Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1965 μετέβη στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφία. Από το 1969 έως το 1974 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν, προτού επιστρέψει και εγκατασταθεί οριστικά στην Ελλάδα.

Με ένα εκτεταμένο συγγραφικό έργο που απλώθηκε σε πολλές δεκαετίες, ο Στέλιος Ράμφος ασχολήθηκε συστηματικά με ζητήματα φιλοσοφίας, θρησκείας, ψυχολογίας, ιστορίας και ελληνικής ταυτότητας. Στο επίκεντρο της σκέψης του βρέθηκε ιδιαίτερα η ερμηνεία του ελληνισμού και η προσπάθεια κατανόησης της επίδρασης που άσκησαν το Βυζάντιο και η ορθόδοξη παράδοση στη διαμόρφωση της νεοελληνικής συνείδησης.

Στη μακρά πνευματική διαδρομή του επιχείρησε να συνδέσει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τη χριστιανική και πατερική παράδοση και τη σύγχρονη δυτική σκέψη, αναζητώντας τα βαθύτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας. Ταυτόχρονα, οι παρεμβάσεις του στη δημόσια συζήτηση για την πολιτική, την Παιδεία, τη θρησκεία και τη σχέση του ατόμου με τη συλλογικότητα προκαλούσαν συχνά έντονο διάλογο και αντιπαραθέσεις.

Υπήρξε πολυγραφότατος, με περισσότερα από 30 βιβλία και μελέτες, ενώ για χρόνια πραγματοποιούσε διαλέξεις και κύκλους μαθημάτων με μεγάλη απήχηση στο κοινό. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται βιβλία στα οποία διερεύνησε από την αρχαία ελληνική σκέψη και την Ορθοδοξία έως το συλλογικό φαντασιακό και τις ψυχολογικές ρίζες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Η παρουσία του δεν περιορίστηκε στον ακαδημαϊκό ή συγγραφικό χώρο. Για δεκαετίες συμμετείχε ενεργά στον δημόσιο διάλογο, μέσα από ομιλίες, συνεντεύξεις και δημόσιες παρεμβάσεις, αναπτύσσοντας συχνά αιχμηρές θέσεις για τις παθογένειες αλλά και τις δυνατότητες της ελληνικής κοινωνίας.

Ο θάνατός του κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής πνευματικής ζωής, αφήνοντας πίσω ένα εκτεταμένο έργο και μια σκέψη που, είτε προκαλούσε συμφωνία είτε έντονη διαφωνία, επιδίωκε σταθερά να θέσει στο επίκεντρο το ερώτημα της ελληνικής αυτογνωσίας.

Ο Γιάννης Γρηγοράκης σπούδασε νομικά και για περισσότερο από τριάντα χρόνια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του: «Ο διαβήτης του Πλάτωνα» (2009), «Μαύρη πέτρα» (2011), «Η καταιγίδα έρχεται, συνέχισε να τρέχεις» (2012), «Τέταρτος Κόσμος» (2013), «Κόκκινο και γυμνό» (2015), «Αληθινοί και ονειροπόλοι» (2018), «Ο άνεμος κόπασε» (2022). Άλλα έργα του είναι «Η μητρόπολη του χάους» (1998), «Η συνωμοσία των αγγέλων» (2001) και «Καφέ Προκόπ» (2004).

Το 2011 είχε δώσει συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στη δημοσιογράφο Ελένη Μάρκου με αφορμή το βιβλίο του «Μαύρη πέτρα», που εστίαζε στα τραγικά γεγονότα τα οποία εκτυλίσσονταν στη χώρα λίγο πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένας επιπλέον λόγος που παρουσιάσαμε τη «Μαύρη Πέτρα» ήταν ο ίδιος ο ήρωας του βιβλίου, ο Άγγελος Σιγανός, ένας δημοσιογράφος του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, το οποίο αποτέλεσε και τη σημαντικότερη πηγή πληροφόρησης του συγγραφέα.

«Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για το πώς γεννήθηκε ο Εθνικός Διχασμός, που τόσο ταλάνισε τη χώρα για εξήντα ολόκληρα χρόνια. Αλλά με απασχολούσε η οπτική γωνία, η δομή της αφήγησης, ο ελάσσων τόπος στον οποίο θα ζούσαν οι ήρωες την ιστορία τους. Έχει μεγάλη σημασία η πιστότητα του φόντου, όταν πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα, αλλιώς όλα παραμένουν προθέσεις», είχε δηλώσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, περιγράφοντας το «μονοπάτι» που τον οδήγησε στο Πρακτορείο.

«Κάποια στιγμή ανακάλυψα ότι το Αθηναϊκό Πρακτορείο στεγαζόταν εκείνη την εποχή στην πλατεία Κλαυθμώνος ή στον Κήπο Κλαυθμώνος, όπως λεγόταν. Αυτή η πληροφορία προκάλεσε ένα εσωτερικό «μπιγκ μπανγκ» από το οποίο αναδύθηκε το σύμπαν του βιβλίου. Συνέβησαν πολλά στην πλατεία Κλαυθμώνος τις επίμαχες μέρες των Νοεμβριανών, πριν και μετά», μας είχε πει. Η τοπογραφία της εποχής, εξάλλου, όπως την περιγράφει, δικαιολογούσε και την επιλογή:

«Η Αγγλική Πρεσβεία και οι αγγλικές μυστικές υπηρεσίες στεγάζονταν στην οδό Δραγατσανίου. Γωνία με Σταδίου ήταν το Υπουργείο Εσωτερικών. Απέναντι, επί της Παλαιών Πατρών Γερμανού, γωνία με Νομισματοκοπείου, στεγαζόταν το Υπουργείο Ναυτικών, επί της Σταδίου, το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Για όσους γνωρίζουν τα γεγονότα και τη χρονική τους συνέχεια, το Αθηναϊκό Πρακτορείο και το παράθυρό του, είναι το απόλυτο σκηνικό. Θα μπορούσε να παιχθεί και ως θεατρικό με κυρίαρχο σκηνικό ένα δωμάτιο που βλέπει στην πλατεία. Δεν είχα λοιπόν παρά να τοποθετήσω εκεί τον κεντρικό μου ήρωα, Άγγελο Σιγανό. Έναν νέο που προσλαμβάνεται από τον Ιωάννη Παρρέν, διευθυντή του Αθηναϊκού Πρακτορείου».

Το υλικό που χρησιμοποίησε για το βιβλίο προερχόταν κυρίως από το Πρακτορείο και δευτερευόντως από περιοδικά και αφίσες της εποχής. Ο ίδιος χρειάστηκε να κατέβει τρεις φορές στην Αθήνα, όπου παρέμεινε για αρκετές ημέρες κάθε φορά. Η έρευνά του έγινε στην Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου είχε παραγγείλει, κατόπιν συνεννόησης, τρεις εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας από το δεύτερο εξάμηνο του 1916, ενώ είχε ήδη δουλέψει σε δύο άλλες σε ψηφιακή μορφή. Συνολικά ξεφύλλισε πέντε εφημερίδες της εποχής, μέρα προς μέρα, από την 1 Ιουλίου του 1916 μέχρι και το τέλος του χρόνου.

«Οι ειδήσεις που διένειμε το Αθηναϊκό Πρακτορείο στις εφημερίδες είχαν την ένδειξη (Α.Π.) ή (Αθ. Πρ). Το Αθηναϊκό Πρακτορείο διένειμε επίσης τα δελτία Τύπου της κυβέρνησης και των πρεσβειών. Όλα καταγράφηκαν και αξιολογήθηκαν με το βλέμμα της εποχής και όχι από την απόσταση των εκατό χρόνων, διότι έπρεπε να εστιάσω και σε κάποια ζωτικά συναισθήματα των ανθρώπων, όπως η υπερηφάνεια, ο θυμός, η αίσθηση της αχαλίνωτης πείνας, ακόμα και στην αγριότητα των πολιτικών αντεκδικήσεων», είχε τονίσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η υγεία της Μοχαμάντι, η οποία κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την εκστρατεία της υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν το 2023, έχει «επιδεινωθεί σοβαρά», δήλωσε ο Γιόργκεν Βάτνε Φρίντνες, επικαλούμενος την οικογένεια και τον δικηγόρο της.

Σημειώνεται ότι η Ναργκίς Μοχαμαντί εξακολουθεί να νοσηλεύεται σε ιρανικό νοσοκομείο μετά τη μεταφορά της εκεί από τη φυλακή έπειτα από μεγάλη επιδείνωση της υγείας της, όπως ανακοίνωσε το ίδρυμα που ανήκει στην οικογένειά της.

Ο γραμματέας της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, που απένειμε στη Μοχαμαντί το βραβείο για το 2023, είχε εκφράσει ανησυχία την Πέμπτη για την επιδεινούμενη κατάσταση της Ιρανής ακτιβίστριας για τα ανθρώπινα δικαιώματα η οποία υπέστη καρδιακή προσβολή στη φυλακή.

Η 54χρονη Μοχαμαντί κέρδισε το βραβείο ενώ βρισκόταν στη φυλακή για την εκστρατεία της υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και της κατάργησης της θανατικής ποινής στο Ιράν.

Δραματική επιδείνωση της υγείας της

Το Ίδρυμα Ναργκές Μοχαμαντί ανέφερε σε δήλωση που αναρτήθηκε την Παρασκευή, στον ιστότοπό του ότι «διακομίστηκε επειγόντως σήμερα σε νοσοκομείο στη Ζανζάν έπειτα από δραματική επιδείνωση της υγείας της, μεταξύ των οποίων δύο επεισόδια πλήρους απώλειας συνείδησης και σοβαρή καρδιακή κρίση».

Η μεταφορά της στο νοσοκομείο ήταν «αναπόδραστη ανάγκη αφού οι γιατροί της φυλακής έκριναν πως η κατάστασή της δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί επί τόπου», ανέφερε.

Σε επικαιροποιημένη ανάρτηση σήμερα, το ίδρυμα ανέφερε ότι παραμένει σε μη σταθερή κατάσταση και της χορηγείται οξυγόνο. Κάλεσε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο στην Τεχεράνη και εξετάσεις και εξειδικευμένη θεραπεία.

Η Μοχαμαντί καταδικάστηκε ξανά σε φυλάκιση 7,5 ετών, ανέφερε το ίδρυμα τον Φεβρουάριο, μερικές εβδομάδες πριν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπολύσουν τον πόλεμό τους εναντίον του Ιράν. Η Επιτροπή Νόμπελ είχε καλέσει τότε την Τεχεράνη να την αφήσει ελεύθερη αμέσως.

Συνελήφθη τον Δεκέμβριο αφού κατήγγειλε τον θάνατο ενός δικηγόρου, του Χόσροου Αλικόρντι — ο εισαγγελέας Χασάν Χεματιφάρ είχε δηλώσει τότε στους δημοσιογράφους ότι έκανε προκλητικά σχόλια στην επιμνημόσυνη τελετή για τον Αλικόρντι.

Χθες, Παρασκευή, το πρωί, η Μοχαμαντί λιποθύμησε έπειτα από μέρες επικίνδυνα υψηλής πίεσης και έντονης ναυτίας, σύμφωνα με το ίδρυμα. Έπειτα από πολλές κρίσεις εμέτου, κατέρρευσε και μεταφέρθηκε σε ιατρική μονάδα της φυλακής προκειμένου να της γίνει επείγουσα ενδοφλέβια έγχυση.

Η ακτιβίστρια, που έχει υποβληθεί σε τρεις αγγειοπλαστικές επεμβάσεις, αντιμετωπίζει «απευθείας και άμεση» απειλή στο δικαίωμά της στη ζωή, ανέφερε η οικογένειά της. «Ζητάμε να αποσυρθούν αμέσως όλες οι κατηγορίες και οι ποινές που της έχουν επιβληθεί για την ειρηνική εργασία της σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα να ακυρωθούν χωρίς όρους».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Σπούδασε στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση έγινε στο έργο «Ενας Ομηρος» του Μπρένταν Μπίαν, το οποίο ανέβασε ο Λεωνίδας Τριβιζάς στο Κυκλικό Θέατρο, με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, ένα από τα οποία ήταν και το εμβληματικό «Γελαστό Παιδί».

Την ίδια περίοδο ξεκίνησε την καριέρα της στον κινηματογράφο και στο τραγούδι στις πρώτες μπουάτ στην Πλάκα. Κυκλοφόρησε δίσκους με την «Ομορφη Πόλη» των Θεοδωράκη, Μποστ, Κακογιάννη και λίγο αργότερα με τις «Μικρές Κυκλάδες» του Οδυσσέα Ελύτη.

Στη διάρκεια της χούντας έφυγε στο εξωτερικό, όπου με μικρή ομάδα έκανε περιοδεία σε χώρες της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης, με ένα ιδιόμορφο πρόγραμμα βασισμένο στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Μετά τη μεταπολίτευση σταμάτησε σχεδόν αμέσως το θέατρο και το τραγούδι.

Το πρώτο της μυθιστόρημα «Η πρόβα του νυφικού» κυκλοφόρησε το 1993, ενώ το 1995 ακολούθησε το διήγημα «Ο πάπαρδος». Το δεύτερο μυθιστόρημά της «Ο μεγάλος θυμός» κυκλοφόρησε το 1996. Και τα δύο μυθιστορήματα έγιναν σειρές για την τηλεόραση, το πρώτο στον ΑΝΤ1 και το δεύτερο στο MEGA, σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα «Με τα μάτια του έρωτα» (1999), «Οι τρεις χήρες» (2001), «Αμαρτωλέ μου άγγελε» (2002), «Έρως μετ’ εμποδίων» (2004), «Το μενταγιόν» (2007), «Ένοχα μυστικά» (2009), «Πεθαίνω για σένα» (2011) και «Στον γκρεμό» (2013).

Επαιξε στις ταινίες «Η λίμνη των στεναγμών» και «Ψιτ… κορίτσια» το 1959, «Τα σκαλοπάτια της ζωής», 1962, «Οι σκανδαλιάρηδες», 1963, «Το μεροκάματο του πόνου» και «Έκλαψα πικρά για ‘σένα» το 1964, «Καταιγίδα» και «Ξαναγύρισε κοντά μου» το 1965.

Πληροφορούμενη την απώλεια της Ντόρας Γιαννακοπούλου, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Με ιδιαίτερη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια της Ντόρας Γιαννακοπούλου, μιας γυναίκας που σφράγισε με την πολύχρονη πορεία της τον πολιτισμό μας, και μάλιστα σε πολλές εκφάνσεις του, τη μουσική, το τραγούδι, το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη συγγραφή με ένα πλήθος μυθιστορημάτων. Για την Ντόρα Γιαννακοπούλου μιλούν τα τραγούδια της, συνθέσεις κορυφαίων συνθετών, ταυτισμένα με τις δικές της ερμηνείες. Από την άλλη, οι επιλεκτικές και ποιοτικές της εμφανίσεις στο Θέατρο, στη μεγάλη οθόνη, έδωσαν πρόσωπο στην ερμηνεύτρια που αγάπησε το μεγάλο κοινό. Το πέρασμά της στη λογοτεχνία, μας άφησε έργα ολοκληρωμένα, ορισμένα από τα οποία ευτύχησαν να μεταφερθούν από τον σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη με άρτιο τρόπο, στη μικρή οθόνη, επανασυστήνοντάς την.

Η Ντόρα Γιαννακοπούλου υπήρξε μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνις, που τίμησε κάθε είδος τέχνης με το οποίο καταπιάστηκε, με σεμνότητα και αφοσίωση, μακριά από τα φώτα της περιττής προβολής. Υπήρξε συνειδητή πολίτης, με κορυφαία, αναμφίβολα, στιγμή τον αγώνα της στο εξωτερικό, σε μια διεθνή σταυροφορία κατά της δικτατορίας, τραγουδώντας Μίκη Θεοδωράκη, σε όλη την Ευρώπη. Στην οικογένειά της, στον γιό της και τους πολλούς φίλους της απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια».

Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή μέσω ανάρτησής του στο Facebook ο στενός του φίλος και συνεργάτης, ποιητής Κώστας Μαυρουδής.

Πλήθος ανθρώπων του πνεύματος, της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου εξέφρασε τη θλίψη του στα social media, ανάμεσά τους και ο κριτικός κινηματογράφου Άκης Καπράνος.

Πρόκειται για την συγγραφέα Μικέλ Πέλεκ, 65 ετών, που είναι γνωστή στην περιοχή του Καβούσιου Ιεράπετρας, δεδομένου ότι για χρόνια επισκέπτεται την περιοχή όπου και διαμένει για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Σύμφωνα με ενημέρωση του ΑΠΕ-ΜΠΕ από το Συντονιστικό της Πυροσβεστικής, σήμερα ζητήθηκε και η συνδρομή της Υπηρεσίας, στις έρευνες εντοπισμού της αγνοούμενης.

Η Π.Υ συμμετέχει με έναν διασωστικό σκύλο, drone και πεζοπόρο τμήμα διασωστών. Παράλληλα, στις έρευνες συμμετέχουν αστυνομικοί και κλιμάκιο του Λιμενικού που ερευνά από θαλάσσης περιοχές όπου μπορεί να μετέβη η αγνοουμένη, καθώς επίσης και μέλη εθελοντικών ομάδων διάσωσης.

Πληροφορίες αναφέρουν πως η 65χρονη πήγαινε συχνά για πεζοπορία στην ευρύτερη περιοχή, με αποτέλεσμα οι έρευνες να έχουν μεγάλο εύρος επιχειρησιακων δράσεων για τον εντοπισμό της.

«Είμαστε πολύ υπερήφανοι για τις δημιουργίες του και για την ευχαρίστηση που προσέφεραν τα μυθιστορήματά του σε τόσους ανθρώπους» είπαν τα παιδιά του.

Ο Λοτζ ήταν επίτιμος καθηγητής στην έδρα της Σύγχρονης Αγγλικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Γραμμάτων και είχε χριστεί Ιππότης του Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων το 1998. Υπήρξε δύο φορές υποψήφιος για το περίβλεπτο λογοτεχνικό βραβείο Booker.

Τα έργα του μεταφράστηκαν σε 24 γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά.

Στα έργα του, εμπνεόμενος από τις δικές του εμπειρίες στο πανεπιστήμιο, περιέγραφε με δηκτικότητα τον ακαδημαϊκό κόσμο, μέσω δύο εκπροσώπων αυτής της «μειονότητας επιδεινούμενου πουριτανισμού», του Άγλλου Φίλιπ Σάλοου και του Αμερικανού Μόρις Ζαπ.

Ο Ντέιβιντ Λοτζ γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1935 στο Ντάλγουιτς, στα προάστια του Λονδίνου. Ο πατέρας του ήταν μουσικός σε μια χορευτική ορχήστρα. Από την καταθλιπτική μητέρα του έλεγχε ότι κληρονόμησε το χρόνιο άγχος του, ένα άλλο κυρίαρχο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του.

Σπούδασε λογοτεχνία στο University College του Λονδίνου και το 1960 άρχισε να διδάσκει ο ίδιος στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Το 1987 αποσύρθηκε για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο γράψιμο. Στο μπεστ-σέλερ του, το μυθιστόρημα «Η θεραπεία» (1995) περιγράφει το περιβάλλον των ελίτ των μέσων ενημέρωσης και ιδίως της τηλεόρασης.

«Η συμβολή του στη λογοτεχνία ήταν τεράστια, τόσο μέσω της κριτικής, όσο και με τα εμβληματικά μυθιστορήματά του που ήδη έχουν γίνει κλασικά» ανέφερε η εκδότριά του, Λιζ Φόλεϊ.

Η σύζυγός του, την οποία γνώρισε όταν ήταν 18 ετών, απεβίωσε τον Ιανουάριο του 2022. Το 2008, εξήγησε σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Guardian ότι ήταν «μάλλον μετριοπαθής» στη ζωή του. «Έμεινα στο ίδιο σημείο. Είναι σημαντικό να έχει το ζευγάρι μια σταθερή ζωή. Οι άνθρωποι που χωρίζουν, ξαναπαντρεύονται, έχουν την επιμέλεια των παιδιών τους και όλα τα υπόλοιπα… Είναι απίστευτη σπατάλη χρόνου και ενέργειας», είχε δηλώσει.

Ο Θανάσης Βαλτινός ήταν Έλληνας πεζογράφος, διηγηματογράφος, σεναριογράφος και πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.

Γεννήθηκε το 1932 στον οικισμό «Του Καράτουλα», ο οποίος ανήκει στο σύμπλεγμα χωριών που αποτελούν το Καστρί Κυνουρίας. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Σπανός. Στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου η οικογένειά του μετακινήθηκε σε διάφορες πόλεις και ο Βαλτινός φοίτησε στα γυμνάσια Σπάρτης, Γυθείου και Τρίπολης λόγω των κατοχικών και των μετακατοχικών αυτών μετακινήσεων. Παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου,στην φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου των Αθηνών και σε σχολή του κινηματογράφου. Μετά τη μεταπολίτευση και πιο συγκεκκριμένα μετά το 1974 ταξίδεψε στην Αγγλία, το Δυτικό Βερολίνο (με πρόσκληση της Deutsher Akademischer Austauschdienst [Γερμανική Υπηρεσία Ακαδημαϊκής Ανταλλαγής]) και τις Η.Π.Α. (με πρόσκληση του προγράμματος International Writing(Διεθνής και Παγκόσμια Συγγραφή) του πανεπιστημίου της Αϊόβα) αλλά και άλλων πνευματικών ιδρυμάτων. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1958 με τη βράβευση του διηγήματός του Κατακαλόκαιρο, σε διαγωνισμό του περιοδικού Ταχυδρόμος.Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την διηγηματογραφία και με την μετάφραση έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, με το θέατρο και με την συγγραφή σεναρίων.

Το 1963 πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα αφού δημοσίευσε στο περιοδικό Εποχές το αφήγημα Η κάθοδος των εννιά, έργο που κυκλοφόρησε και σε γερμανική μετάφραση το 1976. Το 1978 εκδόθηκε αυτοτελώς σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κέδρος. Ασχολήθηκε επίσης με τη θεατρική γραφή και μετάφραση – συνεργάτης του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν -, καθώς και με το κινηματογραφικό σενάριο. Οι μεταφράσεις της τραγωδίας του Ευριπίδη Τρωαδίτισσες αλλά και της Ορέστειας του Αισχύλου παρουσιάστηκαν από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στα Επιδαύρια (1979-1980), σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Έχει γράψει τα σενάρια των ταινιών ”Ενώ σφύριζε το τραίνο”, ”Δούρειος ίππος” και σε συνεργασία και με άλλους έγραψε και τα σενάρια των ταινιών ”, Μέρες του ’36 ,Ταξίδι στα Κύθηρα’, Το μετέωρο βήμα του πελαργού κ.α. Από το 1974 ως το 1975 έζησε στο Δυτικό Βερολίνο και το 1976 στις Η.Π.Α., προσκεκλημένος αντίστοιχα από τη Deutscher Akademischer Austauschdiens[Γερμανική Υπηρεσία Ακαδημαϊκής Ανταλλαγής]t και το International Writing Program[Διεθνές πρόγραμμα Συγγραφής].

Διετέλεσε γενικός διευθυντής της Ε.Ρ.Τ. (1989-1990) και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου 2005 – 2006 με αντιπρόεδρο τον Βασίλη Μαζωμένο. Είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (Akademia Scientiarum et Artium Europaea), του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Εταιρείας Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε πρόεδρος επί πέντε θητείες. .Ό Θανάσης Βαλτινός διετέλεσε Πρόεδρος της Ακαδημίας των Αθηνών. Έχει τιμηθεί με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών για την ταινία Ταξίδι στα Κύθηρα (1984) και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το βιβλίο του Στοιχεία για τη δεκαετία του ΄60 (1990), με το διεθνές βραβείο Καβάφη (2001) και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών «Πέτρος Χάρης» (2002). Το 2002 του απονεμήθηκε ο χρυσός σταυρός του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ό Θανάσης Βαλτινός έχει τιμηθεί επίσης και με το Βραβείο Σεναρίου στο φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του ”Ταξίδι στα Κύθηρα” του Θεόδωρου Αγγελόπουλου κ.α. Το 1994 με την πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου του “Ορθοκωστά”, μυθιστόρημα με θέμα τον Εμφύλιο Πόλεμο, προκλήθηκαν έντονες συζητήσεις σχετικά με την μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας.

Το 2012 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων και της Λογοτεχνίας από τη Διεύθυνση Γραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, για το σύνολο του έργου του.Πολλά από τα έργα του έχουνε μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες μεταξύ των οποίων τα Αγγλικά, τα Ιταλικά, τα Γαλλικά, τα Γερμανικά, τα Ρώσικά κ.α.

Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο γιος του μέσω facebook. Ο Χρήστος Γιανναράς υπήρξε υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος Υποτροφιών «Alexander von Humboldt Stiftung».

Ήταν εκλεγμένο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, καθώς επίσης και της Διεθνούς Ακαδημίας Ανθρωπιστικών Επιστημών (Academie International des Sciences Humaines) (Βρυξέλλες).

Αρθρογραφούσε για την κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα μέσω τακτικής αρθρογραφίας στις εφημερίδες, Το Βήμα, παλαιότερα, επί 13 χρόνια, ενώ από το 1993 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Καθημερινή.

Παράλληλα, έκανε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Παρακαταθήκη αφήνει πλούσιο συγγραφικό έργο με θεματολογία που σχετίζεται με την έρευνα των διαφορών ανάμεσα στην ελληνική και στην δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία και ορθόδοξη χριστιανική παράδοση.

Το βιβλίο του “Η ελευθερία του ήθους” θεωρείται ότι όρισε τον πυρήνα αυτού που αργότερα ονομάστηκε “νεορθοδοξία” και έχει χαρακτηριστεί “ο Μάης του ’68 στην Ορθόδοξη θεολογία και ηθική”. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 10 τουλάχιστον ευρωπαϊκές γλώσσες.