«Πριν από οκτώ χρόνια ήταν ήδη σαφές ότι ολόκληρο το σώμα του ήταν γεμάτο μεταστάσεις. Εκτός από τον καρκίνο, είχαμε πάντα δύσκολα θέματα υγείας, τα οποία δεν γνωρίζαμε πώς θα κατέληγαν», δήλωσε η μεγαλύτερη από τα τέσσερα παιδιά του, η διευθύντρια προγράμματος του ARD Κριστίνε Στρομπλ, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Bild.

Παρά την κατάσταση της υγείας του, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος απεβίωσε την 26η Δεκεμβρίου 2023, συνέχισε να εργάζεται κανονικά, πρώτα ως υπουργός Οικονομικών, κατόπιν ως πρόεδρος της Bundestag. Ακόμη και μετά την ήττα του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) στις εκλογές του 2021, συνέχισε να εκτελεί τα καθήκοντά του ως βουλευτής.

Σύμφωνα με την κυρία Στρομπλ, η αναπηρία του πατέρα της ήταν «το λιγότερο από τα χειρότερα», καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα στο ουροποιητικό σύστημα και στους πνεύμονες και τις συνέπειες της κατάκλισης.

«Έλεγε πάντα ότι το μυαλό μπορεί να σκεφτεί σωστά, μόνο αν το σώμα είναι σε φόρμα και γυμναζόταν όσο μπορούσε, με κολύμπι, ποδήλατο και φυσιοθεραπεία. Είχε πλήρη διαύγεια μέχρι την τελευταία ημέρα. Δεν μπορούσε κανείς να καταλάβει πόσο άρρωστος ήταν», σημείωσε η κυρία Στρομπλ και, ειδικά για την τελευταία ημέρα της ζωής του πατέρα της, ανέφερε: «Όταν ο μπαμπάς ξύπνησε το πρωί της επομένης των Χριστουγέννων, τον ρώτησα πώς κοιμήθηκε. Χαμογέλασε και είπε ότι ένιωθε τόσο καλά που θα μπορούσε σίγουρα να λύσει μερικά παγκόσμια πολιτικά προβλήματα. Το βράδυ, λίγο μετά την έναρξη του δελτίου ειδήσεων, αποκοιμήθηκε ήσυχος».

Μιλώντας για το βιβλίο (έκτασης 641 σελίδων) του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αποσπάσματα του οποίου έχουν ήδη κυκλοφορήσει, η Κριστίνε Στρομπλ λέει ότι όσο διαβάζει, αισθάνεται σαν να ακούει τον πατέρα της να μιλάει. «Η αυτοπεποίθησή του και η επιθυμία του για δημιουργία μέχρι το τέλος με συναρπάζουν. Θέλω πραγματικά να κρατήσω αυτή τη μνήμη».

Αποκλειστικά αποσπάσματα του βιβλίου στα ελληνικά αναδημοσιεύει η «Καθημερινή»

Δείχνοντας να έχει επίγνωση της πραγματικότητας ότι δεν υπήρξε και η πιο… αγαπημένη πολιτική προσωπικότητα για τους Έλληνες, ο Σόιμπλε καταγράφει στα απομνημονεύματά του τις ημέρες και νύχτες της ελληνικής κρίσης και των Μνημονίων, αναδεικνύοντας άγνωστες πτυχές του ελληνικού δράματος και των πρωταγωνιστών του. Γιώργος Παπανδρέου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Ευάγγελος Βενιζέλος, Αντώνης Σαμαράς, Αλέξης Τσίπρας, Γιάνης Βαρουφάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι ορισμένα από τα πρόσωπα που «σκιαγραφεί» ο πανίσχυρος, εκείνη την εποχή, υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας.

Ειδικότερα: 

Η προετοιμασία για Grexit

Στην κριτική του για το «σύνηθες blame game που τόσο επιτυχημένα ήξεραν να παίζουν οι Ελληνες», ο Σόιμπλε θέτει το ρητορικό ερώτημα «σε ποιον αρέσει να παραδέχεται ότι έζησε πάνω από τις δυνάμεις του;».

«Το γεγονός ότι έγινα αποδιοπομπαίος τράγος δεν με πείραξε, αυτό πρέπει κανείς στην πολιτική να το αντέχει, ακόμη και άκομψους παραλληλισμούς με τους ναζί, που αντλούνταν από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Στο μίσος των social media υπήρχε ως αντίβαρο μια πλημμυρίδα αποδοχής και υποστήριξης μέσω επιστολών και emails. Η εκστρατεία δυσφήμησης έπιασε ωστόσο ασυγχώρητο πάτο την άνοιξη του 2017, όταν μια εξτρεμιστική οργάνωση επιτέθηκε με παγιδευμένα πακέτα στον τότε μεταβατικό πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο και στο γραφείο του ΔΝΤ στο Παρίσι, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό μιας υπαλλήλου. Μια βόμβα που εστάλη σε μένα εντοπίστηκε εγκαίρως στο σημείο διαλογής του υπουργείου και απενεργοποιήθηκε» γράφει.

Και συνεχίζει: «Με την κλιμάκωση της σύγκρουσης το 2015, ξεχάστηκε ότι στην αρχική φάση εγώ ήμουν ο πιο φιλοευρωπαίος σε σχέση με την καγκελάριο (σ.σ. Άνγκελα Μέρκελ), η οποία με τη διστακτικότητά της στο ζήτημα της βοήθειας προς την Ελλάδα όξυνε την εικόνα της ως “Μαντάμ όχι”». Ηδη από το 2010 άρχισε ο πρώην υπουργός Οικονομικών να εξετάζει “εναλλακτικά σενάρια”, στα οποία φέρεται ότι συμφωνούσε και η καγκελάριος».

«Οι αμφιβολίες μου (σ.σ. για τη μεταρρυθμιστική ετοιμότητα της Ελλάδας) με ώθησαν να εξετάσω από νωρίς εναλλακτικά σενάρια. Ηδη από το 2010 δεν απέκλεισα τη δυνατότητα να βγει από την ευρωζώνη ένα μέλος, ως τελευταίο σκέλος μιας αλυσίδας ενεργειών, ως έσχατη λύση -τότε μάλιστα σε συμφωνία με την καγκελάριο […] Θα ήταν μια προσωρινή έξοδος από το ευρώ, προκειμένου να υποτιμηθεί το εθνικό νόμισμα και να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα, ένας εφικτός δρόμος; Δεν θα ήταν ένα τέτοιο τέλος με τρόμο καλύτερο από έναν τρόμο χωρίς τελειωμό, αφού ένα και μοναδικό σοκ θα ήταν ευκολότερο να αντιμετωπιστεί από τα χρόνια προγράμματα λιτότητας;».

Το δείπνο με Βενιζέλο: «Δεν έφαγε σχεδόν τίποτα» – «Μάλλον θα ήθελε ο ίδιος να γίνει πρωθυπουργός»

Σε αυτό το σημείο αφηγείται την πρώτη του συνάντηση με τον Ευάγγελο Βενιζέλο ως υπουργό Οικονομικών τον Ιούνιο του 2011. «Τον κάλεσα στο Βερολίνο, όχι στο υπουργείο, αλλά σε μια χαλαρή ατμόσφαιρα και ως ένδειξη εκτίμησης στο βραβευμένο εστιατόριο του Τιμ Ράουε, για να του εκθέσω τις αμφιβολίες μου… Αυτό που του είπα φάνηκε να του κόβει την όρεξη. Δεν έφαγε σχεδόν τίποτα, όταν του εξήγησα τη στάση μου σε αμφότερες τις εναλλακτικές σκέψεις. Αρχικά τον ρώτησα ωμά αν θα είχε νόημα να ανατεθεί η εφαρμογή του μεταρρυθμιστικού προγράμματος στην Κομισιόν στις Βρυξέλλες, ώστε να μην απαιτούνται κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες για την υλοποίηση των μέτρων. Ηταν μια πρόταση που ήξερα ότι θα είχε βαθιές συνέπειες στην κυριαρχία της Ελλάδας και την οποία απέρριψε κατηγορηματικά ο Βενιζέλος, ο οποίος μάλλον θα ήθελε ο ίδιος να γίνει πρωθυπουργός. Αποσαφήνισε ότι η Ελλάδα θέλει να παραμείνει πάση θυσία στην ευρωζώνη. Εχει όμως την περηφάνια της και γι’ αυτό δεν θα ήθελε ποτέ να εκχωρήσει κομμάτια της εθνικής της κυριαρχίας σε έναν ευρωπαϊκό θεσμό. Αφού αρνήθηκε και την προσωρινή έξοδο από τη νομισματική ένωση, δηλαδή το τάιμ άουτ που πρότεινα, στη διάρκεια του οποίου θα υποστηριζόταν γενναιόδωρα από την ΕΕ, έμεινε μόνο ο δύσκολος δρόμος των μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο των προγραμμάτων βοήθειας. Ετσι θα υποβάλλαμε τους Ελληνες σε πολλές δοκιμασίες και εκείνοι με τη σειρά τους θα έπρεπε να προβούν σε μια μεγάλη εσωτερική υποτίμηση…».

Οι πιέσεις στον Παπανδρέου

Περιγράφοντας τη δύσκολη συγκυρία για τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου στις Κάννες τον Νοέμβριο του 2011, αφηγείται τις πιέσεις από τους Μπαράκ Ομπάμα, Νικολά Σαρκοζί, Αγκελα Μέρκελ, αλλά και Κριστίν Λαγκάρντ και Μάριο Ντράγκι, ώστε να του υπαγορεύσουν το κείμενο για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, προκειμένου να τεθεί ενώπιον των ψηφοφόρων το δίλημμα είτε να αποδεχθούν το πρόγραμμα βοήθειας είτε να αποφασίσουν να βγουν από το ευρώ.

«Οταν ενημέρωσα τους Ευρωπαίους ομολόγους μου γι’ αυτό, η Ισπανίδα υπουργός Οικονομικών Ελενα Σαλγκάδο, μια αξιόπιστη σοσιαλδημοκράτης, εμφανίστηκε βέβαιη ότι το δημοψήφισμα δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί. Της απάντησα ότι ήμουν παρών και πως αυτό συμφωνήθηκε, εκείνη όμως μας πρότεινε να βάλουμε στοίχημα. Ο Βενιζέλος, τον οποίο γνώριζε καλά, θα το απέτρεπε επειδή ήταν εσωκομματικός αντίπαλος του Παπανδρέου. Είχε δίκιο για το δημοψήφισμα. Ματαιώθηκε και ο Παπανδρέου παραιτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2011. Πλήρωσα φυσικά το χρέος μου για το στοίχημα στη Σαλγκάδο, ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί. Ωστόσο, δεν έγινε ο Βενιζέλος πρωθυπουργός. Η πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από τη νομισματική ένωση ουδέποτε συζητήθηκε με τόση σαφήνεια, όσο κατά τις δραματικές ώρες των Καννών».

Η γνωριμία με τον Τσίπρα: «Του ευχήθηκα να μην κερδίσει τις εκλογές για το καλό του»

«Τον Τσίπρα τον είχα γνωρίσει ήδη από το 2013 ως ηγέτη της αντιπολίτευσης. Με ενδιέφερε αυτός ο άνθρωπος ενός ανερχόμενου κινήματος που έπνεε τα μένεα κατά της ευρωπαϊκής πολιτικής. Πώς πίστευε ότι μπορούσε να επιλύσει την κρίση; Αν και ουδείς ήθελε να τον υποδεχθεί εκείνη την εποχή στο Βερολίνο, εγώ τον κάλεσα στο υπουργείο Οικονομικών για να ανταλλάξουμε απόψεις. Σε μια συνομιλία που διήρκεσε μία ώρα, επιχείρησε να μου αναλύσει πως η πολιτική λιτότητας ήταν λάθος, μου εξήγησε με αφοπλιστική αμεσότητα ότι θα υποσχεθεί στη διάρκεια της επικείμενης προεκλογικής εκστρατείας πως θα κρατήσει τη χώρα στο ευρώ πάση θυσία, χωρίς όμως, όταν γίνει πρωθυπουργός, να αποδέχεται την αιρεσιμότητα, δηλαδή οποιοδήποτε πρόγραμμα. Του απάντησα με την ίδια αμεσότητα πως του εύχομαι να μην κερδίσει τις εκλογές για το καλό του, επειδή η υπόσχεση που θα του εξασφαλίσει εκλογική επιτυχία, δεν μπορεί να τηρηθεί με κανέναν τρόπο» θυμάται, μεταξύ άλλων, ο Σόιμπλε για την αρχή της… ολέθριας σχέσης του με τον Αλέξη Τσίπρα.

Ξεχωριστό υποκεφάλαιο για Βαρουφάκη: «Προκάλεσε την κρίση σε μεγάλο βαθμό» – «Ένας υπουργός με αέρα ποπ σταρ που με άφηνε παγερά αδιάφορο»

Στην αυτοβιογραφία του ο Σόιμπλε αφιερώνει ξεχωριστό υποκεφάλαιο στον Γιάνη Βαρουφάκη. «Αυτή την κρίση προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό ο άνθρωπος ο οποίος κατά την κυβερνητική αλλαγή ανέλαβε ως υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας να υλοποιήσει το σχέδιο» θυμάται. «Ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν οικονομολόγος γνωστός για την ειδίκευσή του στον τομέα της θεωρίας των παιγνίων, ωστόσο τους όρους του παιχνιδιού δεν τους καταλάβαινε ή τους αγνοούσε συνειδητά» γράφει κατόπιν.

Και εξηγεί: «Η πρώτη του εμφάνιση στο Eurogroup, κατά την οποία εν είδει πανεπιστημιακής διάλεξης μάς εξήγησε πόσο ανίδεοι είμαστε όλοι, διέλυσε εξαρχής οποιαδήποτε καλή διάθεση και αποδείχθηκε καταστροφική για την περαιτέρω συνεργασία. Οι προκλητικές απόψεις και οι εσκεμμένα αντισυμβατικοί του τρόποι πήγαιναν χέρι χέρι στην περίπτωση του Βαρουφάκη. Αποκήρυξε την προηγούμενη πολιτική ως ένα συνδυασμό “τοξικών λαθών” και της είχε ήδη δείξει το μεσαίο του δάχτυλο δημοσίως -ένας υπουργός με αέρα ποπ σταρ που με άφηνε παγερά αδιάφορο. Τα έβρισκα όλα αυτά σαχλά, σε μεγάλη απόσταση από τη σοβαρότητα του κύκλου των υπουργών Οικονομικών και την ένταση που απαιτούσε η περίσταση».

«Από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους ομολόγους του, ήμουν επιδεικτικά ο τελευταίος που επισκέφθηκε. Οταν τελικά ήρθε στο Βερολίνο, με συμβούλευσαν οι συνεργάτες μου να αποφύγω μια κοινή δημόσια εμφάνιση εξαιτίας των χιλιοτραγουδισμένων επικοινωνιακών ικανοτήτων του. Εγώ όμως επέμεινα στο συνηθισμένο πρωτόκολλο των επισκέψεων, δηλαδή μπροστά στη σημαία και με συνέντευξη Τύπου. Ο Βαρουφάκης εμφανίστηκε συνοδευόμενος από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο. Οταν μου εξήγησε διεξοδικά ότι στην κυβέρνησή του, με εξαίρεση τον ίδιο, ήταν όλοι άσχετοι και τόνισε μάλιστα πως ο ίδιος δεν είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, παρενέβη ο Τσακαλώτος και είπε “εγώ ξέρω”. Αυτό με έκανε να αντιδράσω, λέγοντας ότι προφανώς εκείνος είναι ο επιβλέπων. Από αυτή την ανταλλαγή απόψεων αυτό που μου έμεινε, και θα μπορούσε να είναι κι ένα συμπέρασμα για τη σύντομη θητεία του Βαρουφάκη, είναι “συμφωνούμε πως διαφωνούμε”. Αν και ο Βαρουφάκης, ο οποίος ήθελε πάντα να έχει την τελευταία λέξη, προσέθεσε στην κοινή συνέντευξη Τύπου ότι ούτε καν σε αυτό συμφωνούμε…».

Και ο Σόιμπλε καταλήγει στο σχετικό εδάφιο με την αποστροφή της Λαγκάρντ περί ανάγκης να επιστρέψει ο διάλογος μεταξύ ενηλίκων στο δωμάτιο και υπογραμμίζει πως ουδέποτε διάβασε μια πιο «εξοντωτική» ετυμηγορία για έναν συνάδελφό του, από αυτήν του Γερούν Ντάισελμπλουμ, πρώην επικεφαλής του Eurogroup, για τον Βαρουφάκη: «Ποτέ ένας υπουργός Οικονομικών δεν προκάλεσε τόσο μεγάλη ζημιά στη χώρα του σε τόσο σύντομο διάστημα».

Το «όχι» στο δημοψήφισμα και ο Τσακαλώτος

Ενθυμούμενος την περίφημη ρήση του «στις 28 Φεβρουαρίου isch over» (τελείωσε), ο Σόιμπλε εξηγεί πως πλέον είχε πειστεί ότι μόνο με τελεσίγραφα και απειλές θα μπορούσε να επιτευχθεί η ελληνική υποχώρηση, αν και με έναν δραματικό ελιγμό ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να εξασφαλίσει μια τετράμηνη παράταση του προγράμματος. Κατά τη γνώμη του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας, ο Τσίπρας είχε πιθανότατα με το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 ως στρατηγικό στόχο να εξασφαλίσει ένα οριακό “όχι”, που αφενός θα του έδινε ένα ισχυρό επιχείρημα στις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες και αφετέρου μια διέξοδο να εξηγήσει στο εσωτερικό την υποχώρησή του. Ωστόσο, το ξεκάθαρο αποτέλεσμα τον αιφνιδίασε, αφού πλέον δεν ήταν σε θέση να βγει από τη δύσκολη θέση χωρίς να χάσει την αξιοπιστία του.

Για τον διάδοχο του Βαρουφάκη, δε, τον «επιβλέποντα» Τσακαλώτο, χρησιμοποιεί τα επίθετα «σοβαρός και προσωπικά αξιόπιστος», σε αντίθεση με τον προκάτοχό του.

Η νέα συζήτηση για τη δραχμή και η μεταστροφή Τσίπρα

Μετά το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στην καγκελαρία ενδοκυβερνητική σύσκεψη, στην οποία επιχειρηματολόγησε ξανά υπέρ ενός τάιμ άουτ […] Οταν στη συνέχεια συζητήθηκε το τάιμ άουτ, 15 από τους 19 υπουργούς Οικονομικών τάχθηκαν υπέρ, ενώ εκτός από τον Τσακαλώτο διαφώνησαν ο Σαπέν, ο Ιταλός Πιερ Κάρλο Παντοάν και ο Κύπριος Χάρης Γεωργιάδης.

Στη Σύνοδο Κορυφής που ακολούθησε η εικόνα ήταν πολύ διαφορετική, η Μέρκελ ήταν διστακτική και τον Τσίπρα, θυμάται ο Σόιμπλε, σιγοντάρανε οι Τζέφρεϊ Σακς, Πολ Κρούγκμαν και Τζόζεφ Στίγκλιτζ, ενώ περιγράφει την «κωματώδη» κατάσταση στην οποία βρίσκονταν στο τέλος της συνεδρίασης οι συμμετέχοντες. «Αυτό είναι επίτευξη συναίνεσης διά της κόπωσης. Η Μέρκελ είναι ειδική σε αυτό». Εξαίρει, δε, την τελική μεταστροφή του Τσίπρα με την αποδοχή του προγράμματος: «Ηταν ένα θαρραλέο βήμα και ο Τσίπρας πέτυχε στη συνέχεια αξιοπρόσεκτα πράγματα, γεγονός που έδωσε την ευκαιρία στην επόμενη κυβέρνηση να σταθεροποιήσει πάνω σε αυτή τη βάση την Ελλάδα. Αυτό αξίζει αναγνώριση»…

Παράλληλα ο κ. Βενιζέλος χαρακτήρισε τη σχέση του με τον Γερμανό πρώην υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Μέρκελ «μια σχέση ουσιαστική και ειλικρινής», ενώ περιέγραψε τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα που θα είχε ένα ενδεχόμενο Grexit.

«Αρχές Ιουλίου του ’11. Την πρώτη εβδομάδα γίνεται η πρώτη μου ανεπίσημη επίσκεψη στο Βερολίνο, με τον Γιώργο Ζανιά και τον Πέτρο Χριστοδούλου. (…) Κάνουμε τη συνάντηση με τους Γερμανούς βιομηχάνους και στη συνέχεια τη στρατηγική συνάντηση, την καταλυτική με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε ένα γεύμα εργασίας ανεπίσημο, σε ένα μεταμοντέρνο γιαπωνέζικο εστιατόριο. (…) Εκεί στην πραγματικότητα συμφωνούμε με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, την πορεία προς το δεύτερο πρόγραμμα και την έννοια του χρέους, την έννοια του κουρέματος του χρέους», δήλωσε αρχικά ο κ. Βενιζέλος.

«Το βασικό θέμα ήταν αν εμείς θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ και αν μείνουμε αν μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν υπήρξε απειλή. Υπήρξε η ερώτηση, θέλετε να είστε στην ευρωζώνη. Πρέπει να διορθώσουμε τα προβλήματα του προγράμματος και να πάμε σε ένα άλλο σωστό πρόγραμμα. Με μεγαλύτερο δάνειο, με πληρέστερους όρους, με μεγαλύτερη διάρκεια και κυρίως με κούρεμα του χρέους», συνέχισε.

«Τότε για πρώτη φορά διαπιστώνω πόσο μεγάλη σημασία δίνει ο κ. Σόιμπλε στην ανάγκη να εισαχθούν νομοθετικά οι λεγόμενες ρήτρες συλλογικής δράσης, που σημαίνει ότι όταν εκδίδεται ένα ομόλογο, οι ομολογιούχοι συγκροτούν μια κοινότητα, μια ένωση προσώπων που αποφασίζει κατά πλειοψηφία για την τύχη του ομολόγου και για τη σχέση με τον εκδότη. (…) Παραδόξως εμείς στην ελληνική νομοθεσία, δεν είχαμε ποτέ αυτή την ρήτρα συλλογικής δράσης. Αλλά και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είχαν τη ρήτρα αυτή έως ότου την εφαρμόσαμε εμείς για πρώτη φορά για να πάμε στο κούρεμα του χρέους. Την εφαρμόσαμε αναδρομικά. Αυτό ήταν η μεγάλη νομική απόφαση και αυτό τώρα πια έχει καταστεί κανόνας υποχρεωτικός για όλα τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης».

Για τη συζήτηση περί Grexit στο υπόγειο ξενοδοχείου στην Πολωνία, ο κ. Βενιζέλος ανέφερε μεταξύ άλλων: «Αναζητήσαμε έναν χώρο, μας είπαν οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου ότι μπορούμε να κατέβουμε στο δεύτερο υπόγειο, όπου υπήρχε ένα μπαρ, ένα κλασικό για την πόλη μπαρ, το οποίο ήταν κλειστό. Ήταν σκοτεινά, ανάψαμε ένα φως, άρα υπήρχε μια συνθήκη η οποία ήταν αρκετά απειλητική γιατί υπήρχε ημίφως. Καθίσαμε σε μια γωνιά υπήρχε ένα τραπέζι του μπαρ, ένας μικρός καναπές στον οποίο κάθισαν οι δύο Γερμανοί, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο Γκέρκ Άσμουσεν. Πάντα το σχήμα ήταν ένας συν ένας και από την άλλη μεριά, σε δύο μικρές πολυθρόνες καθίσαμε ο Γιώργος Ζανιάς και εγώ. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ήταν αρκετά ταχύς και άμεσος, ευθύς, χωρίς προλόγους. «Ας συζητήσουμε την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ», ήταν η χαρακτηριστική φράση. Άρα έθεσε το ζήτημα αμέσως στο τραπέζι και άρχισε ένα γκραν γκινιόλ, το οποίο κράτησε 90 λεπτά. Ο Σόιμπλε με τη βοήθεια του Άσμουσεν μας ανέπτυξε το επιχείρημα πόσο ευνοϊκό θα ήταν για την Ελλάδα να αποχωρήσει προσωρινά υποτίθεται από το ευρώ και όταν ανακάμψει, όταν ξανά αποκτήσει τις προϋποθέσεις συμμετοχής στην ευρωζώνη, το βλέπουμε».

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος περιέγραψε τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα που θα είχε ένα ενδεχόμενο Grexit και την απάντηση που έδωσε στον Σόιμπλε όταν του ανακοίνωσε το σχέδιο της ΕΕ:

«Είχαν προετοιμάσει ένα σχέδιο, ότι δεν χρειάζεται ανησυχία, οι πολίτες θα μπορούν να παίρνουν από το ΑΤΜ ένα μικρό ποσό, 50 ευρώ, κάθε εβδομάδα για τις στοιχειώδεις δαπάνες, θα υπήρχε διακοπή των εμπορικών συναλλαγών και με τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, αλλά η ΕΕ θα φρόντιζε για την οργάνωση μιας αερογέφυρας για μεταφορά αγαθών που δεν τα βρίσκει κανείς στην ελληνική παραγωγή, για την μεταφορά φαρμάκων, άρα μιλάμε για μια συνθήκη πολεμική. Του απάντησα αμέσως ότι αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε δεκτό γιατί θα είναι τραγικό για την κοινωνική συνοχή, απειλητικό για τη δημοκρατία και το κράτος Δικαίου και επιπτώσεις στην ευρωζώνη που κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει.

Η Ελλάδα θα πήγαινε στην εποχή των Παγετώνων. Τα πλεονεκτήματα μιας εξόδου από το ευρώ είναι χιλιοειπωμένα. Βεβαίως θα είχαμε νομισματική κυριαρχία, θα μπορούσαμε να οργανώσουμε μια σειρά υποτιμήσεων του νέου εθνικού νομίσματος, της νέας δραχμής. Δεν θα χρειαζόταν καν να πάρουμε την πρωτοβουλία υποτιμήσεων, διότι θα πηγαίναμε σε μια διαρκή, καθημερινή περιδίνηση του νέου νομίσματος, δηλαδή σε υποτιμήσεις που θα μας επέβαλε η αγορά. Αυτό θα εξανέμιζε την αξία των καταθέσεων, οι οποίες θα είχαν μετατραπεί από καταθέσεις σε ευρώ σε καταθέσεις σε νέα δραχμή. Θα εξανέμιζε την αξία των ακινήτων, θα άλλαζε την αγορά εργασίας υπό την έννοια της φθήνιας.

Θα έκανε δελεαστικές κάποιες επενδύσεις εντάσεως εργασίας στη χώρα μας, αλλά με ταπεινωτικούς μισθούς, με πολύ μικρή αγοραστική δύναμη, άρα μιλάμε για άλλο επίπεδο οικονομίας, αγοράς, μισθών και άλλο επίπεδο ζωής. Μιλάμε για μια άλλη χώρα. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει δεκτό. Ήταν η ανατροπή του εθνικού οράματος και της εθνικής στρατηγικής που μας έβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μας κράτησε στη Δύση».

Σε ότι αφορά στη συμμετοχή του στο τελευταίο Eurogroup και τη σχέση του με τον Σόιμπλε ο κ. Βενιζέλος σημείωσε: «Ήταν μια σχέση ουσιαστική και ειλικρινής. Στο τελευταίο λοιπόν Eurogroup, στο οποίο μετείχα τον Μάρτιο, μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης στο χρέος και λίγο πριν τις εκλογές, είχαμε μια ιδιωτική συνομιλία, μια προσωπική συνομιλία με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο περιθώριο του Eurogroup και του είπα τότε «σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την ειλικρίνειά σου και γιατί μείνατε πιστός σε όλα όσα συμφωνήσαμε». Μπορεί να συμφωνούσαμε δύσκολα, αλλά αυτά που συμφωνούσαμε τηρούνταν και κυρίως υπήρχε μία ειλικρίνεια στις σχέσεις μας. Και τότε, με το ιδιόρρυθμο αλλά υπαρκτό χιούμορ του, μου απάντησε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι «κοίταξε, δεν σου είπα πολλά ψέματα επειδή συζητούμε μεταξύ μας στα αγγλικά και ως εκ τούτου έχουμε περιορισμένες εκφραστικές δυνατότητες. Εάν μιλούσαμε στα γερμανικά, θα σου είχα πει πάρα πολλά ψέματα».

Η πολιτική μνήμη είναι ένα βαθύ χαρακτηριστικό των πολιτών, ιδιαίτερα σε δημοκρατικές πολιτείες. Δεν εκριζώνεται εύκολα και δεν λειτουργεί προφανώς εκδικητικά. Μοιάζει όμως με την άμμο στο βυθό της θαλάσσης: όταν τον πατάς, ανασηκώνεται.

Ο Σόιμπλε υποστηρίζει ότι η Μέρκελ, η άλλοτε τρανή πολιτική ηγέτις, δεν είναι μεταξύ των μεγάλων καγκελαρίων και η δήλωσή του κάνει το γύρο της Γης. Δεν είναι ακόμη κατά την κρίση του, διευκρινίζει ο 80χρονος πρώην υπουργός της.

Ο Σόιμπλε συνδέει με τον τρόπο του την απορριπτική του κρίση με το οξύ ενεργειακό πρόβλημα, με το οποίο βρίσκεται η γερμανική κοινωνία. Οι Γερμανοί δεν θέλανε να δούνε την πραγματικότητα, υποστηρίζει ο πρώην υπουργός, και πληρώνουν βαρύ το κόστος της τεράστιας ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία.

Δεν συμφωνεί με τον πρώην πολιτικό της υφιστάμενο η Άγκελα Μέρκελ. Αυτή δεν μετανιώνει καθόλου για την εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσίας και, κατά λογική προέκταση, από το καθεστώς του Πούτιν.

«Ακόμη και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Ρωσία ήταν αξιόπιστος προμηθευτής ενέργειας», δηλώνει η Μέρκελ, εξαγριώνοντας ακόμη περισσότερο τους ήδη θυμωμένους Γερμανούς που καλούνται να προσθέσουν ένα πουλοβεράκι ακόμη εν όψει του χειμώνα. Στη Γερμανία, με τη διακοπή των παραδόσεων φυσικού αερίου μέσω του Nord Stream 1 και το τέλος του έργου Nord Stream 2 που συνδέει την Ευρώπη με τη Ρωσία, η συζήτηση μαίνεται και οι τιμές εκτινάσσονται στα ύψη για τα νοικοκυριά. Το κόστος της επιλογής αυτής της Μέρκελ είναι βαρύ, κατά τους Γερμανούς αλλά και σύμφωνα με τους ευρωπαίους εταίρους της χώρας.

Ένας από αυτούς είναι και η πατρίδα μας, η Ελλάδα. Μετά τα «Go back, Madame Merkel» ακολουθεί το τρίτο μνημόνιο ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Η Μαντάμ Μέρκελ είναι η υψηλή συνομιλήτρια του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, στη «χώρα της λογικής». 

Οι επιλογές όμως του Τσίπρα δεν επιδοκιμάστηκαν στις εκλογές του 2019. Οι πολίτες εκτιμούν ότι το έδαφος που κληροδότησε στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι ναρκοθετημένο. Δεν αξιολογούν θετικά το πέρασμα όλη της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο για 99 χρόνια. Δεν σπουδαιολογούν, όσο θα περίμενε ο πρώην πρωθυπουργός, το άνοιγμα της μεταναστευτικής στρόφιγγας. Δεν κρίνουν, ως φαίνεται, επαρκή ή τεκμηριωμένη τη θέσπιση του εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής με το οποίο θα διεξαχθούν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Οι αποκρυσταλλωμένες εξελίξεις μάς είναι πλέον γνωστές. Η Μέρκελ έχει πάψει ακόμη και να εμφανίζεται στο δημόσιο χώρο. Στη γερμανική χριστιανοδημοκρατία την θεωρούν πολιτικό βαρίδι. Ο Τσίπρας, παρά τα ομολογουμένως ποικιλόμορφα εγχειρήματα πολιτικής επανόδου, είναι σταθερά και ακλόνητα καθηλωμένος στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων των ψηφοφόρων, καθηλώνοντας (;) και το πολιτικό προσωπικό της Κουμουνδούρου.

Δεν υπαινίσσεται κανένας ότι ο Τσίπρας υπήρξε το αγαπημένο παιδί της Μέρκελ και της γερμανικής πρεσβείας. Εδώ και τρεις μήνες πια, η Χώρα μας εξήλθε, με τον πιο επίσημο τρόπο, από το καθεστώς της Ενισχυμένης Ευρωπαϊκής Εποπτείας, όπως ανακοίνωσε υπεύθυνα ο Πρωθυπουργός.

Δεν παραχωρεί συχνά συνεντεύξεις ο Σόιμπλε. Ευτυχώς, με μια έννοια..