφανώς το αδιέξοδο στο οποίο οι επιλογές του είχαν οδηγήσει την χώρα, ο τελευταίος είχε εμφανιστεί προ δεκαημέρου, ανήμερα της ανατροπής της κυβέρνησης Μπαρνιέ, αποφασισμένος να απεγκλωβιστεί αναδιπλούμενος, δια της εφαρμογής του σοφού δόγματος Μιτεράν, τουτέστιν να προεδρεύει απλώς, αφήνοντας τον πρωθυπουργό να κυβερνά. Έτσι, άλλωστε, είχε πετύχει ο μακροβιότερος Πρόεδρος της Ε’ Γαλλικής Δημοκρατίας να βγει αλώβητος μετά δόξης και τιμής από τις δυο συγκατοικήσεις που υποχρεώθηκε να κάνει με δεξιές κυβερνήσεις, όταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχασε (από το 1986 έως το 1988 και από το 1993 έως το 1995) την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση.

Προσώρας, βέβαια, ο Μακρόν έχει μεν χάσει τον έλεγχο της πλειοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, δεν έχει, όμως, υποχρεωθεί να συγκατοικήσει με αντιπάλους της παράταξής του. Αυτό, ωστόσο, δεν κάνει ευκολότερη την πολιτική συμβίωση με το Μπαϋρού. Πρώτον, διότι ο τελευταίος είναι μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα. Δεύτερον, επειδή έχει ιδιαίτερα έντονες απόψεις σε πολλά και κρίσιμα ζητήματα. Τρίτον, γιατί είναι πολύ υπερήφανος για την αυτονομία του και οι πολύ καλές σχέσεις του με το σύνολο σχεδόν των ιδεολογικών χώρων του επιτρέπει να την υπερασπίζεται αποτελεσματικά.

Είναι, εξάλλου, ενδεικτικό ότι φρόντισε με την ανάληψη των καθηκόντων του να υπενθυμίσει στην τελετή παράδοσης-παραλαβής από τον Μπαρνιέ ότι ο ίδιος είναι ορεινής προέλευσης ( από τα Πυρηναία) και ταπεινής κοινωνικής καταγωγής (από οικογένεια αγροτών).

Αν και στην παρούσα φάση η τύχη του θα κριθεί πρωτίστως από τον προϋπολογισμό που επείγει να καταθέσει στην Εθνοσυνέλευση και από τη συναίνεση που θα εξασφαλίσει για την εκτέλεσή του, η πρώτη μεγάλη δοκιμασία θα είναι η αναμέτρησή του με τον Μακρόν εκεί που ο τελευταίος ήταν μέχρι τώρα ανένδοτος και ανυποχώρητος: Στον πυρήνα, δηλαδή, της οικονομικής πολιτικής που ακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια και στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού που τον έφερε σε σύγκρουση με την πλειοψηφία των συμπατριωτών του.

Για το συνταξιοδοτικό ο Μπαϋρού είχε διαφοροποιηθεί τασσόμενος υπέρ μιας πιο σταδιακής αναπροσαρμογής των ορίων συνταξιοδότησης. Στην οικονομική πολιτική είχε επίσης πάρει αποστάσεις υποστηρίζοντας την ανάγκη μεγαλύτερης φορολόγησης κυρίως της μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Το στοίχημά του, παρόλα αυτά, είναι η μείωση του δημοσίου χρέους που εδώ και πολλά χρόνια είχε γίνει η μεγάλη εμμονή του ακόμα και τότε που κανείς δεν μίλαγε γι’ αυτό.

Αν καταφέρει να αποφύγει μέχρι τότε την τύχη που είχε ο προκάτοχός του Μπαρνιέ, η μητέρα όλων των μαχών θα είναι για τον Μπαϋρού αυτή που σίγουρα θα επιχειρήσει να δώσει για την κατάργηση του γαλλικού πλειοψηφικού συστήματος και την υιοθέτηση κάποιων εναλλακτικών μορφών απλής αναλογικής. Κάτι τέτοιο θα άνοιγε τον δρόμο για την αλλαγή των θεσμών της Ε’ Γαλλικής Δημοκρατίας και στο μεγάλο παιχνίδι των συμμαχιών που θα χρειαστεί να συναφθούν για να επιτευχθεί η μετάβαση σε ένα νέο πολιτικό σύστημα.

Οι φίλοι του Μπαϋρού υποστηρίζουν ότι θα τα καταφέρει γιατί, σε αντίθεση με τον Μπαρνιέ, έχει σχέδιο και μάλιστα πολύ καλά και προ πολλού επεξεργασμένο.

Παρά ταύτα, στο άμεσο μέλλον το βέβαιο είναι ότι θα προσπαθήσει να κερδίσει μία άλλη, ζωτικότερης σημασίας για τη μακροημέρευση της θητείας του, υπόθεση: Τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης με “βαρέων βαρών” προσωπικότητες, πράγμα που ασφαλώς θα αναβαθμίσει την εικόνα του, θα ενισχύσει τη θέση του και θα αποτελέσει αποστομωτική απάντηση σε όσους ισχυρίζονται ότι απλώς εκμεταλλεύτηκε την αποδυνάμωση του Μακρόν για να επιβάλει την ανάθεσή σε αυτόν της πρωθυπουργίας, αποδυναμώνοντας έτι περισσότερο το ρόλο του σημερινού Προέδρου. Σε αυτή την περίπτωση, πάντως, θα έχει εγγράψει τις δικές του υποθήκες ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2007.

Αν συμβεί αυτό, ο Μακρόν θα έχει άθελά του υποχρεωθεί να ανταποδώσει το δώρο που του έκανε ο Μπαϋρού όταν απέσυρε την υποψηφιότητά του από τις προεδρικές εκλογές το 2012. Θα το έχει μάλιστα κάνει με το παραπάνω, αφού για να διοριστεί ο Μπαϋρού πρωθυπουργός, με μία έννοια χρειάστηκε να ταπεινωθεί ο Μακρόν.

Πηγή: KREPORT

Έγιναν στην πράξη τρίτος γύρος των Προεδρικών Εκλογών όπου οι ψηφοφόροι δίνουν στον νεοεκλεγέντα ή επανεκλεγέντα Πρόεδρο την αυτοδύναμη πλειοψηφία που χρειάζεται για να κυβερνήσει.

Έτσι, ένας Πρόεδρος της Δεξιάς μαζί με ένα Πρωθυπουργό της Αριστεράς που συγκατοικούσαν επί πέντε χρόνια, συμφώνησαν επί της ουσίας να καταστήσουν αδύνατη μια νέα συγκατοίκηση.

Η τελευταία συγκατοίκηση προέκυψε από λάθος υπολογισμό του Σιράκ που προκήρυξε πρόωρες εκλογές την Άνοιξη του 1997, ένα χρόνο πριν την λήξη της θητείας της Βουλής, καθώς οι δημοσκοπήσεις εγγυούνταν διεύρυνση της κυβερνητικής πλειοψηφίας, οι εκλογείς όμως είχαν άλλη γνώμη.

Σήμερα με τα εκλογικό σύστημα να ευνοεί τον Μακρόν, ο Μελανσόν και ο συνασπισμός που τον υποστηρίζει δύσκολα θα επιβάλλουν στον Μακρόν συγκατοίκηση με τον ετερόκλητο αριστερό συνασπισμό του οποίου ηγείται ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας.

Ούτως η άλλως το σκηνικό μιας υποθετικής συγκατοίκησης στην Γαλλία σήμερα είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό των τριών προηγουμένων. των διδύμων Μιτεράν –Σιράκ , Μιτεράν – Μπαλαντύρ, και Σιράκ – Ζοσπέν.

Τότε Πρόεδρος και Πρωθυπουργός που είχαν εκλεγεί από διαφορετικές πλειοψηφίες εκπροσωπούσαν κομματικούς σχηματισμούς με παράδοση και ιστορία.

Σήμερα μια υποθετική συγκατοίκηση Μακρόν –Μελανσόν στην ουσία θα είναι μια συγκυβέρνηση της παράταξης που ίδρυσε ο Πρόεδρος την Άνοιξη του 2017 και του εκλογικού συνασπισμού που συγκρότησε μετά τον θρίαμβο του στον πρώτο γύρο των Προεδρικών Εκλογών ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας που παραλίγο να αποκλείσει την Λεπέν και να μονομαχήσει στο δεύτερο γύρο με τον απερχόμενο αλλά τελικά επανεκλεγέντα ένοικο του Μεγάρου των Ηλυσίων.

Κλειδί για το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι η στάση όσων ψήφισαν Μακρόν, για να πουν «όχι» στην Λεπέν.

Η ανάλυση της DW

Ο επικεφαλής των Ανυπότακτων ονειρεύεται τώρα τη μεγάλη ανατροπή. Αν και δεν είναι ο ίδιος υποψήφιος για τις βουλευτικές, εντούτοις έχει γεμίσει τη χώρα με αφίσες καλώντας τους Γάλλους να τον ψηφίσουν «ως πρωθυπουργό», αν και στις προεδρικές εκλογές έχασε ερχόμενος τρίτος.

Αυτό που στην αρχή είχε φανεί ως ανήκουστο, εφόσον στη Γαλλία ο πρόεδρος αποφασίζει για τον πρωθυπουργό του, αρχίζει να παίρνει σάρκα, με έναν Μελανσόν που πέτυχε το ακατόρθωτο, να ενώσει τους αριστερούς : σοσιαλιστές, οικολόγους, κομμουνιστές, με βάση το πρόγραμμά του για τη «Νέα Λαϊκή Ένωση» (Nouvelle Union Populaire Ecologique et Sociale), με τη δύσκολη ονομασία βάσει των αρχικών, «Νιπ» ή «Νιπές».

Έτσι, ως υποψήφιος – υποτίθεται – πρωθυπουργός, συνοδεύει τους υποψηφίους της Λαϊκής Ένωσης Νιπές σε όλες τις αφίσες της χώρας. Και οι σφυγμομετρήσεις τον ενθαρρύνουν αφού η Νιπές όλο και κερδίζει ποσοστά κινούμενη γύρω στο 26%, έχοντας σε ορισμένες μάλιστα πάρει την πρώτη θέση.

Το διακύβευμα των εκλογών

Χθες το Διοικητικό Δικαστήριο αναγνώρισε τελικά τη Νιπές ως πολιτική οντότητα καθιερώνοντας έτσι και την ονομασία και κατακεραυνώνοντας τον υπουργό Εσωτερικών Ζεράρ Νταρμανέν που ήθελε να την αποδυναμώσει, υπολογίζοντας ξεχωριστά τα ποσοστά των κομμάτων που την συνθέτουν.

Η μεγάλη πρόκληση στις βουλευτικές είναι επομένως, εάν στην περίπτωση που πλειοψηφήσει η Νιπές σε έδρες, υποχρεωθεί ο Εμανουέλ Μακρόν να επιλέξει και συγκατοικήσει με τον Ζαν Λικ Μελανσόν, όπως παλιότερα υποχρεώθηκαν σε συγκατοικήσεις τόσο ο Φρανσουά Μιτεράν όσο και ο Ζακ Σιράκ.

Πηγή: K-Report, DW

Η συμφωνία προκαλεί τριγμούς στους Σοσιαλιστές, καθώς υπάρχουν αρκετά στελέχη, όπως η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, που βλέπουν θετικά την προοπτική ευρύτερης συνεργασίας και άλλοι που την απορρίπτουν επειδή θεωρούν πως θα προκαλέσει “ιλιγγιώδη κόστη” στην οικονομία και διαφωνούν με τις θέσεις του μετώπου για τις ευρωπαϊκές συνθήκες και τον ρόλο της Γαλλίας στην Ε.Ε.

Το Σαββατοκύριακο, Αριστεροί και Οικολόγοι, κατέληξαν σε ορισμένα σημεία στα οποία υπήρχαν διαφωνίες. Σχετικά με την Ευρώπη, συμφωνήθηκε «ανυπακοή», αλλά μόνο σε ορισμένους οικονομικούς και δημοσιονομικούς κανόνες και αυτό εάν είναι απαραίτητο, ενώ τα δύο κόμματα συμφώνησαν και το όνομα με το οποίο θα κατέβουν στις εκλογες: «Νέα Λαϊκή Οικολογική και Κοινωνική Ένωση». Συμφωνήθηκαν επίσης η διαίρεση των εκλογικών περιφερειών, αλλά και το ότι ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, θα αναλάβει την πρωθυπουργία σε περίπτωση πλειοψηφίας του κόμματος στην Εθνοσυνέλευση, μιας και που οι Αριστεροί είναι η μεγαλύτερη ομάδα του νέου σχήματος.

Το ότι επετεύχθη συμφωνία πάντως είναι ιστορικό γεγονός, μιας και πρόκειται για τις δύο βασικές δυνάμεις της Αριστεράς στη Γαλλία.

Πως έγινε η συμφωνία

Λευκός καπνός μετά από δέκα ημέρες διαπραγματεύσεων: Το Αριστερό κόμμα, στο οποίο ηγείται ο Ζαν – Λυκ Μελανσόν και οι Οικολόγοι ανακοίνωσαν αργά τα μεσάνυχτα χθες ότι κατέληξαν σε συμφωνία και θα συνεργαστούν στις βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν στη Γαλλία στις 12 και στις 19 Ιουνίου.

Η ανακοίνωση της συνεργασίας τους στις επόμενες εκλογές, ήρθε, μάλιστα, μετά από μία πρωτομαγιάτικη παρέλαση, στην οποία τα κόμματα της Αριστεράς διασταυρώθηκαν, με την ατμόσφαιρα μεταξύ τους να είναι ιδιαίτερα ευχάριστη, κάτι που δεν συναντάται εύκολα σε κόμματα που το μόνο που συνήθιζαν να κάνουν τα τελευταία χρόνια ήταν να… τσακώνονται. Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο των Οικολόγων επικύρωσε τη συμφωνία που διαπραγματεύονταν μέλη των δύο κομμάτων εδώ και δύο εβδομάδες, με 84 ψήφους υπέρ, 10 κατά και 8 λευκές, ενώ υπήρξε και ένα άτομο που δεν συμμετείχε στην ψηφοφορία.

Αναλυτικά το σχέδιο προγραμματικής σύγκλισης Αριστεράς-Οικολόγων για τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, με υποψήφιο πρωθυπουργό τον Μελανσόν

Η La France insoumise και η EELV, μέλος του Ecologist Pole, συναντήθηκαν αυτή την Κυριακή 1 Μαΐου στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Συμφωνήσαμε στα ακόλουθα σημεία συμφωνίας στη συνέχεια των ανταλλαγών που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί εδώ και μια εβδομάδα μεταξύ της La France insoumise και της EELV.

1) Θέλουμε να εκλέξουμε βουλευτές στην πλειοψηφία των εκλογικών περιφερειών, για να εμποδίσουμε τον Εμανουέλ Μακρόν να συνεχίσει την άδικη και βάναυση πολιτική του και να νικήσει την ακροδεξιά. Στις 12 και 19 Ιουνίου, με την ψήφο τους, προτείνουμε στους Γάλλους άνδρες και γυναίκες να οργανώσουν μια μεγάλη συγκέντρωση βασισμένη στη δυναμική της προεδρικής εκστρατείας της Λαϊκής Ένωσης, ανοίγοντας το δρόμο για την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Υπό αυτή την προοπτική, ο πρωθυπουργός θα προερχόταν από τη μεγαλύτερη ομάδα της Συνέλευσης, δηλαδή τον Jean-Luc Mélenchon.

2) Για να το επιτρέψουμε αυτό, θέλουμε να ομοσπονδιοποιήσουμε στη βάση ενός φιλόδοξου προγράμματος, όλες τις δυνάμεις που το συμμερίζονται, σεβόμενοι παράλληλα την πολυφωνία και την αυτονομία τους. Για λόγους σαφήνειας, επιθυμούμε να το κάνουμε γύρω από ένα κοινό πανό «Νέα λαϊκή οικολογική και κοινωνική ένωση». Για να ζωντανέψουμε την πολυφωνία, θα δημιουργήσουμε ένα εκστρατευτικό κοινοβούλιο που θα συγκεντρώσει πολιτικές δυνάμεις και προσωπικότητες από τον συνδικαλιστικό, τον συλλογικό, τον πολιτιστικό και πνευματικό κόσμο. Η πλουραλιστική πλειοψηφία που θέλουμε να συγκροτήσουμε θα εξοπλιστεί με μια διαομάδα για να ολοκληρώσει και να συνεχίσει αυτή την κοινή δουλειά μετά τις εκλογές.

3) Μοιραζόμαστε κοινούς προγραμματικούς στόχους που θα αποτελέσουν τη βάση ενός κοινού κυβερνητικού προγράμματος αρκετών εκατοντάδων προτάσεων.

Μεταξύ αυτών των προτάσεων, θα υπερασπιστούμε ιδιαίτερα την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.400 ευρώ, την επιστροφή στη σύνταξη στα 60 για όλους, τη διασφάλιση της αυτονομίας για τους νέους, το πάγωμα των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης και την εξάλειψη της φτώχειας.

Μαζί υπερασπιζόμαστε την εφαρμογή πραγματικού οικολογικού σχεδιασμού εφαρμόζοντας έναν πράσινο κανόνα (ή έναν χρυσό κανόνα για το κλίμα) για να ανταποκριθούμε στην κλιματική και περιβαλλοντική έκτακτη ανάγκη.

Είμαστε υπέρ της εγκαθίδρυσης της 6ης Δημοκρατίας για να τεθεί τέλος στον προεδρισμό και να εισαχθούν νέα δικαιώματα, ιδίως το δημοψήφισμα με πρωτοβουλία πολιτών.

Στην Ευρώπη θέλουμε να βάλουμε τέλος στη νεοφιλελεύθερη και παραγωγική πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ένα νέο έργο στην υπηρεσία της οικολογικής και κοινωνικής οικοδόμησης. Ιδρυτική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Γαλλία δεν μπορεί να έχει ως πολιτική ούτε την έξοδο από την Ένωση, ούτε τη διάσπασή της, ούτε το τέλος του ενιαίου νομίσματος. Ωστόσο, εάν ορισμένοι ευρωπαϊκοί κανόνες αποτελούν σημείο υποστήριξης (προστασία των καταναλωτών, περιβαλλοντικά πρότυπα κ.λπ.), πολλοί άλλοι είναι απροσδόκητοι ή ακόμη και έρχονται σε αντίθεση με τις επιταγές της οικολογικής και κοινωνικής επείγουσας ανάγκης. Για παράδειγμα, είναι αδύνατο να εθνικοποιήσουμε το EDF στο πλαίσιο των κανόνων ανταγωνισμού, να επενδύσουμε για να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας για το κλίμα λόγω των δημοσιονομικών κανόνων. Για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας και έτσι να σεβαστούμε την εντολή που μας έδωσαν οι Γάλλοι, θα πρέπει να ξεπεράσουμε αυτά τα εμπόδια και να είμαστε έτοιμοι να μην υπακούμε σε ορισμένους ευρωπαϊκούς κανόνες (ιδίως οικονομικούς και δημοσιονομικούς όπως το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης , δίκαιο ανταγωνισμού, παραγωγικοί και νεοφιλελεύθεροι προσανατολισμοί της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής κ.λπ.). Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε συμμόρφωση με το κράτος δικαίου (όπως ορίζεται στα άρθρα 2 και 7 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Θα αντιταχθούμε σθεναρά στις επιθέσεις κατά των θεμελιωδών ελευθεριών από ακροδεξιές ουγγρικές και πολωνικές κυβερνήσεις. θα πρέπει να ξεπεράσουμε αυτά τα εμπόδια και να είμαστε έτοιμοι να παρακούσουμε ορισμένους ευρωπαϊκούς κανόνες (ιδίως οικονομικούς και δημοσιονομικούς κανόνες όπως το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης, το δίκαιο του ανταγωνισμού, οι παραγωγικοί και νεοφιλελεύθεροι προσανατολισμοί της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής κ.λπ.). Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε συμμόρφωση με το κράτος δικαίου (όπως ορίζεται στα άρθρα 2 και 7 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Θα αντιταχθούμε σθεναρά στις επιθέσεις κατά των θεμελιωδών ελευθεριών από ακροδεξιές ουγγρικές και πολωνικές κυβερνήσεις. θα πρέπει να ξεπεράσουμε αυτά τα εμπόδια και να είμαστε έτοιμοι να παρακούσουμε ορισμένους ευρωπαϊκούς κανόνες (ιδίως οικονομικούς και δημοσιονομικούς κανόνες όπως το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης, το δίκαιο του ανταγωνισμού, οι παραγωγικοί και νεοφιλελεύθεροι προσανατολισμοί της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής κ.λπ.). Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε συμμόρφωση με το κράτος δικαίου (όπως ορίζεται στα άρθρα 2 και 7 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Θα αντιταχθούμε σθεναρά στις επιθέσεις κατά των θεμελιωδών ελευθεριών από ακροδεξιές ουγγρικές και πολωνικές κυβερνήσεις. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε συμμόρφωση με το κράτος δικαίου (όπως ορίζεται στα άρθρα 2 και 7 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Θα αντιταχθούμε σθεναρά στις επιθέσεις κατά των θεμελιωδών ελευθεριών από ακροδεξιές ουγγρικές και πολωνικές κυβερνήσεις. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε συμμόρφωση με το κράτος δικαίου (όπως ορίζεται στα άρθρα 2 και 7 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Θα αντιταχθούμε σθεναρά στις επιθέσεις κατά των θεμελιωδών ελευθεριών από ακροδεξιές ουγγρικές και πολωνικές κυβερνήσεις.

Δεν θα είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που θα το πράξουν, στη Γαλλία ή στην Ευρώπη (Ισπανία για τις τιμές ενέργειας, Γερμανία για ανταγωνισμό μεταξύ εταιρειών πόσιμου νερού, Πορτογαλία σε οικονομικό και δημοσιονομικό κ.λπ.).

Τέλος, σε ένα διεθνές πλαίσιο εντάσεων και πολέμου στην ευρωπαϊκή ήπειρο, συνεχίζουμε να εργαζόμαστε για τις συγκλίσεις μας για να βρούμε τρόπους και μέσα για την αποκατάσταση της ειρήνης, τη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας όλων των χωρών, την έναρξη συνεργασίας κατά της παγκοσμιοποίησης για να δράσουμε για έναν κόσμο που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και μάχεται κατά της κλιματικής αλλαγής.

4) Για να είναι αποτελεσματική αυτή η συμφωνία και να ανταποκριθεί στις τεράστιες προσδοκίες των συμπολιτών μας, δίνουμε στον εαυτό μας όλα τα μέσα για να διασφαλίσουμε ότι οι συζητήσεις που ξεκίνησαν με τις άλλες δυνάμεις είναι επιτυχείς. Ολοκληρώνοντας αυτήν τη διεύρυνση το συντομότερο δυνατό, θα μπορούσαμε να διοργανώσουμε μια κοινή εκδήλωση έναρξης το Σάββατο 7 Μαΐου.