Μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με τον πιο διακεκριμένο σύγχρονο Έλληνα δημιουργό του σινεμά, αποκαλύπτοντας πτυχές από όλο το φάσμα της δημιουργικής διαδικασίας: από την αρχική σύλληψη μιας ιδέας και την ανάπτυξη του σεναρίου, μέχρι τη μεταγραφή του σε οπτική αφήγηση. Μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα, εξετάζονται τόσο οι φιλοσοφικές όσο και οι πρακτικές πλευρές της κινηματογραφικής πράξης: η σημασία του χώρου, του χρόνου και του ρυθμού, η συνεργασία με τους ηθοποιούς, η ανάπτυξη ενός ιδιαίτερου σωματικού και ερμηνευτικού κώδικα, η σχέση σκηνοθέτη και διευθυντή φωτογραφίας, μέσα από τα τρία βασικά στάδια δημιουργίας μιας ταινίας: προετοιμασία, γυρίσματα, μοντάζ και post-production.

Ο Γιώργος Λάνθιμος επιστρέφει στις απαρχές της διαδρομής του και μοιράζεται τις διαδικασίες, τις αμφιβολίες και τις αποφάσεις που έχουν διαμορφώσει το ιδιοσυγκρασιακό κινηματογραφικό του βλέμμα. Τι σημαίνει, τελικά, να έχεις χτίσει μια φιλμογραφία που αναγνωρίζεται ακαριαία από το πρώτο κιόλας πλάνο;

Η τέχνη της φωτογραφίας συνιστά αναπόσπαστο μέρος της συζήτησης, καθώς το masterclass πραγματοποιείται με αφορμή την πρώτη έκθεση του Γιώργου Λάνθιμου στην Ελλάδα. Μια πρακτική που ξεκίνησε αρχικά μέσα στα κινηματογραφικά σετ, με εικόνες που λειτουργούν ως «μικρά θραύσματα αφήγησης», όπως τις περιγράφει ο επιμελητής της έκθεσης Michael Mack, σταδιακά, αναπτύχθηκε σε μια αυτόνομη, στοχαστική και διακριτή προσωπική γλώσσα, όπως αποτυπώνεται στην εν εξελίξει σειρά “No Word For Blue”, η οποία παρουσιάζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως.

Το masterclass έχει εκπαιδευτικό και διαλεκτικό χαρακτήρα και απευθύνεται κυρίως σε νέους καλλιτέχνες και φοιτητές, αλλά και σε επαγγελματίες που ενδιαφέρονται για τη δημιουργική διαδικασία πίσω από ένα κινηματογραφικό έργο.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εισιτήρια
Κανονικό εισιτήριο: 30 €
Μειωμένο εισιτήριο, Φίλοι Στέγης: 24 €
Ανεργίας: 20 €
ΑμεΑ, Συνοδός ΑμεΑ: 10 €

Νατάσα Μαστοράκου

Η Tilda Swinton στη Στέγη

16/5 έως 28/6

Η χαρισματική και αντισυμβατική Tilda Swinton αποτελεί τον κεντρικό άξονα μιας ξεχωριστής έκθεσης στον νέο χώρο του Ίδρυμα Ωνάση, το Onassis Ready. Η έκθεση συγκεντρώνει νέα και παλαιότερα έργα οκτώ στενών συνεργατών και φίλων της, δημιουργώντας έναν πολυδιάστατο διάλογο ανάμεσα στον κινηματογράφο, τη μόδα, τη μνήμη και τη σύγχρονη τέχνη.

Ο Luca Guadagnino υπογράφει ένα νέο, βαθιά προσωπικό κινηματογραφικό πορτρέτο της Swinton, το οποίο συνοδεύεται από ένα γλυπτό έργο, φωτίζοντας διαφορετικές πτυχές της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Ο Jim Jarmusch επανέρχεται σε υλικό από την ταινία του The Dead Don’t Die και, μέσα από νέο μοντάζ, ήχο και επεξεργασία εικόνας, το μετασχηματίζει σε μια αυτόνομη εικαστική εγκατάσταση.

Η συνεργασία της με τον ιστορικό μόδας Olivier Saillard παίρνει τη μορφή μιας ζωντανής δράσης, όπου παρουσιάζονται κομμάτια από την προσωπική της γκαρνταρόμπα: κοστούμια ταινιών, εμφανίσεις από κόκκινα χαλιά και οικογενειακά κειμήλια, που αφηγούνται τη δική τους ιστορία. Ο φωτογράφος Tim Walker επισκέπτεται το πατρικό της σπίτι και καταγράφει, μέσα από μια σειρά εικόνων, τη σύνδεσή της με τον τόπο και τους προγόνους της.

Παράλληλα, ο Apichatpong Weerasethakul δημιουργεί μια ατμοσφαιρική, στοχαστική εγκατάσταση, ενώ ο Pedro Almodóvar παρουσιάζει την ταινία μικρού μήκους The Human Voice για πρώτη φορά σε μορφή εγκατάστασης. Τέλος, μαζί με την παιδική της φίλη και σκηνοθέτρια Joanna Hogg, η Swinton αναβιώνει το “Flat 19”, μια πολυμεσική ανασύνθεση του λονδρέζικου διαμερίσματός της τη δεκαετία του ’80, εξερευνώντας τη μνήμη, τον χώρο και την προσωπική της διαδρομή.

Η έκθεση διοργανώνεται από το Eye Filmmuseum σε στενή συνεργασία με την Tilda Swinton. Η ανάπτυξη της έκθεσης έγινε σε συμπαραγωγή με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.

Ο Jeff  Koons στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

20/3 έως 31/8

Το έργο Balloon Venus Lespugue (Orange) του διεθνώς αναγνωρισμένου Αμερικανού καλλιτέχνη Jeff Koons παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Για το συγκεκριμένο έργο, ο Koons εμπνέεται από την παλαιολιθική «Αφροδίτη» του Lespugue, αγαλματίδιο από χαυλιόδοντα μαμούθ, το οποίο χρονολογείται περίπου 28.000 χρόνια πριν από την εποχή μας. Παραπέμποντας στη μορφή της Αφροδίτης, θεάς του έρωτα και της γονιμότητας, η απεικόνισή της έχει επηρεάσει διαχρονικά το έργο του Koons ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Η ερμηνεία του καλλιτέχνη για την «Αφροδίτη» του Lespugue, μέρος της σειράς Antiquity που ξεκίνησε το 2008, περιλαμβάνει μεγάλο εύρος αναφορών στην ιστορία της τέχνης, από τον Μποτιτσέλι και τον Τιτσιάνο έως τον Ντυσάν και τον Μπρανκούζι, και γενικότερα στις διαχρονικές έννοιες περί ομορφιάς και μορφής. Μέσα από μια ενδελεχή και πολυετή διαδικασία, ο Koons μετέτρεψε το φετιχιστικό πρωτότυπο, γνωστό για τα υπερβολικά καμπυλόμορφα στοιχεία του, σε ένα επιβλητικό γλυπτό που μοιάζει να είναι φτιαγμένο από μπαλόνια και που θυμίζει τις αναλογίες των έργων του Τζακομέττι.

Το Μουσείο θα πλαισιώσει το έργο του Koons με δέκα αντίγραφα ειδωλίων «Αφροδίτης» της Ανώτερης παλαιολιθικής εποχής – όλα δάνεια από τα μουσεία που φιλοξενούν τα αμετακίνητα πρωτότυπα.

Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται το αντίγραφο της «Αφροδίτης» του Lespugue από το Muséum Νational d’Histoire Νaturelle στο Παρίσι, το οποίο αποτέλεσε και την άμεση πηγή έμπνευσης για το έργο που δημιούργησε ο Koons από γυαλισμένο και ανακλαστικό ανοξείδωτο χάλυβα. Τα ειδώλια «Αφροδίτης» αντιπροσωπεύουν έναν από τους πρωιμότερους αισθητικούς κώδικες της ανθρωπότητας: μια βαθιά αφαιρετική παρουσίαση των εννοιών της γονιμότητας, της επιβίωσης και της συνέχειας, σε συμπαγείς και φορητές μορφές. Η εκδοχή του Koons επανεξετάζει αυτή την προϊστορική εικαστική γλώσσα μέσα από ένα ριζικά διαφορετικό μέσο και πλαίσιο: τον βιομηχανικό, υπερ-υλικό κόσμο του 21ου αιώνα.

Η Barbara Kruger στο ΚΠΙΣΝ

28/4 έως 1/11

Δεκατρία νέα έργα της Barbara Kruger, υπό τον τίτλο Untitled (Pride and Contempt).  ειδικά διαμορφωμένα για τον δημόσιο χώρο του ΚΠΙΣΝ θα απολαύσουν οι Αθηναίοι από τις 28 Απριλίου. Μεταξύ αυτών και μία τοιχογραφία μήκους 90 μέτρων στο κτήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.

Τα έργα θα αναπτυχθούν και στις δύο πλευρές του Καναλιού, δημιουργώντας μία καθηλωτική εμπειρία που εντάσσει την τέχνη στον δημόσιο χώρο και την καθημερινή κίνηση των επισκεπτών.

Με μια πορεία που εκτείνεται σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες, η Kruger έχει διαμορφώσει ένα αναγνωρίσιμο και αιχμηρό καλλιτεχνικό ύφος, εστιάζοντας σε ζητήματα εξουσίας, ταυτότητας, φύλου, κατανάλωσης και κοινωνικής ευθύνης.Το έργο της, βαθιά επηρεασμένο από την εμπειρία της στον χώρο της γραφιστικής, αξιοποιεί τη γλώσσα της διαφήμισης και των μέσων μαζικής ενημέρωσης ως εργαλείο κριτικής, μετατρέποντάς την σε όχημα πολιτικού και κοινωνικού στοχασμού.

Στην έκθεση Untitled (Pride and Contempt), τα έργα της Kruger παρουσιάζονται για πρώτη φορά -γραμμένα μάλιστα στην ελληνική γλώσσα- και πραγματεύονται ζητήματα αλήθειας, εξουσίας, κριτικής σκέψης και ατομικής δράσης. Με δηλωτικές φράσεις και με τις χαρακτηριστικές έντονες χρωματικές αντιθέσεις, τα έργα σχολιάζουν με οξύτητα το σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον της Ευρώπης: την πόλωση, την ενίσχυση ακραίων ιδεολογιών και την αβεβαιότητα που προκύπτει από οικονομικές, μεταναστευτικές και γεωπολιτικές εντάσεις. Η έκθεση λειτουργεί ως πρόκληση και κάλεσμα προς το κοινό να αναστοχαστεί τη θέση του στον δημόσιο χώρο και την κοινωνία, θέτοντας στο επίκεντρο το ερώτημα του ποιος έχει φωνή και πώς αυτή χρησιμοποιείται.

Ο Αλέξης Ακριθάκης στο Μουσείο Μπενάκη

Έως 24/5

Από τις πρώτες ψυχεδελικές εικόνες του Αλέξη Ακριθάκη που αποτυπώνουν το πνεύμα της δεκαετίας του ’60, την εμβληματική «βαλίτσα» του ’70, τις κατασκευές με λαμπάκια που αποδομούν τη ζωγραφική σε υλικά, ατμόσφαιρες και προθέσεις, τα εξπρεσσιονιστικά τοπία και τα διεισδυτικά πορτρέτα έως τα σπαρακτικά τελευταία του έργα με τους τρελούς και τους τρόφιμους του «Δρομοκαϊτείου», η έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης, Μια γραμμή κύμα» αναδεικνύει την ευαισθησία ενός πολυσύνθετου καλλιτέχνη, αλλά και μια πλευρά της δημιουργικότητας του που μέχρι σήμερα παρέμενε άγνωστη.

Η έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα» συγκεντρώνει περισσότερα από 250 επιλεγμένα έργα ιδιωτικών και δημόσιων συλλογών, από όλες τις δημιουργικές περιόδους του καλλιτέχνη, παρουσιασμένα χρονολογικά. Για πρώτη φορά σε αναδρομική έκθεση εκτίθενται τα πρώτα του έργα, καθώς και αυτά που ολοκλήρωσε λίγο πριν φύγει από την ζωή.

Τα έργα της έκθεσης παρουσιάζουν το ζωγραφικό σύμπαν του Αλέξη Ακριθάκη με τα γνώριμα μοτίβα, όπως μάτια και καρδιές, βέλη και τόξα, βαλίτσες, καραβάκια, κύματα και άλλα, ενώ ταυτόχρονα ξεδιπλώνουν την περιπέτεια της ζωγραφικής, των υλικών, της κατασκευής και αναδεικνύουν την μοναδική αίσθηση του χρώματος που τον χαρακτηρίζει.

Η έκθεση είναι διαρθρωμένη σε μεγάλες θεματικές ενότητες ορισμένες από τις δημιουργικές περιόδους του καλλιτέχνη. Οι ψυχεδελικές τέμπερες της δεκαετίας του ’60, τα έντονα πολιτικά έργα των αρχών του ’70, η βαλίτσα του ’70, οι κατασκευές με ξύλα από τη θάλασσα και οι κατασκευές με λαμπάκια του ’80, οι μεγεθύνσεις και οι επαναλήψεις της δεκαετίας του ’90 και τα σπαρακτικά τελευταία του έργα με τα πορτραίτα των τρελών και των τροφίμων του «Δρομοκαϊτείου», αποτελούν το βασικό σκελετό της έκθεσης. Ωστόσο, η παρουσίαση συμπληρώνεται και από μικρότερα σύνολα ιδιαίτερων έργων που είχαν εκτεθεί σε ξεχωριστές εκθέσεις από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, όπως οι χαρταετοί, η σειρά με τα τσίρκο, τα αεροπλάνα, τα λουλούδια στους αυτόχειρες και άλλα που διαφωτίζουν την πολυδιάστατη ευαισθησία του απέναντι στην πραγματικότητα και την κριτική του στάση απέναντι στη σοβαροφάνεια.

Γεωμετρικής αφαίρεσης στο Θεοχαράκη

 Έως 22/2

Το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη παρουσιάζει μια έκθεση αφιερωμένη σε έξι πρωτοποριακές γυναικείες φωνές της γεωμετρικής αφαίρεσης: Όπυ Ζούνη, Etel Adnan, Samia Halaby, Saloua Raouda Choucair, Ebtisam Abdulaziz και Lubna Chowdhary.

Τα έργα προέρχονται από τις συλλογές του Ιδρύματος Ωνάση, της Ειρήνης Παναγοπούλου, του Barjeel Art Foundation, του Saloua Raouda Choucair Foundation και της Ebtisam Abdulaziz, καθώς και από ιδιωτικές συλλογές.

Η έκθεση επιδιώκει να εστιάσει την προσοχή μας στο ενναλακτικό αφήγημα μέσω του οποίου η κάθε μια από τις έξι προσεγγίζει, διευρύνει και επαναπροσδιορίζει τα όρια της αφαίρεσης, μετατοπίζοντας το επίκεντρο της συζήτησης από τον τυπικό φορμαλισμό σε ζητήματα μνήμης, ταυτότητας, πολιτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Παράλληλα, η έκθεση αναγνωρίζει και αναδεικνύει τις ιδιαίτερες γενεαλογίες της αφαίρεσης στον αραβικό κόσμο, όπου η ισλαμική αισθητική—με τη γεωμετρία, την επανάληψη και την καλλιγραφία—λειτουργεί όχι ως διακοσμητική επιφάνεια, αλλά ως σύστημα σκέψης και ερμηνείας του κόσμου. Η έννοια του μορφολογικού μοτίβου επαναπροσδιορίζεται, φέρνοντας στο επίκεντρο το νοηματικό και φιλοσοφικό βάρος του.

Από τις αρθρωτές δομές της Choucair και τις δυναμικές συνθέσεις της Halaby έως τις αρχιτεκτονικές φόρμες της Chowdhary, οι παραδόσεις αυτές συγκροτούν ένα εναλλακτικό αφήγημα και εκδοχή της αφαίρεσης. Η Adnan, με τα φωτεινά τοπία της που αιωρούνται ανάμεσα στη μορφή και την αφαίρεση, και η Abdulaziz, με έργα που συνδυάζουν μαθηματικά, γλώσσα και κοινωνική κριτική, διευρύνουν το οπτικό πεδίο. Η Όπυ Ζούνη, γεννημένη στην Αίγυπτο, ενσωμάτωσε από νωρίς τα οπτικά ιδιώματα της ισλαμικής τέχνης, εντάσσοντας το έργο της σε έναν διαπολιτισμικό διάλογο, που καθίσταται εμφανής στα έργα που παρουσιάζονται εδώ. Τα έργα της Όπυς Ζούνη αποτελούν τον κεντρικό άξονα της έκθεσης, σε δημιουργικό διάλογο με τα έργα των υπολοίπων γυναικών εικαστικών.

Νατάσα Μαστοράκου

Από τις 7 Μαρτίου, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, θα έχουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε μια ακόμα πτυχή του ταλέντου του μέσα από την έκθεση “Yorgos Lanthimos: Photographs”, την πρώτη μεγάλη παρουσίαση της φωτογραφικής δουλειάς του στην Ελλάδα.

Στην έκθεση συγκεντρώνονται τέσσερις σειρές φωτογραφιών που δημιούργησε τα τελευταία πέντε χρόνια: τρεις από αυτές αναδύονται από τους χώρους των κινηματογραφικών του παραγωγών (στάδια, σετ, και οι λεπτές στιγμές ανάμεσα στις λήψεις), και μια σειρά εντελώς προσωπικών εικόνων από μοναχικές βόλτες στην Αθήνα και στο Αιγαίο.

Αν και η κινηματογραφική του γλώσσα είναι γνωστή για τον παράδοξο ρεαλισμό και τη σκηνοθετημένη αίσθηση του αλλόκοτου, η φωτογραφία του Λάνθιμου λειτουργεί με μια πιο στοχαστική, ήρεμη ματιά: εστιάζει στο καθημερινό, στο φευγαλέο και στο οικείο, μεταμορφώνοντας το απλό σε εικόνες που αξίζουν να σταθούν μόνες τους — σαν μικρές, κινηματογραφικές ιστορίες μέσα σε ένα καρέ.

Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση έχει επιδείξει ένα διαρκές ενδιαφέρον για τη φωτογραφία μέσω μιας σειράς σημαντικών εκθέσεων, μεταξύ των οποίων ήταν και αυτές των Robert Mapplethorpe, Helmut Newton, Christian Boltanski και Juergen Teller. Στην πρώτη του συνεργασία με τη Στέγη, ο Λάνθιμος συγκεντρώνει τέσσερις σειρών έργων, με συνολικά 182 φωτογραφίες του από την τελευταία πενταετία, οι οποίες προσφέρουν νέες οπτικές στη βαθύτερη κατανόηση αυτού του μοναδικού και ιδιοσυγκρασιακού οραματιστή.

Κρυφοκοιτώντας τα κινηματογραφικά σετ

Η έκθεση περιλαμβάνει τρεις φωτογραφικές σειρές που γεννήθηκαν μέσα από τους χώρους των ταινιών του. Πρόκειται για φωτογραφίες τραβηγμένες στο περιθώριο των γυρισμάτων, σε τοποθεσίες πόλεων, όπως της Νέας Ορλεάνης, της Ατλάντα και του Χένλι-ον-Τέιμς (Αγγλία), αλλά και σε στούντιο στη Βουδαπέστη, όπου στήθηκαν ολόκληρες πόλεις ως κινηματογραφικά σκηνικά.

Πολλές από τις φωτογραφίες εμφανίζονται στα πρόσφατα βιβλία του, Dear God, the Parthenon Is Still Broken (2024), το οποίο περιλαμβάνει εικόνες που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Poor Things (2023), i shall sing these songs beautifully (2024), που δημιουργήθηκε παράλληλα με την ταινία Ιστορίες καλοσύνης (2024), και viscin (2026), με μια σειρά από φωτογραφίες που δεν έχουν δημοσιευτεί στο παρελθόν και οι οποίες τραβήχτηκαν στα πλατό της τελευταίας του ταινίας, Βουγονία (2025).

Το τέταρτο σύνολο παρουσιάζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως και είναι μια εν εξελίξει σειρά προσωπικών φωτογραφιών που τραβήχτηκαν στην πατρίδα του, την Ελλάδα. Ο Λάνθιμος σε αυτές τις φωτογραφίες, τις οποίες συγκέντρωσε κατά τη διάρκεια μοναχικών περιπάτων στις παρυφές της Αθήνας και σε επισκέψεις του σε ελληνικά νησιά, εστιάζει με ένα ήρεμο, στοχαστικό βλέμμα στο καθημερινό και το κοινότοπο, αξιοποιώντας τη δυνατότητα του μέσου για αφαίρεση και μεταμόρφωση.

110 έργα σε ένα βωμό της τέχνης

Στο φωτογραφικό του έργο, ο Γιώργος Λάνθιμος προσεγγίζει με στοχαστικότητα το καθημερινό και το οικείο. Ο φακός του αποτυπώνει τα θέματα με μοναδική καθαρότητα και ζεστασιά, αποκαλύπτοντας έναν κόσμο ταυτόχρονα σύνθετο και προσωπικό. Όπως και στον κινηματογράφο του, η εικόνα λειτουργεί ως αρχείο της ίδιας της δημιουργικής διαδικασίας, φωτίζοντας τα φαινόμενα με ιδιαίτερη ευαισθησία.

Η έκθεση, σχεδιασμένη σαν κλασικός ελληνικός ναός, δημιουργεί έναν κεντρικό χώρο που μοιάζει με βωμό, όπου παρουσιάζονται 110 νέα έργα του Λάνθιμου. Στην περιφέρεια εκτίθενται τρία σύνολα φωτογραφιών εμπνευσμένα από τις ταινίες του, οδηγώντας το κοινό από το γνώριμο έργο του στον πυρήνα της νέας του δημιουργίας.

Η έκθεση «Γιώργος Λάνθιμος: Photographs» επιμελείται ο Michael Mack, σε ανάθεση και παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, με αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του Λουκά Μπάκα. Στα εγκαίνια, ο Λάνθιμος θα παρουσιάσει επίσης το νέο του φωτογραφικό βιβλίο, viscin (2026).

Ο επιμελητής της έκθεσης, Michael Mack, επισημαίνει: «Ο Γιώργος Λάνθιμος διαθέτει ένα μοναδικό ταλέντο στη χρήση του φακού για τη δημιουργία αφηγήσεων και αυτή η έκθεση αναδεικνύει τη διαρκώς αναπτυσσόμενη ικανότητά του να προκαλεί συναισθηματικά και νοητικά άλματα πίστης πέρα από το κάδρο μιας στατικής εικόνας. Η εν εξελίξει σειρά ασπρόμαυρων έργων που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα, μακριά από την κινηματογραφική του πρακτική, σηματοδοτεί μια νέα αφετηρία, μια στροφή προς ένα γνώριμο τοπίο. Αναδυόμενη μέσα από μια μακρά παράδοση φωτογραφίας που τεκμηριώνει το τοπίο που έχει αλλοιωθεί από τον άνθρωπο, αντανακλά επίσης μια περίοδο ενδοσκόπησης και τη σημαντική πρόοδό του στη διαμόρφωση της δικής του φωτογραφικής γλώσσας».

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Συγγρού 107
7 Μαρτίου – 17 Μαΐου 2026
Στο -1 της Στέγης
Πέμπτη–Σάββατο 18:00 – 23:30, Κυριακή 13:00 – 20:00

Φωτογραφίες από φοιτητή της αποκαλύπτουν ότι το πανεπιστημιακό κτίριο (όπως και τόσα άλλα) έχει παραμεληθεί σε τέτοιο βαθμό που σοβάδες από τα ταβάνια κεντρικού διαδρόμου της σχολής πέφτουν, με κίνδυνο να τραυματιστούν φοιτητές. Εκείνοι από την πλευρά τους σημειώνουν ότι από καθαρή τύχη δεν είχαμε κάποιο ατύχημα.

Η σχολή παρέμεινε κλειστή την Παρασκευή 17 Μαρτίου, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση.

Η ανακοίνωση από τη σχολή

«Σας ενημερώνουμε ότι την Παρασκευή 17 Μαρτίου 2023, δεν θα πραγματοποιηθούν τα μαθήματα στο Κτήριο Β (Μεγάλο Αμφιθέατρο, αίθουσες 3,4,5 Εργαστήρια) λόγω τεχνικού προβλήματος στο κτήριο.

Ο Κοσμήτορας της Σχολής»